Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Speyside’

Benriach 21y 1992, batch 10

Batch 10 van Benriach zag vorige zomer het levenslicht. Eén van de toppers daaruit is deze 1992, gefinisht op Pedro Ximénez vat en te koop voor een 125 euro.

 

Benriach 21y 1992/2013, 53.3%, OB batch 10, PX Finish, Hogshead #986, 312 bottles
PX, dat is zoete sherry. Dus heel veel gedroogd en gekonfijt fruit, siroop en kandij. In willekeurige volgorde ruik ik hoestsiroop, dadels, vijgen, rozijnen (sultanas), perensiroop en kandijsuiker. Pas daarachter gaan er kruiden schuil. Kruidnagel, zoethout, kaneel. Heel lichte rook op de achtergrond. Tabak en gerookte hesp. Sappige eik. Behoorlijk complex en vooral heerlijk om ruiken. Het mondgevoel is romig en dik. De sherry brengt meer fruit dan kruiden naar voor, wat ik alleen maar kan toejuichen. Sinaas, rozijnen, dadels, vijgen en gekonfijt fruit. Chocolade en kandij maken het nog wat zoeter. Zonder dat het echt mierzoet wordt. het blijft whisky natuurlijk. Daarenboven vallen er nog andere dan zoete zaken te ontwaren. Noten bijvoorbeeld. En koffie en leder. En kruiden zoals munt en kaneel. De eik houdt zich gedeisd. De afdronk is best lang, zoet en kruidig. Een meer dan geslaagde finish als je het mij vraagt, de Pedro Ximénez is een absolute meerwaarde. Top! 90/100

Advertenties

Glenrothes Select Reserve

De Select Reserve is een creatie van John Ramsey, ‘malt master’ bij Glenrothes, en bevat whisky van verschillende jaargangen (maar gemiddeld zal dit niet al te oud zijn) en van verschillende vattypes.

 

Glenrothes ‘Select Reserve’, 43%, OB +/-2013
Frisse, florale en kruidige geur, vermengd met vanille en zachte fruittonen. Ik denk daarbij vooral aan citrus, appels en abrikoos. En ook aan gele rozijnen. Daarna doemen warme croissants op. Een zondagochtend bij de bakker. Heide heb ik ook nog (dat florale karakter dus). Het geheel is licht en komt vrij jong over, maar het is best aangenaam om ruiken. Sprankelende smaak op tonen van granen, kruiden (zoethout, nootmuskaat en gember), vanille, heide en fruit. Dat fruit is nu volledig op citrus gericht. Mandarijn, pompelmoes, limoen. Wat lichte eik op de achtergrond. Geen al te lange, tintelende afdronk op citrus en kruiden. Deze Glenrothes is duidelijk nog jong, maar best genietbaar. 80/100

A’Bunadh Batch No. 46

A’Bunadh, dat is Aberlour op speed. Ik weet niet hoeveel batchen er jaarlijks op de markt worden gebracht, maar dit is al nummer 46.

 

Aberlour A’Bunadh Batch No. 46, 60.4%, OB 2013, Oloroso Sherry Butt
Stevige sherry die me qua geuren brengt bij appelsienen (zeste), dadels en vijgen, kandijsuiker, noten (amandelen en hazelnoten), kruiden zoals nootmuskaat en kaneel, cacao, hoestsiroop, chocolade en een beetje rubber. Nu ja, een beetje, eens je het opmerkt, kan je er nog moeilijk naast ruiken. Fietsbanden. Niet de meest aangename associatie. Behoorlijk wat eik. Stevig en tintelend mondgevoel met veel kruiden, citrusfruit en eik. Enorm prikkelend. Dit goedje prikkelt de tong zoals cayennepeper het gat van een ezel. Bittere chocolade, peper, gember, nootmuskaat, zwarte bessen, eik en opnieuw wat rubber. Toch eens proberen met enkele druppels water. Water brengt kandijsiroop naar voor. En appelsien, wat me met de chocolade bij orangettes brengt. Een stuk aangenamer met water. Vrij lange afdronk op chocolade, rozijnen, eik en kruiden (peper en nootmuskaat). Zonder water is het doorbijten, met water gaat het vlotter. Maar los daarvan denk ik niet dat dit de beste batch is. 81/100

