Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Speyside’

5 okt

Glendullan 26y 1978, Rare Malts

Glendullan is zo’n typische blenderswhisky. Grote productie, weinig single malts. Het is in handen van Diageo en werd gesticht in 1896. Er zijn meerdere Rare Malts van uitgebracht, deze 1978 is de meest courante. Nog op meerdere plaatsen te koop, voor een 150 euro.

 

Glendullan 26 YO 1978/2005, 56.6%, Rare Malts SelectionGlendullan 26y 1978/2005, 56.6%, OB Rare Malts Selection
De neus start op het typische Rare Malts profiel: granig, grassig (hooi), alcoholisch en clean. Maar dat slaat vrij snel om in aromatischere toestanden zoals fruit (abrikozen, perziken, ananas en meloen), kruiden (eucalyptus, gember, kaneel en peper), vanille en een beetje karamel. Zachte, ondersteunende eik. De smaak is zoals altijd krachtig en prikkelend, op granen (muesli), fruit (perziken, ananas, meloen… gelijklopend met de geur dus), kruiden (hier valt vooral de gember en de peper op) en zoete tonen zoals vanille en kandijsuiker. Water toevoegen brengt zelfs een heel klein beetje turfrook naar boven. Nice. De afdronk is van het lange type, clean, kruidig en zoet. Dit is niet mijn beste Glendullan, die eer gaat naar de Manager’s Dram (wat een beauty), het is wel mijn tweede beste. 86/100

24 sep

Benromach 10

De Benromach 10 is voor mij nog steeds één van de beste standaard whisky’s, samen met de Talisker 10 en de Lagavulin 16 o.a.. Ik wil dat dus met veel plezier nog eens benadrukken met de meest recente batch. Niet onbelangrijk om weten is dat Benromach in handen is van Gordon & MacPhail.

 

Benromach 10Benromach 10y, 43%, OB 2013
Ja, nu weet ik weer wat ik hier zo goed aan vind. Dit is aromatische en complexe whisky. Ik ruik fruit (ananas, appel, perzik), ik ruik vanille, ik ruik zachte kandijsuiker, ik ruik chocolade, ik ruik kruiden (kaneel, zoethout, munt), ik ruik leder, ik ruik geroosterde amandelen en ik ruik zachte eik. Subtiele sherrytonen. Dat alles met op de achtergrond zachte rook. Rook van een turfvuur, maar ook rook van een barbecue. Een hammetje aan het spit. Met honing geserveerd. Lekker! De smaak is ook meer dan oké. Fruit, kruiden en zachte rook hand in hand. Het fruit en de kruiden van de geur, plus braambessen, wat granen en gember. Honing, zachte karamel en kandijsuiker zorgen ook hier voor de zoete toets. Een weinig eik. Romig, boterig mondgevoel. Licht vettig. Behoorlijk lange, verwarmende en levendige afdronk. Zoet, fruitig en licht rokerig. Complexe, gebalanceerde whisky. De rook als perfecte aanvulling bij het fruitige Speysideprofiel. 86/100

23 sep

1 reactie

Benriach for Tasttoe Two

Tasttoe Two uit Wondelgem brengt een eigen botteling op de markt, een Benriach van Asta Morris. Eéntje zonder leeftijdsaanduiding of vintage. Bert is duidelijk mee met zijn tijd.

 

Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, AM 002Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, 2013, AM 002
Frisse neus op vanille, wit fruit zoals appels, meloen en kruisbessen, een beetje appelsien en hooi. Naast de vanille zorgt ook nougat voor het zoete karakter. Lichte tonen van warme houtkrullen. Onderliggend hazelnoten en enkele kruiden zoals gember, kaneel en munt. Mooie ronde en volle geur. De smaak is dik en olieachtig. Zoet, fruitig en kruidig, met eik die voor de nodige body zorgt. Het fruit dient zich aan als perzik, appelsien en een beetje banaan. Kokos? In de verte misschien. Gember, zoethout en vanille in het kruidencompartiment. Hooi en heide voegen een floraal element toe. Vrij complex voor waarschijnlijk toch wel jong te zijn. Middellange afdronk, fruitig en kruidig. Aan 45 euro prijs/kwaliteit een schot in de roos en dus een ideale daily dram. 87/100

18 sep

Tormore 14y 1998, G&M for The Whisky Mercenary

Jürgen – Whisky Mercenary – Vromans verblijdt ons met een nieuwe worp. Een Tormore 1998. Tormore, geen evidente keuze. Vanaf zaterdag (21 september) te koop, voor een 65 euro als ik me niet vergis.

