Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1991’

Bruichladdich 22y 1991, The Whiskyman

Van de jongste Age Matters gaan we meteen naar de oudste, de Bruichladdich ’22′. Hiervoor betaal je ongeveer 115 euro.

 

Bruichladdich 22y 1991/2013, 51.9%, The Whiskyman ‘Age Matters’
Heel frisse neus, startend op vers gemaaid en nat gras, granen, vanille en mineralen (dat natte gras, maar ook kalk en zilverpoets). Klei. Gevolgd door sprankelend fruit zoals sappige peren, perziken en zoete appels. Eau-de-vie van pruimen in de verte. Een klein beetje zilt ook, en olijfolie. Warme houtkrullen. Heel clean en natuurlijk profiel. Prikkelend mondgevoel, met eerst vooral vanille en fruitige smaken. Rode appels, perziken, maar ook meloen en wat bittere appelsien (of is het de zeste ervan?). En dan zetten er zich plots kruiden en zilt door, wat het een scherp randje geeft. Peper en zout. En mosterd. Opnieuw de eau-de-vie. Of is het tequila? Middellange afdronk, zilt, ‘zesty’ en mooi bitter. Lichte, cleane, frisse en natuurlijke Bruichladdich, die absoluut niet als een 22-jaar oude whisky proeft. Het vat heeft niet zo’n grote invloed gehad, wat zeker geen minpunt is. 85/100

Twee Imperials 1991

En nu we toch bezig zijn, er staan hier nog twee 1991’ers voor mijn neus.

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Cognac Wood, cask 99/360Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Cognac Wood finish, cask 99/3601, 600 bottles
Wat bij deze in eerste instantie opvalt, is het floraal karakter. Gedroogde bloemen en heide, naast de granen en de vanille die ik ook in de twee 1990’ers had. Lichte karamel. Eerder vanillegfudge en butterscotch. Geen appels, wel een beetje citrus. Mandarijn en citroen. Noten (amandelen en cashew). Aangenaam zonder meer en redelijk complex. De commentaar op de smaak laat zich raden, fout- maar futloos. Maltig en kruidig (kaneel, nootmuskaat) met citrus en noten. Naar het einde toe een beetje geflambeerde banaan. Geflambeerd met cognac neem ik aan. Verre van slecht, maar het valt allemaal nogal snel weg. Ook bij deze is de afdronk alles behalve lang te noemen. Droog en kruidig. Op het randje van geslaagd. 79/100

 

Imperial 10 YO 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail, Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48Imperial 10y 1991/2001, 40%, Gordon & MacPhail Private Collection, Port Wood finish, casks 99/48 1,2, 2600 bottles
Deze rijpte nog enige tijd verder op portovat, wat er voor zorgt dat dit de meest zoete is. Ook de meest fruitige trouwens. Niet dat die fruitigheid exuberant is, maar toch. Aardbeiden besprenkeld met balsamico, braambessenconfituur, ananas uit blik, kruisbessentaart. Nougat. Zoethout en kaneel qua kruiden. De balsamico groeit. Rond en elegant. Dat geldt ook voor de smaak. Romig mondgevoel. Zoet fruit. Zowel gestoofd als gekonfijt fruit. Karamel en nougat maken het nog wat zoeter. Ronde eik. Deze zou echt een mooie zijn op enkele graden meer. De afdronk is iets langer dan deze van de andere, kruidig (peper) en zoet. De beste van de vier, maar met dezelfde bekommernis: te laag in alcohol gebotteld. 81/100

Braeval 21y 1991, Brachadair

Een nieuwe bottelaar aan het Belgische whiskyfirmament is Brachadair, ofte Patrick Vanderlinden van Clan Maccurve. Hij selecteerde voor Brachadair ook enkele whisky’s uit de stal van A. Dewar Rattray. Maar dit is dus de eerste ‘naakte’ Brachadair. En dat is dus een naakte moutman (je stelt het je beter niet voor, de gemiddelde Schotse maltman leent zich daar niet toe). Sinds The Whisky Mercenary ligt de lat voor Braeval 1991 echter behoorlijk hoog. Benieuwd of hij de verwachtingen inlost.

