Skip to content

Archief voor

Brora 20y 1982/2003, Old Malt Cask

Begin jaren zeventig produceerde Brora een rijk geturfde malt, wat de distilleerderij de bijnaam ‘Lagavulin of the North’ opleverde. Toen Caol Ila opnieuw op volle kracht opereerde, verminderde de nood aan geturfde Brora. En wat later ook aan Brora an sich, resulterend in een definitieve sluiting in maart 1983. 1983, het jaar dat Diageo een grote reorganisatie doorvoerde en meerdere distilleerderijen sloot. Een deel van de oude gebouwen wordt nu nog gebruikt als warehouse voor Clynelish, andere delen staan leeg en zijn verboden terrein.
Vandaag een 1982 uit de stal van Douglas Laing.

 

Brora 20 YO 1982/2003, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask_sherry, cask 1186Brora 20y 1982/2003, 50%, DL Old Malt Cask, sherry cask #1186, 264 bottles
Aromatische neus, op veel wit fruit (appels, witte perziken), honing, vanille, zilt, oud leder en natuurlijk de onvermijdelijke ‘farmy notes’. De geur van de stallen en het natte hooi. Die boerderij-associaties komen echter pas in tweede instantie. Zoete, maar erg lichte rook. Tja, ik vind het zalig om ruiken. Op de smaak is deze Brora vooral zoet, fruitig en zilt. Maar ook hier ontbreken de typische boerderijgeuren niet. Meer kruiden dan in de geur en ook de turfrook is iets prominenter. Middellange, zilte en zoete afdronk. Niet erg complex maar wel spek naar mijn bek. Of wat had u gedacht? 89/100

Advertenties

Caol Ila 28y 1984, The Whisky Agency ’Sea Life’

Caol Ila, wat voor zinnigs kan ik daar nog over vertellen? Niet veel meer denk ik, ik moet ondertussen al aan vijftig Caol Ila reviews zitten. Meer dan vijftig zelfs. Laat me dus maar snel overgaan tot proeven.

 

Caol Ila 28 YO 1984, 53.5%, The Whisky Agency, Sea LifeCaol Ila 28y 1984/2012, 53.5%, The Whisky Agency ’Sea Life’, bourbon hogshead, 254 bottles
Zoete turfrook en citrusfruit, dat zijn de zaken die eerst opvallen op de neus. Onderliggend wat eik maar vooral veel zilt en andere elementen van de zee (zeewier, oesters). Naast de citrus (mandarijn, limoen), ruik ik nu ook groene appels. Fris (waar ook munt toe bijdraagt). Aangenaam, zeer zeker. Op de smaak groeit het fruit (op de neus wonnen de turf en het zilt het pleit). De turfrook (zelfs licht assig) is aanwezig, net zoals het zilt (een hele plat de fruits de mer), maar het fruit speelt hier toch de eerste viool. Dezelfde variëteiten als in de geur. Citrus dus en harde appels. Maar ook de zoete associaties laten van zich horen. Kandijsiroop, vanille. Lange afdronk, zoet en zilt. Gezouten karamel. Erg lekker maar niet top. De ervaring leert dat Caol Ila uit deze periode immers nog beter kan zijn. 88/100

Highland Park 20y 1984 for Germany

Vandaag een officiële Highland Park voor de Duitse markt, een zustervat van vat 43 uit de Ambassador’s Cask reeks. Deze fles kan je hier en daar nog vinden voor een dikke 200 euro.

 

Highland Park 20 YO 1984/2004, 57.9%, OB for the German market, cask 45Highland Park 20y 1984/2004, 57.9%, OB for the German market, cask 45, 528 bottles
Elegante, zachte geur, ondanks het hoge alcoholpercentage. Subtiele heide, subtiele honing, subtiele sinaas en al even subtiele turfrook. Enkele typische Highland Park elementen dus, maar ze komen pas echt los na wat ademen. Achter deze elementen zit de herfst: natte bladeren, mos, varens. Ook warme appeltaart (met kaneel). Minder zacht op de tong, hier laat het alcoholpercentage zich wel kennen. Maar perfect drinkbaar, daar niet van. Hij is zoet (daar zorgen honing, karamel en sinaas voor), kruidig (in dat compartiment hebben we kaneel, nootmuskaat en zoethout) en rokerig. Gesuikerde noten en praliné vallen er ook nog te noteren. Lange afdronk, zoet, kruidig en rokerig. Mooi in lijn met de smaak dus. Highland Park van die perdiode valt maar heel zelden tegen. Ook deze beantwoordt volledig aan de verwachtingen. 88/100

Teaninich 39y 1973, Malts of Scotland

De parel aan de kroon van de jongste Malts of Scotland release is een Teaninich 1973, die rijpte op een bourbonvat. Net geen veertig jaar oud en net geen 200 euro.