 

Tormore 14 YO 1998/2013, 50%, Gordon & MacPhail Exclusive for The Whisky Mercenary, cask 1586Tormore 14y 1998/2013, 50%, G&M Exclusive for The Whisky Mercenary, first fill bourbon barrel #1586, 277 bottles
Cleane neus, grassig en zoet. Doet me van ver aan een weide in de lente denken. Allerlei grassen en weidebloemen. Het zoete karakter wordt bepaald door honing en vanille. Lichte granen. Een beetje fruit ook wel. Niet exuberant, maar toch. Bananen, nog een beetje groen en kruisbessen. Zelfs een klein beetje rabarberspijs. Wordt beter met de tijd, de geur gaat van matig naar best oké. Het grassige brengt me nu meer bij de geur van heide. De smaak zet dit patroon verder. Honing en heide, gevolgd door fruit. Ho maar, dat fruit wordt zelfs groots. Veel expressiever nu dan op de neus. Bananen, ananas uit blik, mandarijn, lychee en meloen. Kruiden tekenen ook present. Zachte peper, zoethout, wat nootmuskaat. In de verte een klein beetje mosterd. De afdronk is middellang, clean, prikkelend en complex. Fruitig, zoet en kruidig, steeds dat grassige karakter behoudend. Complexe en zeker op de smaak erg boeiende whisky. Ik hou wel van dat honing/heide/fruit profiel. Jürgen blijft z’n vaatjes vinden, alhoewel ik me kan voorstellen dat het er niet gemakkelijker op wordt. Lange leve de immense stock van Gordon & MacPhail. 88/100

17 sep

Mosstowie 18y, Sestante

Mosstowie, ik ken weinig mensen die er daar al veel van gedronken hebben. Ook hier is dat nog maar mijn tweede. Mosstowie is trouwens geen distilleerderij, het is de naam van de whisky die tussen 1964 en 1981 in twee ‘Lomond’ distilleerkolven werd geproduceerd op Miltonduff.

 

Mosstowie 18 YO, 64.8%, Sestante, Rare Highland MaltMosstowie 18y, 64.8%, Sestante +/- 1985, Rare Highland Malt, 75cl
De neus is erg scherp en clean. Alcoholisch (niet abnormaal natuurlijk), etherisch, kruidig (peper, gember), grassig (hooi, gedroogd gras) en granig. Dat laatste brengt me bij pils. En gist. Niet veel meer, echt aangenaam wordt het nooit. Ook niet met water toe te voegen. Het scherpe en alcoholische vermindert wel, maar de granen en het gras blijven overheersen. Deze whisky maakt ook het proeven niet echt gemakkelijk. Zonder water te scherp en alcoholisch, met water drinkbaarder maar niet echt lekker. Granen, kruiden, karton, gras, sterke thee… het geheel blijft ook met een stevige scheut water bitter en wat wrang. Lange afdronk, en dat is niet noodzakelijk positief. 74/100

16 sep

Glenburgie 46y 1966, Gordon & MacPhail

Jaren zestig Glenburgie, veel beter kan je niet hebben. Maar wat ik daar al van geproefd heb, zijn vooral oudere bottelingen, bottelingen van eind jaren tachtig en jaren negentig. Deze is pas vorig jaar gebotteld en heeft dus 15 tot 25 jaar langer op vat gelegen. Ik veronderstel dat ik dat wel zal merken. Reken op een 300 euro.