 

Braeval 21 YO 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel 95120Braeval 21y 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel #95120, 230 bottles
Ja, de neus ligt echt wel in het verlengde van Jurgen’s botteling. Die witte chocolade weet je. En vers gebakken patisserie. Smeuïg zoet is hier de eerste indruk. Ook de vanille draagt daar toe bij. Veel bijenwas, wat het smeuïg karakter accentueert. Ook kokos keert terug. Ander fruit dat ik noteer, zijn rode appels, krieken en een beetje (rijpe) sinaas. Kruiden zoals zoethout en gember zorgen voor de nodige pit, samen met zachte, sappige eik. Nat hooi doemt op, het geheel krijgt dus ook een ‘farmy’ kantje. Nice! Zachte, romige smaak op zoet fruit, bijenwas, kaarsvet en kruiden. Bij deze laatste blijven zoethout en gember, samen met wat peper om de aandacht roepen. Zoete appels en perziken doen hetzelfde bij het fruit. Chocolade en vanille zorgen voor zoets. Meer eik dan op de neus, wat het samen met de kruiden en gedroogd gras (of droog hooi) een mooie bitterheid geeft. Lange, bitterzoete afdronk. Erg in lijn met de The Whisky Mercenary, ik vermoed dat dit een zustervat is. Geen reden om dit anders te scoren. Toch wel belangrijk, zo’n eerste botteling, je zet een standaard, je maakt een statement. Wat dat betreft, missie geslaagd voor Patrick. 88/100

Strathmill 22y 1991, Asta Morris

Het dient gezegd, Bert Bruyneel laat zich niet leiden door de reputatie van distilleerderijen bij de selectie van z’n vaten. Blair Athol, Glenburgie, Auchroisk, Dailuaine… je kan dat moeilijk klinkende namen noemen. Ook Strathmill valt onder de categorie onbekend-is-onbemind. Maar ook nu was dat geen beletsel voor Bert om enkel en alleen op z’n smaak af te gaan. Deze Strathmill 1991 is vanaf heden verkrijgbaar bij de Asta Morris verdelers voor de erg schappelijke prijs van 79 euro.

 

Strathmill 22 YO  1991/2013, 50.3%, Asta Morris, cask #AM025Strathmill 22y 1991/2013, 50.3%, Asta Morris, cask #AM025, 239 bottles
Heerlijke neus, gedomineerd door zoet fruit. Zoet fruit zoals ananas en bananen. Geflambeerde bananen. En een beetje meloen. Maar ik moet ook denken aan kruisbessentaart (niets zurigs meer aan die bessen, en inclusief de taartbodem en poedersuiker). Romige chocolade. En we gaan verder op het zoets, met honing en nougat. Achter al dat zoets en fruit gaat er bijenwas schuil. En alles wat bijen nog met zich meebrengen. We hadden de honing al, maar ik ruik ook pollen. Schoenpoets ook. En geboend leder. Nat hooi, ook dat vind ik altijd een absolute meerwaarde. Zachte geur van noten en helemaal op de achtergrond zelfs een lichte rokerigheid. Die neus vertoont een complexiteit die je niet voor mogelijk houdt bij zoiets (met alle respect) ‘banaals’ als Strathmill 1991. De smaak is erg romig (boterig bijna), rond en vol. Het fruit blijft z’n ding doen. Ik proef ananas en appelsienen. Maar vooral de bananen blijven zich in de aandacht werken. De whisky krijgt hier een grassig kantje. En ook kruiden treden meer op de voorgrond. Het waxy karakter blijft (voor een stuk) behouden. Het natte hooi wordt wat droger en wordt vergezeld van heide. En zijn dat croissants? Jawel, vers gebakken croissants. Lange en complexe afdronk. Het fruit en de zoete elementen wijken niet en dulden enkel wat kruiden, zachte eik en vers gebak als gezelschap. Zéér lekker op smaak en afdronk, schitterend op de neus. Wat een vatselectie. Voor mij de beste Asta Morris van de voorbije 12 maanden. 91/100

Littlemill 17y 1991, Gordon & MacPhail Reserve

Vorige Littlemill deed me verlangen naar een betere. En dan speel ik op veilig met Littlemill van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, altijd goed. Eéntje van Gordon & MacPhail, weliswaar ook al enkele jaren geleden gebotteld.

 

Littlemill 17 YO 1991/2008, 57.4%, Gordon & MacPhail Reserve, refill bourbon barrell #92Littlemill 17y 1991/2008, 57.4%, Gordon & MacPhail Reserve, refill bourbon barrel #92, 201 bottles
Herkenbaar Littlemill van deze periode, en daar kan ik alleen maar blij om zijn. Expressief fruitig. Sappige rode appels, meloen, ananas, lychee, rijpe kruisbessen, kiwi en limoen. Dus zowel citrus, wit en tropisch fruit. En al dat fruit wordt ondersteund door vanille en eik. En – nog iets waar ik blij om ben – door een stevige portie bijenwas. Oude, geboende meubels, oud leder. Super is dit. Ook wat kruiden steken de kop op: munt, eucalyptus, peterselie en dille, wat het nog wat frisser en aromatischer maakt. De smaak is even complex, maar minder rond, hij is hier een stuk prikkelender. Eik, kruiden (peper, nootmuskaat, zoethout), noten en hars verdringen een beetje het fruit en de vanille. En wat dat fruit betreft, heb ik vooral limoen en pompelmoes, wat bitter en beetje zuur. Niet slecht, verre van, maar het is nogal springerig allemaal, en een beetje scherp. Wasabi? Jawel… De neus verdient een score tegen de negentig, op de smaak gaan er toch een paar punten af. De afdronk is redelijk lang en droog op kruiden, citrusfruit en gedroogd gras. Complexe whisky die me op de smaak niet helemaal kan overtuigen. 86/100