 

Teaninich 39y 1973/2013, 41.8%, Malts of Scotland #MoS13011Teaninich 39y 1973/2013, 41.8%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13011, 198 bottles
Frisse en expressieve neus op veel fruit. Zoet en zuur. Kruisbessen (niet al te rijp), kiwi (enorm), ananas, banaan, appelsien… Pisang orange. Smeuïge acaciahoning. Marsepein. De geur van tabak (en tabaksbladeren) en sigarendoosjes. Houtskool. Geboterde toast. Delicate eik op de achtergrond. Yoghurt, wat samen met een deel van het fruit echt voor een mooie zurigheid zorgt. Perfect in balans gehouden door de zoetere aroma’s. Genieten. De smaak is licht maar meer dan gewoon aangenaam. The return of the pisang. Groene bananen, appelsienen, kiwi. Vanille. Een mooie bitterheid die nooit drogend wordt. De nog wat groene banaan, kruiden zoals zoethout en kaneel, groene thee en sappige eik. Hij valt wel vrij snel weg, de afdronk is voor z’n leeftijd verdacht kort. Wel mooi gebalanceerd op fruitige elementen enerzijds en de eik en de kruiden (eucalyptus nu ook) anderzijds. Complexe oude whisky die echter de nodige body en power mist om negentig of meer te scoren. 89/100

Ardmore 20y 1992, The Nectar of the Daily Drams

Bij een vorige tasting note schreef ik dat je Ardmore 1992 blind kan kopen. Bij deze The Nectar of the Daily Drams weet ik dus waaraan ik me kan verwachten. Vanaf 85 euro is hij de jouwe.

 

Ardmore 20YO 1992/2012, 47.8%, The Nectar of the Daily DramsArdmore 20y 1992/2012, 47.8%, The Nectar of the Daily Drams
Mineralige turf, jawel. Dat is het herkenbare vertrekpunt bij Ardmore 1992 blijkbaar. De turf is echter discreet, discreter dan bij andere bottelingen heb ik de indruk. Mineralen dus, natte aarde, olijfolie, zilt en cashewnoten. En veel citrusfruit. Mandarijn, limoen, citroen… citrus dus. Maar ook kersen. Honing zorgt voor een zoete toets. Nat hooi geeft het een ‘farmy’ kantje. Ik vind het geweldig. Op de smaak is de turf al even discreet en subtiel. Zoete elementen zoals vanille en honing, en fruitige zoals sinaas, citroen en ook meloen spelen de eerste viool. Het is pas na enige tijd dat de turf meer op de voorgrond treedt, samen met het zilt en het hooi, zaken die ik ook al op de neus had. Kruiden zoals peper en gember zijn ook te ontwaren. Eigenlijk ligt de smaak mooi in het verlengde van de neus. Olieachtig mondgevoel. Lange afdronk, waarbij het fruit, de mineralen, het zilt en de turf elkaar ondersteunen. Perfect gebalanceerde whisky en voor mij samen met de Peat Fighting Man van The Whiskyman de beste die ik al kon proeven. Deze laatste heeft trouwens een tweede Ardmore 1992 gebotteld, met een wat minder typisch profiel. Bespreking hiervan volgt. 90/100

Glenglassaugh 31y 1967, Signatory, Silent Stills

Glenglassaugh figureerde weliswaar in de Silent Still reeks van Signatory (een reeks bottelingen van gesloten distilleerderijen), maar hoort daar vandaag eigenlijk niet meer in thuis, aangezien de distilleerderij in 2008 opnieuw werd opgestart. In 1998 (het jaar dat deze whisky gebotteld werd) was Glenglassaugh echter inderdaad nog gewoon een gesloten distilleerderij (sinds 1986).

 

Glenglassaugh 31 YO 1967, 55.8%, Signatory Silent Stills, cask 2893Glenglassaugh 31y 1967/1998, 55.8%, Signatory, Silent Stills, cask 2893, 217 bottles
Aromatische neus. Zoet, fruitig, kruidig, grassig en licht rokerig. Het fruit speelt hier wel de eerste vioool, ik noteer abrikozen, rabarbercompot, sinaas, pompelmoes en sappige appels. Het grassige vertaalt zich in gedroogd gras (hooi), het kruidige in munt, citroenmelisse, gember en tijm. De lichte rook doet me niet direct aan turf denken, eerder aan tabaksrook en rook van een houtvuur. In ieder geval, ik vind dit zalig om ruiken. De smaak is lichter dan het alcoholpercentage deed vermoeden. Erg grassig wel (net zoals in de geur de gedroogde variant). Samen met hars en eik maakt dit het geheel wel vrij droog. Ook de kruiden versterken dit gevoel. Maar vanille en sinaas zorgen wel voor tegengewicht. En ook een zilte toets komt nog om de hoek kijken. En opnieuw de zachte (tabaks)rook. En na enige tijd opnieuw de munt. Fris. Lekker op de smaak, schitterend op de neus. 91/100

Clynelish 1997 for Whisky Live Belgium

Op het jongste Whisky Live festival in Spa, zorgde Malts of Scotland voor de festivalbotteling. Als je weet dat Dominiek Bouckaert invoerder van MoS is, hoeft het niet te verbazen dat de keuze op een Clynelish viel. Een Clynelish 1997. Verkrijgbaar in de handel voor een kleine 80 euro.

