Spring naar inhoud

Archief voor

30 sep

4 Reacties

Ardmore 20y 1992, The Auld Alliance

De Auld Alliance botteling die de eer krijgt de eerste in een hopelijk lange rij te zijn, en dus luistert naar de naam Selection 001, is deze Ardmore 1992. Emmanuel kon niet veel beter kiezen.

 

Ardmore 20 YO 1992, 51.3%, The Auld AllianceArdmore 20y 1992/2013, 51.3%, The Auld Alliance, selection 001, bourbon barrel, 218 bottles
Schitterende zachte, complexe, gelaagde neus. Olieachtig, mineralig, zacht rokerig, fruitig, licht ‘farmy’, licht zilt, wat floraal, wat aards, kruidig… he’s got it all. Bij het fruit noteer ik ananas, mandarijn, meloen, roze pompelmoes. Qua olie is het notenolie en ook wel wat lijnzaadolie. De mineralen doen me denken gepoetst zilverwerk en natte grond (die aarde waar ik al naar verwees). De (turf)rook is zacht en zoet. Dat zoete wordt versterkt door honing. Nat hooi brengt het farmy karakter naar voor. De kruiden zijn al even zacht als de rest, zoethout en kaneel vallen hier op. Heb ik lichte zilt al vermeld? Ja dus. Bij dat florale verwijs ik naar het hooi maar ook naar gedroogde bloemen. Man, dit ruikt heerlijk. De smaak is misschien iets minder complex, maar daarom niet minder lekker. In willekeurige volgorde proef ik zachte turf, vanille, honing, olie, appels, mandarijnen, meloen, gember, zoethout, mineralen, meloen, zilt, hooi, peperkoek… weinig complex is dit nu ook weer niet. Alles mooi verweven en gebalanceerd. Het mondgevoel is zacht, romig en elegant. Lange, olieachtige afdronk, op tonen van zoete turf, fruit, zilt en mineralen. Mwa, ik denk dat dit voor mij toch wel de beste Ardmore 1992 is. Heerlijke whisky. 91/100

28 sep

Glen Mhor 15y 1978, Gordon & MacPhail Cask

Vandaag een oude jonge Glen Mhor uit de Cask reeks van Gordon & MacPhail. Werken is dit. Maar niet slecht terug eens met beide voeten op de grond te komen, heb me wat te veel bezondigd aan recente en minder recente pareltjes de laatste tijd.

 

Glen Mhor 15 YO 1978, 62.2%, Gordon & MacPhail Cask, casks 2263, 2264, 2266, 2268Glen Mhor 15y 1978/1993, 62.2%, Gordon & MacPhail Cask, casks 2263, 2264, 2266 & 2268
Frisse, prikkelende en granige neus, vermengd met fruitige tonen. Kiwi, lychee, de schil van groene appels. Het granige karakter vertaalt zich in muesli met yoghurt (licht zurig). Ook in gist. En pils. De alcohol speelt ook wel op, resulterend in hars, peper en lijm. Zelfs wat aceton. Of nagellakverwijderaar. Potloodslijpsel. Vanille. Best complex die geur, maar niet altijd even aangenaam. Water toevoegen brengt ether naar voor. De granen treden nog meer op de voorgrond. Geen meerwaarde dus. Misschien is het dat wel op de smaak. Zonder water erg krachtig. Nu ja, wat had je verwacht? Granig en licht zuur. Pils, gist, hars, opnieuw het potloodslijpsel. Pas na enige tijd een beetje onderliggend fruit. Maar dan enkel nog groene appels. Opnieuw dat zurige. En met wat goede wil ananas. Maar ook wijnazijn. Peper. Water help hier wel. De ananas komt duidelijker naar voor, het zurige verdwijnt. Middellange, droge afdronk. Zonder water licht zurig, met water niet. De score is met water, wat de smaak ten goede komt. Zonder water halt ie amper de 70. 74/100

26 sep

Caol Ila 17y 1995, The Auld Alliance

De tweede whisky in het rijtje van drie Auld Alliance bottelingen is een Caol Ila 1995. De Ardmore 1992 volgt spoedig.

