Spring naar inhoud

Archief voor

Clynelish 1982 Malts of Scotland, cask 5894

Clynelish vat 5894 is een zustervat van het reeds eerder besproken vat 5895, ook gebotteld door Malts of Scotland en twee maanden vroeger op de markt gebracht. 5895 dronk ik nog eens op onze Schotlandreis, naast de 1983/2006 Old Malt Cask.

 
Clynelish 27y 1982/2010, 48.7%, Malts of Scotland, cask 5894, 229 bttls
Zachte, complexe neus op bijenwas, honing, amandelen, wat hout, bloesems en veel fruit. Mandarijn, meloen, ananas, perzik… tja, zo lekker en zo herkenbaar Clynelish. Riesling. Top Riesling. Smaak: smooth! Oh ja, wat hou ik van dit profiel! Aroma’s van de zee (zilt, oesters…), fruit (citroen, pompelmoes), waxyness, kamille, kruiden, genoeg maar niet teveel hout. Alles zeer mooi in balans. Lange, complexe afdronk in het verlengde van de smaak. Op basis van mijn herinneringen aan en notities van vat 5895, heb ik geen enkele reden om deze een andere score te geven. Ik heb misschien niet helemaal dezelfde associaties, maar basically is dit zeer gelijkaardige whisky, van hetzelfde – hoge – niveau. 91/100

Advertenties

Glencadam 1974, Malts of Scotland

Malts of Scotland blijft maar whisky’s bottelen, ik krijg ze amper bijgeproefd verdorie. In de nieuwe release zit een Glencadam 1974, een Clynelish 1982 en een Glen Scotia 1992. Ik zette ze vandaag alle drie op een rij en publiceer alvast mijn review van de Glencadam. De andere volgen morgen en zaterdag.

 
Glencadam 1974/2010, 48.9%, Malts of Scotland, sherry cask #3214, 216 bottles
Heerlijke zoete neus. Niet mierzoet, geen suikerspin of kandijsirooptoestanden, eerder een fruitige zoetheid. Ik denk aan appel- en perensiroop, geconfijt fruit, gedroogde abrikozen, vijgen en rozijnen. Rozijnen op rum. Daardoorheen priemt wat hout, boter en leder door. Top! Bloemen na enige tijd. Vrij complexe, delicate sherry. Op de tong is hij krachtig en romig, met het zoete fruit (hier eerder sinaas), rozijnen opnieuw, noten, kirsh en zilt (vrij veel zelfs). Hout ook, misschien net wat teveel hout zelfs, hij droogt naar het eind en in de middellange afdronk wat uit. Het hout en de bijhorende kruiden gaan het fruit en het zoets wat overheersen in plaats van het te completeren. Spijtig, het maakt dat hij toch onder de negentig punten tuimelt, een score die ik op basis van de neus niet meer dan terecht had gevonden. Heeft geen water nodig, water brengt trouwens niet veel bij. 88/100

Twee Amerikanen

Vandaag maak ik tijd voor twee whiskeys van Buffalo Trace, een Rye en een Grain.

 
Thomas H. Handy Sazerac, Straight Rye Whiskey, 127.5 proof (63.8%), OB Buffalo Trace 2008, 3rd release, 75cl
Volgens mij is dit de eerste Rye whiskey die ik bespreek. Rye whiskey is gemaakt van minimum 51% rogge. Het hoge alcoholpercentage maakt dat je ‘m even tijd moet geven. Dan komen er in de neus kruiden (peper, veel peper), granen, sinaas en iets zoets door. Karamel. Deze whiskey is zeer levendig op de tong, prikkelend. Zonder water geeft hij noten, kruiden en hout. Met water komt het zoete bovendrijven, de kruidigheid blijft evenwel dominant. Kaneel, peper, kruidnagel, een hele kruidenwinkel eigenlijk. De afdronk is middellang, kruidig en aangenaam bitter. Meer dan leuke kennismaking met Rye whiskey, maar kan wel wat water gebruiken. 81/100
 