Glenfiddich 14y ‘Rich Oak’

Voor zo’n grote naam te zijn, heb ik nog maar weinig Glenfiddichs besproken. Eén van de whisky’s uit hun standaardassortiment is deze 14-jarige ‘Rich Oak’. Die naam maakt duidelijk dat we te maken hebben met doorgedreven ‘wood-management’. Zucht. Na 14 jaar gerijpt te hebben op bourbonvaten, volgde een extra rijping van 18 weken op nieuwe vaten van Amerikaanse eik en nog eens twaalf weken op nieuwe vaten van Europese eik.

 

Glenfiddich 14y ‘Rich Oak’, 40%, OB 2013, new American & European Oak
Zoete neus met aroma’s van vanille (of wat had je gedacht), houtkrullen, kaneel, zoethout en een beetje anijs, Europees fruit zoals appels en perziken, en tenslotte ook wat mandarijn. Fris en clean. Zoete en zachte smaak op tonen van vanille, amandelen, appels, perziken en zeste van appelsien, nootmuskaat, peper en zoethout. En de eik natuurlijk. En dan ook nog een beetje cacao. Alles behoorlijk licht. De afdronk is van het korte type en eerder droog. Eik, noten en gedroogd fruiten maken hier de dienst uit. Moderne whisky noemen ze dat. Niets mis mee, foutloze whisky, maar geweldig boeiend kan ik dit toch niet vinden. 82/100

Glenfarclas 44y 1968, ‘My Tribute’ by Luc Timmermans

Wie Luc Timmermans zegt, zegt Glenfarclas. Wie Glenfarclas zegt, zegt Luc Timmermans. Luc’s liefde voor de distilleerderij is een passionele. En eentje met een lange voorgeschiedenis. Als eerbetoon aan Glenfarclas heeft Luc ter gelegenheid van 175 jaar bestaan een zeer bijzondere 1968 (zijn geboortejaar) geselecteerd en gebotteld. Momenteel reist hij in grote stijl de wereld rond om deze fles op verschillende exclusieve diners aan de wereld voor te stellen. Ik had de eer en vooral het genoegen de Belgische lancering in restaurant Pastorale te mogen bijwonen.

 

Glenfarclas 44y 1968/2012, 54.4%, OB, Family Cask Special Release ‘Tribute to the 175th Anniversary’, selected by Luc Timmermans, cask 5241, 175 bottles
Ah, wat een heerlijke sherryneus! Een neus waar de sherry (het vat) z’n stempel op drukt, maar meer dan genoeg ruimte laat voor het fruit. De balans tussen de drogere sherrytonen en het zoete fruit is perfect en resulteert in eerste instantie in associaties van geroosterde noten, cake met gekonfijt fruit, marsepein, dadels en honing, snel gevolgd door bitterzoete appelsienen, warme abrikozencompote en rijpe ananas, maar ook chocolade (geen al te bittere), oud geboend leder en balsamico (high-end, dat spreekt). Een beetje munt noteer ik nog. Zijn we er dan? Vergeet het, onderliggend dienen zich ook tabak, antiekwas en oude boeken aan. Samen met de geur van het oude leder betreden we een (gelukkig) slecht verluchte antiekshop. Mooie, ronde eik en een ideale hoeveelheid kruiden (die opsommen zou erover zijn, zit nu al over de normale lengte van een volledige tasting note). Subtiele rook mag ik niet vergeten te vermelden. Wreed complexe neus, hoeft het nog gezegd? Mooi gelaagd. Zacht op de tong. Zijdezacht bijna. Eigenlijk uitzonderlijk zacht voor 44 jaar rijping op sherryvat en nog altijd meer dan 54% alcohol. De sherry vertaalt zich hier in chocolade (eerder melkchocolade, praliné ook), pruimen en vijgen. Daarna eik, zwarte bessen en kruiden (peper, zoethout, kruidnagel), wat het geheel een beetje droger maakt, maar dit draait dan plots weer naar zoetere en fruitigere tonen. Bananen nu (nog een beetje groen), samen met de zwarte bessen, maar ook braambessen. Knappe evolutie. Koffie noteer ik nog, net als tabak. De eik blijft erg goed getemd, overheerst nooit. Dat is trouwens de grote sterkte van deze whisky, de balans, nergens gaat er ook maar iets overheersen. Ook in de lange afdronk niet: eik en kruiden in harmonie met honing en fruit. Stijlvolle, complexe en elegante whisky. Grote klasse. 93/100

