Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1977’

Highland Park 33y 1977, The Perfect Dram

Vandaag een whisky van het Perfect Dram label, uit de periode dat er ook nog veel perfecte drams waren, de Highland Park 1977. Bedankt voor de sample Lars.

 

Highland Park 33y 1977/2010, 52.3%, The Perfect Dram, TWA, bourbon hogshead, 193 bottles
Donker kleurtje voor een ex-bourbonvat. Wel fantastisch lekker om ruiken. Honing en heide (het is HP nietwaar), rook van sigaren en een beetje turf, zilt en veel fruit. Mandarijn, aardbeienconfituur, kersen, perziken. Iets van Earl Grey thee. Gember en kaneel. Zeker dat dit een bourbonvat was? Soit, ik ruik ook nog vanille-fudge. En zeelucht. In de verte zelfs wat diesel. Erg complex deze geur. De smaak is rond en romig, redelijk dik gevoel. Meer kruiden en meer eik dan op de neus, maar ook leder, turfrook, heide, hooi (de droge variant), honing, appelsien en allerlei confituren. Noten zorgen voor een heel mooie bitterheid. Ik tref ook aardse tonen aan. Wortels, natte grond. En het zilt van de neus keert terug. Zoute drop. Lange, gebalde afdronk, vol van smaken, met de nadruk op honing, zilt, eik en kruiden. Zonder die honing was het mij waarschijnlijk wat te droog geworden, nu is het perfect. Heerlijke, rijke en volle HP. 91/100

Advertenties

Caperdonich 35y 1977, Cadenhead small batch

Nog zo’n whisky uit de small batch reeks van Cadenhead waar ik toch wel benieuwd naar was, is deze Caperdonich 1977. We kennen allemaal de vaak sublieme 1972’ers. Vergelijken is misschien niet helemaal eerlijk maar toch onvermijdelijk.

 

Caperdonich 35 YO 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batchCaperdonich 35y 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batch, sherry butt, 384 bottles
De neus is alvast minder expressief fruitig dan het bewuste 1972 profiel. Ik heb in eerste instantie hars, nagellakverwijderaar en een beetje lijm (velpon). Kruiden zoals kaneel en gember, en eik. Pas nadien fruit. Pompelmoes, abrikozen, mandarijn en aardbeien. Honing. Lichte mineralen en al even lichte zeelucht. Ook op de smaak moet het fruit zich wat in de schijnwerpers werken, de eik en de kruiden dreigen de bovenhand te krijgen. En naar het einde toe is het niet meer dreigen, dan komt het fruit er niet echt meer aan te pas. De mandarijn, de abrikozen en de aardbeien, samen met een beetje meloen delven langzaamaan het onderspit tegen de gember, de nootmuskaat en de peper. En de eik natuurlijk. Het geheel is dus eerder droog, alhoewel ik toch wat marsepein proef. Op de duur is dat amandelen pur sang. Vrij lange, drogende afdronk. Lekkere Caperdonich die naar het einde toe te droog wordt om de negentig te halen. En voor 300 euro wil ik Caperdonich 1972. 88/100

Ardmore 23y 1977, Signatory

Vandaag nog zo één van die dumpy Signatory flessen, die mij wel vaker kunnen bekoren. Een Ardmore 1977.

 

Ardmore 23 YO 1977/2000, 58.1%, Signatory, cask 1183Ardmore 23y 1977/2000, 58.1% Signatory, cask 1183, 306 bottles
Mooie ronde, olieachtige neus op tonen van zachte turf, olijfolie, gedroogde bloemen, heide, nat hooi en zelfs wat mest. Nogmaals, dat is een meerwaarde, hoe gek het ook klinkt. Zoetzuur geheel. Gesuikerd citroensap. Een beetje zilt ook wel. Niet supercomplex, wel erg aangenaam om ruiken. Op de smaak is de turf nog wat promintenter aanwezig, en het gevoel is ook hier olieachtig. Peper, nootmuskaat en gember zorgen voor de nodige pit, citroen en sinaas voor wat fruit, vanille en nougat voor zoets. Lange afdronk, op turfrook, kruiden en citrus. Dat olieachtige is hier een absolute meerwaarde. De lichte farmy toets op de neus zeker ook. Weer een erg lekkere Signatory dumpy. 88/100