Rosebank 21y 1991, Cadenhead

Rosebank werd gesloten in 1993 en figureert dus met recht en reden in de Closed Distilleries reeks van Cadenhead. Ook bedankt voor dit sampletje Kris!

 

Rosebank 21 YO 1991/2012, 52.1%, Cadenhead's Closed Distilleries, bourbon barrelRosebank 21y 1991/2012, 52.1%, Cadenhead’s ‘Closed Distilleries’, bourbon barrel, 186 bottles
Mm, rijke, volle en aromatische neus. Vol van fruit (appelsienen, banaan en een beetje citroen – minder dan verwacht van deze laatste), warme vanillepudding, romige melkerijboter, witte chocolade en amandelen. Best zoet, die amandelen brengen dus marsepein met zich mee. Frangipane. Niet veel kruiden, op wat munt, linde en zoethout na. Drop. Het geheel is erg expressief en zéér aangenaam om ruiken. De smaak doet het minstens zo goed. Pittig maar toch ook romig, wat olieachtig. Opnieuw veel fruit, weliswaar anders dan in de geur. Zwarte bessen, bosbessen, rode bessen. Beetje vreemd om dit in bourbon-gerijpte whisky aan te treffen, maar het is niet anders. Toch ook nog wat citroen, het is en blijft Rosebank natuurlijk. Gezoete citroen (soepjes). Witte pompelmoes ook wel. Kandijsuiker, en nog niet zo’n beetje. Zoethout, anijs, prikkelende gember. Eik, maar discreet. Lange, verwarmende afdronk. Zoet (kandijsiroop) en prikkelend (de kruiden, maar ook een lichte zure toets die ik niet onmiddellijk kan thuisbrengen). Eén van de beste Rosebanks die ik al kon proeven. 90/100

Ardmore 22y 1991, Malts of Scotland

Ik weet het, ondertussen zijn er al nieuwe Malts of Scotland bottelingen op de markt gebracht, maar ik moet de laatste van de vorige batch nog bespreken. Een Ardmore. Geen 1992 deze keer, wel een 1991. Die daarenboven rijpte op een rumvat (geen finish, hij bracht de volle 22 jaar door in een vat waar voordien rum op rijpte). Reken op net geen honderd euro.

 

Ardmore 22 YO 1991/2013, 53.8%, Malts of Scotland, rum barrel #MoS13018Ardmore 22y 1991/2013, 53.8%, Malts of Scotland, rum barrel #MoS13018, 234 bottles
Zoete neus, erg zoete neus. Maar niet op een manier dat het stoort, integendeel. Ik veronderstel dat dat te maken heeft met de turf en de mineralen die voor balans en complexiteit zorgen. De mineraliteit is misschien niet even prominent als bij enkele 1992’ers (denk vooral See me, Drink me), maar het is toch weer absoluut een meerwaarde. Natte grasmat, natte stenen, net gepoetst zilverwerk. De turf is zoet, en ook licht zurig. Het gaat een beetje de ‘farmy’ kant op. I don’t mind. Ook fruit tekent present, en laat zich kennen als zoet. Allerlei oranje snoep. Van die halve appelsienschijfjes met suiker. Niet zo erg verschillend van de meeste 1992’ers die ik proefde. Het patroon verschilt op de smaak van de neus in de zin dat de turf meer op de voorgrond treedt en minder zoet is. Iets scherper en assiger. Ook het fruit roept wat harder om de aandacht. Veel appelsienen (vers geperst sap, zoetzuur), rijpe kruisbessen, zuurzoete appels. Zuurzoet is echt wel het woord hier. De mineralen blijven hun ding doen, kruiden zoals peper en zoete gember vullen aan. Zoetzure afdronk, behoorlijk lang. Rook, citrus en kruiden. Verschilt in wezen niet erg veel van de 1992’ers, de rum maakt ‘m enkel wat zoeter. Maar al bij al even geweldig als z’n broertjes. 89/100

Bunnahabhain 22y 1991, Chester Whisky

Tijd voor een betere Bunnahabhain. Een veel betere. Chester Whisky Company heeft ook een 1991 gebotteld. Niet geturfd. Wel heerlijk fruitig.