 

Glenburgie 46 YO 1966/2012, 43%, Gordon & MacPhailGlenburgie 46y 1966/2012, 43%, Gordon & MacPhail
Zoete en kruidige neus, waarbij in eerste instantie groene bananen en bruine suiker opvallen. Daarachter gaat boenwas schuil, veel boenwas. En oud leder. In het fruitcompartiment worden de bananen vergezeld van rode appels, bij de zoetstoffen de bruine suiker en honing. Zachte tonen van gezoete koffie. Onderliggend belegen eik. Niet geweldig krachtig, eerder subtiel en delicaat. Wel erg lekker om ruiken. Op de smaak laat de eik zich veel meer gelden. Samen met een hoop kruiden krijg je een verwarmend geheel. Scherpe kruiden zoals gember en peper, vermengd met rood fruit. Frambozen, bramen en rode bessen. De zoete elementen moeten serieus hun best doen om aan de oppervlakte te komen. Donkere chocolade valt wel op. Naar het einde toe wordt het mij iets te droog, er komen zelfs wat lichte tannines bij. Kastanjes. Lange, kruidige afdronk. Subtiele en delicate neus, maar op de smaak net iets te droog voor mij om de negentig punten te halen. 89/100

14 sep

Longmorn 35y 1975, The Nectar of the Daily Drams

Longmorn 1975 of 1976, daar grijp ik graag naar terug. Zeker nu we na de Malts of Scotland het waarschijnlijk zowat gehad hebben wat Longmorn uit deze periode betreft. Wat trouwens ook voor andere iconische vintages betreft, denk maar aan Caperdonich 1972, Tomatin 1976, Lochside 1981, Clynelish 1982, Benriach 1976, enzomeer. Ligt het beste echt achter ons?

 

Longmorn 35 YO 1975/2011, 50.8%, The Nectar of the Daily DramsLongmorn 35y 1975/2011, 50.8%, The Nectar of the Daily Drams
De verwachte aromatische neus, waar zoet fruit, honing en kruiden hand in hand gaan. Wat het fruit betreft, gaan we richting de tropen. Veel ananas, papaja, appelsienen en rijpe kruisbessen. Perziken en sappige rode appels ook. Wat de kruiden betreft, denk ik aan gember, peper en eucalyptus. Dat alles op een bedje van zachte eik, hooi en boenwas. Deze laatste elementen geven het geheel extra diepte, extra gelaagdheid. En wat ook hoe langer hoe meer op de voorgrond treedt, is een florale toets. Weidebloemen zoals boterbloemen. Stevig mondgevoel, gedomineerd door het fruit en de kruiden. In perfecte harmonie. Rode appels, perziken, ananas, appelsien… Peper, gember en nootmuskaat. Honing, bijenwas en eik vullen aan. Een licht zilte toets. Naar het einde toe een mooi bitter kantje in de vorm van witte pompelmoes. Lange, fruitige afdronk ondersteund door de kruiden en de eik. Ha, oude Longmorn… 91/100

11 sep

Glenrothes 1969/2010, MacPhail’s Collection

1969 lijkt me hét topjaar van Glenrothes te zijn. Maar het kan ook zijn dat ik andere jaargangen nog niet voldoende geëxploreerd heb.

 

Glenrothes 1969/2010, 43%, G&M MacPhail’s CollectionGlenrothes 1969/2010, 43%, G&M, MacPhail’s Collection, sherry cask
Zachte, zoete sherry op tonen van geboende meubels, oud leder, gekonfijt fruit, appelsienen, nougat, melkchocolade, praliné, zachte karamel en marsepein. Best wat zoete associaties dus. Mooie tonen van tabak en rook van het hout. Na enige tijd doemen er ook woudvruchten op. Bramen en bosbessen. Zo goed als geen kruiden, wat ik op de smaak wel heb. Nootmuskaat, zoethout en peper. Ook de eik is prominenter aanwezig. Maar ook hier strijden vooral de zoete en fruitige elementen om de aandacht. Karamel, chocolade, praliné. Frambozen, confituur van bramen, siroop van peren en appels. De tabak wil van geen wijken weten. Zacht, boterig mondgevoel, naar het einde toe licht drogend. Middellange, verwarmende en niet al te complexe afdronk. Vooral de neus is geweldig. Glenrothes 1969, dat liegt nooit. 90/100

10 sep

3 Reacties

Caperdonich 35y 1977, Cadenhead small batch

Nog zo’n whisky uit de small batch reeks van Cadenhead waar ik toch wel benieuwd naar was, is deze Caperdonich 1977. We kennen allemaal de vaak sublieme 1972’ers. Vergelijken is misschien niet helemaal eerlijk maar toch onvermijdelijk.