Deanston 15y 1997, Archives

We klinken op het nieuwe jaar (dat naar ik hoop voor iedereen even geestrijk mag worden als het vorige) met de Deanston 1997, de laatste uit de nieuwe Archives reeks. Je betaalt er 55 euro voor. Vergelijken met de 1997 van Asta Morris dringt zich op.

 

Deanston 15y 1997/2013, 55.8%, Archives, Whiskybase, hogshead, 327 bottles
De neus ligt in de lijn van de Asta Morris, maar is iets minder expressief. De associaties zijn gelijkaardig: honing, hooi, noten, toast, gele appels, boter, heide, bladeren, natte wol… maar ook abrikoos. Een profiel dat ik wel kan appreciëren. Maar het is wat meer zoeken hier, wat meer onderdrukt. De smaak is redelijk scherp, op tonen van hooi, kandijsuiker, noten, eau de vie, eik en kruiden. Ik denk bij deze laatste categorie aan gember, kaneel en peper. Daarna komt er abrikoos, vanille en honing bij, wat de scherpe kantjes verzacht. Zilt, dat had ik ook in de AM. De afdronk is middellang, kruidig en licht bitter. Op de neus iets minder aromatisch dan de Asta Morris, op de smaak is het wat bitterder. Maar voor z’n prijs nog altijd een aangename whisky. 83/100

Glenrothes 40y 1969, Duncan Taylor for Germany

De combinatie Glenrothes – 1969 heeft me nog nooit ontgoocheld. Integendeel, het was telkens smullen geblazen. Maar deze van Duncan Taylor voor de Duitse markt spant toch wel de kroon.

 

Glenrothes 40y 1969/2010, 45.5%, Duncan Taylor, Rare Auld for Germany, cask 12884, 101 bottles
Wow, wat ruikt dit heerlijk. Dit is rijk, aromatisch en smeuïg. Ik noteer bijenwas, honing, vanille, veel fruit (zoals perzik, ananas, banaan, meloen en kokos), zachte kruiden (kaneel, gekonfijte gember, peperkoek), oud leder, mos, varens, oude meubels… Zachte rook van het hout. Of is het tabaksrook? Geroosterde en gekarameliseerde noten. Ondersteunende, sappige eik. Ik noteer dus heel veel. Erg complex en expressief. Gewoonweg heerlijk. Op de tong is deze Glenrothes zijdezacht en boterig. En nog even fruitig en zoet als op de neus. Honing, vanille, ananas, kokos, perzik, sappige appels, lychee… dat alles vermengd met kruiden, eik, noten, leder, tabak en opnieuw het mos en de varens (en aarde). Alles perfect gebalanceerd en verweven. Lange afdronk die even rijk en romig blijft als de rest, met een subtiele rokerigheid als extraatje. Sublieme whisky, van het beste wat de jongste jaren gebotteld is. 93/100

Glen Keith 21y 1992, The Nectar Of The Daily Drams

Glen Keith werd op 14 juni 2013 heropend door eigenaar Pernod-Ricard, na een sluiting van 14 jaar. Het volume alcohol zou in vergelijking met de productie voor de sluiting verdubbeld zijn tot 6 miljoen liter per jaar.

