Spring naar inhoud

Posts from the ‘Zonder categorie’ Category

Flaviar

Ik weet niet of sommigen onder jullie Flaviar al ontdekt hebben. Gestart in augustus 2012, noemt het Sloveens-Britse Flaviar zichzelf een Spirits Tasting Club en biedt het liefhebbers diverse proefpakketten aan. Je krijgt telkens vijf samples van 5cl van een bepaalde sterke drank, bv. grappa, cognac, vodka, rum, tequila… en natuurlijk ook whisky. Het aanbod aan proefpakketten whisky is trouwens groter dan van andere dranken. Zo is er een bourbon pakket geweest, een Japan pakket, een turf pakket, een Highland pakket, enz. Je kan ook 70cl flessen kopen van de samples die je proefde.

In concreto krijg je in ruil voor je lidgeld van £24.99/maand maandelijks een proefpakket in de bus, vergezeld van wat uitleg over de verschillende dranken. Je kan ook een apart pakket kopen of opteren voor twee maanden proefabonnement. Ik heb voor mij een Tequila pakketje staan, en dit bevat een niet-gerijpte Casa Noble Crystal, een twee maand oude El Jimador Reposado, een zes maand oude Patron Reposado Tequila, een achttien maand oude Arette Añejo en een drie jaar oude Sierra Milenario Extra Añejo. Als Tequilaleek lijkt me dit een mooie start om deze drank te ontdekken. £5 per 5 cl is, gezien de presentatie en bijkomende uitleg, ook niet echt overdreven.

Op de website van Flaviar kan je je indrukken over het geproefde kwijt en treed je in discussie met andere leden. Je kan er ook je collectie beheren.

De drijvende kracht achter Flaviar is Grisa Soba, een man die zijn sporen heeft verdiend met het produceren van absint en vodka.

Mij lijkt het een interessante formule voor de nog niet zo maniakale liefhebbers en voor hen die ook eens iets anders dan whisky willen leren kennen. Tequila verdorie, dat kan beter zijn dan je zou denken.

Lochside 1981, Thosop

Lochside 1981, sommigen scoren dat nooit hoger dan 90, ik wel. Ik ben echt fan van dat complexe en gelaagde profiel. Het is duidelijk dat ik er daar indertijd te weinig van gekocht heb. Zoals met andere whisky’s (heb ze hier al vaker opgesomd) werden we gedurende een jaar, twee jaar overstelpt met Lochside 1981 en dan was het van de éne op de andere dag gedaan. De logica van de markt der brokers en bottelaars. Als je niet op tijd had gekocht, had je pech. En vandaag betaal je voor deze whisky’s op veilingen al bijna het dubbele van de oorspronkelijke prijs. Deze Thosop heb ik ook pas achteraf kunnen binnenrijven.

 

Lochside 1981/2011, 50.5%, Thosop handwritten labelLochside 1981/2010, 50.5%, Thosop, handwritten label, refill sherry, 206 bottles
Ik herken meteen het gekende profiel. Veel fruit aangebracht door de subtiele sherry. Mandarijn, perzik, roze pompelmoes, aardbeien (de sherry), stilaan overgaand in meer tropische soorten zoals meloen, kiwi en mango. Een beetje pruimen en gele rozijnen ook. Dus zowel het typische sherryfruit als het typische Lochside fruit. Al dat fruit wordt aangevuld door (en dat is in willekeurige volgorde): zachte bijenwas, hooi (de droge variant), gedroogde bloemen (of is dat heide?), vanillefudge, geroosterde noten, nootmuskaat, zoethout, mos, boter en lichte eik. Complex, is dat woord al gevallen? Alles zijdezacht, subtiel en gelaagd. Zo kennen we Lochside 81. Proeven dan. De lijn, en vooral het niveau, worden mooi verdergezet. Romig, boterig mondgevoel. Opnieuw veel fruit, zowel citrus (pompelmoes en mandarijn) als tropisch (kiwi, meloen, guave, lychee). Perik ontbreekt niet. Een lichte zurigheid, maar dan wel op een prachtige manier (het zurige van het fruit). Ik proef ook heel duidelijk rozenbottelthee, een vaste klant zo blijkt. Hij is best zoet, met naast het fruit vrij veel honing. Bijenwas. Het hooi blijft aanwezig. Gedroogd gras misschien eerder. Zachte kruiden (nootmuskaat, zoethout, gember), lichte tonen van noten en de perfecte hoeveelheid eik vullen aan. Wat een geweldige whisky is dit! Behoorlijk lange, prikkelende afdronk waar het tropisch fruit eindelijk wat moet wijken, voor het citrusfruit welteverstaan. Ook het gedroogde gras blijft lang hangen, samen met de kruiden. Niet de beste Lochside 1981, dat is voor mij voorlopig nog de Cadenhead Closed Distilleries, wel één van de beste. Laat ons zeggen samen met de TWA Stil Lifes II (op 52.4%) en de Whisky Doris Fino (58.8%) op een gedeelde tweede plaats. 92/100