 

Caperdonich 35 YO 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batchCaperdonich 35y 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batch, sherry butt, 384 bottles
De neus is alvast minder expressief fruitig dan het bewuste 1972 profiel. Ik heb in eerste instantie hars, nagellakverwijderaar en een beetje lijm (velpon). Kruiden zoals kaneel en gember, en eik. Pas nadien fruit. Pompelmoes, abrikozen, mandarijn en aardbeien. Honing. Lichte mineralen en al even lichte zeelucht. Ook op de smaak moet het fruit zich wat in de schijnwerpers werken, de eik en de kruiden dreigen de bovenhand te krijgen. En naar het einde toe is het niet meer dreigen, dan komt het fruit er niet echt meer aan te pas. De mandarijn, de abrikozen en de aardbeien, samen met een beetje meloen delven langzaamaan het onderspit tegen de gember, de nootmuskaat en de peper. En de eik natuurlijk. Het geheel is dus eerder droog, alhoewel ik toch wat marsepein proef. Op de duur is dat amandelen pur sang. Vrij lange, drogende afdronk. Lekkere Caperdonich die naar het einde toe te droog wordt om de negentig te halen. En voor 300 euro wil ik Caperdonich 1972. 88/100

9 sep

Glen Grant 39y 1972, The Perfect Dram

Glen Grant 1972, altijd blij dat ik daar naar kan teruggrijpen. Vandaag een botteling van The Whisky Agency onder hun Perfect Dram label. Hier en daar nog te koop, maar wel al voor iets meer dan 200 euro.

 

Glen Grant 39 YO 1972, 51.1%, The Perfect Dram, The Whisky Agency, sherry hogshead, 148 bottlesGlen Grant 39y 1972/2011, 51.1%, The Perfect Dram (TWA), sherry hogshead, 148 bottles
Glen Grant 1972 stelt zelden teleur, ook hier niet. Op de neus de perfecte combinatie tussen eik en gestoofd fruit. Abrikozenconfituur, aarbeienconfituur, gezoete rabarbermoes, gedroogde pruimen. Daarna ook wat banaan. De eik brengt wat kruiden mee, kruiden zoals munt, peper en gember. De sherry laat zich meer en meer gelden, ik noteer nu ook noten (hazelnoten, amandelen, cashewnoten), mokka en nougat. En een klein beetje rook van het hout om de geur nog wat te perfectioneren. Stevig, licht drogend mondgevoel, waarbij de eik, de noten (enorm) en de kruiden (gember, nootmuskaat, munt) de bovenhand dreigen te nemen op het fruit. Maar het fruit, geruggesteund door honing en marsepein (die noten), biedt mooi weerwerk. Het fruit is hier minder gestoofd dan wel gedroogd. Rozijnen, pruimen, dadels en vijgen. De subtiele rokerigheid blijft aanwezig. Rook van het hout, maar ook tabak. Behoorlijk lange afdronk, droog en kruidig, met het fruit dat voor z’n plaats blijft strijden. Het blijft net iets te veel strijden, ik heb het fruit op de smaak graag nog iets meer aanwezig. 89/100

2 sep

Twee Imperials 1991

En nu we toch bezig zijn, er staan hier nog twee 1991’ers voor mijn neus.

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Cognac Wood, cask 99/360Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Cognac Wood finish, cask 99/3601, 600 bottles
Wat bij deze in eerste instantie opvalt, is het floraal karakter. Gedroogde bloemen en heide, naast de granen en de vanille die ik ook in de twee 1990’ers had. Lichte karamel. Eerder vanillegfudge en butterscotch. Geen appels, wel een beetje citrus. Mandarijn en citroen. Noten (amandelen en cashew). Aangenaam zonder meer en redelijk complex. De commentaar op de smaak laat zich raden, fout- maar futloos. Maltig en kruidig (kaneel, nootmuskaat) met citrus en noten. Naar het einde toe een beetje geflambeerde banaan. Geflambeerd met cognac neem ik aan. Verre van slecht, maar het valt allemaal nogal snel weg. Ook bij deze is de afdronk alles behalve lang te noemen. Droog en kruidig. Op het randje van geslaagd. 79/100