 

Caol Ila 17 YO 1995/2013, 51.1%, The Auld Alliance, selection 002Caol Ila 17y 1995/2013, 51.1%, The Auld Alliance, selection 002, bourbon hogshead, 70 bottles
Cleane en medicinale geur. Vrij complex ook. Ik heb fruit zoals kruisbessen, appels en citroen, zoete zaken zoals vanille en kandijsuiker, zilt en zeewier. En echt wel mooie medicinale rook. De zee brengt jodium met zich mee. Ik ruik ook wat natte aarde, samen met een lichte mineraliteit. Bestek? Soit, het draagt bij tot de complexiteit. Ook op de smaak leidt de zoete en medicinale turf ten dans. Het mondgevoel is olieachtig. Naaste de turf (die licht assig is) hebben we zilt, marsepein (amandelen), honing, citroen, pompelmoes, kruiden zoals zoethout en nootmuskaat, een beetje eik en opnieuw de aarde. Naar het einde toe wordt het beetje scherp, maar dat kan ik wel hebben. Lange cleane afdronk, op zilt, citrus en turfrook. Krachtige whisky, en een stuk medicinaler dan we gewoon zijn van Caol Ila. Doet eerder denken aan Laphroaig. Maar dat heb nog al gehad bij Caol Ila 1995. 87/100

25 sep

Clynelish 15y 1997, The Auld Alliance

The Auld Alliance in Singapore is één van de bekendste whiskybars in de wereld. Het is het geesteskind van Emmanuel Dron en bestaat een kleine drie jaar. Emmanuel zette 12 jaar ervaring bij La Maison du Whisky – waarvan de laatste twee jaar als manager van LMdW Singapore – om in een overweldigende bar met meer dan duizend whisky’s. Van standaard tot uiterst zeldzaam. Van Laphroaig 10 tot Laphroaig 1908.
 
The Auld Alliance
En nu is er ook het Auld Alliance whiskylabel, waarvan de flessen te krijgen zijn in Singapore en… jawel, België. Meer bepaald bij QV.ID en Crombé. De eerste reeks bevat een Ardmore 1992, een Caol Ila 1995 en een Clynelish 1997. Laat me beginnen met de jongste.

 

Clynelish 15 YO 1997/2013, 53.6%, The Auld Alliance, selection 003Clynelish 15y 1997/2013, 53.6%, The Auld Alliance, selection 003, bourbon hogshead, 208 bottles
Herkenbare jonge Clynelish. Bijenwas, citrus, honing, zilt en mineralen, nog steeds een meer dan geslaagde combinatie. De mineralen en de citrus maken de geur fris en levendig. De honing, samen met een beetje vanille en wat ananas in blik, maken het rond en zoet. Zilt brengt de zee naar voor. Wat ik na enige tijd ook nog waarneem, is lijnzaadolie. In de verte. De smaak is romig en rond, waxy en fruitig. Bijenwas en kaarsvet. Qua fruit vallen pompelmoes, citroen en kruisbessen op. De honing en het zilt van de neus keren terug. Minder mineralen. Kruiden, dat wel. Hier denk ik vooral aan gember en peper. Erg clean profiel. De afdronk is vrij lang, op zilt, bijenwas en citrus. Hij behoudt met andere woorden tot het einde z’n typisch karakter. Ik heb al heel wat Clynelish 1997 gedronken, nog nooit teleurgesteld geworden. Ook nu niet. 86/100

24 sep

Benromach 10

De Benromach 10 is voor mij nog steeds één van de beste standaard whisky’s, samen met de Talisker 10 en de Lagavulin 16 o.a.. Ik wil dat dus met veel plezier nog eens benadrukken met de meest recente batch. Niet onbelangrijk om weten is dat Benromach in handen is van Gordon & MacPhail.

 

Benromach 10Benromach 10y, 43%, OB 2013
Ja, nu weet ik weer wat ik hier zo goed aan vind. Dit is aromatische en complexe whisky. Ik ruik fruit (ananas, appel, perzik), ik ruik vanille, ik ruik zachte kandijsuiker, ik ruik chocolade, ik ruik kruiden (kaneel, zoethout, munt), ik ruik leder, ik ruik geroosterde amandelen en ik ruik zachte eik. Subtiele sherrytonen. Dat alles met op de achtergrond zachte rook. Rook van een turfvuur, maar ook rook van een barbecue. Een hammetje aan het spit. Met honing geserveerd. Lekker! De smaak is ook meer dan oké. Fruit, kruiden en zachte rook hand in hand. Het fruit en de kruiden van de geur, plus braambessen, wat granen en gember. Honing, zachte karamel en kandijsuiker zorgen ook hier voor de zoete toets. Een weinig eik. Romig, boterig mondgevoel. Licht vettig. Behoorlijk lange, verwarmende en levendige afdronk. Zoet, fruitig en licht rokerig. Complexe, gebalanceerde whisky. De rook als perfecte aanvulling bij het fruitige Speysideprofiel. 86/100

23 sep

1 reactie

Benriach for Tasttoe Two

Tasttoe Two uit Wondelgem brengt een eigen botteling op de markt, een Benriach van Asta Morris. Eéntje zonder leeftijdsaanduiding of vintage. Bert is duidelijk mee met zijn tijd.