 

Glen Keith 21y 1992/2013, 50.9%, The Nectar Of The Daily Drams
Frisse en cleane neus, gedomineerd door fruit, vanille en zachte granen. Muesli. Ook wat marsepein in de verte, en warme cake. Met appeltjes. Dat laatste brengt me bij warme appelmoes. En gekarameliseerde appels. Rijpe kruisbessen. Ananas. Het geheel wordt hoe langer hoe expressiever. Zachte mosterd nu ook. En de geur van gedroogde bloemen. Zacht eik. Op de smaak is die eik iets luider, samen met de mosterd, zoethout, kaneel en gember. Licht prikkelend. Het fruit en de vanille blijven echter prominent aanwezig. Qua fruit noteer ik onder andere ananas (uit blik), appelsien en appels. Lichte tonen van gras en hooi. Geroosterde noten. En croissants. Vers gebakken. Het mondgevoel is romig. Middellange afdronk, kruidig en zoet (vanille, marsepein). ‘Modern’, maar dan in positieve zin (fris en clean). Erg aangename en makkelijk drinkbare whisky. 88/100

Glenrothes 25y 1988, Archives

Dit is de tweede Glenrothes onder het Archives label, de eerste kon me niet helemaal overtuigen. Deze misschien wel. Alhoewel, nu ik er op let, dit is hetzelfde vatnummer. Dezelfde whisky dus, maar een kleine twee jaar langer gerijpt.

 

Glenrothes 25y 1988/2013, 53%, Archives, Whiskybase, refill sherry hogshead #7318, 213 bottles
Opnieuw weinig sherry te bespeuren in deze whisky, alhoewel hij wel wat expressiever is dan de vorige. Zoeter vooral. Ik had in de 2012 citrusfruit, hier ook nog (pompelmoes met suiker), maar wat opvalt is banaan. Nog wat groene banaan. Rode appels ook. Daarna planten en natte takken. Vanille. Kaarsvet en leder. Nog wat later krijgt het een fris kantje met munt, eucalyptus en gember, en komen er noten bij. Een beetje hooi ook nog. Niet alleen expressiever dan de 2012, het is ook complexer. Het mondgevoel is licht prikkelend en fris. Hier wel volop citrus, in de vorm van mandarijn en pompelmoes, samen met appels (iets van cider). Het grassige blijft aanwezig, net als het kruidige. Gember, zachte peper, munt, eucalyptus en zoethout. Meer eik dan op de neus. Middellange, frisse, licht zoete afdronk. Toch wel een stap vooruit t.o.v. de vorige botteling. 86/100

Inchgower 36y 1974, Master of Malt

Twee à drie jaar geleden zagen we meerdere Inchgowers 1974 verschijnen, o.a. bij The Nectar en The Whisky Agency. Allemaal met een gelijkaardig fruitig en romig profiel. Maar ook Master of Malt heeft een 1974 gebotteld, wat volgens mij de laatste was.

 

Inchgower 36y 1974/2011, 41.5%, Master of Malt, refill hogshead, 177 bottles
De neus start op zeer aangename zoete en zure associaties. Zoet: vanille, marsepein, perziken, nectarines, appelsienen. Zuur: groene appels, yoghurt. Lichte mineraliteit. Nootmuskaat en kaneel zorgen voor de nodige pit. Antiekwas en kaarsvet voor de nodige smeuïgheid. Gedroogde bloemen en heide maken het nog wat extra aromatisch. Echt wel zalig om ruiken. De whisky is fris en prikkelend op de tong, daar zorgen citrus (citroen, mandarijn) en kruiden (gember, munt, kamille, basilicum) voor. Vanille en honing maken dat het ook hier redelijk zoet blijft. Amandelen en bijenwas vullen aan. En dan valt er ook nog een subtiele ziltigheid op de achtergrond te noteren. Lange afdronk op fruit en kruiden. Levendige en complexe Inchgower. Doet niet onder voor z’n broertjes, integendeel. 91/100

Glentauchers 7y 2005, Archives

Glentauchers is zo één van die distilleerderijen die je zelden als single malt tegenkomt, de productie ging en gaat bijna volledig naar de blends van de groep Pernod Ricard, sinds 2005 eigenaar van Glentauchers.