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48 1,2, 2600 bottles
Deze rijpte nog enige tijd verder op portovat, wat er voor zorgt dat dit de meest zoete is. Ook de meest fruitige trouwens. Niet dat die fruitigheid exuberant is, maar toch. Aardbeiden besprenkeld met balsamico, braambessenconfituur, ananas uit blik, kruisbessentaart. Nougat. Zoethout en kaneel qua kruiden. De balsamico groeit. Rond en elegant. Dat geldt ook voor de smaak. Romig mondgevoel. Zoet fruit. Zowel gestoofd als gekonfijt fruit. Karamel en nougat maken het nog wat zoeter. Ronde eik. Deze zou echt een mooie zijn op enkele graden meer. De afdronk is iets langer dan deze van de andere, kruidig (peper) en zoet. De beste van de vier, maar met dezelfde bekommernis: te laag in alcohol gebotteld. 81/100

30 aug

Twee Imperials 1990

Even terug in de tijd met twee jonge Imperials, gedistilleerd in 1990 en gebotteld in 2000 door G&M. Vreemd genoeg hier en daar nog te verkrijgen voor een goeie 80 euro.

 

Imperial 9 YO 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Claret Wood finish, casks 97/304 4, 5, 6Imperial 9y 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Claret Wood finish, casks 97/304 4, 5, 6, 3100 bottles
Frisse neus met best wat fruit. Sappige peren en dito appels. Veel vanille ook en lichte tonen van koffie verkeerd. Na enige tijd slaan de verse peren om in opgelegde. De wijn laat van zich horen. Iets licht floraals ook. Best aangenaam. De smaak valt me wat tegen. Te licht, te vlak, mocht op een iets hoger alcoholpercentage gebotteld worden. Een fout uit het verleden? G&M bottelt volgens mij in ieder geval niet meer onder 43%. Licht fruit, zowel de peren en appels van de neus als rood fruit zoals frambozen (de Claret), vanille, zachte kruiden zoals nootmuskaat en kruidnagel. Niet erg complex en vooral weinig ballen. Korte afdronk. Hij verliest het pleit op de smaak. Dankzij de neus toch nog 80/100

 

Imperial 10 YO 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Calvados Wood finish, cask 97/403 1, 2Imperial 10y 1990/2000, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Calvados Wood finish, cask 97/403 1,2, 3500 bottles
De vergelijking met de Claret Wood gaat deels op, in de zin dat er vanille en appels (a ja) te ontwaren vallen. Maar ik heb hier meer eik en granen. Ook wat gedroogd gras. Nogal licht en dun. Minder complex en ook minder aangenaam. Op de smaak wordt dit patroon verder gezet. Appelsap, granen en vanille. Niet veel meer dan dat. Het mondgevoel is licht, vlak en dun. Zelfde commentaar als bij de Claret. De afdronk is al even kort, op granen en appels. De Claret werd rechtgehouden door de geur, iets wat hier niet meer lukt. 76/100

24 aug

Strathisla 1937 bis

Ik proefde in het verleden al eens een andere batch van deze Strathisla 1937, ééntje die iets later gebotteld is, want vermeldt de inhoud niet alleen in fluid ounces maar ook al in centiliter (75.7cl). Deze is dus ouder. En lichter van kleur. Toch altijd een belevenis, whisky gedistilleerd vóór de Tweede Wereldoorlog.

 

