Skip to content

Archief voor

Mortlach 18y 1994, Malts of Scotland

Mortlach 1994, ook dat zit in de nieuwe reeks Malts of Scotland. Een whisky die achttien jaar rijpte op sherryvat.

 

Mortlach 18 YO 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059Mortlach 18y 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059, 235 bottles
Zalige sherryneus, die zich ouder voordoet dan hij is. Geroosterde eik, geroosterde noten, toast met appelsienenconfituur, licht verbrande cake, vlees op de grill… ja, hij komt behoorlijk geroosterd binnen. Balsamico komt erbij, net als praliné en crème brûlée. Drop? Yep! Espresso. Gedroogde vruchten zoals rozijnen en dadels. Vooral die dadels vallen op. Echt heel mooie sherry is dit. En ik mag zeker de rook niet vergeten. Rook van het hout en tonen van tabak. Rijke, krachtige, gebalanceerde smaak. Zoete, fruitige elementen hand in hand met drogere en bitterdere zaken. Onder die laatste categorie vallen eik, kruidnagel, peper, noten en rode bessen. Onder de eerste karamel, rozijnen, appelsienen en mokka-ijs. Tabak en rook van het hout. Hoestsiroop ook. Lange, verwarmende, aromatische en mooi kruidige afdronk. Mooi droog. De verrassing uit deze reeks. 88/100

Advertenties

Arran 16y 1996, Malts of Scotland

En ook Malts of Scotland brengt nieuwe whisky’s op de markt. Na een release die zich op Islay concentreerde, krijgen we nu een beetje van alles op ons bord. Het pronkstuk is een bijzondere Teaninich 1973, maar beginnen doe ik iets bescheidener met een Arran 1996.

 

Arran 16 YO 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002Arran 16y 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002, 249 bottles
De neus heeft tijd nodig voordat hij zich bloot geeft. Initieel heb ik lichte granen, een beetje honing en een florale toets. Na een tijdje wordt dat florale verdiept in planten en natte bladeren. Er komt appelsap bij, kruisbessen en vanille. En een aangename mineraliteit. Kalk. Een fris en clean profiel dat ik best kan appreciëren. Op de smaak laat hij zich sneller kennen. Veel kruiden zoals peper, gember en nootmuskaat. De schil van appels, een beetje citrus en ter compensatie van deze prikkelende elementen heb ik kandijsuiker. De kruiden brengen ook wat eik mee. En groene thee. Sterke groene thee. Krachtig op de tong, wat drogend. Met water komt de kandijsuiker meer naar voor, eerder dan het verwachte fruit. Koffie nu ook. Niet slecht, maar ik vind ‘m beter op de neus. Geen al te lange afdronk. Vooral de kruiden blijven hangen, maar ook nog wat kandij. De neus verdient zeker een hogere score.
84/100

Imperial 17y 1995, Dram of the Lords

The Nectar of the Daily Drams, Thosop, The Whiskyman, Asta Morris, The Whisky Mercenary… we hebben in België niet echt te klagen over het aanbod aan eigen bottelingen. En aan dit lijstje kan sinds kort ook Lord of the Drams toegevoegd worden. Het heerschap achter dit vehikel is Stijn Hiers, sedert jaar en dag gekend in het whiskywereldje, o.a. als schrijver voor Whisky Passion en verzorger van tastings en andere whisky-evenementen. Onder het label Dram of the Lords heeft hij zich recent ook op het bottelen geworpen. Na een MacDuff 1997 is deze Imperial 1995 de tweede Dram of the Lords.

 

Imperial 17 YO 1995/2013, 49.5%, Dram of the LordsImperial 17y 1995/2013, 49.5%, Dram of the Lords, bourbon barrel, 131 bottles
Frisse, cleane neus die grassige, fruitige en zoete elementen mooi met elkaar verweeft. Laat ons beginnen met het fruit. Dat kleurt wit. Appels en peren, maar ook witte perziken, kruisbessen en meloen. Vanille, melkchocolade en honing zorgen voor het zoets. Daarachter zit dus dat grassige. Weide en heide. Aangevuld door frisse kruiden zoals eucalyptus, tijm en linde. En dan nog twee zaken die ik altijd erg kan appreciëren, nl. tonen van natte aarde en van natte bladeren, echt wel een meerwaarde, ook hier. Best complex voor z’n leeftijd. Ik vind dit erg lekker om ruiken. Zo goed als geen eik op de geur, onderliggend wel een lichte zoete granigheid. En subtiele rook van het hout. Maar dat kan ook de heide zijn. Stevig en prikkelend mondgevoel, komt sterker over dan 49%. Nochtans is water niet echt nodig, de aroma’s dienen zich vrijwel meteen in volle glorie aan. En bij die aroma’s springen vooral het witte fruit, honing, vanille en kruiden in het oog. Veel kruiden. Zowel de frisse varianten die ik al op de neus had, maar ook een stevige portie peper, zoethout en kaneel. Citrus, hoe langer hoe meer. Citroen en pompelmoes. Wat samen met de peper voor dat prikkelend karakter zorgt. Zesty! En ook iets van cider valt mij op. En opnieuw die aardse tonen. Ja, ook op de smaak is dit een complex goedje. Water accentueert het fruitige karakter. Vrij lange, tintelende afdronk op zoete en kruidige (peper) tonen. Een whisky met een clean, puur en pittig profiel, die z’n complexiteit moeilijk kan wegstoppen. 88/100