 

Glentauchers 7y 2005/2013, 52.5%, Archives, Whiskybase, sherry butt #900392, 167 bottles
Wel wel, dit ruikt best lekker. Ik moet zeggen dat de verwachtingen bij zeven jaar oude Glentauchers niet echt hoog gespannen waren, maar dit is een zeer aangename verrassing. Romig en aromatisch op zoete tonen van ananas, papaja, pruimen, gele rozijnen, Frosties, witte chocolade en nougat. Lichte kruiden en sappige eik. Ook op de smaak proeft deze whisky een stuk rijper, ouder dan zeven jaar. Veel zoet fruit, zowel sappig vers fruit als de gedroogde variant, vermengd met nougat, kandijsuiker, kruiden zoals kaneel en zoethout, en zachte eik. Niet super-complex, wel erg lekker. Middellange, warme en zoete afdronk. Aan 45 euro biedt deze Glentauchers meer dan waar voor je geld. 85/100

Glen Grant 25y 1964, Signatory

Vandaag een Glen Grant 1964 van Signatory. Niet dé Glen Grant 1964 van Signatory, dat is de 42-jarige uit de ‘Decanter Collection’ (volgens menig kenner de beste Glen Grant van allemaal – zelf heb ik nog niet de eer van een vloeibare ontmoeting gehad), wel een wat jongere, gebotteld onder het Vintage label.

 

Glen Grant 25 YO 1964/1990, 46%, Signatory, casks 107, 17, 18 & 19Glen Grant 25y 1964/1990, 46%, Signatory, casks 107, 17, 18 & 19, 1300 bottles
Ronduit schitterende sherryneus. Complex, elegant, gelaagd, smeuïg. Ik ruik eerst zoete zaken zoals kandijsiroop, zachte karamel, rozijnen, dadels en warme aardbeienconfituur. Daarna koffie, tabak, meubelwas en kruiden zoals gekonfijte gember, anijs en eucalyptus. Wat ook opvalt is de geur van de herfst. Gevallen, natte bladeren, natte aarde en mos. En dan betreden we een antiekwinkel. Oude boeken, oud leder, oude meubels. Onderliggend sappige eik en op de achtergrond de heerlijkste turfrook. Echt fantastisch vind ik dit. De smaak is iets minder complex en minder smeuïg, maar het blijft genieten in overdrive. Rozijnen, vijgen en appelsienconfituur qua fruit, zoethout, kruidnagel en munt qua kruiden. De sherry brengt verder ook koffie, tabak, kandij en chocolade mee. De eik groeit, maar het wordt nooit drogend, de turfrook zorgt ook hier voor een extra laag. Zeer lange, verwarmende afdronk, perfect in het verlengde van de smaak. Machtige Glen Grant. En mijn beste ook wel, los van een buitenaardse en vooroorlogse 21y. 93/100

Longmorn 46y 1964, G&M for La Maison du Whisky

De Longmorn die ik vandaag proef, won een gouden medaille op de Malt Manic Awards. Ik heb al vaak geproefd en al even vaak mee geworsteld. Tijd om ‘m eens grondig te analyseren.

 

Longmorn 46y 1964/2010, 45%, Gordon & MacPhail for La Maison du Whisky, sherry hogshead #1034
Met de neus is absoluut niets mis. Integendeel, dit is sherry op z’n best. Oude Longmorn, wat wil je? Rijk, aromatisch, dik. Op associaties van fruit (braambessenconfituur, gekonfijt fruit, gedroogde varianten zoals gele rozijnen, dadels en pruimencompot), sappige eik, kruiden (kruidnagel, kaneel), koffie, kandijsiroop, tabak en rook van het hout. Ook iets subtiel vegetaals. Complex en gewoonweg heerlijk om ruiken. Maar dan, de smaak… dat is wringen en wroeten. Werken. De smaak is lekker, zeer zeker, maar slingert nogal wild van fruit en zoet naar bitter en droog. Rood fruit en stroop, maar ook veel eik, noten en kruiden (kaneel, peper, munt en kruidnagel). Lichte rook. Koffie. Maar op de duur slaat de slinger te veel door naar het bittere, het wordt me echt wel te droog. Sterke thee. Zelfs wat tannines (druivenpitten). En zeker dat laatste kost ‘m toch punten. De afdronk is lang, verwarmend en droog. De neus is fantastisch (92, 93 punten), maar op de smaak wint de eik. Dit is volgens mij enkele jaren te laat gebotteld. Spijtig. 89/100