 

Clynelish 15 YO 1997/2013, 54.7%, Malts of Scotland for 10th Whisky Live Belgium, bourbon hogshead #MoS12051Clynelish 15y 1997/2013, 4.7%, Malts of Scotland for 10th Whisky Live Belgium, bourbon hogshead #MoS12051, 242 bottles
Yep, opnieuw bingo. Ronde, smeuïge geur op de obligate bijenwas, honing, vanille en sappig (wit) fruit. Rode appels, witte perziken, zelfs wat meloen. Pas in tweede instantie komt de zee opzetten. Zilt, zeewier, oesters. En ook het mineralige karakter geeft zichzelf pas na enige tijd bloot. Kalk. Sappige eik ondersteunt het geheel. En nu ik er aan denk, ik merk weinig kruiden op. Wel olie. Arachide-olie. En amandelen (marsepein). Rond, romig en vol mondgevoel. Perfecte drinksterkte, water is het laatste waar ik aan denk. Zoet en fruitig bovenaan, met een prachtig onderliggend bitter kantje. Vanille, honing, sappige appels en perziken, ananas, marsepein. Peperkoek. En daaronder dan witte pompelmoes, zachte eik en kruiden. Zoethout en gekonfijte gember. Een lichte zilte toets en een iets minder lichte waxy toets. Wat nat hooi ook nog. Erg complex voor z’n leeftijd. Middellange afdronk, waar de bijenwas, het zoete en sappige fruit, het zilt, de kruiden en de eik elkaar perfect in evenwicht houden. Misschien niet de allerbeste Clynelish 1997 die ik kon proeven, die eer gaat nog steeds naar de botteling van The Bonding Dram, maar veel scheelt het niet. Ik ben fan. 89/100

Highland Park 30y

Highland Park kijkt uit over de Scapa Flow. Aan het begin van de tweede wereldoorlog werd in de Scapa Flow het Britse slagschip de HMS Royal Oak door een Duitse onderzeeboot getorpedeerd, waarbij 833 opvarenden omkwamen. Dit leidde tot de aanleg van de zogeheten Churchill Barriers, een blokkade van de oostelijke route aangelegd door Italiaanse krijgsgevangenen. Deze krijgsgevangenen bouwden op één van de oevers ook de Italian Chapel, na heropbouw nu een toeristische bezienswaardigheid op Orkney.

 

Highland Park 30 Year OldHighland Park 30y, 48,1%, OB +/- 2012
Volle, romige en complexe neus die start op chocolade, praliné en mokka, overgaat in honing en heide, en ondersteund wordt door sappie eik en kruiden. Kruiden zoals daar zijn: nootmuskaat, zoethout en kaneel. Karamel, gedroogde vijgen en rozijnen op rum noteer ik ook nog. En daarmee is het nog niet gedaan, ook confituur van kersen, abrikozencompot en sigaren (en sigarendoosjes) dienen zich aan. En boenwas niet te vergeten. En oud leder. Complex dus, de aroma’s komen in lagen, en de verwevenheid (een woord dat ik dringend nog eens moest gebruiken) is perfect. De smaak is al even vol en complex. En dik, stroperig bijna. Misschien wat droger dan op de neus, maar dat is muggenziften. Het is in ieder geval wel aangenaam droog en er is voldoende ruimte voor fruitige (gedroogd fruit weliswaar) en zoete elementen. In willekeurige volgorde: rozijnen, vijgen, dadels, honing, kandijsiroop, mokka, tabak, chocolade, amandelen, kaneel, munt, een beetje peper… En ook een beetje zilt. En sinaas, hoe langer hoe duidelijker. De geweldige orangettes! Hier ook subtiele turf, iets wat mij in de geur niet opgevallen was. Eik, natuurlijk. Best lange afdronk, best zoet ook, wat de balans zeker ten goede komt. De turf groeit. Lovely. Ik heb het hier reeds vermeld, de standaardreeks is erg consistent, hoe ouder hoe beter. Vind ik toch. Als je de kans krijgt de 40 te proeven, doen. Over de 50 kan ik me spijtig genoeg niet uitspreken. Je kan niet alles hebben in het leven. 90/100

Speyside Malt 17y 1995, The Whiskyman

The Whiskyman heeft niet alleen een Isle of Jura gebotteld voor de Zweedse markt, er is ook een whisky die door het leven gaat als Speyside Malt, waarmee we niet veel meer dan de regio te weten komen.