Brora 24y 1981, Dun Bheagan

Brora, daar ga ik geen woorden meer aan vuil maken. Alleen al omdat ze hier allemaal al neergeschreven zijn geweest. Ik proef een 1981 uit de stal van Ian MacLeod, gebotteld onder hun Dun Bheagan label. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Brora 24 YO 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524Brora 24y 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524, 726 bottles
Aangename en delicate neus, typisch voor Brora van begin jaren tachtig. Brora zonder de boerderijtoestanden. Redelijk ‘Clynelish’ dus. En deze is ook redelijk ‘groen’. Groene thee, hars, planten en eik. Daarna appels en harde peren. Vooral de schil van groene appels. Hazelnoten. En natuurlijk ontbreekt ook de mineraliteit niet. Natte stenen, nat gras. Boter. Pas daarna toch ook een beetje turfrook, maar dat is ver op de achtergrond. Fris en prikkelend mondgevoel. Mineralen, fruit (appelsien, appel), turfrook (meer dan ik in de geur had), honing en een florale toets (gedroogde bloemen, heide). Lichte bijenwas (zou gaan tijd worden verdorie). Meer eik en hars, de appelsien maakt plaats voor pompelmoes. Het wordt dus wat bitterder, wat hier absoluut geen minpunt is. Middellange afdronk, bitterzoet op citrus, honing en eik, en helemaal op het einde terug wat turf. Niet de beste Brora uit deze periode, maar zeker ook niet de minste. 88/100

Clynelish 12y, bi-colored label, Widimport

Vandaag een oude Clynelish, een botteling van 1980 (of omstreken) voor de Italiaanse markt. Bedankt Dominiek (ik ga in de komende weken nog vaker ‘Bedankt Dominiek’ mogen schrijven, en dat gaat hoe langer hoe enthousiaster zijn).

 

Clynelish 12 YO, 43%, +/- 1980, bi-colored label, WidimportClynelish 12y, 43%, OB +/- 1980, bi-colored label, Widimport, Milano
Bij uitschenken had deze whisky serieus wat old bottle effect. Metalige toetsen en petroleum. Lampolie. Ook met wat te laten staan week de OBE niet. Maar na enkele dagen in een halfgevuld sampleflesje gezeten te hebben, vind ik dit al heel wat beter. De OBE is er nog, maar er is nu meer ruimte voor mooie sherrytoetsen. Appelsienen, rozijnen, limoen en zelfs een heel klein beetje mango qua fruit. Zoethout, munt en kaneel wat kruiden betreft. Zoete granen en lichte eik. En een subtiele rokerigheid. Olieachtig en rond mondgevoel. Boter, sinaas, praliné, zoethout, een beetje zilt en opnieuw de lichte rokerigheid. Toch ook hier nog wat old bottle, maar dat is sterker op de neus. Anderzijds heb ik op de smaak meer eik. Het wordt wat drogend. Groene thee ook. Middellange, droge afdronk. Het heeft wat tijd gekost om door de old bottle toestanden te geraken, maar hier sluimert een mooi oud Highland profiel. 86/100

Johnny Walker Red Label 1973

Johnny Walker Red Label, waarom zou ik deze nog eens bespreken? Wel, omdat deze gebotteld werd in 1973.