anCnoc 22y

Bon, genoeg gefeest. Tijd om af te kicken. Laat me me terug op recente en wat makkelijker verkrijgbare bottelingen concentreren, we zouden bijna vergeten dat die er ook nog zijn.
Ik begin met de nieuwe officiële An Cnoc, wat we nu als anCnoc dienen te schrijven (ook daar is recent een marketingbureau over de vloer geweest). Het betreft een 22 jaar oude whisky, die hun standaard range komt vervoegen. anCnoc wordt zoals jullie weten geproduceerd op Knockdhu distillery, dat in het stadje Knock ligt, nabij Huntly in de Highlands. De geschiedenis van de distilleerderij gaat terug tot het jaar 1894. Deze whisky, die grotendeels op bourbonvaten rijpte maar ook wat whisky op sherryvat bevat, werd gelanceerd op 31 januari van dit jaar.

 

an cnoc 22 yo 46%anCnoc 22y, 46%, OB 2013
De neus start op zoete en florale tonen. Zachte karamel, vanillepudding en nougat aan de éne kant, gedroogde bloemen en kruidenthees aan de andere. Vervolgens doemen er fruitige toetsen op. Gele appels, en citroensnoepjes. Dan pollen en zachte bijenwas. Ook een aangename kruidigheid ontbreekt niet. Sappige eik en amandelen op de achtergrond. Die amandelen gaan over in marsepein. Meer dan gewoon aangenaam vind ik dit. Mondvullende smaak, mooi gebalanceerd. In willekeurige volgorde proef ik heide en gedroogde bloemen, kruiden zoals kaneel en kruidnagel, gezouten boter, de schil van sinaas en pompelmoes, geroosterde granen, vanille, gebrande karamel, noten en eik. En het lichte waxy karakter keert terug in de vorm van geboend leder. Middellange, bitterzoete en kruidige afdronk, met de schil van appels als extraatje. Een stap op ten opzichte van de 16. Ze zijn daar terug goed bezig bij Knockdhu. 86/100

Glen Garioch 13y Fino, Samaroli

Ik sluit het rijtje af met een whisky die mij simpelweg van de sokken blaast. Eén van de Glen Gariochs die Samaroli gebotteld heeft. Niet de meest gekende über-cult 8y 1971, maar een 13y (ook al zo jong) die rijpte op een finovat en in de tweede helft van de jaren tachtig op flessen werd getrokken. Aanschouw!

 

Glen Garioch 13 YO, 57%, Samaroli, 1988, Fino sherryGlen Garioch 13y, 57%, Samaroli, +/- 1988, Fino sherry, 75cl
Eén van de mooiste turfneuzen die ik ooit al gehad heb. Krachtig, intens, expressief, complex, vol, rond, en nog een pak andere adjectieven. De turf is zoet en medicinaal (jodium, mercurochroom) en wordt vergezeld van zilt, gedroogde bloemen, noten, de heerlijke lapsang souchong thee en hoe langer hoe meer fruit. Sinaas, citroen en meloen vallen op. En niet te vergeten van een sublieme ‘farmy’ toets. De boerderij met al z’n stallen, nat hooi, mest (dat geweldige zoetzure) en de obligate natte hond. En dan proeven. Jawel, één van de mooiste turfsmaken die ik ooit al gehad heb. Krachtig, intens, expressief, complex, vol, rond, en nog een pak andere adjectieven. Erg dik, stroperig mondgevoel. Grootse turf, zalig farmy, licht kruidig (zoethout, munt, drop), smeuïg waxy (schoensmeer, kaarsvet), mooi zoet en fruitig (citroen en limoen). De okkernoten van de fino ontbreken niet, ik heb ook pollen, en ook een subtiele mineraliteit valt te ontwaren. Wat een ongelooflijk heerlijk goedje! En dan die afdronk… man, man. Dat doet verdorie niet veel onder voor de 8y 1971 van Samaroli. Wat zeg ik, dat kan er naast gaan staan. Denk ik toch, zou ze effectief eens naast elkaar moeten (kunnen) zetten. 96/100

Macallan 1946

Macallan 1946, geef toe, dat staat daar toch maar mooi te blinken. Gedistilleerd vlak na de Tweede Wereldoorlog (een periode waar de meeste distilleerderijen nog veel – en zeker meer dan vandaag – op turf droogde), en gebotteld begin jaren zestig, want voorzien van een zogenaamde ‘securo cap’. Bedankt voor de sample Angus (mocht hij dat al begrijpen).