Strathisla 1937 70° proof, Gordon & MacPhail, 26 2/3 fl. oz., early 1970’sStrathisla 1937, 70° proof, Gordon & MacPhail, 26 2/3 fl. oz., early 1970’s
De geur is alvast typisch voor whisky uit deze periode. Voor zover ik dat hier kan poneren natuurlijk, het is nog maar mijn zevende of achtste whisky van de jaren dertig. Nu ja, nog maar, ik prijs me gelukkig, daar niet van. Maar wat bedoel ik nu met dat profiel? Dat is moeilijk te omschrijven. Het is ook moeilijk om te zeggen wat maakt dat dit zo ruikt. De periode (andere distillatiemethoden)? De verdere rijping op fles? Rook deze whisky bij bottelen m.a.w. ook al zo? Ik veronderstel dat beide elementen meespelen. In ieder geval, ik ruik oude meubels, oud leder en oud zilverwerk. Bestek. Jawel, ook bestek heeft een geur. Nog andere metalige tonen, zoals allerlei gereedschap. Engelse sleutels en zo. Je gereedschapskist opentrekken. Na een jaar niet meer gebruikt te hebben. Soit, je snapt het plaatje. Het gaat verder op tabak en wat kruiden zoals kaneel en munt. Fruit ook wel, gestoofde appels en limoen. Zachte, erg zachte rook. Geen turfrook, eerder een soort herfstgeur. De geur van het hout, maar ook rottende bladeren (pas op, dat is absoluut een meerwaarde). Delicate en subtiele smaak op tonen van heide, hooi, tabaksbladeren, hars en gestoofd fruit. Warme aarbeienconfituur. Appelsienen ook. Subtiele kruiden en al even subtiele rook. Een hint van balsamico. Alles heel breekbaar. Geen al te lange, licht droge afdronk op kruiden en gestoofd fruit. Uniek profiel en erg lekker. De latere batch vind ik echter nog beter, heeft meer body. 92/100

20 aug

Glenlivet 25y 1973, Signatory

Vandaag een Glenlivet 1973 op sherryvat, die vijftien jaar geleden gebotteld werd door Signatory. En dat was geen moment te vroeg.

 

Glenlivet 25 YO 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307Glenlivet 25y 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307, 570 bottles
Stevige sherry zonder scherpe kantjes. Rond en vol. Sappige eik, rozijnen op rum, pruimentaart, tabak, sigarendoosjes, koffie, zoethout, melkchocolade, praliné, appelsienen (met de chocolade komen we bij de orangettes uit), toast… alles heel romig en smeuïg. Oud rubber, wat iets minder smeuïg is, maar verre van onaangenaam. En onderliggend rook van het hout als extra. En zelfs een licht medicinale toets. Knap! Stevig bitter en al even stevig zoet op de tong met opnieuw wat turfrook. Alhoewel het me misschien nog eerder aan een barbecue doet denken. Er zit ook iets vlezigs in. Gemarineerd en geroosterd vlees. Het zoete karakter wordt bepaald door karamel, cake, chocolade en fruit. Pruimen en kersen vallen op. En warme aardbeienconfituur. De eik, hars en kruiden (peper, nootmuskaat) zorgen voor het bittere evenwicht. Krachtig mondgevoel. Met wat water toe te voegen, verdwijnt het hars en wordt het nog wat zoeter. Voor mij hoeft dat water niet, de balans is zonder beter. Lange, verwarmende afdronk, balancerend op zoete en droge elementen zoals chocolade, karamel en kruiden. De rook is verdwenen. Onherkenbare Glenlivet die Signatory niet veel langer op vat had moeten laten zitten. 87/100

14 aug

Caperdonich 38y 1970, Duncan Taylor Rare Auld

Caperdonich 1967, 1968, 1969 en 1972 hebben we hier al in succulente overvloed gehad. 1970 en 1971 zijn de missing link. 1971 lijkt me niet éénvoudig, 1970’ers zijn er wel voldoende gebotteld. Waaronder deze 38y van Duncan Taylor.

 

Caperdonich 38 YO 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377Caperdonich 38y 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377, 205 bottles
Zoals we kunnen verwachten van oude Caperdonich gaat de geur van start op heerlijk fruit, zoals daar is: rijpe kruisbessen, rode appels, opgelegde peren, mango. Achter dat fruit gaat een mooie kruidigheid schuil. Kaneel, eucalyptus, kamille en gember. Best wat vanille ook. Een beetje heide en hooi vullen aan. Maar vooral het fruit is groots. De smaak is wat minder fruitig, daar nemen de kruiden en de eik de bovenhand. Zonder te droog te worden echter. Pompelmoes, mandarijn, meloen, vanille en honing zorgen voor het nodige weerwerk. Middellange afdronk op peper, fruit en honing. Zeer mooi, enkel en alleen voor de neus verdient hij de negentig punten, mocht het fruit op de smaak even groots zijn als op de neus, was het nog meer geweest. 90/100

12 aug

Knockando 1967/1979, Justerini & Brooks

Tot voor kort had ik nog geen enkele lekkere Knockando gedronken. Recente bottelingen bleken meestal granig en clean te zijn, niet slecht maar saai. Deze 1967 brengt daar verandering in. Hier en daar nog (of opnieuw) te koop, aan prijzen variërend tussen 185 en 350 euro.