 

Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, AM 002Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, 2013, AM 002
Frisse neus op vanille, wit fruit zoals appels, meloen en kruisbessen, een beetje appelsien en hooi. Naast de vanille zorgt ook nougat voor het zoete karakter. Lichte tonen van warme houtkrullen. Onderliggend hazelnoten en enkele kruiden zoals gember, kaneel en munt. Mooie ronde en volle geur. De smaak is dik en olieachtig. Zoet, fruitig en kruidig, met eik die voor de nodige body zorgt. Het fruit dient zich aan als perzik, appelsien en een beetje banaan. Kokos? In de verte misschien. Gember, zoethout en vanille in het kruidencompartiment. Hooi en heide voegen een floraal element toe. Vrij complex voor waarschijnlijk toch wel jong te zijn. Middellange afdronk, fruitig en kruidig. Aan 45 euro prijs/kwaliteit een schot in de roos en dus een ideale daily dram. 87/100

21 sep

Dalmore 1978

De geschiedenis van The Dalmore gaat terug tot 1839, het jaar dat Alexander Matheson aan de oevers van de Cromarty Firth, met zicht op Black Isle, The Dalmore uit de grond stampte. Het was van in het begin de bedoeling van Matheson om de gebouwen te verhuren, hij had nooit de intentie de distilleerderij zelf te beheren. De eerste huurder van The Dalmore was de familie Sutherland. Een telg uit deze familie, Margaret Sutherland, die de distilleerderij leidde van 1860 tot 1866, werd bedacht met de bijnaam ‘Sometime distiller’, omdat zij enkel kwam werken als ze daar tijd en vooral zin voor had.
Het is niet de eerste keer dat ik deze 1978 proef, ik weet dus dat ik me mag verheugen op een pareltje van een whisky. Hij rijpte 29 jaar op Amerikaanse eik en daarna nog een tijd op Gonzales Byass sherryvaten.

 

Dalmore 1978Dalmore 1978 ‘Sherry Finesse’, 46%, OB 2011, Gonzales Byass casks, 477 bottles
Geweldige sherryneus vind ik dit. Complex, elegant, aromatisch, rijk… en vooral perfect gedoseerd en gebalanceerd. In willekeurige volgorde (de aroma’s komen en gaan) noteer ik honing, vanillefudge, marespein, kersen, bramenconfituur, mokka, praliné, sinaas, ananas, geroosterde amandelen, tabak, munt, sappige eik, zoethout en de geur van sigarendoosjes. Deze opsomming maakt duidelijk dat het een complexe bedoening is, maar allemaal ook erg mooi geïntegreerd en verweven, prachtig. Ook op de smaak zit de balans goed, zeer goed. Er is niets dat overheerst, er is niets dat de rest wat verdringt. Ik heb veel fruit, zowel bosvruchten (bramen, bosbessen, rode bessen), kersen als banaan en ananas. Weinig gedroogd fruit. Amandelen (het is zoet, dat gaat dus richting marsepein opnieuw), boenwas, melkchocolade, praliné, eik, zoethout, peper, kaneel, mokka, tabak, perensiroop, et cetera. Vooral et cetera. Lange afdronk, kruidig en zoet. Xmas cake, gekonfijt fruit en kruiden. Machtige whisky, met de nadruk op balans en complexiteit. 92/100

19 sep

Banff 36y 1976, Cadenhead small batch

Eén van de sterren uit de ‘small batch’ reeks van Cadenhead is een Banff 1976. Jaren-zeventig-Banff is vaak bijzondere whisky, een profiel dat ik nergens anders tegenkom, een profiel ook waar ik behoorlijk wild van ben. Denk maar aan de 1975 van Malts of Scotland, de 1975 Old Malt Cask of de 1971 van de Dead Whisky Society. Ik proef de Cadenhead naast deze laatste (fles bijna leeg).

 