 

Speyside Malt 17 YO 1995/2013, 53.9%, The Whiskyman for Viking Lines, SwedenSpeyside Malt 17y 1995/2013, 53.9%, The Whiskyman for Viking Lines, Sweden, bourbon cask, 167 bottles
De geur start op studentenhaver. Noten, gedroogde vruchten (abrikozen en gele rozijen) en melkchocolade. Bourbonvat? Serieus? Actief vatje dan toch wel. Best wat eik ook. Het is pas na enige tijd dat hij volledig de bourbon toer op gaat. Ik ruik nu kruisbessen en perziken. Zoethout, honing en esdoornsiroop (maple) maken het zoet. Hij heeft ook een mooi floraal kantje. Heide en gedroogde bloemen. De balans tussen de drogere en de zoetere elementen zit juist. Ook op de smaak. Die is prikkelend. Met siroop, honing en melkchocolade aan de éne kant, eik, heide en kruiden anderzijds. Zoethout, veel peper en al even veel gember. Zoete granen en toast vullen aan. Lange bitterzoete afdronk op de tonen van de smaak, met wat nougat als extra. Een whisky die me even op een verkeerd been zette. Lekker, dat wel. 86/100

Fettercairn 22y 1990, Malts of Scotland

Fettercairn kennen we ook onder naam Old Fettercairn, maar deze benamingen worden door elkaar gebruikt en zeggen dus niets over de leeftijd van de whisky. Het is lang geleden dat ik nog eens een onafhankelijke Fettercairn kon proeven. Vandaag dus wel en dit dankzij Malts of Scotland. Deze 1990 kost net geen honderd euro.

 

Fettercairn 22 YO 1990/2013, 51.5%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13004Fettercairn 22y 1990/2013, 51.5%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13004, 242 bottles
Niet al te expressieve neus die start op een grote ‘granigheid’. Granen en gist. Vers gebakken brood en bierbeslag. Havermout en pils. Niet direct mijn favoriet profiel. Pas na enige tijd wordt het wat aangenamer met vanille, honing en appelsap. En amandelnoten. Het geheel doet wel jonger aan dan 22 jaar. Ook de smaak is niet om over naar huis te schrijven. Granen en gist leiden de dans, op de voet gevolgd door noten, kruiden (gember), toast en vanille. Misschien wat sinaas ook. Maar het wordt allemaal overheerst door de granen. Korte, wat bittere afdronk. Granen en eik. Te weinig complex voor z’n leeftijd en voor mijn smaak te gedomineerd door het graan. Voor de liefhebbers van het genre. 78/100

Captain Beefheart & St. Magdalene

Captain BeefheartEen streepje muziek, dat is weer veel te lang geleden. En laat me weer wat van de platgetreden paden afwijken. Zo kom ik terecht bij Captain Beefheart, in het echte leven gekend als Don Van Vliet. Nu ja, leven, de man is sedert twee jaar niet meer onder de levenden, hij stierf op 17 december 2010 – een maand voor hij zeventig zou worden – aan de gevolgen van multiple-sclerose.
Captain Beefheart was zo’n beetje de soulmate van Frank Zappa. Ze groeiden als kind samen op in het Amerika van de jaren vijftig en zestig, bleven hun ganse leven vrienden en werkten ook muzikaal veel samen. De naam Captain Beefheart komt trouwens van een mislukt filmproject van Zappa, genaamd ‘Captain Beefheart vs. the Grunt People’. Van Vliet is vooral bekend als muzikant, maar was ook een niet-onverdienstelijk schilder en beeldhouwer.

In zijn carrière, die startte in 1964, maakte Beefheart twaalf studioplaten, waarvan de meeste samen met zijn Magic Band (waarin o.a. Ry Cooder z’n eerste muzikale stappen zette). Hun creatieve hoogtepunt was ongetwijfeld het experimentele en door Zappa geproducete Trout Mask Replica uit 1969, wat nog altijd wordt beschouwd als één van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de rock. Hij componeerde alle muziek en speelde zelf ook saxofoon en mondharmonica. Z’n teksten kan je gerust bizar noemen, maar surrealistisch doet ‘m misschien meer aan. In 1982 stopte hij met muziekmaken en wijdde hij zich volledig aan het schilderen en in mindere mate aan het beeldhouwen.
Ice Cream for CrowDe muziekstijl laat zich moeilijk omschrijven. Het is rock, het is blues, maar het is vooral experimenteel en avant-gardistisch. Regelmatig ook met psychedelische invloeden. Misschien niet altijd even toegankelijk maar vaak geniaal. Niet altijd echter, zo staat de commerciële(re) periode van midden jaren zeventig onder de fans bekend als Captain Beefheart and his Tragic Band. Vooral de periode rond 1970 (met naast Trout Mask Replica o.a. ook het geweldige Lick my decals off, baby) en deze rond 1980 (met de meesterwerkjes Shiny Beast en Ice Cream for Crow) worden beschouwd als z’n hoogtepunten. Tijdens de eerste helft van de jaren zeventig werd z’n muziek uit noodzaak toegankelijker (het was gewoon tè modern voor die tijd), met de nadruk op blues en rock eerder dan op het exprerimentele.

