Skip to content

Archief voor

Glendronach Cask Strength batch 1 vs. batch 2

Vorig jaar bracht Glendronach de Cask Strength op de markt, batch 1 dus. Dit jaar is er een tweede batch gebotteld. Tijd om beide eens naast elkaar te zetten.

 

Glendronach ‘Cask Strength’, 54.8%, OB 2012, batch 1
Zachte en vooral sappige sherry. De eik is sappig, het fruit is sappig. Vooral rood fruit: aardbeien, rode bessen, maar ook pruimen (pruimentaart) en gele rozijnen. Maar dat fruit laat zich pas na enige tijd kennen. Karamel en perenstroop tekenen meteen present. De sherry brengt ook tabak, amandelen en melkchocolade naar voor. Kruiden? Jawel, ook dat. Kaneel en peper. Wordt hoe langer hoe beter. Water toevoegen kan zeker ook geen kwaad. Integendeel, het fruit en de stroop komen nog meer naar voor. Praliné nu ook. Het wordt echt wel succulent. Op de smaak balanceert hij tussen droog en zoet, maar dat balanceren doet hij goed. Ik noteer rozijnen, dadels, kersen en bramen qua fruit, gember, zoethout, peper en een toefje munt qua kruiden. Vervolgens tabak, koffie en karamel qua usual suspects. Met water komen daar mandarijnen bij. En meloen? Jawel. De afdronk is lang en mooi drogend op kruiden en noten. Heb ik eik vermeld? Nee, dat ook natuurlijk, maar treedt nooit op de voorgrond. Aan een goeie 60 euro hoeft het geen betoog dat dit prijs/kwaliteit niet erg veel concurrentie heeft. 90/100

 

Glendronach ‘Cask Strength’, 55.2%, OB 2013, batch 2
De neus van deze is wat minder fruitig, zowel zonder als met water. Nu, minder fruitig, dat moet eerder minder sappig fruit zijn. Geen rood fruit, of toch niet veel. Meer de gedroogde variant. Iets klassieker qua profiel. Rozijnen, pruimen, vijgen, je kent ze. Karamel, tabak, koffie, noten en eik, ook zij zijn van de partij. Peper en kaneel in het kruidencompartiment. Ook op de smaak is het iets minder sappig allemaal. Ook de eik is droger. Qua fruit, zie neus. Bij de kruiden komt er munt bij, wat het een frisse toets geeft. En ik proef wat chocolade. Misschien toch eerder de donkere variant hier, zonder dat het bitter wordt. Lange, kruidige en verwarmende afdronk waarin ook de chocolade nog even blijft hangen. Alhoewel dit zeer lekkere whisky is en nog altijd veel waar voor je geld biedt, is deze whisky voor mij toch duidelijk minder dan batch 1. Het fruit weet je wel. 87/100

Nikka Single Coffey Grain

Coffey grain is graanwhisky gedistilleerd in Coffey stills. Dat zijn distilleerkolven ontworpen door de Ier Aneas Coffey in 1830. Een andere benaming is column still. De Nikka Coffey Grain heb je als 45%, maar er worden ook regelmatig cask strengths van gebotteld. Vandaag proef ik één uit die laatste categorie.

 

Nikka ‘Single Coffey Grain’ 14y 1997/2011, 58%, OB, cask 199816
Stevig en prikkelend in de neus, op scheepsladingen vanille, granen en eik. In mindere mate ook amandelen, munt, nootmuskaat en kamille en kokos. Misschien ook nog wat melkchocolade en marsepein (de amandelen). Met water wordt het geheel nog wat zoeter, dan is de vanille echt wel dominant. Té dominant. De smaak al even stevig als de neus, en behoorlijk scherp. Ananas en kokos, munt en nootmuskaat, granen en eik. En dat alles samen met veel vanille. Nog een beetje pompelmoes. Witte pompelmoes (zorgend voor extra bitterheid). Niet echt boeiend, maar zonder fouten. Het wordt wel vrij droog op de duur. Ook de vrij lange afdronk is vooral droog, noten en eik spelen de eerste viool, maar toch blijft ook de vanille lang hangen. Matige grain. Nu ja, jonge grain vind ik zelden super. Deze kan er nog best mee door. 78/100

Lagavulin Distillery Only

Ook Lagavulin heeft zijn ‘Distilery Only’, ofwel een botteling die je enkel op de distilleerderij zelf kan kopen. En zoals blijkbaar ook de gewoonte is, is het een whisky zonder leeftijdsaanduiding of jaartal. Sedert 2010 ter plekke te koop voor minder dan 100 euro, bij handelaars die ‘m verkopen mag je op 250 euro rekenen.