Twee Glentauchers

En dat is dan meteen een verdrievoudiging van het aantal Glentauchers die hier al de revue zijn gepasseerd. Aanleiding is de nieuwe Asta Morris, die weliswaar voor Japan gebotteld is maar waarvan er toch enkele flessen in België te krijgen zijn. De tweede, een 1990 van Duncan Taylor doet dienst als sparring partner.

 

Glentauchers 21 YO 1992/2013, 48.2%, Asta Morris for Gaiaflow Japan, cask AM026Glentauchers 21y 1992/2013, 48.2%, Asta Morris for Gaiaflow, Japan, ex-bourbon cask, AM026
Niet zo’n typisch Asta Morris profiel, maar wel erg lekker om ruiken. Frisse, fruitige en zoete geur, op tonen van rijpe kruisbessen, ananas, mandarijn, vanille, gekonfijte gember en lichte peper. Zachte, sappige eik. Een lichte mineraliteit bezorgt het een extra frisheid. Ik ruik nu zelfs wat yoghurt. Fris, ik zei het al. Vrij krachtig op de tong, fruitig en zoet. Honing, vanille, kandij. En wat het fruit betreft mandarijnen, appelsienen, bananen en abrikozen. Verse abrikozen. Zoete granen. Een lichte kruidigheid (kaneel, munt, linde). Complexloos en lekker. De afdronk is middellang en blijft fruitig. De citrusvarianten van de smaak worden vervoegd door limoen. Enkel kaneel en lichte eik worden nog in de nabijheid geduld. Wreed lekker vind ik dit. En gevaarlijk. Kapt veel te gemakkelijk binnen. Asta Morris, binnenkort big in Japan? In ieder geval toch wel spijtig dat hij hier amper vast te krijgen is. 89/100

 

Glentauchers 16 YO 1990/2007, 46%, Duncan Taylor NC2, cask 14434Glentauchers 16y 1990/2007, 46%, Duncan Taylor NC2, cask 14434
Deze Glentauchers kan de vergelijking met de Asta Morris enkel op de neus aan, op de smaak en in de afdronk verliest hij het pleit. De neus is fruitig en floraal. Sappige rode appels, peren, witte perziken, samen met de geur van gras en gedroogde bloemen. Lichte granen. En de geur van warme melk. Niet erg complex, wel zeer aangenaam om ruiken. De smaak is iets minder. Die is graniger, droger, minder aromatisch. Maar verre van slecht hoor, ik proef geen storende zaken, wel appels, muesli, nootmuskaat, een klein toefje zout, wat eik… niet veel meer echter. Ook deze heeft een middellange afdronk, licht bitter. Op de smaak iets te simpel, maar die neus is erg goed. De Asta Morris wint het met verve. 85/100

Dailuaine 21y 1992, The Whisky Mercenary

Als ik goed kan tellen, is dit reeds de achtste botteling van The Whisky Mercenary. De vorige zeven waren wat mij betreft telkens een schot in de roos, erg lekkere whisky’s voor een zeer correcte prijs. Deze is niet anders. Weldra te verkrijgen.

 