George T. Stagg ‘Hazmat II’, 141.2 proof (70.6%), OB Buffalo Trace 2005
De onversneden neus laat tussen de alcohol door al heel wat vrij: koffie, vanille en bittere siroop. Met wat water ook noten, hout en leder. Niet overdadig complex, wel aangenaam. Proeven nu (en veel speeksel maken). Ja, ook hier is ie best toegankelijk. Hij vult wel meteen je mond (alsof je gehemelte uitroept “what the f#!&ck?”). Donkere chocolade, koffie, tabak, peper (niet abnormaal op dit alcoholpercentage). Wat water toevoegen brengt vanille en kruiden naar boven. Vrij lange afdronk, maar wat te bitter, droogt snel uit. Minder dan de Hazmat IV, maar nog altijd damn good whiskey. A beast of bourbon! 83/100

Glen Grant 30y 1976, Old Malt Cask

Oude Glen Grant kan geweldig lekker zijn. Ook de 1976 die in 2007 door Douglas Laing werd gebotteld, toont dit aan.

 
Glen Grant 30y 1976/2007, 50%, DL Old Malt Cask, cask 3745, 228 bttls
Vat 3745 is een sherryvat, dat maakt de whisky wel heel snel duidelijk. Op de neus heb ik woudvruchten, donkere chocolade, noten, leder, rozijnen, koffie, wat rook en hout. Pas op, niks scherps hoor. Njummie! De smaak is prikkelend, kruidig en fruitig. Veel gedroogd fruit à la rozijnen, pruimen, dadels. Noten ook, studentenhaver. Awel ja, studentenhaver in bittere chocolade, bij elke bakker tegenwoordig wel te krijgen. De smaak is droog, maar niet té. Lange, kruidige afdronk. Erg lekkere oude gesherriede Glen Grant, die mooi in balans blijft en nooit te droog of te wrang wordt. 88/100

Back to reality…

… en het is wennen verdorie. Wat een fijn reisje seg. Een weekje naar het mythische Islay, Campbeltown en het wondermooie Arran, een mens kan harder gekloot zijn. De Eyjafdinges dreigde nog roet in ons eten en whisky te gooien, maar dankzij de nodige creativiteit zijn we toch nog in het Beloofde Land geraakt. Veel onderweg geweest, veel bonen, worst en black pudding binnengeduwd, weinig geslapen, veel whisky gedronken, veel gelachen… en teruggekeerd met een zeer voldaan gevoel (en een duffe kop).
Enkele impressies: de ‘rent’ van m’n square foot of Islay als FOL geclaimd, verbroederd aan Kildalton cross, gegeten in Ardbeg distillery met als toetje hun nieuwe single cask in primeur, mondwaterende dagverse sint-jacobsvruchten en kreeft in Port Charlotte hotel, bezoekje aan Finlaggan – zetel van de Lords of the Isles, duiken in de malt op de turf-gestookte kiln van Bowmore, een alternatieve sauna-ervaring in hun oven, wat vaten sampelen in hun warehouse, een succulent diner in Bowmore warehouse no 4, Bunnahabhain Auld Acquaintance (de beste Bunna ever) bij Duffies, tasting in de Cadenhead shop in Campbeltown, bezoek aan de wel erg artisanale Springbank distillery, lamsvlees dat smelt als boter op je tong op Arran, een fikse wandeltocht langs de schilderachtige oostkust van Arran, een toffe rondleiding door Arran distillery en warehouses (o.a. een erg lekker sherryvat geopend)… ja, het was goed.
En ook een beetje whisky achter de kiezen natuurlijk. En ja, dat is een understatement – “alwéér Port Ellen?”. Ik denk dat ik een weekje calorie-compensatie moet inlassen.

 

Desalniettemin blijven we onversaagd whisky proeven, aan een normaal en voor mijn lever minder destructief tempo weliswaar. Vandaag is dat een jonge Hanyu uit de Ichiro’s Malt card series. Dit is een reeks Japanse whisky’s die elk onder een specifieke kaart uit het kaartspel worden gebotteld. De hieronder besproken Hanyu bv. gaat door het leven als de klaveren zeven. Het is er één uit het jaar 2000, het laatste jaar dat Hanyu nog productief was.