 

Lagavulin ‘Only Available at the Distillery’, 52.5%, OB 2010, 6000 bottles
Op de neus stroperige turfrook. En daarmee bedoel ik een dik en romig gevoel, turf vermengd met kandijsiroop, appel- en perenstroop. Behoorlijk zoete turf dus. Warme aardbeienconfituur ook. En warme krieken. Zilt, teer, peper en zoethout vullen aan. Sappige eik. Nog vermeldenswaard is Lapsang Souchong thee. Heerlijk. Een extra puntje is dat. Romige, mondvullende smaak, rokerig en zoet. Turf op chocolade en praliné nu, minder op siroop. Tabak, koffie en pruimen, gevolgd door wat meer rood fruit zoals kersen en frambozen. Geweldige evolutie. Ook kruiden ontbreken niet, kruiden zoals zoethout, gember en peper. Erg complex. Zeer lange afdronk op zoete en kruidige associaties. De sherry en de turf in perfecte harmonie. Lagavulin hoeft niet lang te rijpen om top te zijn. 91/100

Ardbeg 30y ‘Very Old Ardbeg’

Vandaag Ardbeg 1967. 1967, één van de cultjaren van de distilleerderij (denk maar aan de Signatory’s Pale & Dark Oloroso). Deze officiële Ardbeg vermeld echter geen vintage, wel de leeftijd van 30 jaar. Hij is gebotteld in 1997, en is dus distillaat van 1967. Of vroeger.

 

Ardbeg 30 YO 'Very Old Ardbeg,  40%,1997Ardbeg 30y ‘Very Old Ardbeg’, 40%, OB 1997
Oh yes, die heerlijke zachte, zoete, oude turf. Elegant, delicaat, complex, gebalanceerd, het is allemaal van toepassing op deze neus. Vermengd met een beetje zilt, jodium, fruit zoals appels, rijpe perziken en appelsienenconfituur, honing, vanille, bloemen en in de verte zelfs wat motorolie. En wat toch altijd een meerwaarde is, dit is behoorlijk ‘farmy’. Nat hooi, natte hond. Heel rijk en romig, met voor z’n leeftijd maar een weinig eik. De smaak ligt in het verlengde van de geur. Elegant en zijdezacht op tonen van zachte, romige, zoete turf, sappige perziken, dito abrikozen, appelsienen, mandarijnen, zachte kruiden (kaneel, beetje peper), vanille, honing, een beetje zilt. Sommigen zullen opwerpen dat dit nogal licht en zelfs wat plat is op de smaak. Het is allemaal nogal licht ja, 40%, wat wil je. Maar dit is zo drinkbaar en voor z’n alcoholpercentage zo complex, dat dat licht karakter voor mij eerder een meerwaarde is. Denk ook aan de Ardbegs, maar ook Caol Ila’s of Brora’s, in Connoisseurs Choice bottelingen van Gordon & MacPhail. Drinkbaarheid en complexiteit verenigd. De afdronk is niet superlang, dat viel te verwachten, maar het blijft genieten. En ook hier zo goed als geen eik. Ik vind dit fantastische whisky, maar spijtig genoeg niet meer te betalen. 93/100

Port Ellen 27y 1982, Old Bothwell

We blijven nog even hangen bij Port Ellen 1982. Vandaag één van de vele PE’s uit de stal van Old Bothwell. Een stal die ondertussen wel zo goed als leeg is, toch qua Port Ellen betreft, want Diageo heeft de vaten teruggekocht.

 

Port Ellen 27 YO 1982/2010, 55.5%, Old Bothwell, bourbon hogshead, cask 2558Port Ellen 27y 1982/2010, 55.5%, Old Bothwell, bourbon hogshead, cask 2558
Cleane Port Ellen neus. Zilt, jodium, zeewier en citrus, met onderliggend zachte rokerige turf. De klassieke combinatie van een Port Ellen gerijpt op een weinig actief vat (third fill of zo). De citrus is in concreto pompelmoes en limoen. Ik ruik ook groene appels. Of de schil ervan. Een klein beetje hooi. Lichte tonen van gember en munt. De turf komt op de smaak meer naar voor, ook niet ongewoon. Het ‘coastal’ karakter blijft behouden, je proeft de zee. Zilt, jodium, je kent het plaatje. Citroen, limoen, pompelmoes… de citrus zet zich verder. Mooi mineralig ook wel. Natte keien. Nu, het is lang geleden dat ik nog eens natte keien gegeten heb. Kruiden vullen aan. Tuinkruiden nu vooral. Lange afdronk, al even clean en mineralig als de smaak. Zilt en turf blijven het langst hangen. Weerom een heerlijke Port Ellen, maar in het genre van clean en zesty zijn er nog betere te vinden. 90/100