Dailuaine 21y 1992/2013, 53.3%, The Whisky Mercenary, bourbon cask
Het zou me niet verbazen dat dit een ‘fresh bourbon (barrell?)’ was. Veel vanille en warme houtkrullen, gevolgd door appels, meloenen en gele pruimen. Zoete kruiden zoals gekonfijte gember en zoethout. En ook wat kaneel. Iets licht geroosterd. Marshmallows boven een vuur. Jammie. Veel zoete elementen dus, maar het wordt nooit te zoet, het geheel blijft erg expressief en smeuïg. Daar zorgt ook de bijenwas voor. Iets licht grassigs valt nog te ontwaren. Hooi. Erg frisse, aromatische neus. De eik doet z’n werk op de smaak, maar de zoete elementen blijven paraat. Vanille en ook honing nu, sappige rode appels (of appelsap als je wil), veel zoethout, kandijsuiker, amandelspijs… Naast het zoethout keert ook de kaneel terug, en hetzelfde kan gezegd worden van de gember. En ook wat nootmuskaat. En houtzaagsel. De eik doet echt wel z’n werk. Maar de balans is prima. Nu proef ik ook wat zeste van appelsien. Stevig, fris en prikkelend mondgevoel. Middellange afdronk op eik, kruiden en zoet fruit. Een whisky die erg door het hout wordt getekend, maar waarbij dat hout vrij spel laat aan een waaier van aroma’s. Dailuaine 1992, wat een verrassing! 88/100

Glen Grant 36y 1973, The Whisky Agency

Glen Grant van begin jaren zeventig? Bring it on!

 

Glen Grant 36y 1973/2010, 53.6%, The Whisky Agency, sherry cask, 251 bottles
Stevige, krachtige sherryneus op rozijnen, gebakken appels, appelsienen (de schil eerder), mandarijnen, veel eik, wat hars, munt, zoethout, chocolade, karamel, koffie en tabak. The usual suspects eigenlijk. Erg aangenaam. De smaak is al even krachtig, start op een eerder romig mondgevoel, om langzaamaan droger en droger te worden. Veel eik en kruiden (peper, gember, nootmuskaat, zoethout, anijs, munt) en minder fruit dan je zou verwachten bij dit profiel en deze leeftijd. Enkel een beetje mandarijn en pompelmoes. Doet me wel aan sterke thee denken. Ik ben niet helemaal overtuigd, toch niet van de smaak. Vrij lange, droge, kruidige afdronk. Niet mijn beste Glen Grant uit deze periode, deze mocht iets vroeger gebotteld worden. De geur is echter wel om (erg) van te genieten. 86/100

Longmorn 34y 1976, The Whisky Agency

Het is niet de eerste maal dat ik dit schrijf, maar Longmorn 1976 is zo één van die whisky’s waar ik graag naar teruggrijp. Zeker in de wat minder interessante tijden wat nieuwe releases betreft. Deze werd gebotteld door The Whisky Agency in de landscapes reeks.

 

Longmorn 34 YO 1976/2010, 50.2%, The Whisky Agency, LandscapesLongmorn 34y 1976/2010, 50.2%, The Whisky Agency, Landscapes, bourbon hogshead, 139 bottles
All right, de neus komt tegemoet aan de verwachtingen. Ruimschoots. Zeer fruitig, een beetje kruidig, een beetje waxy en de perfecte hoeveelheden vanille en eik ter ondersteuning. Het fruit is zowel tropisch (met o.a. mango en ananas) als minder tropisch (appelsienen en rijpe kruisbessen). Qua kruiden noteer ik zoethout en munt. Smeuïge bijenwas. Geboend leder. Vanille, praliné en melkchocolade benadrukken het smeuïg karakter nog wat extra. Het mondgevoel is rond en romig, de smaak fruitig en kruidig met de was en vanille die ik ook in de geur had. Appelsienen en ananas qua fruit, gember, zoethout en munt qua kruiden. De eik is samen met de kruiden nog wat grootser dan op de geur, maar de balans blijft behouden. Lange afdronk met dezelfde balans tussen het fruit en de vanille aan de éne kant en kruiden en eik aan de andere. Tja, Longmorn 1976, meer commentaar is er niet nodig. 91/100

Deanston 15y 1997, Asta Morris

Bert Bruyneel is weer op dreef. Na de Benriach voor Tasttoe Two, is er nu een Deanston 1997. Gewoon even je neus in het glas steken en je weet waarom Bert dit vat geselecteerd heeft.