 

Johnnie Walker Red Label SeventiesJohnny Walker Red Label, 40%, OB 1973 for the Belgian market, 75cl
Licht gesloten neus die langzaamaan openbloeit en erg genietbaar wordt. Granen, de geur van oude boeken, noten, hooi en gedroogde bloemen. Ook iets van petrolium (niet onaangenaam). Kranten. Rijpe ananas. Licht metalige tonen ook. Subtiele rook. De smaak is erg licht, op thee, het hooi en de bloemen opnieuw, sinaas en kruiden. Peper en nootmuskaat. En een beetje karamel. Middellange afdronk. Niet te vergelijken met het spul van vandaag. Was het vroeger beter? Wie zal het zeggen. Laat me er in ieder geval van uitgaan dat bijna veertig jaar flessenrijping een bepaalde complexiteit heeft toegevoegd. 81/100

Kilkerran 4y 2004, The Tasting Room

Kilkerran is een whisky die geproduceerd wordt in de Glengyle distillery, gelegen in Longrow op Campbeltown. Het is in handen van Springbank

 

Kilkerran 4 YO 2004, The Tasting RoomKilkerran 4y 2004 ‘The Tasting Room’, 58.6%, OB 2009
Op de geur vallen granen, vanille en turf op. Zoete granen, zoete turf. Ook best wat kruiden: zoethout, kaneel en gekonfijte gember noteer ik. Daarna okkernoten. En gedroogd gras. Het balanceert tussen scherp en bitterzoet. Scherpzoet mocht die term al bestaan (en betekenis hebben). Zo goed als geen fruit evenwel, enkel wat citroen op de duur (dat scherpe). Op de tong is dit nogal een uitdaging. Zo goed als niets zoets meer en bijna volledig op de scherpere tonen van de neus: gedroogd gras, okkernoten, peper, gember (niet meer gekonfijt), granen en turf. Nogal heet vind ik dit. Met water meer assen, wat niet echt een verbetering inhoudt (buiten het feit dat het drinkbaarder wordt natuurlijk). De schil van citroenen ook wel. Lange, bittere en rokerige afdronk. Een beest. Eéntje die zich spijtig genoeg niet laat temmen echter. 72/100

Balvenie 12 ‘Double Wood’

De Balvenie Double Wood heb ik al eens besproken, maar dat was een fles van 2001. Ik schenk me vandaag een dram uit van een spiksplinternieuwe fles. Deze 12y onderging niet echt een dubbele rijping, dit is eerder een finish, aangezien hij na twaalf jaar rijping op bourbonvat maar even verder rijpte op sherryvaten.

 

balvenie 12 double woodBalvenie 12y ‘Double Wood’, 40%, OB +/-2012
Mooie, ronde neus op tonen van vanille, amandelspijs, rozijnen en zoete granen. Zoete tonen dus, die zich eerst laten vergezellen van kruidige tonen (ik denk aan zoethout, kaneel en gember) en zachte eik, nadien gevolgd door fruit. Fruit zoals appelsienen, appels en perziken. Erg zacht en elegant. Ook op de tong is dit elegant en zijdezacht. Misschien wat licht, maar dat maakt ‘m des te drinkbaarder. Karamel en honing maken het zoet, kruiden (kaneel en nootmuskaat hier), amandelen en eik geven structuur, en wat fruit geeft het een bepaalde complexiteit. Citrusfruit en perziken. Een lichte hint van leder valt er ook nog te ontwaren. Korte, bitterzoete afdronk. Wel, ik vind dit een erg aangename whisky, voor mij nog altijd één van de beste standaardbottelingen. Als je als beginner deze fles, samen met een Talisker 10 en een Lagavulin 16, in huis haalt, ben je zeer goed gestart. 83/100

Lagavulin 21y 1991, Special Release 2012

In de 2007 release van Diageo zat de beruchte Lagavulin 21y 1985, door velen de hemel ingeprezen, door sommigen de grond ingeboord. De al dan niet vermeende sulfertonen waren de reden voor de controverse. Vandaag proef ik de tweede 21y die Diageo lanceert, deze keer in z’n nieuwe 2012 release, whisky uit 1991.