Port Ellen 27y 1982, The Nectar of the Daily Drams

In 2013 hebben nog niet zo veel nieuwe Port Ellens gezien. Zitten de bottelaars stilaan door hun voorraad? Teruggrijpen naar een iets eerdere botteling dan maar. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Port Ellen 27 YO 1982/2010, 53%, The Nectar of the Daily DramsPort Ellen 27y 1982/2010, 53%, The Nectar of the Daily Drams
Zalige PE-neus op het beproefd recept van rook, zilt en mineralen. Maar het zijn vooral het zilt en de mineralen die met de aandacht gaan lopen. Vers gemaaid nat gras (slecht voor de grasmaaier I know, maar dat is nu even irrelevant). De gazon na een zomerse regenbui, ook dat wel. Natte keien, ook een klassieker. Veel zilt dus ook. Gerookte vis, oesters. De rook is eerder dat van een smeulend haardvuur dan wel pure turf. Juist, ik moet nog het fruit vermelden, wat ook meer dan voldoende aanwezig is. Peren, rijpe kruisbessen en de onvermijdelijke citroen. Gezoete citroen. Rietsuiker. En een beetje vanille. Op de tong is hij rond en minder scherp dan bij soortgenoten. Wel clean en op gelijkaardige associaties dan op de geur. Dat zijn dus mineralen, rook, zilt (veel zilt) en fruit. Minder de peren en de kruisbessen, hier is het voluit op citrus. Citroen en pompelmoes. Vanille en harde citroensnoepjes. Zachte eik. De afdronk is lang en droog op gerookte heilbot, mineralen en rook. Het fruit is hier verdwenen. Cleane en ronde Port Ellen, zoals ik ze graag heb. 91/100

Jack Daniels Old no 7

Back to basics. To the very basics dan nog. Wie heeft er nog nooit een Jack Daniels gedronken? Wel, ik tot op heden dus nog niet.
Jack Daniels is in tegenstelling tot wat soms gedacht wordt geen bourbon, het is een Tennessee whiskey, geproduceerd in Lynchburg. Waarom het geen bourbon is, heeft meer met marketingredenen dan met iets anders te malen, want de whiskey zou wel voldoen aan de criteria om als bourbon door het leven te gaan.

 

Jack_Daniels_Old_no7Jack Daniel’s Old no 7, 40%, OB 2013
Erg zoete neus, op vanille, granen en eik. Met wat goede wil ook karamel en kruiden. Nootmuskaat? Kaneel, dat zeker wel. Erg licht wel, en vooral weinig aromatisch. Misschien een hint van petroleum. En meer valt er echt niet te vertellen. Simpel en saai, dat wil ik wel nog kwijt. En dat vat eigenlijk ook goed de smaak samen. Eik, granen, vanille, kaneel… maar plat, slap, waterig zelfs. Hoestsiroop in de verte. En eens je aan karton denkt, kan je niet anders dan het proeven. De afdronk is zoals te verwachten erg kort, granig en kruidig. Ja, sorry, ik kan dit echt, zelfs met de beste wil van de wereld, niet lekker vinden. Nu, indien je per se cola in je whisk(e)y wil doen, kan een Jack Daniels nog van pas komen. 53/100

Clynelish Distillery Only

Elke distilleerderij heeft tegenwoordig een botteling die enkel te koop is in de distilleerderij zelf. Kwestie van de bezoekersaantallen wat de hoogte in de drijven, en de bezoekers het gevoel te geven iets unieks in handen te hebben (om deze dan vaak tegen het drievoudige van de prijs op één of andere veiling te koop aan te bieden).
Zo dus ook Clynelish. Ik weet niet of dit nog steeds de oorspronkelijke batch van 2008 betreft. Het is in ieder geval een fles die vorig jaar, 2012 dus, op de distilleerderij gekocht werd en er ook vandaag nog te kopen valt.