Banff 36 YO 1976/2013, 49.8%, Cadenhead small batchBanff 36y 1976/2013, 49.8%, Cadenhead, small batch, bourbon hogshead, 192 bottles
Aromatische neus vol fruit en mineralen. Geen lijm, geen – of weinig – tuinkruiden en mosterd. Maar wel veel fruit dus. Ananas, banaan, kiwi (pisang), harde peren, gele pruimen, roze pompelmoes en mandarijn. Geweldig expressief. Dan die mineralen. De geur na een zomerse regenbui, gepoetst zilverwerk (een typisch element blijkbaar), kaarsvet. Heide en hooi zorgen voor een prikkelende toets, vanille voor een zoete. Na enige tijd krijgt de geur een farmy kantje. Geweldig! Zachte, sappige eik. Complexe en gelaagde neus. De smaak is al even expressief. Fris profiel. Daarvoor zorgen mineralen, gras (de gedroogde variant opnieuw), kruiden en citrusfruit. Qua kruiden denk ik aan eucalyptus, gember en peper. Prikkelend. Qua fruit valt er mandarijn, pompelmoes en ook wat ananas te noteren. Amandelnoten en eik zorgen voor wat extra karakter. Het kaarsvet keert terug in het tweede deel van de smaak, net als de vanille. Lange, licht drogende afdronk, waar de kruiden het net halen van het fruit. Een Banff zonder de klassieke hoek af (de lijm, de mosterd, in mindere mate de dille, ze ontbreken hier). En dat vind ik ergens spijtig, maar dat wordt goed gemaakt door het aromatisch en complex karakter van deze whisky. In z’n geheel net niet zo goed als de 1971, of net niet zo bijzonder… Makkelijker, dat wel. Beide samenvoegen geeft een parel van een whisky. De Dead Whisky Society is als de schurende Mark Lanegan, de Cadenhead als de gepolijste Isobel Campbell, en samen geeft dat vonken. Deus Ibi Est. 92/100

18 sep

Tormore 14y 1998, G&M for The Whisky Mercenary

Jürgen – Whisky Mercenary – Vromans verblijdt ons met een nieuwe worp. Een Tormore 1998. Tormore, geen evidente keuze. Vanaf zaterdag (21 september) te koop, voor een 65 euro als ik me niet vergis.

 

Tormore 14 YO 1998/2013, 50%, Gordon & MacPhail Exclusive for The Whisky Mercenary, cask 1586Tormore 14y 1998/2013, 50%, G&M Exclusive for The Whisky Mercenary, first fill bourbon barrel #1586, 277 bottles
Cleane neus, grassig en zoet. Doet me van ver aan een weide in de lente denken. Allerlei grassen en weidebloemen. Het zoete karakter wordt bepaald door honing en vanille. Lichte granen. Een beetje fruit ook wel. Niet exuberant, maar toch. Bananen, nog een beetje groen en kruisbessen. Zelfs een klein beetje rabarberspijs. Wordt beter met de tijd, de geur gaat van matig naar best oké. Het grassige brengt me nu meer bij de geur van heide. De smaak zet dit patroon verder. Honing en heide, gevolgd door fruit. Ho maar, dat fruit wordt zelfs groots. Veel expressiever nu dan op de neus. Bananen, ananas uit blik, mandarijn, lychee en meloen. Kruiden tekenen ook present. Zachte peper, zoethout, wat nootmuskaat. In de verte een klein beetje mosterd. De afdronk is middellang, clean, prikkelend en complex. Fruitig, zoet en kruidig, steeds dat grassige karakter behoudend. Complexe en zeker op de smaak erg boeiende whisky. Ik hou wel van dat honing/heide/fruit profiel. Jürgen blijft z’n vaatjes vinden, alhoewel ik me kan voorstellen dat het er niet gemakkelijker op wordt. Lange leve de immense stock van Gordon & MacPhail. 88/100

17 sep

Mosstowie 18y, Sestante

Mosstowie, ik ken weinig mensen die er daar al veel van gedronken hebben. Ook hier is dat nog maar mijn tweede. Mosstowie is trouwens geen distilleerderij, het is de naam van de whisky die tussen 1964 en 1981 in twee ‘Lomond’ distilleerkolven werd geproduceerd op Miltonduff.

 

Mosstowie 18 YO, 64.8%, Sestante, Rare Highland MaltMosstowie 18y, 64.8%, Sestante +/- 1985, Rare Highland Malt, 75cl
De neus is erg scherp en clean. Alcoholisch (niet abnormaal natuurlijk), etherisch, kruidig (peper, gember), grassig (hooi, gedroogd gras) en granig. Dat laatste brengt me bij pils. En gist. Niet veel meer, echt aangenaam wordt het nooit. Ook niet met water toe te voegen. Het scherpe en alcoholische vermindert wel, maar de granen en het gras blijven overheersen. Deze whisky maakt ook het proeven niet echt gemakkelijk. Zonder water te scherp en alcoholisch, met water drinkbaarder maar niet echt lekker. Granen, kruiden, karton, gras, sterke thee… het geheel blijft ook met een stevige scheut water bitter en wat wrang. Lange afdronk, en dat is niet noodzakelijk positief. 74/100

16 sep

Glenburgie 46y 1966, Gordon & MacPhail

Jaren zestig Glenburgie, veel beter kan je niet hebben. Maar wat ik daar al van geproefd heb, zijn vooral oudere bottelingen, bottelingen van eind jaren tachtig en jaren negentig. Deze is pas vorig jaar gebotteld en heeft dus 15 tot 25 jaar langer op vat gelegen. Ik veronderstel dat ik dat wel zal merken. Reken op een 300 euro.