 

Bunnahabhain 22 YO 1991/2013, 48.3%, Chester WhiskyBunnahabhain 22y 1991/2013, 48.3%, Chester Whisky, bourbon hogshead, 153 bottles
Yep, dit is veel meer spek naar mijn bek. Fris, grassig en fruitig. In het fruitcompartiment vallen er meloenen, perziken en appels te noteren. Voor het grassige karakter zorgt pas afgereden gras. Nog wat nat (licht mineralig). Vanille en honing zorgen voor de zoete toets. Zeer aangename neus. De smaak is al even fris. Prikkelend en levendig mondgevoel. Fruitig vooral. De meloenen en de perziken keren weer, en worden hier vergezeld van mandarijn en pompelmoes. Pompelmoes met kristalsuiker (bitterzoet). Vanille ook. Kruiden zoals zoethout (kauwend op een kalissestok) en nootmuskaat. Groene thee. Een heel subtiele rokerigheid, sluimerend op de achtergrond. Een rokerigheid die enkel van het hout kan komen en in de verste verte niets te maken heeft met geturfde Bunnahabhain. Zeer goed. Verse eik, perfect in balans met de fruitige elementen. Middellange, frisse, mooi bittere afdronk. Knappe Bunna, clean en fris profiel. 87/100

Auchentoshan 21y 1991, Malts of Scotland

Een andere recente Malts of Scotland is deze Auchentoshan 1991. Auchentoshan is zo’n distilleerderij die mij vaker niet dan wel kan bekoren. Alhoewel het niet de eerste keer zou zijn dat het mij verrast. Altijd leuk om bij zo’n wat moeilijker liggende distilleerderij op zoek te gaan naar dat soort aangename verrassingen. De éne doet dat al fanatieker dan de andere.

 

Auchentoshan 21 YO 1991/2013, 52.3%, Malts of Scotland, MoS13016,Auchentoshan 21y 1991/2013, 52.3%, Malts of Scotland, bourbon barrel #MoS13016, 165 bottles
Oké, dat begint hier alvast meer dan behoorlijk. Floraal en zoet. Heide, gedroogde bloemen, gemaaid gras… vermengd met honing en vanille. Warme croissants. Een fruitigheid die subtiel van start gaat maar na enige tijd meer op de voorgrond treedt. Vooral citrus. Mandarijn en limoen. Harde citroensnoepjes. Ook wat appels en meloen. Zoethout en peperkoek. Best wat eik ook, wat de neus diepte geeft zonder het uit te drogen. Op de smaak wordt dit patroon doorgetrokken. Florale elementen (die heide is echt groots), ondersteunende eik (en ook een beetje hars hier), honing, kruiden (gember, nootmuskaat en zoethout), en fruit. Het fruit is minder schuw dan op de neus en laat zich hier eerder als tropisch dan wel als citrus kennen. Meloen, ananas, lychee. Het mondgevoel is stevig, mondvullend en verwarmend. Geen al te lange afdronk, kruidig en licht drogend. De eik groeit. Ik sprak van af en toe een aangename verrassing. Wel, dit is er zo één. Meer dan aangenaam. Vooral op de smaak weet deze mij te verleiden. 87/100

Braeval 21y 1991, The Whisky Mercenary

Braeval, in wat langer vervlogen tijden ook gekend als Braes of Braes of Glenivet, is een relatief jonge distilleerderij. Het werd gebouwd in 1973 en 1974. Vandaag is het eigendom van Pernod Ricard. Vandaag één van de twee nieuwe bottelingen van The Whisky Mercenary. De andere is een Cooley 1999.

 

Braeval 21 YO 1991/2013, 47.7%, The Whisky MercenaryBraeval 21y 1991/2013, 47.7%, The Whisky Mercenary
Erg aangename, zoete neus op tonen van witte chocolade, vanillepudding, vers gebakken wafels, kokos en marshmallows. Deze laatste even boven aan (kamp)vuur gehouden. Warme krieken en bramen, gevolgd door opgelegde peren en appeltaart zorgen voor de nodige en altijd zeer welgekome fruitigheid. Kruiden in de gedaante van zoethout en munt geven dan nog wat extra diepte. En om me helemaal te overtuigen, komt daar nog wat geuren van de boerderij (zoetzuur) om de hoek kijken. Nat hooi vooral. Braeval? Nou nou. Stevige smaak waar de kruiden, samen met wat eik meer op de voorgrond treden, weliswaar nog meer dan voldoende ruimte biedend aan het fruit en de zoetere elementen. Kokos, bramen en peren, misschien niet meteen de evidentste combinatie, maar het werkt wel. Ananas uit blik. Kandijsuiker, chocolade (melkchocolade nu) en vanillefudge. Het grassige van de neus blijft verder werken op de smaak. Behoorlijk lange afdronk, pittig en zoet. Chocolade met chili. Ben ik niet vies van. Ook een heel klein beetje zilt komt erbij. Braeval? Astemblief. 88/100

Bowmore 14y 1991, A. Dewar Rattray

Vandaag een whisky waar hier en daar behoorlijk wild wordt over gedaan. Zo één van die verborgen schatten, whisky’s die wat aan de aandacht zijn ontsnapt, tussen de mazen van het (inter)net zijn geglipt, maar pareltjes blijken te zijn. Bedankt voor de sample Johan.