 

Clynelish 'Distillery Only', 57.3%, OB 2012Clynelish ‘Distillery Only’, 57.3%, OB 2012, ex-bourbon cask
Frisse, grassige en waxy geur. Gedroogd gras en was (bijenwas, schoensmeer, boenwas), vergezeld van zilt en wat zeewier. Mineralen dragen bij tot het frisse karakter. Natte keien, nat gras. En ook de kruiden doen dat. Gember, zoethout, eucalyptus. Na enige tijd zet ook het fruit door. Ik ruik nu ananas, limoen en appelsien. Best wat eik en hars zorgen voor ondersteuning. Romig op de tong. Nog steeds fris en waxy. Meer kruiden wel. Zout, peper, zoethout, eucalyptus. Dat zout brengt me verder bij gezouten karamel. Zilt en zoet, wel mooi. Vanille ook, en hetzelfde fruit van de geur (ananas, appelsien dan vooral). Amandelen. Water toevoegen maakt de smaak zoeter én voegt een beetje rook toe. Toch wel een meerwaarde dat water. De afdronk is niet erg lang, zilt en zelfs een klein beetje ‘farmy’. Een whisky die op de smaak water kan gebruiken, maar ook zonder best te pruimen valt. 86/100

Glenburgie 1963, Gordon & MacPhail

Oude Glenburgie, daar doe je mij altijd een plezier mee. Dus, bedankt Bert!

 

Glenburgie 1963/2007, 43%, Gordon & MacPhailGlenburgie 1963/2007, 43%, Gordon & MacPhail, first fill sherry
Zalige, zoete sherryneus op honing, gekonfijte gember, zachte karamel, cake en banaan. Geflambeerde banaan. Een typisch en steeds weerkerend elementen in Glenburgie van deze periode. Erg kruidig ook, maar niets scherps. De gember heb ik al vermeld, maar ook munt en kaneel. Qua fruit blijft het niet bij banaan, ik denk ook aan gebakken appeltjes en rozijnen (in een appelstrudel). Allemaal warm fruit wel. Op de achtergrond boenwas en sappige eik. En zelfs wat rook. Geen turfrook, wel dat van een barbecue. De smaak is rijk en steviger dan de 43% kon doen vermoeden. Kruiden (kaneel, kruidnagel, gember) en eik, zonder dat deze de smaak evenwel uitdrogen. Banaan (een klein beetje groen nog), rode appels en ananas. Honing en bijenwas. Dan ook zachte rook (tabak, gerookt vlees), koffie en okkernoten. Geweldig vind ik dit. Prikkelend mondgevoel. Lange, complexe afdronk, waarbij de eik, de kruiden en de banaan het langst blijven hangen. Glenburgie rijpt fantastisch mooi vind ik. Meer dan veertig jaar oud en nog zo levendig als een jong veulen. Had ik het maar over mezelf. 92/100

Longmorn 34y 1976, The Whisky Agency

Het is niet de eerste maal dat ik dit schrijf, maar Longmorn 1976 is zo één van die whisky’s waar ik graag naar teruggrijp. Zeker in de wat minder interessante tijden wat nieuwe releases betreft. Deze werd gebotteld door The Whisky Agency in de landscapes reeks.

 

Longmorn 34 YO 1976/2010, 50.2%, The Whisky Agency, LandscapesLongmorn 34y 1976/2010, 50.2%, The Whisky Agency, Landscapes, bourbon hogshead, 139 bottles
All right, de neus komt tegemoet aan de verwachtingen. Ruimschoots. Zeer fruitig, een beetje kruidig, een beetje waxy en de perfecte hoeveelheden vanille en eik ter ondersteuning. Het fruit is zowel tropisch (met o.a. mango en ananas) als minder tropisch (appelsienen en rijpe kruisbessen). Qua kruiden noteer ik zoethout en munt. Smeuïge bijenwas. Geboend leder. Vanille, praliné en melkchocolade benadrukken het smeuïg karakter nog wat extra. Het mondgevoel is rond en romig, de smaak fruitig en kruidig met de was en vanille die ik ook in de geur had. Appelsienen en ananas qua fruit, gember, zoethout en munt qua kruiden. De eik is samen met de kruiden nog wat grootser dan op de geur, maar de balans blijft behouden. Lange afdronk met dezelfde balans tussen het fruit en de vanille aan de éne kant en kruiden en eik aan de andere. Tja, Longmorn 1976, meer commentaar is er niet nodig. 91/100

Lochside 1981, Thosop

Lochside 1981, sommigen scoren dat nooit hoger dan 90, ik wel. Ik ben echt fan van dat complexe en gelaagde profiel. Het is duidelijk dat ik er daar indertijd te weinig van gekocht heb. Zoals met andere whisky’s (heb ze hier al vaker opgesomd) werden we gedurende een jaar, twee jaar overstelpt met Lochside 1981 en dan was het van de éne op de andere dag gedaan. De logica van de markt der brokers en bottelaars. Als je niet op tijd had gekocht, had je pech. En vandaag betaal je voor deze whisky’s op veilingen al bijna het dubbele van de oorspronkelijke prijs. Deze Thosop heb ik ook pas achteraf kunnen binnenrijven.