 
Hanyu 8y 2000/2008 ‘Seven of Clubs’, 59%, Ichiro’s Malt, #7004, 345 bt
Zoete neus op perensiroop, boter, kokos en koffie verkeerd. Een heel klein beetje rook ook, hout en redelijk wat houskool. De smaak is krachtig en prikkelend op vanille, kruisbessen en hout. Wat kruiden naar het eind en in de afdronk. Lekker, maar 120 euro is gewoon te veel. 82/100
 

Glenlivet 16y 1990, Gordon & MacPhail

Voor lekkere Glenlivet moet je je meestal tot onafhankelijke bottelaars wenden, alhoewel ik hun nieuwe 15-jarige ‘French Oak Reserve’ erg kon smaken.

 
Glenlivet 16y 1990/2006, 52.6%, G&M Reserve, cask 26946, 100 bottles
Zalige zoete, fruitige neus. Rijpe peer. Bloesems. Ook de smaak is behoorlijk fruitig (perzik hier) en fris. Vanille. Middellange, fris-fruitige afdronk. Ja ja dit is lekkere Glenlivet! 89/100

Twee nieuwe Highlanders

Vandaag de nieuwe Aberfeldy 21y en de nieuwe Dalmore ‘Gran Reserva’. Beide correcte whisky’s waar mijn hart echter niet harder van gaat slaan.

 
Aberfeldy 21y, 40%, OB 2009
Ik vind de neus weinig aromatisch, bij een eerste ‘neuzing’ komt er buiten wat granen niet veel door. Misschien wat tijd geven? Ja, tijd brengt wit fruit, honing, linde en ook iets vlezigs naar boven. Mmm, zelfs iets waxy. Nice! Een lichte stoffigheid ook. De smaak is kruidig en vrij droog. Granen, kruiden, hout. Al bij al behoorlijk bitter. Gedroogde bloemen? Ook de afdronk is droog, veel hout. De neus was nog oké, op de smaak verliest hij een aantal punten. 77/100
 
Dalmore ‘Gran Reserva’ NAS, 40%, OB 2009
Deze Gran Reserva is de opvolger van de Cigar Malt en bestaat voor 60% uit sherryvaten en 40% bourbonvaten. De neus begint zoet en granig. Frosties. Naarna komt er fruit door. Gekookt fruit. Tabak en nat hout. Zachte, ietwat droge smaak met granen, zoethout, kruiden, limoen en sinaas. Geen al te lange, kruidige afdronk. Het zoethout blijft duidelijk aanwezig. Heeft tijd nodig, maar gaat dan van vooraan tot achteraan de zeventig.78/100

Yamazaki 25y 1984

Een flesje van 550 euro, benieuwd of ie z’n geld waard is.

 
Yamazaki 25y 1984, 48%, Suntory 2009, matured in Mizunara oak
Vette sherry met rood fruit (woudvruchten à la frambozen, bosbessen, braambessen – ja vooral bramen), hout, hars, vanille, leder en kruiden op de neus. Alles mooi in balans moet ik zeggen. Het rode fruit en het hout zitten natuurlijk ook in de smaak, naast pruimen, munt, noten, geroosterde kastanjes en karamel. Krachtig! Middellange, kruidige afdronk met een beetje hars en munt erdoorheen. Dit is lekkere whisky, maar voor dat geld koop ik me toch liever iets anders. 86/100

Een super Dufftown

Dufftown is misschien niet de meest sexy distilleerderij, maar ook daar werden af en toe pareltjes geproduceerd en gerijpt. Deze 1985 van Wilson & Morgan is daar een excellent voorbeeld van.

 
Dufftown 15y 1985/2001, 56.8%, Wilson & Morgan, cask 16028
Sterke neus op bitterzoete sherrytonen. Karamel, hout, rozijnen, pruimen, zoethout, tabak, cappuccino. Njummie! Dit wordt mooi voortgezet in de smaak. Koffie verkeerd, hout, geconfijt fruit en donkere chocolade… maar zonder ooit bitter of te droog te worden. Lange, biterzoete afdronk. Zeer geslaagde Dufftown op sherryvat. 88/100

Twee 16-jarige eilanders

Bij publicatie van deze post zit ik waarschijnlijk op Islay, maar het zijn de eilanden Jura en Orkney die vandaag aan bod komen met de nieuwe Isle of Jura 16y en de nieuwe Scapa 16y.