Ardmore 17y 1977, Cadenhead White Label

In april dit jaar bezochten we met een aantal Fulldramleden Orkney. Op weg daarnaartoe verbleven we in Dornoch en logeerden in het statige Dornoch Castle hotel. Het leuke aan dit hotel is dat het niet alleen een prachtig kader biedt, het eten er zalig is en het comfort ruimschoots aan onze verwende eisen voldoet, de twee gasten die het hotel uitbaten, Simon and Phil, zijn daarboven echte whisky freaks. Het hotel heeft dan ook een geweldige whiskybar en de jongens doen niets liever dan andere liefhebbers mee te laten genieten van allerlei lekkers, van op of onder de toog. Met hun kennis en leuke verhalen is het voor je het weet een gat in de nacht. Ze organiseren ook whisky tours en speciale tastings op verzoek. Echt een aanrader als je de noordelijke Highlands zou willen bezoeken. Dalmore, Clynelish, Glenmorangie, Teaninich, Balblair, het ligt allemaal op minder dan een half uur rijden.

In hun bar proefde ik een geweldig lekkere Ardmore 1977 van Cadenhead. Aangezien er niet veel meer in de fles zat, kocht ik dat laatste restje en nam het mee naar huis. Vandaag proef ik ‘m opnieuw. Cadenhead bottelde deze Ardmore onder z’n beruchte White Label. Onder dit label werden enkel zeer bijzondere whisky’s gebotteld, bijzonder als in speciaal, exhuberant, moeilijk, vreemd. Ik proefde hiervan al een erg bizarre Inchgower 1977. Deze is in verhouding dan nog erg gewoon. Nu ja, gewoon…

 

Ardmore 17y 1977/1995, 59.9%, Cadenhead, white label, cask 7625
Muahaha, wat is die neus goed! Heerlijke zoete en mineralige turf, vol en rond. Natte aarde, even natte stenen en dito gras. Lichte granen, appelsap en de geur van olijfolie komen daar bij. Vooral die olijfolie valt op. Kokos en amandelen ook. Mmm, rabarbermoes nu. Een beetje vanille. Iets wassigs ook. Kaarsvet. En dan… dan gaat ie de farmy toer op, boerderij-assocaties dienen zich aan. Iets wat ik altijd ten zeerste kan appreciëren. Het natte gras gaat richting nat hooi, de natte hond komt erbij. Allemaal nogal nat dus. Over de boerendochter ga ik wijselijk zwijgen. Soit, hoog tijd om te proeven, nog langer over die neus doorbomen, dat komt niet goed. Zeer stevig en krachtig mondgevoel, maar toch ook romig. Erg vol. En eh, nat ja. Maar vooral fantastisch lekker, ik vind ‘m op de smaak nog boven de neus gaan. Assig, maar op de mooiste manier denkbaar. Die assigheid is perfect ingekapseld in olie (olijfolie) en zoete en fruitige aroma’s. Vanille, rozijnen, chocolade, gezoete rabarber, zoete perziken en citroen met veel suiker. Gember en zoethout, en ook peper omwille van het alcoholpercentage. Gezouten boter. Marsepein (de amandelen spelen weer op). Zilt, maar dat hadden we al in de boter. Man, dit is ècht goed. En hij heeft geen druppel water nodig. De afdronk dan, die er gelukkig ook. En hij is lang. Maar ook romig, net zoals de smaak. Zoet, rokerig, fruitig, waxy en olieachtig. Maar dat kan ook de gezouten boter zijn. Sublieme zeventienjarige whisky. Vreselijk complex maar perfect gebalanceerd. En enorm drinkbaar voor 60%. Een toppertje. 92/100