 

Lochside 1981/2011, 50.5%, Thosop handwritten labelLochside 1981/2010, 50.5%, Thosop, handwritten label, refill sherry, 206 bottles
Ik herken meteen het gekende profiel. Veel fruit aangebracht door de subtiele sherry. Mandarijn, perzik, roze pompelmoes, aardbeien (de sherry), stilaan overgaand in meer tropische soorten zoals meloen, kiwi en mango. Een beetje pruimen en gele rozijnen ook. Dus zowel het typische sherryfruit als het typische Lochside fruit. Al dat fruit wordt aangevuld door (en dat is in willekeurige volgorde): zachte bijenwas, hooi (de droge variant), gedroogde bloemen (of is dat heide?), vanillefudge, geroosterde noten, nootmuskaat, zoethout, mos, boter en lichte eik. Complex, is dat woord al gevallen? Alles zijdezacht, subtiel en gelaagd. Zo kennen we Lochside 81. Proeven dan. De lijn, en vooral het niveau, worden mooi verdergezet. Romig, boterig mondgevoel. Opnieuw veel fruit, zowel citrus (pompelmoes en mandarijn) als tropisch (kiwi, meloen, guave, lychee). Perik ontbreekt niet. Een lichte zurigheid, maar dan wel op een prachtige manier (het zurige van het fruit). Ik proef ook heel duidelijk rozenbottelthee, een vaste klant zo blijkt. Hij is best zoet, met naast het fruit vrij veel honing. Bijenwas. Het hooi blijft aanwezig. Gedroogd gras misschien eerder. Zachte kruiden (nootmuskaat, zoethout, gember), lichte tonen van noten en de perfecte hoeveelheid eik vullen aan. Wat een geweldige whisky is dit! Behoorlijk lange, prikkelende afdronk waar het tropisch fruit eindelijk wat moet wijken, voor het citrusfruit welteverstaan. Ook het gedroogde gras blijft lang hangen, samen met de kruiden. Niet de beste Lochside 1981, dat is voor mij voorlopig nog de Cadenhead Closed Distilleries, wel één van de beste. Laat ons zeggen samen met de TWA Stil Lifes II (op 52.4%) en de Whisky Doris Fino (58.8%) op een gedeelde tweede plaats. 92/100

Clynelish 1997 voor Beproefd.be

Beproefd is een Belgische website gewijd aan al wat lekker is. En dus vanzelfsprekend ook aan whisky. Om hun website wat extra te promoten, besloten de jongens een eigen botteling op de markt te brengen. Hiertoe namen ze Jürgen – The Whisky Mercenary – Vromans onder de arm. Hij leverde hen een Clynelish 1997. Weeral Clynelish 1997? Inderdaad, dat is blijkbaar één van de weinige whisky’s waar bottelaars nog vlot de hand op kunnen leggen. Maar je hoort me niet klagen, ik moet de eerste mindere Clynelish 1997 nog proeven.

 

Clynelish 15 YO 1997/2013, 52.2%, The Whisky Mercenary for Beproefd.beClynelish 15y 1997/2013, 52.2%, The Whisky Mercenary for Beproefd.be, 65 bottles
Nu, Clynelish 1997 beschrijven is wel wat routine aan het worden, extreme verschillen vallen er niet te ontwaren. Bij de éne is het geheel wel wat beter gebalanceerd dan bij de andere, nog een andere is wat complexer of gelaagder. Sommige zijn mineraliger dan andere. Of nog ‘waxier’. Of fruitiger. Met andere woorden, bij de éne domineert het één of het ander nog wat meer. Hier is er niet iets wat de rest domineert, het geheel is rond en alle geuren zijn perfect geïntegreerd. Naast de bijenwas kan je natuurlijk moeilijk ruiken, ook niet naast het zilt en het witte fruit. Rode appels (Jazz), witte perziken. Honing en vanille. Niet origineel allemaal, maar wel erg lekker. Best wat mineralen ook. Natte grasmat. Marsepein maakt het nog wat extra smeuïg. En hooi brengt de boerderij op het toneel. Weliswaar op de achtergrond, maar toch. Daarmee wint hij een puntje. Prikkelend en tintelend mondgevoel, niet erg rond en romig. Minder wit fruit, wel citrus. Nu ja, geen wit fruit, de citrus vertaalt zich toch vooral als witte pompelmoes. Onrijpe mandarijnen (ja, ik had ze beter nog even laten liggen deze ochtend). Zeste. Cider in de verte. Peper en zout dragen bij tot het prikkelend karakter. Gember en kaneel doen dat ook. Minder honing en vanille dan op de neus. Wel noten zoals amandelen en okkernoten. Mooi bitter. Middellange, bitterzoete afdronk, waarbij het zoete langzaamaan het onderspit delft. Vooral de neus van deze Clynelish vind ik heerlijk. Ik vreesde een beetje dat Jürgen na een Clynelish 1997 voor zichzelf gebotteld te hebben, z’n tweede-keus vat (of waarschijnlijk eerder unlabled stock) aan Beproefd liet. Dat is duidelijk niet het geval. Lucky them. 88/100