 

Bowmore 14 YO 1991/2005, 59.6%, A. Dewar Rattray, sherry butt #2054Bowmore 14y 1991/2005, 59.6%, A. Dewar Rattray, sherry butt #2054, 575 bottles
Indrukwekkend massieve neus. Een bom. Sherry en turf die beiden om ter luidst om de aandacht roepen zonder dat één van beide de ander overstemt. Geweldig vind ik dit. Ik ruik getoaste eik, abrikozentaart, romige chocolade, tabak, oud leder, koffie, peperkoek, stroperige karamel, zoute drop, oesters, toast met sinaasconfituur en nog heel wat meer. Zelfs farmy tonen. Natte hond, lichte mest (de geur van een koeienstal). Wat een sensatie! Verdacht drinkbaar op zo goed als 60%. Maar niet minder een bom dan op de neus. Dik en vettig. Turfrook en tabak vallen eerst op, waarna de smaak een vegetaal kantje krijgt. Tabaksbladeren vooral. En rubber. Teer. Chewy. Onderliggend sappige eik. En daarna komt het fruit langzaamaan naar boven: pruimen (big time) en bittere appelsienen. Water versterkt het fruit en is op de smaak dus een meerwaarde (op de neus komen met water de boerderijtoestanden meer naar voor – oké, ook daar een meerwaarde dus). Kruiden? Bwa ja, zoethout en peper. Karamel ook (stroperig). Ansjovis. Gezouten karamel eigenlijk. Uniek. En zo’n afdronk waar maar geen einde aan lijkt te komen. Ongelooflijk geconcentreerd, met de turfrook, de kruiden en de gezouten karamel die het langst blijven hangen. Blij dat ik dit beest heb kunnen ontdekken. En kunnen temmen. 91/100

Talisker 1991 ‘Distillers Edition’

Vandaag een Talisker uit de Distillers Edition reeks. De 1991, gebotteld in 2004.

 

Talisker 1991 Distillers EditionTalisker 1991/2004 ‘Distillers Edition’, 45.8%, OB, Amoroso finish
Zoete neus op pruimen, rozijnen, cake, kandijsiroop, chocolade en karamel, met onderliggend sappige eik, zilt, gember, hazelnoten en turfrook. Het fruit beperkt zich niet tot de pruimen en de rozijnen, ik noteer ook appelsienen. En wat ook niet onvermeld mag blijven, is geboend leder. Rond en romig mondgevoel, zelfs wat stroperig. De kandijsiroop die ik ook op de neus had. Sinaas, gekonfijt fruit, zilt, zoethout en zachte eik. Een kruidigheid in de vorm van gember, peper en kruidnagel. En op de achtergrond natuurlijk de rokerigheid van brandende turf. Geen al te lange afdronk, zilt en zoet (sinaas). Niet slecht, helemaal niet, maar een beetje ongeïnspireerd. De sherry domineert me iets te veel het distilleerderijkarakter. 84/100

Linkwood 20y 1991, G&M Private Collection

Vandaag een Linkwood 1991 van Gordon & MacPhail, die na rijping gefinished werd op Côte Rôtie vaten. Côte Rôtie is één van de oudste wijngebieden van Frankrijk, dat zich uitstrekt over de gemeenten Saint-Cyr-sur-Rhône, Ampuis en Tupin-Semons op de rechteroever van de Rhône. Deze whisky kost je 75 euro.

 

Linkwood 20 YO 1991/2011, 45%, G&M, Private Collection, Côte Rôtie finishLinkwood 20y 1991/2011, 45%, G&M Private Collection, Côte Rôtie wood finish, 1900 bottles
Frisse neus, op het zurige af. Niet geheel ongenaam echter. Yoghurt, groene appels, pompelmoes, dat soort zaken. Achterliggend veenbessen en geroosterd graan. Karamel, kandijsuiker en eik vullen aan. De geur van natte aarde meen ik ook nog te ontwaren. Een beetje ongewoon maar verre van slecht. Op de smaak heb ik dat zure minder, daar heb ik eerst wat zoete tonen zoals karamel, kandijsuiker en pruimencompot. Zoete granen en appelsap ook. Maar dan slaat het om naar drogere en bittere elementen. Een behoorlijke hoeveelheid eik, hars en bittere kruiden. En zelfs lichte tannines (wrang). Rauwe kastanjes. In de lange afdronk verdwijnen de tannines, het blijft wel vrij droog maar er is toch opnieuw plaats voor honing en fruit. Het begon goed, en het eindigde ook niet slecht, maar op de smaak verliest hij het pleit en een score boven de tachtig. 79/100