 

Macallan 1946 80 proof, OB Campbell, Hope & King, 1961, securo capMacallan 1946, 80 proof, OB Campbell, Hope & King +/- 1961, securo cap, 26 2/3 fl. oz.
De neus is alvast licht rokerig. Niet zozeer turf, maar wel smeulend houtvuur en tabaksrook. Hij is ook zoet: rozijnen, marsepein, nougat, zachte karamel, aardbeienconfituur, rode-bessenconfituur. En ook fruitig dus. Naast de vermelde gedroogde en gestoofde varianten heb ik ook sinaas en braambessen. Kruiden vallen er ook waar te nemen: eucalyptus, zoethout en nootmuskaat. Licht metalige tonen (gepoetst zilver). Wat me in een antiekshop brengt. Oude geboende meubels (een beetje waxy dus) en oud leder. Alles is erg licht, een breekbaar profiel, elegant en delicaat. Licht drogend. De smaak is minder licht dan de neus, hij tintelt zelfs wat op de tong. Rijk, al even complex als de neus. Lichte rook, hier wel eerder de turfrook. Houtskool, hoestsiroop, eucalyptus, sinaas, dat metalige van de neus, die lichte toetsen van was ook. Het gaat verder op amandelen (marsepein), zachte karamel, leder, zilt, bosvruchten en praliné. Nog erg levendig voor liefst meer dan vijftig jaar op fles gezeten te hebben. Ha, de good-old securo cap. Lange, mooi drogende afdronk, met wat sinaas, en de zachte turf die blijft hangen. Een delicaat pareltje. Zo’n whisky die je met fluwelen handschoenen moet drinken. 93/100

Highland Park 30y 1968, Samaroli

De volgende feestwhisky is een Highland Park 1968 die Samaroli bottelde voor z’n dertigste verjaardag, in 1998. Net als de bottelaar was deze whisky op dat moment dertig jaar oud. Overschot van de fles van Max (Whisky Antique) gekocht op het einde van het Lindores Whiskyfest eind vorig jaar.

 

Highland Park 30 YO 1968/1998, 40%, Samaroli 30th Anniversary_sherry, cask 11169Highland Park 30y 1968/1998, 40%, Samaroli, 30th Anniversary, sherry cask #11169
De neus start gesloten en wat duf. Lichte old bottle toestanden: stof, keldergeur, de geur van een reeds lang niet meer geopende kleerkast. Maar het is wel onmiddellijk duidelijk dat er een schat aan geuren achter schuilgaat. Eerst zijn deze aromatischere elementen heel subtiel waar te nemen, langzaamaan treden ze meer op de voorgrond, om zich uiteindelijk in volle glorie bloot te geven. En dan heb ik het over appels, en dan vooral de schil ervan, mango, weidebloemen (boterbloemen, paardenbloemen, madeliefjes, klaprozen…), jodium, licht zilt, hooi en gedroogd gras, romige honing, geroosterd rozijnenbrood, cake, heel subtiele rook, antiekwas (geboende meubelen en dito oud leder), gekonfijte gember, sinaasconfituur, kweeperengelei, en nog heel wat meer. De aroma’s blijven maar komen. Elegant, verfijnd en delicaat profiel. Wat een ongelooflijke beauty deze neus! Licht mondgevoel, elegant opnieuw. Geen stoffige toestanden hier. De fruitige (appels, mango), zoete (vanille en honing) en florale zaken die ik ook in de geur had, tekenen meteen present. Ik heb ook noten, toast, infusiethees en een beetje hars. Maar al even breekbaar allemaal als de neus. Ronde, zachte eik, tabak, zoethout, nootmuskaat en gekonfijte gember zorgen wel voor wat body. De afdronk is wel vrij kort, het delicate karakter van de whisky maakt dat hij snel stilvalt. Mocht dit niet het geval zijn geweest, was het nog een punt meer geweest dan 92/100

Ardbeg 27y 1973, Old Malt Cask

We feesten verder op Islay, meer bepaald met een Ardbeg in de hand. Douglas Laing heeft veel Ardbeg gebotteld, zowel onder z’n Old Malt Cask label als onder de Platinumvlag. Daaronder ook een aantal 1973’ers. 1973, dat is dus Ardbeg uit z’n topperiode. Deze botteling wordt beschouwd als één van de beste 73’ers.