 

Deanston 15 YO 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031Deanston 15y 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031, 342 bottles
Typische Asta Morris neus. Heide! En hooi. En honing. En toast. En geroosterde noten. Maar ook fruit, zowel gekonfijt (kerstcake) als vers. Peren, meloen en gele appels, gaat wat richting cider. Een beetje vanille ook. En boter. Bakken en braden. Lichte herfsttonen ook. De geur van gevallen bladeren. Het kan ook aan het seizoen liggen. Wol? Natte wol ja, maar in de verre verte. Lekker. Romige smaak, zoet en kruidig, met opnieuw dat licht geroosterd karakter. Honing, kandijsuiker en noten. Peper en gember. Het fruit blijft z’n ding doen, ik proef aardbeien, abrikozen en peren. En na enige tijd ook dadels. Een klein beetje zilt valt er ook nog te ontwaren. Ronde eik. Middellange, mooi drogende en kruidige afdronk, met hier witte chocolade als extra. Plezante, boeiende whisky, en vooral zo herkenbaar van AM signatuur. En aan 49 euro weer erg scherp geprijsd. 86/100

Glenburgie 37y 1962, Cadenhead’s

Glenburgie jaren zestig, zonder in herhaling te willen vallen, maar ik ben fan. Ik ben nog nooit een matige botteling tegengekomen. Het is altijd zeer goed tot subliem. Ik proefde al meerdere 1966’ers, maar nog nooit een 1962. Nu dus wel. Bedankt Bert!

 

Glenburgie 37 YO 1962/2000, 51.1%, Cadenhead Authentic Collection, Millennium BottlingGlenburgie 37y 1962/2000, 51.1%, Cadenhead’s Authentic Collection, Millennium Bottling, 186 bottles
Super-neus. Smeuïge, zoete en fruitige sherry. Enorm aromatisch, dik en rijk. Ik ruik in eerste instantie romige honing en karamel, geflambeerde bananen, veel bijenwas, lijnzaadolie, sappige eik en kruiden zoals kruidnagel, munt en anijs. Erg fris. Daarna krijgt hij een vlezig kantje. Gerookt vlees, barbecuetoestanden. Lichte geuren van de boerderij, hooi en zelfs heel subtiele zoetzure turfrook. Ik vind dit geweldig. Stevig, krachtig, dik en vol op de tong. Stroperig. Ik ga niet alle associaties opsommen, maar de belangrijkste zijn kandijsuiker, honing, noten, tabak, ananas en opnieuw veel bijenwas. De anijs en de kruidnagel blijven hangen. En ook het vlees keert terug. Het geheel is erg fris en levendig. Glenburgie rijpt geweldig goed, maar dat wisten we al. Erg lange en complexe afdronk. Fruitig, kruidig en vooral zoet. Machtige whisky. 93/100

Tamdhu 1968 for Tasttoe

Tasttoe heeft een aantal zeer mooie bottelingen gedaan, ik denk o.a. aan een Bowmore 1968, een Glenrothes 1968 en een Tomatin 1965. Blijkbaar hebben ze wel een voorkeur voor het jaar 1968, ook deze Tamdhu is een 1968.

 

Tamdhu 44 YO 1968/2013 for TasttoeTamdhu 41y 1968/2010, 40.4%, Selected by and for Tasttoe, 24 bottles
Heerlijke, delicate neus die start op veel fruit en al even veel bijenwas. Het fruit bespeelt een breed spectrum. Ik ruik appelsien, rijpe kruisbessen, perziken, mango, meloen, ananas en nog een aantal andere varianten. Behoorlijk tropisch. De bijenwas wordt vergezeld van pollen en honing. En van gedroogde bloemen. Onderliggend vanille, lichte eik en wat kruiden. Peper. De smaak is erg licht, iets wat met dit alcoholpercentage niet echt mag verbazen. Het fruit zet zich verder, onder de vorm van perziken en meloen, samen met het florale karakter. Vanille, honing en praliné maken het zoet. Iets van geroosterde noten. En ook iets van infusiethee. Lekker, zeker, maar het geheel mist wat body. Geen al te lange, zachte en subtiele afdronk. Schitterende fruitige neus, iets te zwak op de smaak om (nog) hoger te scoren dan 90/100