 
Isle of Jura 16y, 40%, OB 2009
De neus is een beetje alcoholisch maar voor de rest lekker zoet & fruitig. Granen, hooi, citrus, confituurtoestanden, karamel, cake. Op de tong is hij zacht en olieachtig. Ik heb granen, citrus, kruisbessen en een beetje kruiden. Gember. Drogend en minder lekker dan de neus. De afdronk is vrij kort, zoet en kruidig. Ja, dat kan er mee door. Zeker de neus is geslaagd te noemen. 79/100
 
Scapa 16y, 40%, OB 2009
De lichte neus start zoet, op honing en gebakken banaan. Daarna is er plaats voor appel, citrus, gras en munt. Gerookt vlees ook. Ja, een lichtje ziltigheid. Best aangenaam die neus. Zachte en zoete smaak op fruit (sinaas en peer), honing, zilt en nootmuskaat. Die kruidigheid speelt meer en meer op, samen met een lichte houttoets. Eerder lange en bitterzoete afdronk. Ik vind dit lekkere whisky, en een merkelijk vooruitgang t.o.v. vorige batch. 82/100

Westport

Eén van de jongste telgen van de Malts of Scotland is de op de meeste plaatsen reeds uitverkochte Westport. Westport zegt u? Niet echt een bekende distilleerderij, toch? Niet echt nee, Westport is gewoon de naam die deze whisky heeft meegekregen. De inhoud bestaat voor 99,99% uit Glenmorangie en voor 0,01% uit Glen Moray. Vreemde manier van bottelen? Niet als je weet dat Glenmorangie niet onafhankelijk mag gebottled worden – op de SMWS bottelingen na, maar die vermelden geen distilleerder – is dit een manier om als bottelaar toch Glenmorangie op de markt te brengen.

 
Westport 9y 2000/2010, 58.2%, Malts of Scotland, #800104, 644 bttls
Djee, dit is goed! Zalige bitterzoete neus met tonen van geconfijt fruit, zoethout, eucalyptus, munt, sinaas, gedroogde abrikoos, noten en lichte rokerigheid. Stevige, mondvulllende smaak op gedroogd fruit, espresso, noten, balsamico, kastanjes, hout… wat drogend maar zonder er over te gaan, echt een mooie bitterheid. Eens zien wat een beetje water met de whisky doet. Het gedroogde fruit komt meer naar voor en wordt vergezeld van bosbessen en een aangename kruidigheid. Slotsom: krachtig, complex en perfect gebalanceerd, en dit kost nog geen 40 euro! Kopen als je nog kan. 89/100

Onversneden goes Islay

Ja ja, morgen rond deze tijd bevind ik mij op Schotse bodem. Weliswaar niet zonder een ingenieus nachtelijk beraamd plan B. Op het programma staan enkele dagen Islay, een dag Campbeltown en een dag Arran. Misschien dat we ook wat natuur gaan zien… Maar niet voor ik nog heel wat lekkers proef, whisky’s waarvan je m’n bevindingen in de loop van volgende week dagelijks zal zien verschijnen. Als voorproevertje begin ik met de Blasda, een whisky die ik al eerder had moeten reviewen, maar waar ik nu ook niet bijzonder naar uitkeek.

 
Ardbeg Blasda, 40%, OB 2009
Een Ardbeg op 40%? Wat gaan we nog meemaken? Ardbeg Tokay finish? De neus geeft zachte rook, citrus, meloen en banaan. Rijpe banaan. Zilt. Licht medicinaal. Niet geweldig complex maar erg clean en puur. En meer turf dan ik verwachtte. Lichte romige smaak met de turfrook die ook hier erg clean is en ‘jong’. Ik heb opnieuw de citrus maar ook groene appels. Niet veel meer evenwel. Middellange afdronk op rook en citrus. Ja, rook en citrus, that says it all. Lichte, zachte en weinig complexe Ardbeg die me al bij al beter beviel dan ik vreesde. 82/100

Whyte & MacKay ‘Supreme’

Na de Special, de Thirteen en de Old Luxury proef ik vandaag een vierde nieuwe Whyte & MacKay, de 22-jarige Supreme.