 

Lagavulin 21 YO 1991, 52%, Special Release 2012Lagavulin 21y 1991, 52%, OB Special Release 2012, first fill sherry, 2772 bottles
De kleur is een pak lichter dan deze van de 1985, je kan vermoeden dat de sherry een stuk minder prominent zal zijn. En inderdaad, op de neus is deze whisky in ieder geval veel cleaner, wat scherper en minder rond dan de 1985. Veel minder sherry ook. Minder zoet. En cero, cero cero cero sulfer. Eerlijk gezegd iets meer spek naar mijn bek. Wat hebben we dan wel? Om te beginnen cleane turfrook en zilt, beide niet erg onverwacht. Jodium (de zeelucht) ook. Dan prikkelende kruiden zoals nootmuskaat, peper en munt. Samen met de licht minerale toets maakt die munt het geheel vrij fris. Ik heb tevens redelijk wat fruit: enerzijds de gedroogde variant (rozijnen, abrikozen), anderzijds de sappigere variant (stervrucht, citroen en appels). De schil van sinaas ook wel. De geur van tabak. Vanille en amandelspijs geven het toch nog een zoet kantje. Complex en clean profiel. En mooi gelaagd. Ook de smaak is clean. Rokerig, kruidig en fruitig, met een minerale ondertoon. Tabaksrook en cleane, mineralige turfrook. Peper, kaneel, kruidnagel en zoethout. Peperkoek. Gedroogde abrikozen, citroen, limoen, sinaas. Zachte karamel, vanille en marsepein. Mooie, drogende eik. Erg lange en heerlijk droge afdronk. Kruidig, zilt en rokerig. 93/100

Ik vond de 1985 zéér lekker, die vermeende sulfernotes stoorden mij hoegenaamd niet. Maar net zoals ik meer van cleanere, scherpere, mineraligere, ziltegere, meer ‘zesty’ Port Ellens hou, eerder dan van de zoetere en rondere, hou ik ook nog net iets meer van deze Lagavulin, meer dan van de 1985 dus. Maar laat het duidelijk zijn, ze zijn beide super.

Malt Maniac Awards 2012

Malt Maniac AwardsHet is weer zo ver, de heren Malt Maniacs hebben hun jaarlijkse Malt Maniac Awards toegekend. De ‘supreme winner’ is de Glendronach 40y 1972 voor La Maison du Whisky. De Glengoyne 1972 van Malts of Scotland wordt uitgeroepen tot ‘best sherried whisky’, de Benriach 27y 1984 OB tot ‘best peated whisky’, de Glenury Royal 40y 1970 tot ‘best natural cask’ en de Karuizawa ‘Noh’ 28y 1983 krijgt de ‘Thumbs up award’.
Hieronder alvast het volledig lijstje van winnaars van een gouden medaille (score van 90 of meer). Zoals je ziet vooral erg oude en dus ook erg dure bottelingen. Glendronach wordt zo stilaan een constante, net als Karuizawa.

  • Glendronach 40y 1972/2012, 50.2%, OB for LMDW, oloroso sherry butt #713, 476 bts.
  • Glengoyne 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead, 254 bts.
  • Glendronach 40y 1971/2011, 47.5%, OB for Taiwan, PX sherry puncheon #1248, 545 bts.
  • Karuizawa ‘Noh’ 28y 1983/2012, 57.2%, OB, sherry butt #7576, 571 bts.
  • Glenfarclas 1990/2011, 57%, OB The Family Casks for TSMC Taiwan, cask 5098, 596 bts.
  • Glendronach 41y 1971/2012, 48.9%, OB, PX sherry puncheon #1247, 529 bts.
  • Longmorn 44y 1967/2011, 48.3%, G&M Book of Kells for LMDW, cask 592
  • Karuizawa 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692, 359 bts.
  • Glen Grant 58y 1953, 47.9%, G&M Book of Kells for LMDW, sherry butt #2604, 294 bts.
  • Elements of Islay ‘Pl1′, 60%, The Whisky Exchange, ‘Port Charlotte’
  • Benriach 27y 1984/2012, 52.2%, OB, Hogshead #4050, tawny port finish, 283 bts.
  • Yamazaki ‘Sherry Cask’, 48%, OB 2011

 
De volledige resultaten lees je hier.

Lindores Whiskyfest – een korte terugblik

Ik weet het, ik ben ongetwijfeld bevooroordeeld, maar het was me toch weer een geweldig fest vorig weekend. Indien je mij niet gelooft, moet je er de blogs van Marc en van Angus maar bijhalen.