Iets om naar uit te kijken op veilingen, alhoewel je ‘m ook nog kan vinden bij Whisky Online. Met verzendkosten kost hij je wel 340 euro. Heb ‘m maar laten staan…

Twee Glenturrets van Malts of Scotland

Nu ik met de nieuwe Malts of Scotland bezig ben, viel mijn oog op twee samples van bottelingen uit een vorige batch van begin dit jaar, samples die wat aan mijn aandacht ontsnapt waren. Laat me daar vandaag even tijd voor maken. Het betreft twee Glenturrets, een 1980 en een 1977. Prijzen? 120 en 170 euro.

 

Glenturret 31y 1980/2012, 42.5%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #MoS12008, 192 bottles
Zoete neus. Zowel zoet fruit als andere zoete elementen zoals vanille, honing en suikerspin. Zoete granen (Frosties). Wat het fruit betreft, denk ik aan ananas, rijpe sinaas en sappige perziken. Daarna natte bladeren en mos. En tenslotte een lichte mineraliteit. Ondanks het alcoholpercentage heeft ie iets etherisch. De geur is aangenaam zonder meer, iets te vluchtig, te weinig diepgang. De 42% maakt dat hij erg vlot drinkbaar is. Ook hier is het het zoete wat eerst opvalt, maar het is een wat bizarre zoetigheid. Een soort snoep dat ik niet direct kan thuisbrengen. Vanille, dat is dan weer wel vrij gewoon. Sinaas en ananas opnieuw, maar die ananas is wel erg rijp, overrijp eigenlijk. Pils ook. Eik, licht drogend. Weinig kruiden, het is enkel de eik die voor de wat drogere toets zorgt. Geen al te lange afdronk, op vanille en fruit. Lekker zonder meer. 85/100

 

Glenturret 34y 1977/2012, 47.4%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #MoS12007, 222 bottles
Deze gaat op de neus alvast wat dieper, vertoont meer body. Het leeftijdsverschil is amper drie jaar, het lijken er minstens tien. Vol en rond, helemaal niets vluchtigs. Mooie, sappige eik en ronde zoete tonen van honing, vanille en rijpe bananen. Geflambeerd. Ook in deze wel wat granen, maar niet zoals in jonge whisky’s, niet zo scherp. Pas nadien komt er meer fruit door, de banaan wordt vergezeld van sinaas en mango. Praliné en melkchocolade. Hooi. Best complex, complexer dan de 1980 in ieder geval. Zoete en fruitige smaak: de banaan maar ook meer en meer citroen. Best wat kruiden ook, vooral gember valt op (met het zoete karakter komen we bij Canada Dry). Veel noten naar het einde. Mout, en in het verlengde daarvan komt ook hier de pils om de hoek kijken, iets waar ik niet altijd even enthousiast over ben. Lange afdronk, licht drogend met voldoende ruimte voor het (citrus)fruit. Beter dan de 1980, maar de pils op de smaak kost ‘m toch een punt of twee. 87/100

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’

De Highland Park ‘Bicentenary’ werd in 1998 gebotteld ter gelegenheid van – u raadt het al – het tweehonderdjarig bestaan van de distilleerderij. De keuze voor deze feestfles viel op een 21-jarige whisky gedistilleerd in 1977.

 

Highland Park 1977 ‘Bicentenary’, 40%, OB 1998
Erg aangename maar eerder lichte neus (het alcoholpercentage) op elementen die niet ongewoon zijn voor Highland Park: zilt, honing, heide, zachte rook en eik. Zachte, sappige eik is dat. Geboende meubels ook en wat oud leder. Pas in tweede instantie heb ik fruit: perzik, peer en druivensap. Lichte bijenwas. Allemaal erg elegant, breekbaar bijna. Romig en zacht mondgevoel. Meer turf, nog steeds een behoorlijke hoeveelheid honing, nu aangevuld met vanille. En ook de bijenwas zet zich verder op de smaak. Net als het zilt trouwens. Daarna kruiden, zowel de keuken- als de tuinvariant. Eucalyptus, nootmuskaat en zoethout onder meer. Qua fruit moet ik het hier met sinaas doen, de schil van sinaas meer bepaald. Vergezeld van donkere chocolade geeft dit de geweldige orangettes. Best lange afdronk, zoet en waxy, met lichte turf en tonen van mokka die ook nog om de hoek komen kijken. Delicate en subtiele whisky die eigenlijk enkele extra graden alcohol kon gebruiken. Zeer lekker, complex ook, maar wat dun. 88/100