 

Ardbeg 27 YO 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottlesArdbeg 27y 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottles
Bingo! Geweldige ‘farmy’ turf op de neus. Dat is dus de zoetzure variant die doet denken aan nat hooi, stallen en de bijhorende mest. Hij is ook zalig ‘coastal’, waarmee we het dan hebben over zilt, zeewier en jodium, dat soort zaken. Maar ook oesters. En welke Engelse termen kunnen we nog gebruiken? Wel, ‘fruity’ of course. Kweeperen, limoen en ananas. Lichte tonen van rubber ook. En melkchocolade. En dennennaalden. Chocolaty indeed. Maar vooral: f#*!ng great! Dit is echt machtig om ruiken. De smaak is al even machtig. Erg complex. Intens en dik op de tong. De boerderij, de zee, het fruit (citrus en kiwi, jawel), de lichte rubber, het zit ook hier. Samen met kruiden zoals zoethout en gember. En cacao. En noten. En marsepein. En lichte teer. En gedroogd gras. Complex, ik zei het al. Fantastisch droog. Indrukwekkend lange afdronk. Fenomenaal, één van de beste oude Ardbegs die ik al kon proeven. 95/100

Feest

feestWoensdag bestaat deze blog exact vijf jaar. Meer dan reden genoeg om te feesten, niet? En laat me daar meteen een feestweek van maken: vijf jaar vertaald in vijf dagen vijf super whisky’s. Ik heb voor deze gelegenheid uitgekeken naar uitzonderlijk spul (en in mijn ondertussen honderden samples gegrasduind) en denk dat ik daar wel in geslaagd ben. Zet je dus schrap voor wat decadent gedram. Beginnen doen we in grote stijl met Bowmore 1968.

 

Bowmore 34y 1968/2003, 41.7%, Duncan Taylor Peerless, cask 1426, 182 bottles
Yeehaa, bij deze neus moet ik me al inhouden om geen hoofdletters en uitroeptekens te gebruiken. Vintage Bowmore jaren zestig. Enorm geconcentreerd tropisch fruit: passievrucht, lychee, papaya, mango, ananas… het zit er allemaal in. Veel roze pompelmoes ook, net als rozenbottel. Bowmore 34 YO 1968/2003, 41.7%,  Duncan Taylor Peerless, cask 1426Vaak durft het daar bij te blijven, maar dat is bij deze botteling niet het geval. Ik noteer ook bloemen, linde, boter, mineralen, een beetje vers gemaaid gras en kaarsvet. Oké, nog altijd niet supercomplex maar hij biedt op de neus toch al meer dan verwacht. En dat fruit is naar mijn aanvoelen gebalder dan bij zusterbottelingen. Fluweelzacht op de tong, elegant en verfijnd. Het tropisch fruit is al even groots als op de neus, de roze pompelmoes is dat ook. Opnieuw de rozenbottel en de linde. En het licht grassige. Honing, nougat en vanille geven het een zoete toets. Ik noteer ook nog gele rozijnen (van die dikke). Een klein beetje zilt. Zoethout in de verte. Subliem, gewoonweg subliem. Redelijk lange afdronk (zonder erg lang te zijn), mooi in het verlengde van de smaak. Probleem met deze whisky is dat het drinkt als (succulent) fruitsap. Voor je het weet heb je 200 euro achterovergekapt. Benchmark Bowmore 68. 94/100

Clynelish 38y 1972, Single Malts of Scotland

Clynelish 1972. Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek, ook voor deze.

 

Clynelish 38 YO 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland, cask 430341Clynelish 38y 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland (TWE), cask 430341, 439 bottles
Clynelish 1972, hoe kan dat in godsnaam tegenvallen? Effe de neus in het glas steken, maakt meteen duidelijk dat dat ook bij deze niet het geval zal zijn. Typische Clynelish 1972, op dezelfde manier als de Brora typische Brora 1972 was. Typisch Clynelish 1972, dan moet ik dus niet de term ‘farmy’ bovenhalen, maar ‘waxy’. Bijenwas, honing, pollen, we zitten echt wel bij de imker. Na de bijeninvasie kom ik bij het fruit terecht: meloen, ananas en pompelmoes. Vanille nestelt zich naast de honing. En ook de wel vaker aanwezige mineralen tekenen present. Heel lichte zilt en een beetje kruiden, maar deze aroma’s worden stevig overstemd door de bijenwas en het fruit. Fantastische neus. De smaak houdt dit niveau niet helemaal aan, alhoewel hij sterk van start gaat. Honing, citrusfruit (sinaas hier vooral) en bijenwas. Langzaamaan komt er eik opzetten, peper, kaneel en mosterd. Die eik en de kruiden gaan op de duur wel domineren, wat de balans een beetje scheeftrekt. Middellange afdronk, met ook hier het licht bittere dat net de bovenhand haalt op de zoetere elementen. Kamille valt op. Omwille van het iets te drogende karakter op de smaak gaat er een punt (misschien zelfs twee) af. De geur verdient dus eigenlijk meer dan 91/100

Brora 1972/1997, Connoisseurs Choice

Brora 1972! Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek.