 

Glenburgie 46 YO 1966/2012, 43%, Gordon & MacPhailGlenburgie 46y 1966/2012, 43%, Gordon & MacPhail
Zoete en kruidige neus, waarbij in eerste instantie groene bananen en bruine suiker opvallen. Daarachter gaat boenwas schuil, veel boenwas. En oud leder. In het fruitcompartiment worden de bananen vergezeld van rode appels, bij de zoetstoffen de bruine suiker en honing. Zachte tonen van gezoete koffie. Onderliggend belegen eik. Niet geweldig krachtig, eerder subtiel en delicaat. Wel erg lekker om ruiken. Op de smaak laat de eik zich veel meer gelden. Samen met een hoop kruiden krijg je een verwarmend geheel. Scherpe kruiden zoals gember en peper, vermengd met rood fruit. Frambozen, bramen en rode bessen. De zoete elementen moeten serieus hun best doen om aan de oppervlakte te komen. Donkere chocolade valt wel op. Naar het einde toe wordt het mij iets te droog, er komen zelfs wat lichte tannines bij. Kastanjes. Lange, kruidige afdronk. Subtiele en delicate neus, maar op de smaak net iets te droog voor mij om de negentig punten te halen. 89/100

14 sep

Longmorn 35y 1975, The Nectar of the Daily Drams

Longmorn 1975 of 1976, daar grijp ik graag naar terug. Zeker nu we na de Malts of Scotland het waarschijnlijk zowat gehad hebben wat Longmorn uit deze periode betreft. Wat trouwens ook voor andere iconische vintages betreft, denk maar aan Caperdonich 1972, Tomatin 1976, Lochside 1981, Clynelish 1982, Benriach 1976, enzomeer. Ligt het beste echt achter ons?

 

Longmorn 35 YO 1975/2011, 50.8%, The Nectar of the Daily DramsLongmorn 35y 1975/2011, 50.8%, The Nectar of the Daily Drams
De verwachte aromatische neus, waar zoet fruit, honing en kruiden hand in hand gaan. Wat het fruit betreft, gaan we richting de tropen. Veel ananas, papaja, appelsienen en rijpe kruisbessen. Perziken en sappige rode appels ook. Wat de kruiden betreft, denk ik aan gember, peper en eucalyptus. Dat alles op een bedje van zachte eik, hooi en boenwas. Deze laatste elementen geven het geheel extra diepte, extra gelaagdheid. En wat ook hoe langer hoe meer op de voorgrond treedt, is een florale toets. Weidebloemen zoals boterbloemen. Stevig mondgevoel, gedomineerd door het fruit en de kruiden. In perfecte harmonie. Rode appels, perziken, ananas, appelsien… Peper, gember en nootmuskaat. Honing, bijenwas en eik vullen aan. Een licht zilte toets. Naar het einde toe een mooi bitter kantje in de vorm van witte pompelmoes. Lange, fruitige afdronk ondersteund door de kruiden en de eik. Ha, oude Longmorn… 91/100

12 sep

Brodir

Als ik Brodir schrijf, weet iedereen genoeg neem ik aan, ik hoef daar geen ‘Laphroaig’ voor te zetten. De Brodir heeft op korte tijd een stevige status gekregen, omdat hij – naar het schijnt – zo geweldig is en vooral omdat hij enkel verkrijgbaar was via Viking Line (ferrymaatschappij die opereert op de Baltische zee). Je betaalde op hun boten net geen 100 euro voor een fles, nu makkelijk het dubbele op veilingen. Er zijn echter genoeg Scandinaviërs die zo altruïstisch zijn hun Brodir(s) te koop aan te bieden, je vindt makkelijk een flesje.

 

Laphroaig 13 YO 'Brodir', 50.5%, OB 2012 for Viking LineLaphroaig 13y ‘Brodir’, 50.5%, OB 2012 for Viking Line, 2000 bottles
Het goede nieuws is dat de neus het soort turf tentoonspreidt dat ik bijzonder kan appreciëren. Geen assige turf, geen scherpe turf, wel zoete, romige turf. Ik heb veel vanille en honing. En florale elementen zoals gedroogde bloemen en hooi. Ook de zee laat zich gelden, in de vorm van zilt en gerookte vis. En nog iets wat toch altijd een plus is, de geur is behoorlijk fruitig. De schil van groene appels (licht, maar mooi zurig), mandarijn, perziken op siroop, ananas uit blik… man, dit is heerlijk. En complex. Het mondgevoel is romig en dik. Het fruit wil van geen wijken weten (meer citrus nu, maar ook ananas, perzik, banaan, mandarijn…), de turf is rond en heeft niets scherps. Het florale blijft aanwezig, net als het zilte. Kruiden komen er bij, kruiden zoals peper en kaneel. Vanille en kandijsuiker zorgen voor het zoete karakter. De whisky vlijt zich neer op de tong, het geheel is erg elegant en delicaat. Atypisch eigenlijk. Ik vind het geweldig. Lange, complexe afdronk. Het fruit, de kruiden en de turf hand in hand. Jonge Laphroaig, ik ben niet altijd fan, maar dit is super. Maar dan ook écht super. 92/100