Het Lindoresweekend begon in grote stijl met een werkelijk unieke Highland Park tasting. We proefden achtereenvolgens de nieuwe Highland Park Amazing Cask (vanaf heden in de handel), de verrassend lekkere 12y OB 1992 voor België, de heerlijke 21y 1959 green dumpy, de ronduit wonderbaarlijke 40y 1958 en de indrukwekkende 35y 1962 John Goodwin retirement. Vooral deze twee laatsten zijn fenomenaal. Ik kon maar niet uitmaken welke van deze twee ik het best vond. Ik zal dat binnenkort aan de hand van samples misschien wel kunnen uitmaken. Ook van de 12y for Belgium volgt een bespreking.

Zaterdag en zondag hadden we twee festivaldagen waarbij de bezoekers zich aan de verschillende standen konden laven aan allerlei zeldzame en unieke whisky’s. Vooral op zaterdag lag de opkomst erg hoog, zondag was het iets kalmer.
Zaterdagavond was er niet te vergeten de fameuse Nocturne alwaar er enkele pareltjes uit de jaren 1950 (of eerder) te proeven vielen, waaronder de Bowmore 1955 ceramic voor de opening van het bezoekerscentrum, de Ardbeg 1959/1985 Cadenhead dumpy, een Clynelish 12y rotation 1960’s, de Teaninich 1959 Samaroli, een Macallan 1946/1961… kortom decadantie ten top.
Ah, van decadentie gesproken, Malt Maniac Patrick de Schulthess was zo zot (en vooral zo genereus) om zondagvoormiddag een Chateau d’Yquem 1937 te openen. Yquem, waarschijnlijk de beroemste witte wijn ter wereld. En nu we toch bezig zijn, op vrijdagavond opende Thomas Ewers een flesje Laphroaig 14y 1970 Samaroli. Hoe zeldzaam moet je ze hebben?

En moeten we het niet over Serge Valentin z’n zo geliefde shrimp croquets hebben? Soit, het was een weekendje genieten. Binnenkort zal ik hier een aantal van de hierboven vermelde whisky’s bespreken, heb wat sampletjes (en in een aantal gevallen flessenresten) meegebracht.

Lindores Whiskyfest

Maak je klaar, bereid je voor, zet je schrap… het jaarlijkse Lindores Whiskyfest nadert met rasse schreden. Dit weekend is het inderdaad zo ver, dan vindt de jaarlijkse hoogmis van oude, zeldzame en unieke whisky’s plaats in Hotel Bero, Oostende. Vrijdagavond trekken we het festival op gang met een Highland Park tasting om U tegen te zeggen. Zaterdag kan je er tussen 13u en 18u doorlopend proeven van meer dan duizend zeldzame pareltjes (waaronder een honderdtal oude Ardbegs) en ’s avonds deelnemen aan de ondertussen legendarische Nocturne. Op deze Nocturne opent elke standhouder een unieke whisky gedistilleerd in de jaren vijftig en gebotteld vóór 1990. Zondag is er dan opnieuw een ganse dag festival, van 12u tot 17u. Kortom, een must voor de meerwaardezoeker.

Meer informatie, o.a. een lijst van de standhouders, vind je hier. See you there.

Caperdonich 1972, Private Stock

Nu we toch bezig zijn… schakelen we dus nog een versnelling hoger. En wel met de Caperdonich 1972 die The Whisky Agency bottelde onder z’n exclusieve Private Stock label. En dit op amper 57 flessen, wat er toe bijdraagt dat de prijs van deze whisky op veilingen al vlot de horde van 500 euro heeft genomen. Ongelooflijk bedankt voor de sample Dominiek!
Op de achtergrond spelen Tindersticks met hun tweede album Tindersticks II. Hemelse muziek en hemelse whisky, wat kan een mens nog meer verlangen? Eh, voor jullie je gedachten de vrije loop laten, suggesties hoeven niet.