 

Brora 1972/1997, 40%, G&M, Connoisseurs ChoiceBrora 1972/1997, 40%, G&M Connoisseurs Choice
Veel typischer kan dit niet ruiken. Benchmark Brora 1972. Farmy that is. Die zoetzure geur van turf en stallen, stallen met hun nat hooi en mest. Ja, ik ben er wild van. Mooie zee-aroma’s zoals zilt en jodium. En pas gepleisterde muren ruik ik hier ook in. Planten en sappige eik. Dan ook leder, oude boeken en warm kaarsvet. En er is ook fruit te ontwaren, in de vorm van appelsienen en de schil van appels. Volle en complexe geur. De smaak is ondanks de 40% aromtisch en helemaal niet vlak of plat. Een beetje vettig op de tong. Zoet (vanille, nougat), rokerig en zilt (de zee, samen met z’n jodium en gerookte vis), met bijenwas, kaarsvet, kolen, thee, jodium en een beetje hars. Zoethout en sappige eik zorgen voor wat gewicht. Citrus en groene appels voor de nodige fraîcheur. Ook op de afdronk doet hij een pak beter dan je op dit alcoholpercentage kan verwachten. Hij is verdacht lang en complex. Zoet, kruidig, zilt en rokerig. Dat ik fan ben, hoef ik hier niet meer te herhalen. 92/100

Miyagikyo 9y 2002/2012

Laat ons nog even terugkeren naar Japan. Niet naar Karuizawa deze keer, maar naar Nikka. Miyagikyo is één van de distilleerderijen van de groep. Ik proef de recente 2002 op vatsterkte. Opnieuw bedankt voor de sample Angelo.

 

Miyagikyo 9 yo 2002/2012, 62%, Nikka, refill sherry butt #101127Miyagikyo 9y 2002/2012, 62%, OB Nikka, refill sherry butt #101127, 517 bottles
Knappe, elegante, delicate neus. Verrassend lekker voor nog zo jong te zijn. Ik heb fris fruit zoals sappige rode appels, ananas en meloen. En een even frisse floraliteit. Bloemen in volle bloei. Lente! Gevolgd door gezouten borrelnootjes, amandelen (finovat?) en dadels. Ook wel wat zoets in de vorm van vanille, chocolade en cake. Ja oké, chocoladecake dus. De smaak is delicater en zachter dan het alcoholpercentage deed vermoeden. Perfect drinkbaar en voldoende aromatisch zonder water. Fris, levendig en prikkelend (of wat had je gedacht aan 62%) op de tong. Wat granen (hier merk je beter dat het jonge whisky is), veel vanille, honing, best wat fruit opnieuw (citrus vooral, maar ook zwarte en rode bessen van het sherryvat). De noten opnieuw, net als de chocolade. Onderliggend eik en kruiden (peper en gember), die het geheel wat droog maken. Maar toch is de balans tussen de kruiden en de eik enerzijds, en de het fruit en het zoets anderzijds knap. Ah, ook dat zilt keert terug. Water maakt deze whisky natuurlijk toegankelijker, maar ik vind het niet noodzakelijk, erg veel verandert er niet. Middellange, verwarmende afdronk. Erg knap voor z’n leeftijd. 87/100

Caol Ila 30y 1981, Liquid Sun

Oude Caol Ila, ik moet de eerste persoon nog tegen komen die dat niet lekker vindt. Vandaag een 1981 van The Whisky Agency, gebotteld onder hun Liquid Sun label. Gunther, bedankt voor deze sample (één van de vele).

 

Caol Ila 30 YO 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun,  bourbon caskCaol Ila 30y 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun, bourbon cask, 191 bottles
Bijzondere neus. Zoet en ‘groen’. Groene bananen. Planten. Bladeren. Tabaksbladeren. Doet serieus aan rum denken. De betere rum welteverstaan. Het zoete wordt gevormd door de bananen, ananas, vanille en kandijsuiker. Melkchocolade ook. Ronde eik en maar weinig turf. Na en tijdje waait er een frisse wind door het glas, in de vorm van munt en eucalyptus. Op de smaak meer turf(rook), samen met de bananen, de vanille en de tabaksbladeren van in de geur. Naast de turf maken ook het zilt en de jodium het geheel meer Caol Ila. De eik en kruiden (nootmuskaat en zoethout vallen op) zorgen voor de nodige body. Amandelen (richting marsepein) vullen aan. Naar het einde wordt het wel vrij droog, het groene karakter speelt op. Sterke groene thee. Lange, licht bittere afdronk met citrus (witte pompelmoes), zilt en een lichte rokerigheid. Speciaal, vooral op de neus. En op het einde iets te bitter voor mijn smaak. Zeker geen slechte whisky, zelfs geen matige, maar er is betere Caol Ila uit deze periode te vinden. 85/100

Pig’s Nose

Pig’s Nose is een blend van single malt en grain whisky, gedistilleerd in de verschillende Schotse whiskyregio’s. De jongste whisky in deze blend is 5 jaar oud. De man achter deze botteling is niemand minder dan Richard Paterson, de man acher de naam is een nobele onbekende die op de voorstelling van deze whisky uitriep dat de whisky zo zacht was als de neus van varken.