Glen Moray 34y 1977, Malts of Scotland

Een andere botteling in de nieuw batch Malts of Scotland is een Glen Moray 1977. Glen Moray was sinds 1923 in handen van de Glenmorangie groep, maar in 2008 werd het verkocht aan het Franse La Martiniquaise.

 

Glen Moray 34y 1977/2012, 52.1%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12021, 172 bottles
Geroosterde noten! En nog niet zo’n klein beetje. Daarna – en in het verlengde ervan – marsepein. Best wat fruit ook, diverse soorten: ananas, mandarijn, witte perzik. Geboende oude meubels. Onderliggend mooie, sappige eik. Een neus om van te genieten. Een gelijkaardig patroon op de smaak. Eik, meer dan op de neus maar ook hier sappig, eerder dan drogend. Lichte (antiek)was, kruiden en fruit: pompelmoes en mandarijn. De kruiden groeien, allerlei tuinkruiden. Groene thee. Naar het einde en in de afdronk toch wat drogend. Die afdronk is vrij lang te noemen. De neus alleen is 90 punten waard. 88/100

Inchgower 1977, Cadenhead White label

Inchgower onderging een grondige verbouwing in 1966, de productiecapaciteit werd verdubbeld, maar amper 1% van de productie is bestemd voor botteling als single malt, de rest gaat naar de blends van Diageo, de huidige eigenaar van de brand.
Vandaag een botteling onder het zeer zeldzame White label van Cadenhead. Dermate zeldzaam dat ik zelfs geen foto van de fles vind. Hiernaast dan maar een Glendronach onder hetzelfde label.

 
Inchgower 1977, 59.2%, Cadenhead +/- 1993, cask 9718, White Label
Dit is een wel erg bijzondere Inchgower. Niet alleen omdat deze White Labels zo erg zeldzaam zijn, maar ook het profiel van deze whisky is uniek. Hij heeft een nogal – op z’n zachtst gezegd – vreemde twist. We hebben hier lang over zitten discussiëren. Voor sommigen was het sulfer, niet voor mij. Ik vond het vreemde zeker geen off note, integendeel, ik vond het aangenaam. Ik dacht eerder een soort zoete, aangebrande toestand. Verbrande cake misschien – dat heb je soms nog in whisky – maar dan serieus verbrande cake. Verbrande karamel ook wel. De neus gaat verder op dit soort associaties. Iets zwaar geroosterd, geroosterde en gesuikerde amandelen? Daarnaast rook en koffie. Toch lekker hoor. In de smaak naast de aangebrande zaken hout en rook (woodsmoke), suiker en veel kruiden (zoethout vooral). Lange, zoete, kruidige en rokerige finish. Bizarre whisky, maar ik ‘m wel erg appreciëren. 89/100

Glen Spey 33y 1977, A. Dewar Rattray

Een andere nieuwe Rattray is een Glen Spey 1977. Glen Spey is een wat obscure distilleerderij, gelegen in de buurt van Rothes, Speyside. Z’n geschiedenis gaat terug tot 1884, het jaar dat James Stuart, toenmalig licentiehouder van Macallan, besloot een oude molen om te bouwen tot een distilleerderij. De productie werd op gestart in 1885.