Deanston 15y 1997, Asta Morris

Bert Bruyneel is weer op dreef. Na de Benriach voor Tasttoe Two, is er nu een Deanston 1997. Gewoon even je neus in het glas steken en je weet waarom Bert dit vat geselecteerd heeft.

 

Deanston 15 YO 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031Deanston 15y 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031, 342 bottles
Typische Asta Morris neus. Heide! En hooi. En honing. En toast. En geroosterde noten. Maar ook fruit, zowel gekonfijt (kerstcake) als vers. Peren, meloen en gele appels, gaat wat richting cider. Een beetje vanille ook. En boter. Bakken en braden. Lichte herfsttonen ook. De geur van gevallen bladeren. Het kan ook aan het seizoen liggen. Wol? Natte wol ja, maar in de verre verte. Lekker. Romige smaak, zoet en kruidig, met opnieuw dat licht geroosterd karakter. Honing, kandijsuiker en noten. Peper en gember. Het fruit blijft z’n ding doen, ik proef aardbeien, abrikozen en peren. En na enige tijd ook dadels. Een klein beetje zilt valt er ook nog te ontwaren. Ronde eik. Middellange, mooi drogende en kruidige afdronk, met hier witte chocolade als extra. Plezante, boeiende whisky, en vooral zo herkenbaar van AM signatuur. En aan 49 euro weer erg scherp geprijsd. 86/100

Glenburgie 37y 1962, Cadenhead’s

Glenburgie jaren zestig, zonder in herhaling te willen vallen, maar ik ben fan. Ik ben nog nooit een matige botteling tegengekomen. Het is altijd zeer goed tot subliem. Ik proefde al meerdere 1966’ers, maar nog nooit een 1962. Nu dus wel. Bedankt Bert!

 

Glenburgie 37 YO 1962/2000, 51.1%, Cadenhead Authentic Collection, Millennium BottlingGlenburgie 37y 1962/2000, 51.1%, Cadenhead’s Authentic Collection, Millennium Bottling, 186 bottles
Super-neus. Smeuïge, zoete en fruitige sherry. Enorm aromatisch, dik en rijk. Ik ruik in eerste instantie romige honing en karamel, geflambeerde bananen, veel bijenwas, lijnzaadolie, sappige eik en kruiden zoals kruidnagel, munt en anijs. Erg fris. Daarna krijgt hij een vlezig kantje. Gerookt vlees, barbecuetoestanden. Lichte geuren van de boerderij, hooi en zelfs heel subtiele zoetzure turfrook. Ik vind dit geweldig. Stevig, krachtig, dik en vol op de tong. Stroperig. Ik ga niet alle associaties opsommen, maar de belangrijkste zijn kandijsuiker, honing, noten, tabak, ananas en opnieuw veel bijenwas. De anijs en de kruidnagel blijven hangen. En ook het vlees keert terug. Het geheel is erg fris en levendig. Glenburgie rijpt geweldig goed, maar dat wisten we al. Erg lange en complexe afdronk. Fruitig, kruidig en vooral zoet. Machtige whisky. 93/100

Old Pulteney 20y 1990, distillery only

Pulteney distillery werd opgericht in 1826 door James Henderson. Het bleef ongeveer een eeuw in het bezit van zijn familie, tot het jaar 1920, toen de distilleerderij werd overgenomen door James Watson & Co., op dat ogenblik onder andere eigenaar van Glen Ord en Parkmore. Vanaf dan ging het snel, met opeenvolgende eigenaars: John Dewar & Sons in 1923, D.C.L., Distillers Company Ltd. twee jaar later, na een sluiting van 1930 tot 1951 werd dat Robert Cumming (advocaat en toenmalig eigenaar van Balblair), in 1955 Hiram Walker, die later overging in Allied Breweries, en vanaf 1995 tot op de dag van vandaag Inver House, dat via Pacific Spirits onder de paraplu van International Beverage Holdings valt.
Onderstaande Distillery Only rijpte op vat 5253, een vat dat eerder eigendom van Laphroaig was. We gaan dus een beetje turf proeven, neem ik aan. Let op, soms kom je deze whisky tegen als 19 jaar oud, soms als 20 jaar oud. Reden is dat dit een vat is dat je zelf afvult op de distilleerderij, de eerste flessen bevatte dus whisky van 19 jaar oud, de latere van 20 jaar.