 

pig-s nose 5yoPig’s Nose 5y, 40%, OB +/- 2012
Lichte en zoete neus. Zoete granen (Frosties), karamel, kandijsuiker. Allerlei noten (amandelen, hazelnoten, cashewnoten). Wat fruit in de vorm van appels en perziken. En een lichte gembertoets. Op de smaak van hetzelfde laken een broek. Zoete associaties zoals karamel en kandij, de appels en (witte) perziken (maar erg op de achtergrond), noten, en granen. De zachte gember wordt vergezeld van peper en nootmuskaat. Na enige tijd ook appelsienen. En helemaal op het einde zelfs een lichte rokerigheid. De zoete granigheid domineert echter. Korte afdronk, en eerder aan de droge kant. Het graan en de noten roepen het luidst. Als blend best genietbaar. Maar ook niet meer dan dat, daarvoor domineren de granen en de noten het geheel te veel. 70/100

Glen Garioch NAS, Samaroli Import

Menig liefhebber herkent ongetwijfeld onderstaande fles. Deze fles vermeldt in tegenstelling tot gelijkaardige flessen geen leeftijd. Het is dus geen achtjarige. Of misschien wel. Veel jonger werd in die dagen in ieder geval niet gebotteld. Het is daarenboven ook geen Lemar import, maar een Samaroli import. Hoeveel verschillende varianten bestaan er eigenlijk van fles? Lemar was in ieder geval lange tijd de importeur van Glen Garioch in Italië, maar ook Samaroli heeft Glen Garioch ingevoerd. En onder eigen vlag enkele legendarische whisky’s van deze distilleerderij gebotteld, denk maar aan de 8y 1971 of de 13y 1975 handwritten label op Finovat.

 

Glen Garioch, NAS, Samaroli ImportGlen Garioch NAS, 43%, OB 1970’s, Samaroli Import, brown dumpy, 75cl
Wat een mooie oude neus. Niet al te veel old bottle effect, alhoewel dat er wel in zit, ik denk hierbij vooral al oude boeken. Maar weinig stof of oude kleren. Nee, het is eerder de geur van een antiquariaat. De oude boeken dus, maar ook oude kasten en oud leder. En daaronder best wat kruiden. Citroenmelisse, munt, tijm. Heel wat nat hooi (de geweldige boerderij). En iets waxy. Geen bijenwas, eerder kaarsvet. Geroosterde noten. En praliné. Achterliggend hars en lichte eik. Zachte rook ook. Complex seg. Heb ik al fruit vermeld? Niet overweldigend, maar ik noteer toch ananas, mango en zelfs een klein beetje passievrucht. Allemaal heel elegant en subtiel. De smaak vind ik iets minder complex en iets ‘dunner’ (minder vol) maar het blijft erg lekker. Kruiden, sappgie eik, veel was (nu wel bijenwas), lindethee met honing, groene thee. Die subtiele rook zit ook hier. Net als de geroosterde noten en het (oud) leder. Lange afdronk op kruiden (allerlei kruidenthees), honing en bijenwas. De neus verdient een nog hogere score, maar in z’n geheel vond ik de Lemor import net iets beter. 86/100

Karuizawa 1969

Ik beëindig het rijtje Karuizawa met een 1969, ook voor La Maison du Whisky. Dit is in tegenstelling tot de andere een bourbonvat. Is de oudste de beste? Dan moet deze toch écht wel de pannen van het dak spelen.

 

Karuizawa 42 YO 1969/2012, 61.3%, OB for La Maison du Whisky, bourbon cask #8183Karuizawa 42y 1969/2012, 61.3%, OB for La Maison du Whisky, bourbon cask #8183
Jawadde, die neus moet niet veel onder doen voor deze van de 1972. Wat een power seg! En dat is 42 jaar oude whisky… Grootse eik, wel vrij drogend. Veel gedroogde vruchten zoals vijgen, dadels en rozijnen. En ook wat honing. Oud leder. Oud geboend leder. De rokerigheid hier is deze van een kampvuur. In het bos, want je ruikt ook de bladeren, de takken en het mos. Gerookte hesp ook wel (met een honingsausje). Een hesp boven dat kampvuur beter gezegd. Kruiden ook, en die kruidigheid groeit. Zoethout, munt, kaneel en gember. Ondanks dat hij best droog is, toch weer zalig om ruiken. De smaak is net zoals bij de andere zéér krachtig. Mondvullend is een eufemisme. Dezelfde soort rokerigheid als op de neus, veel kruiden (zie neus + peper) en veel eik. Hier gaat het droge karakter toch wat storen, meer dan op de neus. Wordt wel beter met wat lucht te happen. Dan komen er zoetere elementen bij, zoals cake en gekonfijt fruit (de geweldige bolus), en honing. Zachte karamel ook. Net als de rozijnen en pruimencompot. Tabaksdoosje. Maar de eik, de kruiden en erg sterke thee (Darjeeling?) verstoren de balans wel wat. Lange, verwarmende en drogende afdronk. Het geheel blijft toch droger dan bij z’n twee voorgangers (eerder in lijn met de 1984), wat ‘m net iets minder geweldig maakt. 91/100