 

Glen Spey 33y 1977/2011, 47%, A. Dewar Rattray, bourbon hogshead #3659, 121 bottles
Ronde en frisse neus op zoete en kruidige tonen. Tuinkruiden en planten. Voor het zoets zorgen honing, vanille en druivensap. Nog meer fruit in de vorm van meloen, ananas en rabarber. Gedroogd gras, zoethout, anijs, mineralen en licht verbande toast, met onderliggend een beetje eik. Erg mooie, elegante neus. Ook op de tong is dit een erg elegante whisky, rond en romig, Honing, vanille en fruit (appel, ananas en sinaas) vermengd met veel kruiden. Zoethout, anijs en peper zijn de eerste waar ik aan denk. Hooi, ook hier, net als de eik en nog wat hars naar het einde toe. Middellange afdronk op kruiden en amandelen. Fris, levendig en ‘groen’ (het gras, de planten), proeft helemaal niet als een 33-jaar oude whisky. Maar wel lekker, absoluut. En met z’n 120 euro ook erg betaalbaar voor die leeftijd. 89/100

Benriach 34y 1977 for Asta Morris

We hadden al een Benriach 1978 voor Asta Morris (die niet slecht was) en een Benriach 1975 voor Asta Morris (die er ook mee door kon). Bert Bruyneel vond dit niet genoeg, hij botste immers op een vat 1977 dat hij echt niet kon laten liggen. Integendeel, het ligt vanaf deze week in de handel. En heden zit het ook in mijn glas.
In tegenstelling tot de twee voorgangers is dit geen sherryvat, maar een refill bourbon. Ik proef ‘m naast de 1975 en 1978.

 

Benriach 34y 1977/2011, 45.7%, OB for Asta Morris, refill bourbon #9119, 175 bottles
Deze is qua neus alvast subtieler dan de 1978. Gelaagder, complexer ook. Net als de 1978 is hij zoet en fruitig, op sappige appels en peren, maar ook mandarijn en banaan. Vanille eerder dan de stroop. Zachte melkchocolade. Daarna komt er iets licht grassigs en kruidigs bij: heide, hooi, kaneel en tijm. Zeer mooie onderliggende eik. Romig en stevig mondgevoel, licht prikkelend op wit fruit, pompelmoes en mandarijn. Honing, gedroogd gras, marsepein, zachte eik en kruiden. Iets van Mandarin Napoleon. Prachtig. Zeer boeiende whisky, elegant en complex. Vrij lange, verwarmende afdronk. Op de neus verschillend van de 1978 (qua profiel eerder richting de 1975) maar zeker even mooi, op de smaak gaat deze voor mij over de 1978, en dus een puntje meer. Ja ja, Bert weet wat lekker is. En deze is veel meer dan lekker. 93/100

Ardbeg 1977

Ardbeg 1977, een klassieker die je vaak tegenkomt op veilingen. En nog best betaalbaar. Nu ja, ergens tussen 220 en 250 euro, goedkoop is dat niet, maar anderzijds is dat niet meer dan recente jonge officiële single casks.

 

Ardbeg 1977, 46%, OB 2002
De geur van deze whisky doet me denken aan een wandeling langs het strand, maar al evenzeer aan een kampvuur. Wel ja, een kampvuur op het strand. Ik denk dat dat ondertussen verboden is, maar zo zou het ruiken. Zilt, zeewier, jodium en rook. Wat fruit erdoorheen. Sinaas en mandarijn. Delicaat en elegant, met weinig turf. Het mondgevoel is olieachtig, romig en licht. Zachte rook, best wat citrus, vanille (best zoet), licht zilte tonen, vlees. Een hammetje aan het spit (boven dat vuur op het strand dus). De turf(rook) groeit, en maakt het geheel na enige tijd aangenaam drogend. Kruiden komen er bij, net als een beetje teer. Maar het blijft allemaal zijdezacht. Zeer lange, verwarmende afdronk op turfrook en sinaas. Complexe en elegante whisky, klassieke jaren zeventig Ardbeg eigenlijk. 91/100

Macallan 23y 1977, Silver Seal

Vandaag een Macallan van Silver Seal. Silver Seal is een Italiaanse bottelaar, opgericht in 1979, die vooral na 1990, de periode dat Sestante er de brui aan gaf, meer en meer whisky begon te bottelen. Sinds kort is Max Righi (Whisky Antique) de wereldwijde verdeler van Silver Seal. Deze whisky is trouwens ook bij hem te koop.