 

Old Pulteney 20 YO 1990/2011, distillery onlyOld Pulteney 20y 1990/2011, 57.4%, OB distillery only, cask 5253
Je ruikt de turf, maar die bevindt zich wel erg op de achtergrond. Het is misschien zelfs omdat ik er speciaal op lette. Citroen, wit fruit zoals appels en perziken, vanille, zeewier en zilt, de wat typischere Old Pulteney elementen gaan allemaal vlot boven de turfrook. Mooie, ronde eik, amandelen en een beetje hars zorgen voor een droge toets. Zowel op de neus als op de smaak. Die smaak is dan wel vrij droog, maar storen doet dat nooit. Wat er te noteren valt, is eik, amandelen, gember, kaneel en kamille. Het witte fruit doet nog mee, de citrus heeft echter afgehaakt. Het zilt en de turf houden zich gedeisd op de achtergrond. Vrij lange afdronk, droog en zilt. Geslaagd huwelijk tussen Pulteney en Laphroaig, maar het is duidelijk wie de broek draagt. 85/100

Tamdhu 1968 for Tasttoe

Tasttoe heeft een aantal zeer mooie bottelingen gedaan, ik denk o.a. aan een Bowmore 1968, een Glenrothes 1968 en een Tomatin 1965. Blijkbaar hebben ze wel een voorkeur voor het jaar 1968, ook deze Tamdhu is een 1968.

 

Tamdhu 44 YO 1968/2013 for TasttoeTamdhu 41y 1968/2010, 40.4%, Selected by and for Tasttoe, 24 bottles
Heerlijke, delicate neus die start op veel fruit en al even veel bijenwas. Het fruit bespeelt een breed spectrum. Ik ruik appelsien, rijpe kruisbessen, perziken, mango, meloen, ananas en nog een aantal andere varianten. Behoorlijk tropisch. De bijenwas wordt vergezeld van pollen en honing. En van gedroogde bloemen. Onderliggend vanille, lichte eik en wat kruiden. Peper. De smaak is erg licht, iets wat met dit alcoholpercentage niet echt mag verbazen. Het fruit zet zich verder, onder de vorm van perziken en meloen, samen met het florale karakter. Vanille, honing en praliné maken het zoet. Iets van geroosterde noten. En ook iets van infusiethee. Lekker, zeker, maar het geheel mist wat body. Geen al te lange, zachte en subtiele afdronk. Schitterende fruitige neus, iets te zwak op de smaak om (nog) hoger te scoren dan 90/100

Glendronach 18y 1995

Deze 1995 voor The Nectar & La Maison du Whisky (foto is van een andere botteling) heeft op korte tijd al een kleine reputatie opgebouwd. Eens zien of hij die reputatie waard is.

 

Glendronach 18 YO 1995/2013, 54.5%, OB for The Nectar & LMdW, oloroso puncheon #1774Glendronach 18y 1995/2013, 54.5%, OB for The Nectar and LMdW, oloroso sherry puncheon 1774, 643 bottles
De neus van deze Glendronach haalt niet helemaal het niveau van de 1992, maar op de smaak en in de afdronk gaat deze er met gemak boven. Met sprekend gemak. Hij is op geen enkel moment te droog of te bitter, en die afdronk is super. In z’n geheel zeker beter dan de 1992. Op de neus vertoont hij niet dat sappig fruit, wel gedroogd fruit zoals pruimen en vijgen. Dadels ook. Geroosterde noten en toast, gevolgd door oud leder. Chocolade. Balsamico? Yep, in de verte. Kruiden ontbreken niet, kruiden zoals kaneel en kruidnagel. Zelfs een klein beetje rook (van het hout). Tabak. En dan, maar dus pas na enige tijd, vlees. Geroosterd vlees. Erg complex. Komt toch in de buurt van de 1992 hoor. De smaak is al even complex als de neus. Erg rijk en zoet. Siroop van appels en peren, rozijnen, chocolade. Fruitig ook, ik proef de smaak van kersen en bramen, van appelsienenconfituur, van gebakken appeltjes. Leder en koffie. Pas daarna treden de kruiden naar voor. Kaneel en peper. En opnieuw die zachte rokerigheid op de achtergrond. Sappige eik. Hij voelt erg stevig in de mond, maar droogt die mond dus nooit uit. Heerlijk. Geweldig lange, fruitige en kruidige afdronk. Het glas ruikt twee uur later nog altijd heerlijk. Een sherrybom die ik beter vind op de smaak dan op de neus, dat heb ik nog niet veel meegemaakt. Lovely! 91/100

Glendronach 16y 1992

Vandaag en morgen is het Glendronach-time. Ik begin met een botteling van een paar jaar geleden, morgen een nieuwe klepper.