Lochside 1991/2008, Connoisseurs Choice

Lochside 1981 kent iedereen ondertussen wel, maar ook de andere jaren werd daar gedistilleerd natuurlijk. Zo ook in 1991, een vintage waarvan Gordon & MacPhail blijkbaar een groot deel heeft opgekocht. Deze botteling van 2008 is één van de vele 1991’ers van hun hand.

 

Lochside 1991/2008, 43%, Gordon & MacPhail Connoisseurs Choice, bourbon barrels
Frisse, mineralige geur. Natte stenen, natte gazon, de geur na een zomerse regenbui. Pas daarna zet het fruit zich door. Roze pompelmoes, limoen en mandarijn. Citrus dus. Maar ook ananas na enige tijd. Honing en nougat maken het zoet. En een beetje zout maakt het… eh, zout. Een beetje dus. Op de smaak wordt dit patroon verdergezet. Veel pompelmoes en mandarijn, maar ook het mineralige en het grassige komen terug. Vanille. Misschien wat noten en groene thee als extra. Met de eik erbij maakt dit dat het naar het einde vrij droog wordt, maar nooit storend. De afdronk is niet echt lang en mooi drogend. Witte pompelmoes, bittere sinaas, eik en peper. Verfijnde, elegante whisky. Wordt 1991 met tien jaar extra rijping het nieuwe 1981? Time will tell. 86/100

Bladnoch 21y 1991, Malts of Scotland

In de recentste batch Malts of Scotland zat ook nog een Bladnoch 1991.

 

Bladnoch 21y 1991/2012, 50.9%, Malts of Scotland, bourbon barrel MoS12026, 163 bottles
Opnieuw dat frisse, cleane profiel, gekenmerkt door florale en zoete aroma’s. Ik heb vanille, honing, rietsuiker, bloemen, vers gemaaid gras en weide. Daarachter zit ook geel fruit. Gele pruimen, gele appels, gezoete citroen. Boter. De smaak start vrij scherp en prikkelend, op witte pompelmoes, citroenschil, gras, peper, zoethout, gember… maar deze elementen worden snel vervoegd door zoetere, zoals vanille en opnieuw de rietsuiker. Meer en meer eik, maar de balans tussen dit alles en dan vooral het bittere en het zoete zit goed. De afdronk laat zich niet als kort noch als lang kennen, maar de balans slaat hier wel iets om naar het droge. Clean, puur, scherp, typische Bladnoch uit deze periode. Een profiel dat je moet liggen, maar ik ben fan. Ik proefde hem naast de 1991 The Whiskyman voor The Bonding Dram. Dat niveau haalt hij niet, maar zo heel veel scheelt het nu ook weer niet. 86/100

Glen Moray 15y 1991 ‘Mountain Oak’ final release

In 2003 bracht Glen Moray een eerste deel van de Mountain Oak op de markt, in 2007 en met dus vier jaar extra rijping verscheen het tweede en meteen ook laatste deel van deze 1991, gerijpt op getoaste eikenhouten vaten.

 

Glen Moray 15y 1991 ‘Mountain Oak’ final release, 58.6%, OB 2007, 1158 bottles
De neus start op vanille (niet te verwonderen) en wat vluchtige tonen zoals lijm en vernis. Daarna een lading kruiden zoals nootmuskaat, kruidnagel en zoethout. Niet erg veel fruit, misschien wat ananas en woudvruchten zoals zwarte bessen en braambessen. Wat wel opvalt is dat de vanille meer en meer plaats maakt voor stroperige karamel. En voor praliné. Best genietbare aroma’s, maar het is allemaal nogal springerig, weinig consistent. Romige smaak op zachte karamel, ananas, braambessen, kruiden (peper, gember en kaneel), noten en meer en meer eik. Eik die de rest serieus begint te overvleugelen. En opnieuw vernis, wat hier niet direct een meerwaarde is. Geen al te lange, zeg maar korte afdronk op donkere bosvruchten, de kruiden van op de smaak en eik. Wel, ik vond de 2003 botteling merkelijk beter in mijn herinnering, die vier jaar extra rijping hebben de kwaliteiten van deze whisky wat verstomd. 81/100

North British

North British is een distilleerderij in Speyside die enkel Grain whisky distilleert, whisky van verschillende graansoorten dus en niet exclusief gerst. Ik heb hier nog maar één North British whisky besproken, hoog tijd om dat aantal wat op te krikken, en wel met een twintigjarige van Master of Malt en een vijftigjarige (jawel) van Whiskybase.