 

Macallan 23y 1977/2000, 50%, Silver Seal, First Bottling, 240 bts.
Veel aarde-toetsen op de neus. Ik denk aan bosgrond met varens, mos, paddestoelen enzomeer. Daardoorheen rook van het hout en kruiden. Kaneel, kruidnagel, tijm. Noten ook en fruit. Banaan? Rode appels zeker wel. En orangettes. En iets licht waxy. Lekkere neus, absoluut. Op de smaak mooie eik die nooit te droog wordt, kruiden (zoethout), sinaas, pruimencompot, karamel en de wood-smoke die ik ook al op de neus had. Romig, zijdezacht mondgevoel. Lange afdronk op kruiden, eik en fruit. Hier wel wat drogend. Knappe balans, lekkere whisky. 87/100

Een oude Pittyvaich

Pittyvaich, hebben we die hier al gehad? O ja, een 1974 Kingsbury die ik heerlijk vond (91/100). Eens zien of deze van Cadenhead voor Bar Metro in Milaan de vergelijking kan doorstaan…

 

Pittyvaich 1977, 56.6%, Cadenhead for Bar Metro di Giorgio D’Ambrosio, Milano, Sestante Import, +/-1990, 75cl
Wat ranzige neus op boter en kaas (kaas die al lang terug in de koelkast had moeten liggen), gedroogd gras en een heel klein beetje (groen) fruit. Granny Smith? Voor de rest wordt de geur gedomineerd door de alcohol. Water toevoegen maakt het geheel niet veel beter. Ook de smaak is niet om over naar huis te schrijven. Erg grassig en alcoholisch zonder water, met wat kruiden (munt, gember) en dezelfde zure appels van op de neus. Onrijpe bananen. Water toevoegen maakt het geheel toegankelijker maar daarom nog niet lekkerder. Eerder lange afdronk, een beetje zoet maar ook licht wrang. Minder slecht met een beetje water maar op geen enkel moment lekker. 74/100

Banff 1977 & The Bony King of Nowhere 2011

Vandaag een avondje in het teken van complexiteit & gelaagdheid. Ik heb weken zitten wroeten op Eleonore, het tweede album van The Bony King of Nowhere (die in Gent door het leven gaat als Bram Vanparys), dat begin dit jaar gelanceerd werd. Zijn debuut Alas my Love vond ik erg sterk, deze tweede plaat kon mij na een eerste keer beluisteren maar matig boeien. Na een tweede en derde luisterbeurt vond ik het al iets beter, maar de muziek raakte me nog altijd niet. Nadat een kameraad mij dropbox-gewijze twee albums bezorgde, waaronder toevallig ook deze plaat, heb ik me nog eens aan Eleonore gezet. Zijn lofzang op de plaat deed me twijfelen. En, ik moet toegeven, hoe meer tijd ik Eleonore geef, hoe vaker ik een nummer beluister, hoe meer lagen er naar boven komen en hoe beter de plaat wordt. Vooral Some are Fearfull, maar ook Going Home, Here Them Calling en The Poet hebben zich in mijn hoofd langzaamaan omgetoverd van eerder lelijke eendjes tot sierlijke zwanen.

Banff, en zeker Banff van de jaren zeventig schijnt bij mij een gelijkaardig effect te hebben. Na een eerste keer ruiken en proeven, kan ik dat appreciëren maar ook niet meer dan dat. Het is pas met deze whisky tijd te geven, dat hij openbloeit en z’n ware gelaat toont. Laagje na laagje geeft hij z’n geheimen prijs, de lagen die langzaamaan tot een mooi gebalanceerd geheel komen. Als je dit type Banff de tijd niet geeft, heb je een hoekige, stuurse, sobere en wat scherpe whisky. Neem je er wel je tijd voor, dan heb je vaak vloeibaar goud in je glas. Denk maar aan de 1971 van de Dead Whisky Society.