 
Whyte & MacKay ‘Supreme’ 22y, 40%, OB 2009
Aangename zachte en zoete sherrytoets tussen bloemen en fruit door. Meer specifiek gedroogde bloemen en geconfijt fruit. Melkchocolade. Kastanjes. Toch ook een kleine geparfumeerde toets, zonder te storen evenwel. Of wacht eens, is dit niet eerder iets medicinaals? Ook op de tong is ie zacht en zoet, en romig. Ik heb rozijnen, dadels, sinaas, noten, kruidnagel en een klein beetje hout. Middellange, fruitige afdronk. Lekkere blend, zonder ‘supreme’ te zijn evenwel. 81/100

Een blinde Fulldram sessie – vervolg

Na de pauze gingen we blind en gezwind verder met volgende vier gesokte flessen.

 
Longrow 10y 100° proof, 57%, single cask for The Nectar, Belgium
Zachte, granige neus met associaties van zoete turf, vanille, hout en veel granen. Bierbeslag. Niet geweldig, maar water toevoegen helpt. Water brengt vooral fruit naar boven, zoet fruit, rijpe banaan, maar ook cake en winegums zoals iemand opmerkte. Ook op de smaak heeft hij water nodig, zonder is hij te scherp en te gesloten. Dan krijg je zachte, zoete turf en vanille. Lekkere whisky, maar enkel en alleen met water. 83/100
 
Arran 1997/2010, 55%, OB for Belgium, cask 965, 306 bottles
Zachte sherry- en wijnneus. Ik dacht aan tarte tatin. Met z’n rozijnen, warme appels en karamel. Eucalypus. Honing. Deed me ook wat aan rum denken. Op de tong is hij erg krachtig, het vocht brandde zich een weg naar m’n maag. Alcohol en karamel maar niet veel meer. Water dan maar. Mmm, blijft weinig uitgesproken. Gestoofd fruit, dat wel. Middellange, bitterzoete afdronk. Ook dit is best lekkere whisky hoor, maar voor mij toch de minste van de avond. Niet voor iedereen evenwel, zie de eindrangschikking onderaan. Aan mijn score kan je echter afleiden dat het niveau van de tasting wel meer dan oké was. 80/100
 
Bowmore 16y 1993/2010, 59.9%, The Perfect Dram (TWA), 209 bottles
Aha, een Bowmore 1993! Een legendarische jaar voor deze distilleerderij. In 1993 draaide Bowmore op verminderde kracht, alles gebeurde er een beetje trager. Zo nam de fermentatie dubbel zoveel tijd in beslag als andere jaren. Het resultaat is whisky van uitzonderlijke kwaliteit. Probleem is dat er nog weinig Bowmore 1993 te vinden is, wat gezien de reputatie niet verwonderlijk is. Maar misschien zullen er later nog wel enkele beauties uit dat jaar gebotteld worden op hogere leeftijd.
De neus van deze is licht mineralig en geeft zachte turf en veel bitterzoet fruit. Sinaasschil, kruisbessen, bosbessen, maar ook een lichte tropische touch met ananas en papaya. Vanille. Dit patroon zet zich verder op de smaak. Licht bitter (wat kruiden), veel fruit (de bessen) en zachte turf. De laatste twee associaties komen meer naar voor met enkele druppels water. Fruitige en zoete afdronk met terugkerende rook en wat zilt. Lekkere fruitige whisky (staat in m’n top 3) maar van een Bowmore 1993 had ik misschien toch nog net een ietsje meer verwacht. 86/100
 