 

Caperdonich 39y 1972/2011, 52.8%, The Whisky Agency, Private Stock, sherry hogshead, 57 bottles
Halleluja! De Heer zij geloofd. Wat is het een privilege zaken zoals dit te mogen proeven in je leven. Man man, hoe heerlijk is dit… Ik voel een opkomende eruptie van lyriek, maar ik ga me inhouden. Qua associaties verwijs ik met veel plezier naar de twee voorgaande reviews. Maar toch speelt dit nog een klasse hoger. Nu ja, een klasse, het verschil is toch meer dan een punt op mijn schaal. Het verschil zit ‘m vooral in de intensiteit van de aroma’s, de expressiviteit gaat in overdrive. Ook ten opzichte van alle andere Caperdonichs die ik al geproefd heb. Zowel op de neus als op de smaak krijg je een samengebalde concentratie aan geuren en smaken die zich een weg banen langs je neus en smaakpapillen. Het fruit van allerlei slag – zowel gedroogd, gestoofd als tropisch hand in hand – is ronduit groots. De was (geboend leder, bijenwas), de pollen, de melkchocolade en de honing zijn geweldig smeuïg. De kruiden (die gember!) en het grassige geven het karakter. De sappige eik ondersteunt en versterkt het geheel op sublieme wijze. Op de neus, op de smaak, in de afdronk, op elk vlak wint hij het pleit van z’n concurrenten. Caperdonich 1972 op zijn absolute best. Vol zijn geur en smaak van z’n heerlijkheid. Hosanna in den hoge. 95/100

 

Dit is toch wel de beste Caperdonich die ik al geproefd heb. En ook één van de beste bottelingen van de afgelopen jaren tout court. Ik kom echter wel een beetje in de problemen met mijn scores. Ik heb namelijk al een Caperdonich 95/100 gescoord, cask 1145 van Malts of Scotland. De eerste Caperdonich 1972 die me echt van m’n sokken blies, was echter de Perfect Dram, die gaf ik 94 punten. Vaten 1144 en 1145 van Malts of Scotland kwamen iets later op de markt en proefde ik naast The Perfect Dram. Cask 1144 vond ik als twee druppels water gelijken op TPD, dus kreeg die ook 94 punten. Vat 1145 was anders, vooral toegankelijker en vond ik op dat moment nog nét iets beter. 95 dus. Deze Private Stock is echter beter dan alle drie de voorgaande, maar 96 is er dan weer over. Dilemma!
De verhoudingen tussen de drie blijven voor mij echter overeind, TPD en 1144 héél gelijkaardig én gelijkwaardig, 1145 iets beter. Ik denk dat ik achteraf gezien de Perfect Dram gewoon een puntje te veel heb gegeven, waardoor ik de rest vergelijkend met deze whisky in verhouding ook een punt te veel gaf. Nu, met zowel de QV.ID, de Duncan Taylor (#7460) als deze Private Stock, klopt het volledige plaatje als ik van de drie eersten een punt aftrek. Iets wat ik bij deze dan ook doe.
Maar dan nog, zes recente whisky’s die op mijn schaal variëren van 93 tot 95 punten, laat ons zeggen dat Caperdonich 1972 zowat het beste is dat ons whiskyliefhebbers de jongste tijd is overkomen. Of althans toch mij.

Old Pulteney 1997 voor ALS – het vervolg

Drie maanden geleden proefde ik de erg lekkere Old Pulteney 1997 voor de ALS-liga. Een deel van de opbrengst van de verkoop ging naar de vzw Alain Verspecht, voorzitter van de liga. Op zaterdag 27 oktober organiseert Een hart voor ALS haar eerste grote benefietavond ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar ALS. Op de website vind je meer informatie over deze benefiet. De mensen die die zaterdag niet naar Oostende afzakken voor ons Lindores Whiskyfest, kunnen de goede zaak dus nog verder steunen.

Talisker 1990 Distillers Edition

We blijven nog even hangen bij de Distillers Editions van Diageo, ik heb vorig weekend immers ook een Talisker 1990 geproefd, een botteling van 2003. Deze rijpte nog wat verder op olorosovat.