Maar geweldig bekend is Captain Beefheart dus nooit geworden. En hetzelfde kan gezegd worden van het Whisky Tales label. Wie kent dat? Whisky Tales is een Duits initiatief, zij hebben tot op heden een vijftiental bottelingen op hun conto. Ik weet niet of deze St. Magdalene 1982 representatief is, dit is nog maar de eerste die ik proef. Maar ik hoop voor hen van wel. Wat een parel! Met Ice Cream for Crow op de achtergrond. Twee parels.

 

St. Magdalene 27 YO 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales 'Poseidon'St. Magdalene 27y 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales ‘Poseidon’, bourbon cask, 184 bottles, 500ml
Ronduit prachtige, cleane, complexe neus. Er zit een zoet kantje aan (honing, nougat), een vegetaal (gras, en groene en witte groenten – schorseneren, no kidding), een floraal (gedroogde bloemen), een fruitig (rijpe kruisbessen, banaan, ananas), een zilt en een mineralig (natte stenen, klei enzo). Natte wol. Lampolie. Ronde, sappige eik en lichte begeleidende rook op de achtergrond en in perfecte verhouding. Rond en romig op de tong. Intens en complex. Honing en vanille, peperkoek, zoete witte wijn (uit het topsegment welteverstaan), ronde eik, hoe langer hoe meer fruit ook. Perzik, abrikoos en de (rijpe) kruisbessen die ik ook op de neus had. En ook de zachte rokerigheid is opnieuw van de partij. En hetzelfde kan gezegd worden van het zilt. Lichte aarde tonen. Een beetje hars, noten (lichte en fantastische bitterheid) en leder. Complex, ik zei het al. Vrij lange en complexe afdronk. Zowat alle elementen van de smaak worden doorgetrokken. Elegante complexe klasse. Prachtige whisky. 92/100

Brora 30y 2002

Ik heb hier reeds een aantal officiële Brora’s beproken, heb er meer geproefd, maar de enige die ik nog nooit geproefd had was de eerste release, de 2002. Vandaag wordt er dus eindelijk een groot onrecht rechtgezet. En jawel, dat is ook hier dankzij Dominiek. Men zegt dat de eerste twee 30’ers (de 2002 & 2003 release) een stuk bruuter, een stuk scherper zijn dan volgende bottelingen. Let’s see.

 

Brora 30 YO, 52.4%, OB 2002Brora 30y, 52.4%, OB 2002, 3000 bottles
Bruut? Scherp? Forget it, dit is subtiel, elegant, gelaagd en complex. Man, wat een schitterende neus! En herkenbaar Brora 1971. Waarmee ik bedoel: minder boerderijtoestanden, helemaal geen mest, misschien wel wat nat hooi. Maar dan wel meer ‘zee’: zilt, zeewier, gerookte vis (heilbot). Oesters ook. Eigenlijk een hele plat de fruits de mer. Zachte (een ook wel zoete – dat is een constante over de jaren heen) turf. Cake. Fruit zit er ook in, en niet weinig. Rode appels, sinaas, abrikoos en zelfs mango. O ja, duidelijk mango nu. En ik mag natuurlijk de bijenwas niet vergeten. Subliem! En het goede nieuws is dat de smaak niet onderdoet, het is even expressief en even complex. De heerlijke zoete turf, het prachtige zilt, de mooie fruitigheid (perzik, abrikoos, mango, appels), de smeuïge was… man, man. En denk er nog nat hooi bij, kruiden zoals zoethout en nootmuskaat, olijfolie, marsepein, en wat eik ter ondersteuning van het geheel. Ter eer en glorie eigenlijk. En dan de afdronk…hèhè, wat is het in zo’n geval toch leuk dat een whisky een afdronk heeft. De zoete turf, het zilt, de kruiden, het fruit, er is weinig van de smaak dat wil wijken. Let op, bij deze opsomming van associaties heb ik me ingehouden, dit is zo complex, het heeft geen naam. Of toch wel, we noemen het Brora. 93/100

P.S.: hier zit volgens mij zo goed als geen Brora 1972 in, dit is echt wel Brora 1971. Een ander profiel, maar op hetzelfde eenzaam hoge niveau. Damn, wat heb ik spijt dat ik hier geen fles van gekocht heb toen dit nog – min of meer – betaalbaar was. Tot een kleine drie jaar geleden kon je deze nog voor een 200 à 250 euro kopen, nu is dat meer dan het dubbele.