11 sep

Glenrothes 1969/2010, MacPhail’s Collection

1969 lijkt me hét topjaar van Glenrothes te zijn. Maar het kan ook zijn dat ik andere jaargangen nog niet voldoende geëxploreerd heb.

 

Glenrothes 1969/2010, 43%, G&M MacPhail’s CollectionGlenrothes 1969/2010, 43%, G&M, MacPhail’s Collection, sherry cask
Zachte, zoete sherry op tonen van geboende meubels, oud leder, gekonfijt fruit, appelsienen, nougat, melkchocolade, praliné, zachte karamel en marsepein. Best wat zoete associaties dus. Mooie tonen van tabak en rook van het hout. Na enige tijd doemen er ook woudvruchten op. Bramen en bosbessen. Zo goed als geen kruiden, wat ik op de smaak wel heb. Nootmuskaat, zoethout en peper. Ook de eik is prominenter aanwezig. Maar ook hier strijden vooral de zoete en fruitige elementen om de aandacht. Karamel, chocolade, praliné. Frambozen, confituur van bramen, siroop van peren en appels. De tabak wil van geen wijken weten. Zacht, boterig mondgevoel, naar het einde toe licht drogend. Middellange, verwarmende en niet al te complexe afdronk. Vooral de neus is geweldig. Glenrothes 1969, dat liegt nooit. 90/100

10 sep

3 Reacties

Caperdonich 35y 1977, Cadenhead small batch

Nog zo’n whisky uit de small batch reeks van Cadenhead waar ik toch wel benieuwd naar was, is deze Caperdonich 1977. We kennen allemaal de vaak sublieme 1972’ers. Vergelijken is misschien niet helemaal eerlijk maar toch onvermijdelijk.

 

Caperdonich 35 YO 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batchCaperdonich 35y 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batch, sherry butt, 384 bottles
De neus is alvast minder expressief fruitig dan het bewuste 1972 profiel. Ik heb in eerste instantie hars, nagellakverwijderaar en een beetje lijm (velpon). Kruiden zoals kaneel en gember, en eik. Pas nadien fruit. Pompelmoes, abrikozen, mandarijn en aardbeien. Honing. Lichte mineralen en al even lichte zeelucht. Ook op de smaak moet het fruit zich wat in de schijnwerpers werken, de eik en de kruiden dreigen de bovenhand te krijgen. En naar het einde toe is het niet meer dreigen, dan komt het fruit er niet echt meer aan te pas. De mandarijn, de abrikozen en de aardbeien, samen met een beetje meloen delven langzaamaan het onderspit tegen de gember, de nootmuskaat en de peper. En de eik natuurlijk. Het geheel is dus eerder droog, alhoewel ik toch wat marsepein proef. Op de duur is dat amandelen pur sang. Vrij lange, drogende afdronk. Lekkere Caperdonich die naar het einde toe te droog wordt om de negentig te halen. En voor 300 euro wil ik Caperdonich 1972. 88/100

9 sep

Glen Grant 39y 1972, The Perfect Dram

Glen Grant 1972, altijd blij dat ik daar naar kan teruggrijpen. Vandaag een botteling van The Whisky Agency onder hun Perfect Dram label. Hier en daar nog te koop, maar wel al voor iets meer dan 200 euro.