Ik geniet vandaag dus zowel auditief, olfactorisch als gustatorisch van ‘gelaagdheid’. Of zoiets.

 

Banff 24y 1977/2002, 50%, Silver Seal ‘Missing’
Subtiele en complexe neus. De start is wat je zou kunnen omschrijven als ‘etherisch’. Vluchtig, spirity. Licht alcoholisch, tinner, lijm, vernis. Wat scherp. Dan een lichte granigheid en fruit. Banaan, rijpe sinaas, perzik. O ja, dat fruit komt er mooi door. Onderliggend ook hooi, vanille, noten en wat jodium. En daar dan weer onder zachte kruiden. Mosterd, linde en gember. Alles vrij ‘licht’ dus. Geen gemakkelijke neus, maar als je er je tijd voor neemt ontdek je de lagen en de complexiteit. De smaak is directer. Zoet (marsepein, enorm, nougat ook) en fruitig (perzik, abrikoos) met een erg aangename bitterheid erdoorheen. Pompelmoes, eik, peper en zoute drop. Best lange, bitterzoete, kruidige afdronk. Lekkere en vooral boeiende whisky. En toch wel een uniek profiel, Banff. 88/100

Caol Ila 16y 1977, Cadenhead

Vandaag proef ik een oude jonge Caol Ila. Deze Cadenhead botteling is een 1977, maar al bijna twee decennia geleden op flessen getrokken.

 

Caol Ila 16y 1977/1993, 58.6%, Cadenhead
De neus van een hammetje aan ‘t spit, rokerig en zilt, maar ook van behoorlijk wat groene appels, net als van gras (hooi misschien eerder), mineralen (natte steen), mosterd en peper. Dik en boterig op de tong. Hier heb ik in eerste instantie turf, daarna een stevige portie kruiden en wat hout. Hier is echter niet veel fruit te bespeuren, tenzij wat witte pompelmoes. Lange afdronk op kruiden en turf. Lekkere, foutloze Caol Ila, ook toen al. 86/100

Glenlivet 32y 1977, Asta-Morris

Glenlivet verhuisde in 1858 naar z’n huidige locatie Minmore. Daarna rees de ster van deze distilleerder naar ongekende hoogtes, mede dankzij de exclusieve verdeling via Andrew Usher & Co. Usher is trouwens de vader van de consistentie in blends (altijd hetzelfde profiel trachten te behouden).
Vandaag proef ik een 1977 van het nieuwe Asta Morris label.

 

Genlivet 32y 1977/2010, 56.8%, Asta Morris, bourbon cask
Een neus die zeer mooi van start gaat op zoete en fruitige toetsen. Tuinfruit à la appels, peren en perziken. Daarna komt er een lichte grassigheid bij, net als vanille, cacao, boter en nootmuskaat. Bijenwas, wat nog meer naar voor komt met enkele druppels water. Leder dan ook. Perfect verweven. Een hint van cider is nog het vermelden waard. Net als bloemen en bloesems, alles erg elegant en subtiel. Stevig, romig, bijna boterig mondgevoel. Op de tong meer kruiden en eik, maar het fruit blijft prominent aanwezig, zeker met een beetje water. Qua kruiden denk ik aan kaneel, gember en wat peper. De eik is zacht maar zorgt toch voor de nodige pit. Vanille, cider (hoe langer hoe duidelijker), appelcompot en ook nog wat mandarijn. Middellange afdronk op vanille, appels, gember en zachte eik. Het label vermeldt dat the whisky will give the best of itself with some drops of water, en dat klopt als een bus. Mooi zonder water, prachtig mét. En niet te vergeten, dit is drinkbaar, bangelijk drinkbaar. Eigenlijk een ideale dagelijkse whisky. Met standing. 90/100