De winnaar is voor mij dus de 1983, op de voet gevolgd door de 1972. Prijs/kwaliteit is dat dus met stip de 1983. Nu ja, ook daar betaal je op veilingen al meer dan 400 euro voor. Cult, ik zei het al. Maar niet geheel onterecht. Het zijn dan wel geen (door)drinkwhisky’s, daarvoor hebben ze een tè uitgesproken profiel, maar een aantal ervan zijn pure genietwhisky’s. 2 cl voor een ganse avond entertainment.

Karuizawa 1972

Next in line is een 1972 voor La Maison du Whisky. Deze is nog te koop via de website van LMdW voor 520 euro, wat al 120 euro meer is dan enkele maanden geleden.

 

Karuizawa 39 YO 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038Karuizawa 39y 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038, 523 bottles
Fantastische sherryneus. Prachte droge én zoete sherrytonen, vermengd met een perfecte hoeveelheid turfrook. Wat het zoete betreft, is er chocolade, sinaas (jawel, we zijn weer bij de orangettes beland), mandarijn, zachte karamel, rozijnen, ahornsiroop en pruimencompot. De droge elementen zijn leder (oud, geboend leder), kruiden (kaneel) en sappige eik. Rubber ook, maar dan de ‘goede’ versie, de aangename. Sigarendoosjes, rook van het hout en turf zorgen voor de geweldige rokerige toets. De alcohol is er natuurlijk ook, maar die vergeet je als je dit ruikt. Bij het proeven, denk je er natuurlijk wel opnieuw even aan (dit is 63% you know), maar je laat je vrijwel meteen meeslepen door de schitterende smaaksensaties. Wat een grootse sherry opnieuw! Die chocolade, die sinaas, die rozijnen, die pruimen, die siroop, die kruiden, die sappige eik, dat leder… het zijn zaken die je in veel gesherriede whisky’s terugvindt, maar hier is het zo geweldig. En dit is zo complex. Ik noteer nog sandelhout, zilt, mandarijnen, heerlijke turfrook, rubber… en zelfs licht tropische toetsen zoals papaja en mango. Erg krachtig en mondvullend. Ik ga toch een beetje water proberen toe te voegen. Wel, dat verandert niet zo veel aan de whisky, hij wordt er zelfs wat minder rond door, de aroma’s lijken wat meer in het wild weg te springen, de consistentie gaat er wat door verloren. Dus, ondanks het hoge alcoholpercentage, is water geen meerwaarde, integendeel. Vreselijk lange, verwarmende afdronk. Licht rokerig, droog (de eik, de kruiden) en toch vol fruit. Wat een dijk van een whisky! Een krachtpatser met een elegante en verfijnde kant. 93/100

Karuizawa 1983 Noh

De Karuizawa 1983 die ik vandaag bespreek, is één van de gouden medaille winnaars van de Malt Maniac Awards 2012. Het werd daarenboven ook bedacht met de Thumbs up award. Ook bedankt voor deze sample Angelo.

 

Karuizawa Noh 28 YO 1983/2012, 57.2%, OB, sherry butt #7576Karuizawa 28y 1983/2012 ‘Noh’, 57.2%, OB, sherry butt #7576, 571 bottles
De neus is even stevig als deze van de 1984 maar is iets minder scherp. Hij is ronder en complexer. Meer zoets en ook meer turf. De rozijnen, de vijgen, de pruimen (vooral de pruimen) treden meer op de voorgrond. Ook wat meer sappig fruit. Sinaas, bessensap, druiven. Het gerookte vlees van de 1984 is hier een hammetje met een honingsaus. Best wat zoethout ook, en kaneel. Oud, geboend leder, geboende meubels (meer waxy dus), sigarendoosjes, chocolade (hier eerder melkchocolade) en koffie vullen aan. Ook wat balsamico, nog iets wat ik niet bij de vorige had. Dit is echt nog een stukje complexer. Op de smaak is dit prachtig. Ronduit prachtig. Minder droog dan de 1984, ook hier. Sappige eik, mooie turfrook, heerlijke sinaas. En volle, rijpe kersen. Noten. Frisse kruiden zoals tijm en munt. Lichte zilt en tabak. Esdoornsiroop. Onderliggend aardse tonen (aarde, wortels). Enorm rijk, krachtig en perfect gebalanceerd. Op de smaak veel beter gebalanceerd dan de 1984 in ieder geval. Een whisky die trouwens wat aan oude Ardbeg op sherryvat doet denken (en nog niet van de minste). Als dat geen referentie is. Lange, rijke, elegante afdronk op kruiden, chocolade, kersen, gerookte ham en turf. Een meesterwerk. 94/100