Bowmore 15y 1997, The Whiskyman

Ik proefde de Bowmore 2001 van Malts of Scotland naast de Bowmore 1997 van The Whiskyman. Het zogenaamde ‘gitaarlabel’ van The Whiskyman stond in 2012 in het teken van The Rolling Stones. Zo kreeg deze Bowmore de naam ‘It’s only single malt but I like it’ mee.

 

Bowmore 15 YO 1997 'It's only single malt but I like it, 53.8%, The WhiskymanBowmore 15y 1997/2012 ‘It’s only single malt but I like it’, 53.8%, The Whiskyman, 189 bottles
De neus van deze vind nog wat beter dan de MoS. De 2001 was complex en erg lekker, deze is minstens even complex maar diept een aantal zaken nog verder uit. Zeker die lichte boerderij associaties zijn hier nog grootser. Echt wel de zoetzure geur van stallen, nat hooi en mest. En jullie weten ondertussen wel hoe geweldig ik dat vind. Ook het fruit is top. Erg aromatische toetsen van gele appels, ananas, rijpe appelsienen en mandarijn. Ook de zee tekent present in de vorm van zeewier, zout, jodium en oesters. De natte stenen zijn ook hier aanwezig, net als kalk. Vanille en zachte karamel (fudge) zorgen voor een zoete ondertoon. Vanillepudding, o ja. En nu zelfs ook iets van potloodslijpsel (grafiet). Nog iets complexer dan de Malts of Scotland, maar vooral nog iets lekkerder. En het goede nieuws is dat de smaak dit patroon verder zet. Romig en olieachtig mondgevoel, en ronder dan de 2001. Zoete turf, zilt, jodium, vanille, kruiden en veel fruit, en dat in willekeurige volgorde. Wat het fruit betreft, denk ik aan meloen, roze pompelmoes, papaja en passievrucht (jawel). Het gaat bij deze dus nog meer de tropische kant uit. Qua kruiden noteer ik peper, kaneel, gember en zoethout. Het zoute karakter groeit, en nog meer met een beetje water. Aardse tonen (natte bladeren en natte aarde). En lijnzaadolie. Lange finish, zout rokerig en fruitig (de roze pompelmoes!). Nee, dat fruit laat zich niet wegdrukken. Als dit 10 jaar langer rijpt, heb je volgens mij iets wat in de buurt komt van jaren zestig Bowmore. Lovely. 89/100

Bowmore 11y 2001, Malts of Scotland

Dat Bowmore na de desastreuze jaren tachtig weer helemaal terug is, weten we ondertussen wel. Ook jonge Bowmore stelt zelden teleur. Aan Malts of Scotland om dat nog eens te bewijzen.

 

Bowmore 11 YO 2001/2012, 58.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12060Bowmore 11y 2001/2012, 58.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12060, 221 bottles
Ronde neus op mineralen, veel zee en zoete turf. Een wandeling langs de zee, over een strand van keien. Natte keien met zeewier en zilt dat de zee achterliet. Zeevruchten besprenkeld met citroen. En die zoete turf heeft een mooi farmy kantje. Nat hooi en lichte tonen van stallen. Wat granen. En gezouten boter. Hoe langer hoe meer houtskool ook. Fruit? Wel ja, ondanks de jonge leeftijd al best wat fruit. Ook dat is Bowmore vandaag de dag. We hadden de citroen al, maar ook rijpe appelsienen en ananas in blik. Complex en erg onderhoudend. Romig en stevig in de mond. Het zilt en de turf nemen het heft in handen, gevolgd door medicinale tonen en kruiden. Zoethout valt het meest op. Pas daarna komt het fruit om de hoek kijken, samen met een vleugje vanille. Ananas en citrus, gelijkaardig als op de geur dus. Redelijk lange afdronk, op zoete en rokerige tonen. Tja, jonge Bowmore, zoals ik al zei, stelt het zelden teleur. Ook hier niet. 86/100

Talisker 1991 ‘Distillers Edition’

Vandaag een Talisker uit de Distillers Edition reeks. De 1991, gebotteld in 2004.