Port Charlotte 6y 2002/2008, 57.6%, Streah, cask 85, 281 bottles
Ik moet bekennen nog nooit van deze onafhankelijke bottelaar gehoord te hebben. Vraag me af wat ze zo nog gebotteld hebben. De neus is romig en fruitig met turf natuurlijk, zilt, vanille en vrij veel wit fruit (jong). Niet geweldig complex maar wel lekker. Hetzelfde geldt voor de smaak. Fruit, turf, peper en een lichte assigheid. Lange afdronk in het verlengde hiervan. Voila, een Port Charlotte die wél 84 verdient! 84/100
 

Met deze Port Charlotte sloten we een geslaagde avond af. We hebben dus redelijk wat peat voorgeschoteld gekregen, maar telkens wel mooie en relatief complexe peat. En op zich mocht dit ook wel eens, de nadruk ligt over het algemeen immers sterk op fruitige whisky, waar we natuurlijk niets op tegen hebben.
Blinde tastings? Zo mogen er voor mij elk jaar wel enkele zijn.

 
A ja, voor ik het vergeet, de top 3 van de avond zag er als volgt uit:

  1. Springbank 21y
  2. Arran 1997 for Belgium
  3. Longrow 10y for The Nectar

In de winnaar kon ik me perfect vinden, maar zeker met de tweede plaats van de Arran was ik het niet eens. Bij mij stond de Rollercoaster op twee en de Bowmore op drie, alhoewel deze laatsten erg dicht bij elkaar lagen.

 

Een blinde Fulldram sessie

Maandag was het weer verzamelen geblazen aan de Leuvense vismarkt. Dit keer voor een blind session, zeven whisky’s waarvan we pas na proeven, na ranking én na verkoop per opbod wisten wat het was. Vooral dat laatste was behoorlijk tricky omdat je absoluut niet wist hoeveel de fles gekost had en je dus voor de rest van de fles evenveel of meer kon betalen als voor een volle fles.

Blind proeven is uiteindelijk wel de meest eerlijke en correcte manier van proeven. Je bent op geen enkele manier beïnvloed door een merk, een reputatie of enige andere voorkennis. Mensen die beweren dat ze ook niet-blind 100% objectief scoren, maken zichzelf wat wijs. Je kan de invloed van het label proberen weg te drukken, maar helemaal lukt dat nooit, bewust of onbewust speelt het toch ergens mee. We gebruikten wel onze gewone tastingglazen waardoor we de kleur konden waarnemen, wat nog niet helemáál blind is natuurlijk, daar heb je die blauwe glaasjes voor. Vandaag en morgen een verslagje van de avond.

 
Campbeltown Loch 30y, 40%, blend
Als welcome dram dronken we de 30-jarige Campbeltown Loch, een whisky die we ook op de Whisky & Bier tasting van 19 oktober vorig jaar voorgeschoteld kregen. Aangename en vlot drinkende whisky zonder capsones. Ongewijzigde score.
 
Port Askaig 25y, 45,8%, Speciality Drinks (The Whisky Exchange), 2009
De eerste blinde was de Port Askaig 25y, ook een whisky die ik reeds eerder dronk. Deze blijft voor mij een lekkere whisky op zachte turf en fruit, die echter wat te bitter eindigt om hoger te scoren.
 
Springbank 21y, 46%, OB +/- 2005
De tweede was een fles met een redelijk cultniveau, en hoeft het te verbazen, zowel voor mij als voor de groep de winnaar van de avond. De neus is erg levendig en fris. Ik had bloemen, fruit, bijenwas, sinaaszest, geconfijt fruit, noten, zacht hout… complex inderdaad. En lekker! Subtiele sherry en alles perfect gebalanceerd. Ook op de smaak trouwens. Fruit, licht bitter (witte pompelmoes), kruiden, vanille, hout, heel lichte rook. Lange zoete en fruitige finish. En dan zijn de oudere batchen naar het schijnt nog een stuk beter. 90/100
 