 

Glen Grant 39 YO 1972, 51.1%, The Perfect Dram, The Whisky Agency, sherry hogshead, 148 bottlesGlen Grant 39y 1972/2011, 51.1%, The Perfect Dram (TWA), sherry hogshead, 148 bottles
Glen Grant 1972 stelt zelden teleur, ook hier niet. Op de neus de perfecte combinatie tussen eik en gestoofd fruit. Abrikozenconfituur, aarbeienconfituur, gezoete rabarbermoes, gedroogde pruimen. Daarna ook wat banaan. De eik brengt wat kruiden mee, kruiden zoals munt, peper en gember. De sherry laat zich meer en meer gelden, ik noteer nu ook noten (hazelnoten, amandelen, cashewnoten), mokka en nougat. En een klein beetje rook van het hout om de geur nog wat te perfectioneren. Stevig, licht drogend mondgevoel, waarbij de eik, de noten (enorm) en de kruiden (gember, nootmuskaat, munt) de bovenhand dreigen te nemen op het fruit. Maar het fruit, geruggesteund door honing en marsepein (die noten), biedt mooi weerwerk. Het fruit is hier minder gestoofd dan wel gedroogd. Rozijnen, pruimen, dadels en vijgen. De subtiele rokerigheid blijft aanwezig. Rook van het hout, maar ook tabak. Behoorlijk lange afdronk, droog en kruidig, met het fruit dat voor z’n plaats blijft strijden. Het blijft net iets te veel strijden, ik heb het fruit op de smaak graag nog iets meer aanwezig. 89/100

7 sep

Glengoyne 40y 1972, Malts of Scotland

Schandalig dat ik deze Malts of Scotland vorig jaar niet heb kunnen proeven. Payback time.

 

Glengoyne 40 YO 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead MoS12044, Warehouse DiamondsGlengoyne 40y 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12044, Warehouse Diamonds, 254 bottles
De kleur roept (nee, schreeuwt) sherry. Op de neus laat deze sherry zich kennen als de meeste expressieve en complexe variant. Fris en fruitig. Frisse kruiden zoals munt, tijm en eucalyptus, vermengd met zoet fruit. Veel zoet fruit. Druiven, pruimen, bramen, sappige kersen, langzaamaan omslaand in de gekonfijte variant. De goede oude bolus. Daarachter schuilen tabak, esdoornsiroop (maple), geboend leder en chocolade. After Eight. En natuurlijk een stevige portie eik. Maar het wordt nooit drogend, de eik is sappig en belegen. Samen met de kruiden doet dit wat aan de beste bourbons denken. Maar dan beter. Behoorlijk indrukwekkende neus toch wel. De smaak is erg rijk en geconcentreerd, het mondgevoel is dik en stroperig. Kandijsiroop, appel- en perensiroop… echt wel stroperig ja. Pruimencompot, braambessenconfituur, rozijnen, dadels, vijgen (zowel verse als gedroogde) maken het geheel extra fruitig. Kaneel, nootmuskaat, zoethout en (veel) munt zorgen voor een stevige kruidigheid. Tabak, karamel, noten en koffie, vier andere usual suspects bij dit profiel, vullen aan. Ha, balsamico ook. Machtige sherry. De eik blijft erg sappig. Het wordt wel een beetje droog. Nee, dit is meer ‘bitter’ dan ‘droog’. Maar dan bitter zoals in “zalig bitter”. En ik kan er niet aan doen, maar ik blijf aan geweldig lekkere bourbon denken. De afdronk is eh… nogal lang. Geweldig lang. Mooi bitter, vol frisse kruiden, eik en fruit. Een zalige bourbon voor single malt liefhebbers. Samen met de 1972 White Rioja mijn beste Glengoyne tot op heden. 92/100

5 sep

Kavalan ‘Solist’ Fino

De Kavalan Solist Fino is een whisky met een stevige reputatie. 97/100 in Jim Murray’s Whisky Bible (2012) draagt daar natuurlijk stevig toe bij. Nu, we weten met hoeveel korrels zout we die beoordeling moeten nemen. Maar toch, hij is niet de enige die zegt dat dit fantastische whisky is. Weet echter dat er verschillende batches van bestaan, van de Solist Bourbon, van de Solist Sherry Cask, van de Solist Vinho Barrique en dus ook van deze Solist Fino. Ik proef vat S060814022.

 

Kavalan Solist Fino, 57%, fino sherry butt #S060814022Kavalan ‘Solist’ Fino, 57%, fino sherry butt #S060814022, bottled 30/10/2012, 540 bottles
Wow, dit is toch wel een verrassend lekkere neus. De sherry geeft veel fruit, fruit zoals pruimen, rozijnen, braambessen en zelfs wat kokos. Onderliggend ook gekonfijt fruit. Veel noten (hazelnoten, amandelen) ook. De sherry brengt ook tonen van koffie, tabak en leder met zich mee. Balsamico zorgt voor de afwerking, of de kroon op het werk als je wil, want voor mij altijd een absolute meerwaarde. De smaak vertoont een perfecte balans tussen zoete en bittere tonen. Geflambeerde banaan, rozijnen op rum, aardbeiencoulis, karamel, kandijsuiker en crème brulée wat de eerste categorie betreft, noten, eik, wat hars en veel kruiden (peper en nootmuskaat) wat de tweede betreft. Fino, gemiddeld genomen toch wel mijn favoriete sherryvariant om whisky op te rijpen. De afdronk is lang en droog met nog voldoende fruit. Zoveel beter nog dan de Concertmaster, maar die prijs… 280 euro voor een – weliswaar fantastische – whisky zonder leeftijdsaanduiding is er toch wel stevig over. Niet dat de Taiwanezen trendzetters zijn wat betreft. 89/100