 

Talisker 1990/2003 ‘Distillers Edition’, 45.8%, OB, double matured (oloroso finish)
De oloroso finish geeft deze Talisker naast het herkenbare distilleerderijkarakter een aangename sherrytoets. We hebben op de neus dus enerzijds de coastal aroma’s van zilt, zeewier en zachte rook en anderzijds de sherry met dadels, karamel en noten. Gedroogd gras ook, en mos. De smaak voegt daar nog wat peper en een fruitige zoetheid aan toe. The citrus kind. De afdronk is best lang met hier de rook en de peper die de dienst uitmaken. Erg lekkere, vlot drinkbare Talisker. 86/100

Nieuwe Diageo special releases

Vandaag kondigde Diageo de special releases voor dit jaar aan. Welke het zijn heb je ongetwijfeld al elders gelezen (knap dat de servers van Facebook dit aankunnen). Zeer leuk allemaal, er zitten enkele bijzondere bottelingen tussen, ware het niet van de prijzen. Dat Brora duurder wordt, dat viel te vrezen, het is ook een 35-jarige deze keer. Maar de Port Ellen, die welgeteld één jaar ouder is dan de release van vorig jaar, 600 pond??? Dat is aan de huidge koers meer dan 750 euro. Of voor de mensen die nog in Belgische Frank rekenen: 30.000 frank. De Port Ellen 11 kon je vorig jaar kopen aan 335 euro. Dat is dus meer dan het dubbele op één jaar tijd. Oké, het pond is op dat jaar ook nog iets gestegen, maar dan nog. Meer dan het dubbele… De prijzen van de andere bottelingen zijn trouwens bijna even aberrant. En dan krijg je dit natuurlijk (let op, nog meer dan vijf dagen bieding te gaan):

Lindores Whiskyfest

Op zaterdag 27 en zondag 28 oktober 2012 is het weer zover, dan vindt de jaarlijkse hoogmis voor de liefhebber van bijzondere whisky’s, het Lindores Whiskyfest, plaats. Na vorig jaar een andere formule ingelast te hebben, vallen we dit jaar terug op het vertrouwde opzet van een festival.

En niet zomaar een festival, nee, eind oktober zal je in hotel Bero, Oostende, meer dan duizend verschillende oude en zeldzame bottelingen kunnen proeven. Zaterdagavond van 21u tot 1u is er daarenboven een Nocturne met een straat zéér selecte whisky’s. En voor de échte liefhebbers organiseren we aan de vooravond van het festival (vrijdagavond dus) een unieke Highland Park tasting, geleid door Martin Markvardsen, Highland Park Brand Ambassador. Op deze tasting komen achteréénvolgens aan bod: Highland Park 12y, OB 1992 for the Belgian Market, Highland Park 21y 1959/1980, OB green dumpy, Highland Park 40y 1958/1998, OB 665 bts. en Highland Park 35y 1962/1997, OB for John Goodwin’s retirement. Astemblief.

Hier kan je je inschrijven voor het Fest en voor de Highland Park tasting. Zeg niet dat je het niet geweten hebt.

Illustratie

Mijn vorige post was nogal kaal zonder illustratie, dus hierbij een illustratie:
 

McTears et al


 

Naar aanleiding van de slechte ervaring die Luc Timmermans had met McTears, wil ik graag mijn ervaring met hen – waarnaar ik vorige week reeds verwees – delen.

 

In mei 2010 kocht ik een fles bij McTears, een lot uit de Rare Whisky Sale van 5 mei. Toen ik deze ontving was de schroefdop van de fles volledig ingetaped en bij het vastnemen van de fles zaten mijn handen meteen onder de whisky. Ook was er een briefje van de verzendmaatschappij bijgevoegd met volgende boodschap:

 

Het niveau in de fles was duidelijk lager dan op de foto van de veilingcatalogus. Het was dus meer dan ‘slowly’, er moeten enkele centiliters uit de fles zijn gelekt tussen het ogenblik dat de foto werd genomen (als het al dezelfde fles was die op de foto stond) en het ogenblik dat ik de fles ontving. Ik verstuurde onderstaand klachtenmail naar McTears:

Last Friday I received the bottle (out of the Rare Whisky Sale of May 5th and as mentioned in the attached invoice), but I’m afraid this is a defective bottle, as also noticed by Mail Boxes Etc., see the customer note saying they had to seal it to be able to ship.
However sealing the bottle didn’t prevent more whisky to leak out during the shipment. I don’t know for how long this bottle isn’t closed properly, but as it was bottled nineteen years ago, the remaining whisky is probably not good anymore.
I don’t understand why it was put for sale in the first place. What do you propose?