 

Glendronach 16 YO 1992/2009, 57.2%, OB, oloroso cask #1140Glendronach 16y 1992/2009, 57.2%, OB oloroso cask #1140, 598 bottles
Erg lekkere, sappige sherryneus. Voor het sappig karakter zorgt rood fruit zoals kersen en frambozen. Hij is ook zoet, met tonen van karamel, gele rozijnen en aardbeienconfituur. De geur heeft ook iets licht vegetaals. Voor de rest zijn er nog wat typische sherry-associaties zoals noten, leder en koffie. Niet veel kruiden echter. Wel stevige, ronde eik. Maar vooral het sappige rode fruit weet me te verleiden. Geweldige neus. De smaak is zoals wel vaker bij dit soort sherrybommen voor mij iets te droog, zeker naar het einde toe. Het begint nog op fruit, zoals rozijnen en pruimen, bramen en aardbeien. Daarna krijg ik koffie en leder. En dan zetten de eik, de noten en de kruiden (kaneel, peper, kruidnagel) zich door. Maar deze laatste smaken gaan dus overheersen. Lange, verwarmende en droge afdronk. Licht bitter (maar dan chocolade-bitterheid). Op de neus scoor ik dit negentig, omdat hij de mond iets te veel uitdroogt, wordt het 88/100

Glendullan 26y 1978, Rare Malts

Glendullan is zo’n typische blenderswhisky. Grote productie, weinig single malts. Het is in handen van Diageo en werd gesticht in 1896. Er zijn meerdere Rare Malts van uitgebracht, deze 1978 is de meest courante. Nog op meerdere plaatsen te koop, voor een 150 euro.

 

Glendullan 26 YO 1978/2005, 56.6%, Rare Malts SelectionGlendullan 26y 1978/2005, 56.6%, OB Rare Malts Selection
De neus start op het typische Rare Malts profiel: granig, grassig (hooi), alcoholisch en clean. Maar dat slaat vrij snel om in aromatischere toestanden zoals fruit (abrikozen, perziken, ananas en meloen), kruiden (eucalyptus, gember, kaneel en peper), vanille en een beetje karamel. Zachte, ondersteunende eik. De smaak is zoals altijd krachtig en prikkelend, op granen (muesli), fruit (perziken, ananas, meloen… gelijklopend met de geur dus), kruiden (hier valt vooral de gember en de peper op) en zoete tonen zoals vanille en kandijsuiker. Water toevoegen brengt zelfs een heel klein beetje turfrook naar boven. Nice. De afdronk is van het lange type, clean, kruidig en zoet. Dit is niet mijn beste Glendullan, die eer gaat naar de Manager’s Dram (wat een beauty), het is wel mijn tweede beste. 86/100

Clynelish 27y 1982, The Perfect Dram

Van 1989 springen we gezwind naar 1982.

 

Clynelish 27 YO 1982, 55.1%, The Perfect Dram, TWAClynelish 27y 1982/2010, 55.1%, The Perfect Dram (TWA), bourbon hogshead, 256 bottles
De neus van deze is nog een tikkeltje beter dan de 1989. Nog wat ronder en zoeter. Het fruit is een beetje anders. Minder wit fruit, al is dat er wel, ik heb nu ook abrikozen, perziken op siroop, gele pruimen en ananas. De marsepein is grootser en verdringt samen met honing de vanille wat. Die amandelen, daar kan je echt niet naast ruiken. De ‘waxyness’ is even geweldig, de eik en de zachte kruiden iets dieper en het zilt misschien wat minder aanwezig. Top! De vijf percent meer laat zich gelden op de smaak. Hij is nog steviger en prikkelender. Voor dat laatste zorgen zilt, kruiden en citrusfruit zoals pompelmoes, mandarijn en citroen. Wat het kruidencompartiment betreft, noteer ik peper, gember en nootmuskaat. Daarachter heb ik jodium, kamillethee met honing en een stevige portie eik. Maar alles blijft mooi in balans. De mineraliteit is misschien iets minder dan bij de 1989, maar de bijenwas blijft om de aandacht roepen. Lange, verwarmende en waxy afdronk, mineraliger dan op de smaak. Net iets beter dan de 1989, op de neus duidelijker dan op de smaak. 92/100