 

North British 20y 1991/2011, 55.8%, Master of Malt, first fill bourbon cask #3228, 244 bottles
Een neus die barst van de vanille, gevolgd door kruiden. Kruidnagel (big time), zoethout en kaneel. Appelsiroop, zachte karamel, butterscotch, gezoete koffie, kokos… vooral zoete associaties dus. Ook iets van nat hooi. En warm hout. Aangenaam om ruiken. De smaak is voor z’n alcoholpercentage zacht en romig. En zoet. Zoete granen, karamel, geflambeerde banaan, ananas in blik, kandijsuiker (zelfs wat verbrande kandijsuiker, tonen van crème brûlée), zoethout, kaneel… Esdoornsiroop ook. Het geheel is erg dik, stroperig. Ook een beetje zout, en een weinig eik. Warme krieken. Mwa, ik vind dit best lekker. Middellange afdronk op een zoete kruidigheid, eik en vanille. Doet me wat aan rum denken (het zoete, de banaan). De betere rum dan wel. 84/100

 

North British 50y 1962/2012, 45.2%, Archives, Whiskybase, hogshead #29, 168 bottles
Holala, dit is toch van een andere categorie hoor, gewoon even ruiken maakt duidelijk dat deze toch nog meerdere klassen hoger speelt. De eik en de zoete tonen (kandij- en appelsiroop) deelt hij met de Master of Malt, maar hier komt nog heel wat anders bij kijken, zoals natte aarde, mos en natte bladeren (ik hou enorm van die herfstgeur), rozijnen op rum, geboend leder, tabak, oude geboende meubels (allemaal wat ‘oudere’ associaties). Bijenwas. Kruiden zoals kaneel, zoethout en gember, maar de kruiden noch de eik domineren, iets waar ik wel voor vreesde bij vijftig jaar oude grain. Fruit mag ik zeker niet vergeten te vermelden, en niet zo’n beetje ook. De banaan en de kokos die ik ook in de MoM had en die niet ongewoon zijn bij grain, maar ook rijpe sinaas, mango en al even rijpe kruisbessen, zaken die eerder aan oude single malt doen denken. Knap! Zijdezacht op de tong, waar dat fruit z’n mannetje blijft staan. Sinaas, ananas, banaan, kruisbessen. Tabaksbladeren, munt, iets van natte aarde, was en meer eik dan op de neus. Nougat. Ook hier geen al te lange afdronk, maar wel gebalanceerd, ook hier gaan de eik en de kruiden nooit overheersen, het zoete en het fruit blijven meespelen. Complexe en perfect gebalanceerde grain die je soms doet geloven geen grain te zijn. 90/100

Deze Archives botteling kost je 150 euro, wat een sterke prijs is voor vijftigjarige whisky. Oké, het is grain, maar toch, bij The Whisky Exchange kan je een North British 1962 van Douglas Laing kopen aan 332 pond.

Springbank 21y 1991, Malts of Scotland

Eén van de nieuwe Malts of Scotland waar ik het meest naar uitkeek, is de Springbank 1991. Weet dat dit Springbank 21y is, maar dan voor een fractie van de prijs van de officiële 21. Deze kost immers 109 euro, de officiële kon je een jaar geleden nog aan 250 euro vinden, nu betaal je al gauw het dubbele. Spijtig genoeg kan ik ze niet naast elkaar zetten.

 

Springbank 21y 1991/2012, 51.5%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #MoS12036, 144 bottles
Bijzondere neus. Zoet, fruitig en geroosterd. Bij dat laatste denk ik aan toast, geroosterde noten en licht verbrande cake. Vanille wat het zoete betreft, pruimen, rabarber en perzik wat betreft het fruit. Dan duidelijk ook de geur van heide, en droog hooi. Gember en zoethout. Bijenwas. Arachideolie. Misschien ook wat oud leder. Bijzonder, een uniek profiel. Op de smaak is hij meteen een stuk zilter, alhoewel hij erg zacht en romig is. Zilt dus, maar ook vanille, kruiden (peper, gember en kaneel), rabarber, cassis en bijenwas. Drogende eik. In de verte een klein beetje rook. Bittere sinaas. Lange afdronk op perzik, de rabarber die van geen wijken weet en ronde eik. Ik kan dus niet vergelijken met de OB, maar als ik naar de prijzen kijk, weet ik het wel. 90/100

Bladnoch 21y 1991, The Whiskyman for The Bonding Dram

The Bonding Dram van Jeroen Moernaut brengt zo af en toe een eigen botteling voor z’n klanten op de markt. En de geschiedenis leert dat Jeroen z’n vaten wel weet te kiezen. Ik denk aan de erg lekkere Laphroaigh 1996 en de minstens even lekkere Macduff 2000. Ik kan alleen maar hopen dat de botteling van dit jaar – samen met The Whiskyman deze keer – een beetje in de buurt komt.