Ardbeg ‘Rollercoaster’, 57.3%, OB Committee, 2010
Een whisky waar ik twee flessen van heb staan, maar nog geen van heb geopend. De Rollercoaster bevat vaten van elk jaar van 1997 t.e.m. 2006 en werd gebotteld ter ere van het tienjarig bestaan van het Ardbeg Committee.
Medicinale turf, mineralen, wit fruit, gerookte ham (vrij ziltig), sigaren, kruiden en wat zoets (marsepein) in de neus. Vrij complex dus, en voor mij herkenbaar Ardbeg. De smaak is stevig en licht bitter met lekkere turf, zilt, kruiden (‘herbal’) en pompelmoes. Had ‘m evenwel niet zo hoog in alcohol geschat. Lange afdronk met turf, zilt en kruiden die strijden om de aandacht. Pas op, de turf is nooit te scherp of te neigend naar asbak, de balans is meer dan oké. Wetende wat het is, is dit best een meevaller. Ik vreesde immers voor meer turf en minder complexiteit, maar dat valt dus reuze mee. 87/100

Lapsang souchong thee

Thee? Ja, thee. Ondanks het feit dat dit een whiskyblog is, wil ik even stilstaan bij een bijzondere theesoort. Serge Valentin gebruikt de Lapsang Souchong thee vaak als associatie bij het bespreken van whisky’s. Ikzelf had de thee in het verleden al wel eens gedronken, maar dat was te lang geleden om hem te kunnen gebruiken als referentie bij het beschrijven van een smaak of een geur. Onlangs heb ik ‘m nog eens kunnen drinken in één of ander eethuisje en mijn eerste associatie was… whisky. Een whisky met een typische zacht-zoete rokerigheid. Ik heb me ondertussen een pakje van deze thee aangeschaft en leer ‘m op die manier te ‘vatten’.

Lapsang Souchong is een zwarte theesoort uit China, oorspronkelijk afkomstig uit de provincie Fujian. Souchong staat voor ‘subvariëteit’, Lapsang voor ‘rokerig’. Het is dus een rokerige variëteit van de zwarte thee die geteeld wordt op de flanken van de Wuyi bergen en maakt deel uit van de familie van de Wuyi Bohea theeën. De thee wordt na oxidatie gedroogd in bamboemanden. Dit drogen vindt plaats boven een vuur van naaldhout of cypressenhout. Daardoor raakt de thee doordrongen van de rookaromas.

 

De legende wil dat het droogproces per ongeluk ontdekt werd. Tijdens de Qing dynastie sloeg een leger z’n tenten op in een theebedrijf in Xingcun. Toen de soldaten vertrokken, restte er voor de arbeiders niet genoeg tijd meer om de theebladeren op de normale manier te drogen en ze nog op tijd op de markt te krijgen. Daarop ontstaken ze vuren van naaldhout om het drogen te versnellen. Het resultaat was dat de thee op tijd op de markt was maar ook dat een nieuwe theevariëteit het licht zag.
Ook vandaag de dag komt de beste Lapsang Souchong thee uit het Wuyi gebergte. De plaatselijke natuur met z’n hoge bergen, stevige naaldbomen en dikke mist zorgen blijkbaar voor de ideale kweekomstandigheden.

Lapsang Souchong thee is sterk van smaak en combineert heel mooi de aroma’s van zwarte thee met de aroma’s van het houtvuur (kampvuur, sommige pijptabak…). Het is de enige thee met dit soort profiel. Toen hij geïntroduceerd werd op de Europese markt was het een instant succes. Ook ik ben verkocht. Misschien dat ik me binnenkort ook maar eens op de Pu-Er thee moet werpen.

 
Brora 29y 1971/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 210 bottles
De OMC 29y 1971 op 274 flessen hebben we al gehad, deze krijgt van mij dezelfde score. De klassieke heerlijke begin-jaren-zeventig Brora-neus met alles wat je ervan kan verwachten. Turf, fruit (appels, sinaas), kruiden. Zachte rook van een kampvuur… ja ja, de Lapsang Souchong thee! Smaak is wat zoet, fruitig (citrus) en peperig. En die ongeëvenaarde turf! Met een beetje geduld komt er ook het ziltige door. En dan hebben we het nog niet over de afdronk gehad… Man man, dit is goddelijk! 93/100

Old Fettercairn 1975, Scotch Single Malt Circle

Een Fettercairn hebben we al gehad, een Old Fettercairn nog niet. Het gaat natuurlijk om dezelfde distilleerderij en ook dezelfde whisky, maar ze hebben onder beide namen geproduceerd.