 

Talisker 1991 Distillers EditionTalisker 1991/2004 ‘Distillers Edition’, 45.8%, OB, Amoroso finish
Zoete neus op pruimen, rozijnen, cake, kandijsiroop, chocolade en karamel, met onderliggend sappige eik, zilt, gember, hazelnoten en turfrook. Het fruit beperkt zich niet tot de pruimen en de rozijnen, ik noteer ook appelsienen. En wat ook niet onvermeld mag blijven, is geboend leder. Rond en romig mondgevoel, zelfs wat stroperig. De kandijsiroop die ik ook op de neus had. Sinaas, gekonfijt fruit, zilt, zoethout en zachte eik. Een kruidigheid in de vorm van gember, peper en kruidnagel. En op de achtergrond natuurlijk de rokerigheid van brandende turf. Geen al te lange afdronk, zilt en zoet (sinaas). Niet slecht, helemaal niet, maar een beetje ongeïnspireerd. De sherry domineert me iets te veel het distilleerderijkarakter. 84/100

The Green Man & North Port Brechin 1976

Twee weken geleden opende in Oostende een nieuwe whiskybar, The Green Man, verwijzend naar het symbool voor de steeds terugkerende cyclus van het leven (afgebeeld als een hoofd waaruit bladeren en takken groeien). The Green Man is een initiatief van Michiel Mestdagh en Mireille Defreyne, en bevindt zich aan de Koningstraat. Op donderdag- en vrijdagavond tussen 18u30 en 23u en zaterdag tussen 13u en 19u kan je er proeven van meer dan 350 whisky’s.

The Green Man Oostende

Ik weet niet of ze North Port Brechin schenken… North Port Brechin of simpelweg North Port is in ieder geval wat ik momenteel in mijn glas heb, en dat is lang geleden. Niet verwonderlijk, want het is nog maar mijn tweede. Bedankt voor de sample Gunther.

 

North Port Brechin 29 YO 1976/2006, 58.2%, Signatory, Cask Strength Collection, cask 3886North Port Brechin 29y 1976/2006, 58.2%, Signatory, Cask Strength Collection, cask 3886, 222 bottles
Frisse, cleane neus. Veel citrus (limoen, citroen) en mineralen (natte stenen, nat – gemaaid – gras, kalk) en tuinkruiden (munt, tijm, peterselie). Fris, echt wel. Lichte granen en eik op de achtergrond. Mmm, iets van pils nu ook. O ja, hoe langer hoe duidelijker. Vrij scherp op de smaak. Granen, gras en eik, en opnieuw veel citrus. Zelfs wat zilt. Beter met een beetje water, het wordt zoeter, de scherpe randjes verdwijnen naar de achtergrond. Appelsap. Sterk appelsap. Door het toevoegen van water komt er lichte rokerigheid bij. Er blijft een (aangename) bitterheid sluimeren. Lichte tannines. Kastanjes. Middellange, droge afdronk met het grassige karakter dat tot het bittere eind om de aandacht blijft roepen. Scherp profiel, maar ik kan dit hier erg appreciëren. 87/100

Highland Park 27y 1984, The Whisky Agency ‘insects’

Highland Park heeft vier distilleerkolven in gebruik, wat resulteert in een productie van ongeveer 2,5 miljoen liter alcohol per jaar. Het water dat men gebruikt, is afkomstig van de Cattie Maggie’s Pool. De whisky van Highland Park wordt onder andere gebruikt voor de samenstelling van de Long John blends. Interessant? Yeah right. Deze 1984 van The Whisky Agency, dat is interessant.

 

Highland Park 27 YO 1984, 52.5%, The Whisky Agency 'insects'Highland Park 27y 1984/2011, 52.5%, The Whisky Agency ‘insects’, bourbon hogshead, 222 bottles
Expressieve, aromatische neus. Zoet, floraal en fruitig tegelijkertijd (het is niet dat het in lagen of in vlagen komt, het is er allemaal meteen). Gedroogde bloemen en heide wat het florale karakter betreft, honing en nougat qua zoets, en een hele fruitsla wat het fruitige betreft. Citroen, sinaas, evoluerend naar tropische toestanden zoals lychee, meloen en ananas. Dat alles ondersteund door sappige eik, zachte munt en rook van het hout. En qua appreciatie: I love it! De smaak is stevig en prikkelend. De heide, de honing, de ronde eik, het fruit, de rook van het hout, het komt allemaal terug. De kruiden zijn hier (zoals wel vaker) wel prominenter aanwezig. Peper, nootmuskaat en munt. Lange afdronk op citrusfruit, kruiden en eik. Heerlijke whisky. En bedankt om deze te delen Gunther. 91/100

Isle of Jura 1988, The Whiskyman

Bewijzen dat het beter kan, doen we met een Isle of Jura 1988 die The Whiskyman heeft gebotteld voor de Zweedse markt. Hier dus moeilijk vast te krijgen. 1988 blijkt een puik jaar te zijn voor deze distilleerderij. Daar mag er nog wel wat van op de markt gegooid worden.