 

Bladnoch 21y 1991/2012, 52.9%, The Whiskyman for The Bonding Dram, bourbon barrel, 118 bottles
Cleane neus. Zoet en grassig. Hooi en weide (met z’n boterbloemen en klavers). Boter en karamel (toffee). Rietsuiker (iets wat een typisch element in Bladnoch uit deze periode lijkt te zijn). Wat ananas ook. In blik. Of uit blik eigenlijk. Alleszins een geopend blik. Whatever, ik kan hier erg van genieten. Een unieke, uitgepuurde stijl. Op de smaak heb ik weer dat boterige en dat grassige, samen met de romige karamel. Maar ook veel vanille nu. Vanillefudge. Daarna meer en meer eik en pompelmoes, zorgend voor een aangename bitterheid. Peper en zoethout qua kruiden. Bitter-zoet in evenwicht. Middellange afdronk op citrus, vanille, kandijsuiker en sappige eik. Lang getwijfeld over de score, tot ik er een andere Bladnoch 1991 naast zette die ik 86 punten gaf. Deze gaat er vlotjes over, zeker de neus is nog een stuk beter. Knappe selectie dus. 88/100

The Littlemill Sessions – part I

Ik heb hier nog acht Littlemill samples staan, geduldig wachtend op een geschikt moment om eens naast elkaar gezet te worden. Dat moment was gisterenavond. Zes van deze samples komen van de jongens van Whiskybase (waarvoor nogmaals dank). Ik publiceer mijn bevindingen per twee, vandaag het eerste koppel, een oude jongeling en een jonge op middelbare leeftijd.

 

 

De Littlemill 8 is lange tijd dè standaardbotteling van deze Lowland distillery geweest. Ik proefde in het verleden al een botteling van rond de eeuwwisseling, die me niet erg beviel. Vandaag ga ik wat verder terug in de tijd met een botteling van begin jaren tachtig. Ik proefde tijdens onze reis naar Orkney een versie uit datzelfde tijdsvak, in het Lynnfield hotel in Kirkwall. En ik niet alleen, toen we toekwamen was de fles nog zo goed als vol, toen we twee dagen later uitcheckten, zat er nog een bodempje in. Een whisky die m.a.w. bij heel wat clubleden in de smaak viel. Geen idee of dit dezelfde batch betreft (weliswaar ook groen glas en 40%).

 

Littlemill 8y, 40%, OB early 1980’s
O ja, dit ligt in dezelfde lijn. Fris, fruitig en floraal aroma. Delicaat en elegant, zonder opvallend old bottle effect. De geur van een weide in de lente, met z’n gras en allerlei bloemen, vergezeld van witte perzik, mandarijn en ananas. Een lichte kruidigheid ook. Oosterse kruiden? Zacht en boterig mondgevoel. Een beetje granen in het begin, snel gevolgd door fruit (mandarijn en abrikoos), florale aroma’s en ook wat kokos. Opnieuw kruiden die ik niet onmiddellijk kan plaatsen. Soit, het belangrijkste is dat ik dit wreed lekker vind. De afdronk kan je moeilijk lang noemen, maar ook hier is dit echt wel lekkere whisky. Niet complex, absoluut niet gelaagd, gewoon zalige simpele drink-away whisky. Meer moet dat zeker niet zijn. En veel beter dus dan de recentere botteling die ik kon proeven. 89/100

 

De tweede Littlemill is er ééntje uit 1991, een periode – rond 1990 – die ons al meerdere schitterende Littlemills heeft gegeven. Deze werd gebotteld voor de Deense whiskyclub Falster.

 

Littlemill 16y 1991/2007, 53.5%, Dansk Maltwhisky Akademi for Falster
De neus start licht alcoholisch maar gaat snel over in heerlijke fruitige tonen. Zoet en zelfs licht tropisch fruit. Ananas, kokos, kiwi, banaan, rijpe kruisbessen. Ook de vanille, de marsepein en de honing maken het geheel smeuïg zoet. Bijenwas en leder vullen aan. De smaak is al even smeuïg en romig. Boter, vanille, warme appelcake (inclusief de kaneel) en fruit vallen op. En ook hier is dat fruit zoet en zit er een tropische toets in. Middellange afdronk, romig, op dezelfde zoet/fruitige tonen als de smaak. Niet super complex, wel super lekker. 91/100