 

Knockando 12 YO 1967/1979, 43%, Justerini & BrooksKnockando 12y 1967/1979, 43%, Justerini & Brooks, Dateo Import Italy
Mooie, droge en mineralige neus. Nat gras en natte keien. Die mineralen worden na enige tijd vergezeld van was. Kaarsvet vooral. Citronellakaarsen. En ook door een hint van turfrook. Niet veel fruit, buiten de citroenen en gele appels dan. Ik ruik ook wat leder. Oude, geboende ledere zetels. En zoete gember. Ginger Ale. Okkernoten dienen zich ook nog aan. Helemaal niet slecht deze neus. Olieachtig mondgevoel met aroma’s van kaarsvet, appels, olijfolie, hars, okkernoten, appelsien, kokos en zachte rook op de achtergrond. En doorheen dat alles altijd dat grassige. Best complex eigenlijk. Middellange, droge afdronk. Mijn beste Knockando tot op heden. 85/100

7 aug

Macallan 14y 1980, Master of Malt for Roland Schär

Vandaag een Macallan met een kleine reputatie. Een distillaat van 1980 dat bijna twintig jaar geleden door Master of Malt werd gebotteld voor een zekere Ronald Schär. Ik ken die mens niet, maar hij heeft een verdomd goede smaak.

 

Macallan 14 YO 1980/1994, 43%, Master of Malt, special bottling for Roland SchärMacallan 14y 1980/1994, 43%, Master of Malt, A special bottling for Roland Schär, 360 bottles, 75cl
Hola, is me dat een zalige geur! Sherry op z’n fruitigst. De verwachtte droge variant: abrikozen, rozijnen, vijgen, pruimen. Maar ook de verse, sappige variant: perziken, abrikozen, appelsienen, rode bessen en bramen. Al dat fruit wordt gevolgd door allerlei noten. En ook door chocolade, karamel en kandijsuiker. Samen met kruiden en de rozijnen doet hij me wat aan superieure rum denken. En dan nog wat vloeibaars in de vorm van balsamico en sojasaus. Onderliggend lichte tabakstonen en eik. Van hetzelfde laken een broek op de smaak. Kruiden, ja. Eik, ja. Chocolade, ja. Koffie, noten, tabak, ja. Maar het is het fruit dat ook hier de eerste viool speelt. Alhoewel het nu vooral gedroogde vruchten zijn. Pruimen, rozijnen, dadels… Eucalyptus en zoethout wat de kruiden betreft. En een hint van anijs. Hoestsiroop. Bitter en zoet in perfecte harmonie. Ook in de middellange afdronk. Wat een beauty! Na een copieuze maaltijd scoort hij nog een punt of twee hoger denk ik. Blij dat ik die heb kunnen ontdekken. Bedankt Gunther! 91/100

31 jul

1 reactie

Balmenach 27y 1973

Balmenach? Jawel, Balmenach. Gelegen nabij Cromdale in Speyside. De naam verwijst naar het Gaelic voor ‘nederzetting in het midden’.

 

Balmenach 27 YO 1973/2000, 46%Balmenach 27y 1973/2000, 46%, OB, 2150 bottles
Njammie, dit is een verrassend mooie neus. Complex, gelaagd en vooral lekker. Ik noteer allerlei tuinkruiden, natte bladeren, mos, paddestoelen, varens (een heel bos als het ware), gedroogde gras, honing en geboende antieke meubels. Best wat fruit ook. Appelsienen, braambessen en een klein beetje ananas. Ronde, belegen eik. Erg drinkbaar, levendig en rond op de tong. Hier start het op zachte karamel, appelsienen, mandarijnen, abrikozen en rode, sappige appels. Daarachter gaan kruiden schuil, kruiden zoals munt, gember en kaneel. Ik proef nu ook amandelen en marsepein. Eik in perfecte hoeveelheid. Een klein beetje rook (van het hout) zelfs. Middellange afdronk op kruiden, thee en het fruit dat tot de laatste snik blijft meedoen. Balmenach, het is nog maar mijn vierde, maar het heeft me nog nooit teleurgesteld. Deze is zelfs écht goed. 89/100

29 jul

‘Speyside region’ 17y 1995, Archives

Derde en laatste Archives botteling uit de jongste reeks, is een niet nader genoemde Speyside whisky. Het zou, zoals wel vaker, om een Glenfarclas gaan.