 

Isle of Jura 24 YO 1988/2013, 51.3%, The Whiskyman for Viking Lines, SwedenIsle of Jura 24y 1988/2013, 51.2%, The Whiskyman for Viking Lines, Sweden, bourbon cask, 116 bottles
Pure boter op de neus. Boter in de pan. Bakken en braden. Echt uniek, zo boterig heb ik mijn whisky nog niet gehad. Niets ranzigs echter, dit is helemaal niet storend. Integendeel, ik vind het geweldig. Daarenboven maakt de boter plaats voor fruit: kruisbessen en abrikozen, en ook een beetje rabarberspijs (met suiker, het heeft niets bitters). Heide en hooi zorgen voor een mooie droge toets. Romige witte chocolade voor een zoete toets. Er is ook lichte zilt en al even lichte turfrook te ontwaren. En leder. En een subtiele mineraliteit. Complex seg! Perfecte drinksterkte, rond en vol in de mond en absoluut geen behoefte aan water. Boterig opnieuw. Best wat kruiden (zoals zoethout, peper, nootmuskaat en tijm) en zilt. Lichte jodium. Mooie bitterheid dankzij pompelmoes, amandelen en zachte eik. Qua fruit ook wat appelsien. Zoete elementen zoals chocolade en gezouten karamel. Leder, tabak en zachte turf maken het plaatje compleet. Man, dit is lekker! Lange afdronk, kruidig, zilt en grassig, met mooie ronde eik. Prachtige bitterheid. Ongelooflijk boeiende whisky met een uniek profiel. 90/100

Isle Of Jura 1995, Diurach’s Exclusive

Vandaag en morgen trekken we naar Jura, het eiland aan de westkust van Schotland, ten noordoosten van Islay. Deze whisky uit de Boutique Barrels reeks was de eerste botteling voor de Diurachs (een Diurach is een inwoner van Jura), het genootschap dat de distilleerderij rond z’n whisky bouwde. Hij rijpte op één of ander Grand Cru Classé wijnvat.

 

Isle of Jura 16 YO 1995/2012 'Boutique Barrels', 57%, Diurachs Exclusive, cask 1Isle of Jura 16y 1995/2012 ‘Boutique Barrels’, 57%, Diurach’s Exclusive cask 1, 295 bottles
Aangename neus, floraal, zoet en licht geturfd. De schil van appelsienen, boenwas, marsepein, rozijnen en vanille. Onderliggend leder, zachte eik en hars. Een beetje peper. De geur van dennennaalden ook. En nu ook van gestoofde appels. Op de smaak is hij redelijk droog op eik, kruiden (nootmuskaat valt me op, maar ik noteer ook zoethout) en noten. Toch ook zoetere elementen zoals pruimen, perensiroop en vanille. Iets licht grassigs. Dik, stroperig mondgevoel. Het droge neemt een klein beetje de bovenhand. Middellange, kruidige afdronk, met nog wat rabarber als extra. De neus vind ik beter dan de smaak, daar is de balans niet helemaal perfect. Maar bon, dit is best een lekkere Jura. We weten echter dat deze distilleerderij nog heel wat beter kan. En morgen zullen we dat bewijzen. 83/100

Laphroaig 16y 1996, Malts of Scotland

Vandaag nog een botteling uit de vorige batch van Malts of Scotland, een Laphroaig 1996. Deze fles ontving een ‘Thumbs Up award’ in de jongste Malt Maniac Awards.

 

Laphroaig 16 YO 1996/2012, 56.1%, Malts of Scotland, Pedro Ximinez sherry cask #MoS12041Laphroaig 16y 1996/2012, 56.1%, Malts of Scotland, Pedro Ximinez sherry cask #MoS12041, 240 bottles
Knap gebalanceerde, ronde neus. Weinig scherps. Is nochtans jonge Laphroaig op hoog alcoholpercentage. Mooi geïntegreerd allemaal. En met allemaal bedoel ik zoete elementen (karamel, sinaas, chocolade, appelcompot), zilte (zout, gerookte vis, zeewier) en rokerige (turfrook met een medicinale toets). Dat medicinale en dat zeewier komt van de turf die gebruikt wordt om het kiemen van de gerst te stoppen. De turf die Laphroaig hiervoor gebruikt is immers turf van onder het zeeniveau, en bevat dus resten van zeewier en jodium. Dit bijvoorbeeld in tegenstelling tot Ardbeg. Soit, terug naar de geur. Ik heb ook wat kruiden en – wat altijd een meerwaarde is – balsamico. Mondvullend en olieachtig op de tong. Romige chocolade, praliné en zachte karamel maken het zoet, mandarijn en sinaas maken het fruitig, zoethout, peper en gember maken pittig, zilt en medicinale turf maken het ‘Islay’. En opnieuw is alles knap verweven, er is niets dat harder dan de rest om de aandacht roept. De zoete sherrytonen zetten zich samen met het zilt en de turfrook verder in de lange afdronk. Verwevenheid, dat is het woord hier. Samen met perfect. 89/100