4 sep

2 Reacties

Tomatin 1965 selected by Tasttoe

Vandaag een klepper gebotteld voor Tasttoe, een Tomatin 1965, dezelfde vinage als de fameuze Oat Mint van The Nectar. Geen idee van de leeftijd, geen idee wanneer dit gebotteld is. In ieder geval pas dit jaar op de markt gebracht, op 24 flessen meer bepaald.

 

Tomatin 1965, 52.1%, specially selected by Tasttoe, 2013Tomatin 1965, 52.1%, specially selected by Tasttoe, 2010, 24 bottles
Jawadde, oude Tomatin kan toch goed zijn! Heerlijke delicate neus op het meest fantastische fruit. Ananas, meloen, rode sappige appels, perzik, mango, rijpe banaan en papaja. Nogal tropisch dus. Al dat fruit wordt ondersteund door bijenwas (en schoensmeer, en meubelwas, en kaarsvet) en zachte, belegen eik. Lichte tonen van eucalyptus, gember en munt, wat het een extra frisheid bezorgt. Na enige tijd ook een florale toets. Hooi? Ik denk het. Heide misschien ook wel. Zachte, romige honing. Sublieme neus. Op de smaak is dit een zachte, romige en elegante whisky met toch de nodige punch (52% is vrij hoog gezien de leeftijd). Voor die punch zorgen eik en kruiden (peper, munt, gember, zelfs een beetje chili), maar het is het fruit dat de bovenhand behoudt. Moet ik ze nog eens opsommen? Allez vooruit, ik proef meloen, papaja, mango, appels, harde peren en aardbeien. Ik at vorig weekend aardbeien met limoncello, munt en zwarte peper (geweldige combinatie), het is alsof ik dat opnieuw proef. De was blijft ook in de smaak aanwezig, net als het hooi. Behoorlijk complex, deze Tomatin heeft heel wat meer te bieden dan fruit en eik/kruiden. Lange afdronk, die ondanks de mooie eik weigert uit te drogen. Staar je niet blind op Tomatin 1976, probeer ook eens een jaren-zestig-Tomatin. Je herkent het profiel van oude Tomatin, maar het is allemaal wat delicater en subtieler, gelaagder ook. Minder direct. Maar zeker niet minder goed. Integendeel. 92/100

2 sep

Twee Imperials 1991

En nu we toch bezig zijn, er staan hier nog twee 1991’ers voor mijn neus.

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Cognac Wood, cask 99/360Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Cognac Wood finish, cask 99/3601, 600 bottles
Wat bij deze in eerste instantie opvalt, is het floraal karakter. Gedroogde bloemen en heide, naast de granen en de vanille die ik ook in de twee 1990’ers had. Lichte karamel. Eerder vanillegfudge en butterscotch. Geen appels, wel een beetje citrus. Mandarijn en citroen. Noten (amandelen en cashew). Aangenaam zonder meer en redelijk complex. De commentaar op de smaak laat zich raden, fout- maar futloos. Maltig en kruidig (kaneel, nootmuskaat) met citrus en noten. Naar het einde toe een beetje geflambeerde banaan. Geflambeerd met cognac neem ik aan. Verre van slecht, maar het valt allemaal nogal snel weg. Ook bij deze is de afdronk alles behalve lang te noemen. Droog en kruidig. Op het randje van geslaagd. 79/100

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48 1,2, 2600 bottles
Deze rijpte nog enige tijd verder op portovat, wat er voor zorgt dat dit de meest zoete is. Ook de meest fruitige trouwens. Niet dat die fruitigheid exuberant is, maar toch. Aardbeiden besprenkeld met balsamico, braambessenconfituur, ananas uit blik, kruisbessentaart. Nougat. Zoethout en kaneel qua kruiden. De balsamico groeit. Rond en elegant. Dat geldt ook voor de smaak. Romig mondgevoel. Zoet fruit. Zowel gestoofd als gekonfijt fruit. Karamel en nougat maken het nog wat zoeter. Ronde eik. Deze zou echt een mooie zijn op enkele graden meer. De afdronk is iets langer dan deze van de andere, kruidig (peper) en zoet. De beste van de vier, maar met dezelfde bekommernis: te laag in alcohol gebotteld. 81/100