Een straatje Karuizawa

Deze week zal grotendeels in het teken van Karuizawa staan. Karuizawa is goed bezig een cult whisky te worden, voor zover het dat nog niet is. Het stopte de productie immers in 2001 (opgestart in 1956) en sloot definitief de deuren in de herfst van 2011. Karuizawa gebruikte vooral de Golden Promise gerstvariëteit.
De overblijvende stock werd opgekocht door Number One Drinks. Deze stock wordt beetje bij beetje op de markt losgelaten, aan alsmaar stijgende prijzen. We gaan van jong naar oud, van 1984 naar 1969, en dus van duur naar duurder, van 250 naar 750 euro.

 

Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692, 359 bottles
Eén van de gouden medaille winnaars van de Malt Maniac Awards 2012. Bedankt voor de sample Angelo. Machtige sherryneus. Enorm veel noten, veel eik, veel kruiden, veel gedroogd fruit, maar ook veel vlees. Zowel geroosterd vlees als wild (everzwijn en hert). Bij dat gedroogde fruit denk ik aan vijgen, abrikozen en rozijnen. Ik heb echter ook gestoofd fruit. Confituren (appelsienen, braambessen). Leder, donkere chocolade en koffie ontbreken ook niet. Net als tabak. En wat op de duur ook opvalt is gezouten karamel. Een aantal typische sherry-associaties dus, maar wat hier bijzonder aan is, is de intensiteit en kracht. Big! Onderliggend mag ik zeker ook de lichte turfrook niet vergeten. Die rokerigheid treedt meer op de voorgrond na wat water toe te voegen. Dan dreigt er echter ook een heel licht sulferig kantje om de hoek te komen kijken. Heel licht evenwel en helemaal niet storend. Maar water is m.a.w. overbodig op de neus. De smaak is droog. Erg droog toch wel. In het begin valt het nogal mee, maar na enige tijd trekt m’n mond er van dicht. Stevige eik, dadels, rozijnen, sinaas, tabak(sbladeren), sterke koffie (zéér sterke koffie), donkere chocolade… behoorlijk bitter allemaal. Tonen van praliné ook nog, net als leder. En opnieuw de lichte turfrook. Ook hier is de intensiteit van de aroma’s enorm. Met water vertoont hij een extra fruitigheid. De sinaas komt meer naar voor, vergezeld van bessen (licht zuur). Lange, drogende afdronk op stevige sherrytonen en iets minder stevige turfrook. Een must voor de sherryliefhebber. Als een stevige portie sherry niet je ding is, hou het dan bij de (schitterende) neus, ook als niet-sherryliefhebber is het wat dat betreft puur genieten. 90/100

Clynelish 12y, bi-colored label, Widimport

Vandaag een oude Clynelish, een botteling van 1980 (of omstreken) voor de Italiaanse markt. Bedankt Dominiek (ik ga in de komende weken nog vaker ‘Bedankt Dominiek’ mogen schrijven, en dat gaat hoe langer hoe enthousiaster zijn).

 

Clynelish 12 YO, 43%, +/- 1980, bi-colored label, WidimportClynelish 12y, 43%, OB +/- 1980, bi-colored label, Widimport, Milano
Bij uitschenken had deze whisky serieus wat old bottle effect. Metalige toetsen en petroleum. Lampolie. Ook met wat te laten staan week de OBE niet. Maar na enkele dagen in een halfgevuld sampleflesje gezeten te hebben, vind ik dit al heel wat beter. De OBE is er nog, maar er is nu meer ruimte voor mooie sherrytoetsen. Appelsienen, rozijnen, limoen en zelfs een heel klein beetje mango qua fruit. Zoethout, munt en kaneel wat kruiden betreft. Zoete granen en lichte eik. En een subtiele rokerigheid. Olieachtig en rond mondgevoel. Boter, sinaas, praliné, zoethout, een beetje zilt en opnieuw de lichte rokerigheid. Toch ook hier nog wat old bottle, maar dat is sterker op de neus. Anderzijds heb ik op de smaak meer eik. Het wordt wat drogend. Groene thee ook. Middellange, droge afdronk. Het heeft wat tijd gekost om door de old bottle toestanden te geraken, maar hier sluimert een mooi oud Highland profiel. 86/100