 

Speyside region 17 YO 1995/2012, 48.2%, Archives, Whiskybase, butt #56‘Speyside region’ 17y 1995/2012, 48.2%, Archives ‘The Fishes of Samoa’, Whiskybase, butt #56, 54 bottles
Frisse, cleane neus op sappige appels, rijpe kruisbessen, verse abrikozen, een beetje meloen, zachte karamel en honing. De geur doet me ook denken aan een weide met z’n bloemen zoals boterbloemen, klaver, distels, klaprozen, Sint-Janskruid… in volle bloei. Wordt beter en beter. Ik krijg er nu ook iets licht zurigs bij. Aangenaam zuur. Yoghurt. Melkwei. Prikkelend en al even fris op de tong. Appelsap, meloen, een beetje appelsien, zelfs wat lychee (op siroop). Na enkele seconden in de mond komt dat tropisch karakter helemaal naar voor. Altijd een meerwaarde. Lichte eik, nog lichtere granen en drop. Zoete drop, alhoewel er toch ook een klein beetje zilt te ontwaren valt. Vrij complexe smaak, en beter dan de neus. Middellange afdronk, licht drogend met nog heel wat fruit. Een whisky die je de nodige tijd moet geven. Maar als je dat doet, word je dubbel en dik beloond. Het tropisch fruit in het midden van de smaak brengt ‘m zeker een punt of twee extra op. 88/100

22 jul

1 reactie

Braeval 21y 1991, Brachadair

Een nieuwe bottelaar aan het Belgische whiskyfirmament is Brachadair, ofte Patrick Vanderlinden van Clan Maccurve. Hij selecteerde voor Brachadair ook enkele whisky’s uit de stal van A. Dewar Rattray. Maar dit is dus de eerste ‘naakte’ Brachadair. En dat is dus een naakte moutman (je stelt het je beter niet voor, de gemiddelde Schotse maltman leent zich daar niet toe). Sinds The Whisky Mercenary ligt de lat voor Braeval 1991 echter behoorlijk hoog. Benieuwd of hij de verwachtingen inlost.

 

Braeval 21 YO 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel 95120Braeval 21y 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel #95120, 230 bottles
Ja, de neus ligt echt wel in het verlengde van Jurgen’s botteling. Die witte chocolade weet je. En vers gebakken patisserie. Smeuïg zoet is hier de eerste indruk. Ook de vanille draagt daar toe bij. Veel bijenwas, wat het smeuïg karakter accentueert. Ook kokos keert terug. Ander fruit dat ik noteer, zijn rode appels, krieken en een beetje (rijpe) sinaas. Kruiden zoals zoethout en gember zorgen voor de nodige pit, samen met zachte, sappige eik. Nat hooi doemt op, het geheel krijgt dus ook een ‘farmy’ kantje. Nice! Zachte, romige smaak op zoet fruit, bijenwas, kaarsvet en kruiden. Bij deze laatste blijven zoethout en gember, samen met wat peper om de aandacht roepen. Zoete appels en perziken doen hetzelfde bij het fruit. Chocolade en vanille zorgen voor zoets. Meer eik dan op de neus, wat het samen met de kruiden en gedroogd gras (of droog hooi) een mooie bitterheid geeft. Lange, bitterzoete afdronk. Erg in lijn met de The Whisky Mercenary, ik vermoed dat dit een zustervat is. Geen reden om dit anders te scoren. Toch wel belangrijk, zo’n eerste botteling, je zet een standaard, je maakt een statement. Wat dat betreft, missie geslaagd voor Patrick. 88/100

« Oudere berichten
Nieuwere berichten »