Het beleefde antwoord van McTears:

I am very sorry to hear what has happened to your bottle.
I have looked into the bottle that you won at the auction and I could see nothing wrong with the bottle and entered it into the sale as per the description. Although the level was lower than normal it is not uncommon for a number of these older bottles to be at different levels.
I would have to say that when this bottle left McTear’s it was not leaking and we would of not of been shipped if it had been. What may of occurred is that if the bottle was stored on its side the whisky could of eroded the cork and caused the leak. May I ask if you took out any insurance for the delivery?

Daarna antwoordde ik nog het volgende:

Thanks for your reply. A lower fill level is indeed not uncommon for older bottles, but I fear that for this bottle it isn’t due to some breathing but rather to this leak. The bottle has a screw cap and this cap was loose (although seal not broken, not been opened), you can turn the cap 90° left and right.

Vervolgens werden nog enkele emails over en weer gestuurd, waarbij de bottom line was dat ik me maar moest wenden tot de verzender, Mail Boxes Etc., omdat die een verzekerde verzending stuurde. Maar die verwees dan weer naar McTears omdat zij volgens hen de fles zo (lekkend) van McTears ontvangen hebben, er was bij de verzending geen schade opgetreden, zij konden hier de verzekering niet inroepen. Een logische redenering van MBE lijkt me, maar McTears weigerde elke aansprakelijkheid.

Slotsom is dat er geen enkele compensatie volgde en dat ik met een fles zit waarvan ik niet weet hoe lang ze slecht gesloten was, als het al geen fake betreft waarbij er amateuristisch een andere (weliswaar eenzelfde als de originele) dop is opgeduwd. Ik heb onmiddellijk de dop van de fles proberen vast te zetten en er opnieuw tape rond gedraaid, wat verder lekken en vervliegen zal voorkomen, maar damage done natuurlijk. Nadien heb ik niets meer via hen gekocht en de kans dat ik het ooit nog doe, is klein, of het moet al een fles zijn die zeer hoog op mijn verlanglijstje staat en die ik voor een scherpe prijs op de kop kan tikken.

Geen paniek

Nee hoor, je hebt geen verkeerd adres ingetypt. Het was gewoon tijd, hoog tijd eigenlijk, om het uitzicht van deze blog eens onder handen te nemen. Wat bij deze gebeurd is. Ik ben even zoet geweest met het zoeken naar een look-and-feel die me aanstond. Deze moest clean zijn, helder, zonder al te veel toeters en bellen, en vooral aangenaam om lezen. Ik ga hier en daar nog wel wat aanpassingen doorvoeren, bv. qua lettertype/kleur, navigatie of visuele elementen toevoegen, maar basically zal het dit zijn waar jullie het mee gaan moeten doen. Benieuwd naar jullie reacties.

Malt Maniac Awards 2011

Zonet zijn de resultaten bekend gemaakt van de Malt Maniac Awards 2011. Veertien maniacs proefden en scoorden in totaal 171 whisky’s, blind. Dat zijn er merkelijk minder dan de 263 van vorig jaar, wat de opdracht ongetwijfeld een stuk aangenamer maakte. De scores vind je hier, het volledige jury rapport hier. De acht gouden medailles gaan naar:

  • Glendronach 39y 1972/2011, 49.9%, OB, Oloroso Butt #712, 466 bts.
  • Karuizawa 1981/2011, 55.2%, OB, cask 2634
  • Glendronach 39y 1972/2011, 54.7%, OB for Taiwan, PX cask 2033
  • Lochside 46y 1965/2011, 52.3%, Adelphi, Blended, 499 bts.
  • Strathisla 1970/2011, 43%, G&M Licensed Bottling, 514 bts.
  • Strathisla 1965/2011, 48%, G&M for LMdW, 1st Fill sherry, cask 3473
  • Port Ellen 28y 1982/2011, 60%, Wilson & Morgan, cask 2011, 534 bts.
  • Glen Grant 59y 1952, 49.2%, G&M Book of Kells, cask 1134

Weinig bekende bottelingen, maar anderzijds ook geen echte verassingen. Het overwicht van sherry-gerijpte whisky’s, La Maison du Whisky, Glendronach 1972, Port Ellen, Karuizawa… het zijn stilaan usual suspects geworden.