 
Old Fettercairn 1975/2009, 58.4%, SSMC, cask 2313
Lichte neus met bloesems en een speciaal soort kruidigheid. Maggi? (nee, niet Miller). Iets vlezigs. Kamille en munt ook. Hoestsiroop. Kokos en kruisbessen. Een hint van rook. Speciaal. De subtiele rook zit ook in de zachte smaak, naast kruiden en noten. Best lekker. Na een tijdje komt evenwel iets medicinaals bovendrijven, iets redelijk onaangenaam medicinaals. Kan het moeilijk plaatsen. Middellange, droge finish op kruiden en noten. Wat vreemde whisky als je ’t mij vraagt. 79/100

Ben Nevis 1999 Jean Boyer

Ik heb de laatste maanden enkele verrassend lekkere Ben Nevis’en geproefd. Benieuwd of ook deze 1999 van Jean Boyer mij kan bekoren.

 
Ben Nevis 1999/2009, 40%, Jean Boyer Best Casks, 1980 bottles
Oh nee, dit wordt een tegenvaller. Scherpe neus op rubber, havermoutpap, kruiden en heel lichte rook. Na enige tijd komt er iets zurigs bovendrijven. De smaak is iets beter en steviger dan de 40% doet vermoeden. Fruitig en kruidig zijn de kernwoorden. Citroen en pompelmoes. Kruisbessen. Middellange, bittere finish. Nope, er bestaat heel wat betere recente Ben Nevis. 71/100

Twee Ieren

Vandaag maak ik tijd voor twee scherp geprijsde Ierse producten, de Tyrconell zonder leeftijdsindicatie (25 euro) en de Greenore 8y small batch (35 euro), een grain whiskey. Vooral die laatste vind ik best koopwaardig.

 
Tyrconnell NAS, 40%, OB 2009
Granig en floraal op de neus. Muesli, kamille, gras, bierbeslag, maar ook citrus en vanille. Licht mineralig. Nat mos? Mmm, nat karton ook wel. Niet echt boeiend te noemen. De granen, het grassige en het mineralige zitten ook in de zachte, ietwat droge smaak. Hop en een beetje kruiden maken het… nu ja, af. Korte, weinig uitgesproken finish. Saai is het woord. 69/100
 
Greenore 8y ‘Small Batch’, 40%, OB 2009
De neus is fris en fruitig. Wat zoet (karamel). Zoet fruit à la ananas, banaan en meloen. Ook wat fruit op de tong, naast amandel en marsepein. Beetje kruiden. Ja, best lekker. Geen al te lange, maar wel zachte sappig-fruitige finish. Zachte, zoete, aangenaam drinkende kaarterswhisky. Merkelijk beter dan de vorige batchen. 81/100

Kavalan

“Taiwanese whisky verslaat Schotse.” Herinner de krantenkoppen van eind januari. Serge Valentin heeft enkele leuke proefsessies gedaan om de relativiteit van dit soort statements aan te tonen. Maar desalniettemin wou ik toch ook zelf de Kavalan aan een the-proof-of-the-pudding-is-in-the-eating gewijze test onderwerpen.


Kavalan ‘Concertmaster’, 40%, OB 2009, port cask finish
Mooi gebalanceerde neus met tonen van sinaasschil, geroosterde noten, kruiden, hooi en karamel. Woodsmoke niet te vergeten, wat voor mij toch altijd een kleine meerwaarde betekent. Vrij complexe, fruitige smaak. Allerlei bessen. Kruisbesen, bosbessen. Honing ook, vanille en naar het einde toe gember, kaneel en hout. De afdronk is niet al te lang maar wel lekker en kruidig met kandijsuiker en granen. Foutloze whisky en vooral op de neus meer dan het proberen waard. 81/100

Ik volg Serge dus niet in z’n beoordeling (hij gaf ‘m 74), maar wees gerust, er bestaat zeker betere Schotse whisky.