Royal Lochnagar 28y 1977, Blackadder Raw Cask

Lochnagar is één van de drie Schotse Highland distilleerderijen die het label Royal in hun naam dragen. Ook Brackla en Glenury hebben Royal respectievelijk voor en achter hun naam staan.
Lochnagar ligt in de buurt van Balmoral Castle, het zomerverblijf van de Britse koninklijke familie. De toenmalige koningin, Queen Victoria, bezocht midden de negentiende eeuw met haar bijzit Albert de pas opgerichte distilleerderij – die toen nog New Lochnagar heette, de oude brandde volledig af – en was dermate onder de indruk van het productieproces en vooral het resultaat ervan, dat Lochnagar meteen tot koninklijk leverancier gepromoveerd werd. De naam werd omgedoopt tot Royal Lochnagar en de prijzen van hun whisky in lijn daarmee noordwaards aangepast.

 
Royal Lochnagar 28y 1977/2005, 58.5%, Blackadder Raw Cask, cask 310, 260 bottles
Lekkere, stevige neus. Romig en zoet met wat hout erdoorheen. Boter, honing, amandelen, vanille, eik, perzik en een heel klein beetje rook op de achtergrond. Olijfolie. Niet slecht, verre van. Ook de smaak is best oké, alhoewel ik de neus prefereer. Krachtig met behoorlijk wat hout. Zoet en bitter. Veel kruiden (het hout), peper vooral, honing, graankoeken, wat fruit (witte perziken en sinaas). Meer rook dan op de neus. Aangename, romige, bitterzoete afdronk met hout, veel noten en honing. Marsepein. De neus en de afdronk zijn de beste delen van deze whisky. 85/100

Glen Scotia 33y 1977, A.D. Rattray

Het stadje Campbeltown op het gelijknamige schiereiland telde op een gegeven moment liefst 33 distilleerderijen, wat het tot de whiskyhoofdstad van Schotland maakte. De financiële crisis rond 1930, de drooglegging, overproductie, de opkomst van blends, twee wereldoorlogen, de instorting van het Britse rijk en de soms povere kwaliteit van sommige producenten, leidde tot de sluiting van al deze distilleerderijen op twee na, Springbank en Glen Scotia. Recent kwam daar met de heropstanding van Glengyle opnieuw een derde bij.

 
Glen Scotia 33y 1977/2010, 57%, Dewar Rattray, cask 985, 195 bottles
Sherry hogshead. Lekkere zoete sherryneus. Veel gedroogd fruit à la pruimen, dadels en abrikozen. Vooral die laatste. Wat nog? Tabak, noten, aarde, zachte rook, zilt, rijpe, overrijpe appelsienen, orangettes, leder, zoethout, hooi, heide… complex that is. Stevig en verwarmend op de tong met gelijkaardige associaties. Ik heb het gedroogde fruit terug, de noten (amandel en okkernoten), karamel, kruiden, tabak, koffie ook. Daarna zwarte bessen, zeezout en stroop. Kandijstroop. Lange, droge en bitterzoete afdronk, met wat ‘herbal’ tonen. Lekkere oude Glen Scotia waarbij de droge sherry mooi wordt gecounterd door het zoets. 88/100

Glen Spey 1977, Malts of Scotland

De derde in de rij is een Glen Spey, een geweldige Glen Spey. De whisky is gedistilleerd op 21/11/1977 en gebotteld in oktober dit jaar.

 
Glen Spey 31y 1977/2009, 55.8%, Malts of Scotland, cask 3656, 210 bottles – Speyside
Frisse, fruitige geur, mooi verweven met het hout. Meloen, perzik, druiven (druivensap). Acaciahoning. Na een tijdje komt het hout opzetten zonder echt te domineren. Lekkere kruidigheid, eerder de ‘herbs’ kruidigheid. Eucalyptus. Planten. Knap! De smaak is aangenaam bitter. Het hout heeft z’n werk gedaan, maar het maakt deze whisky niet te scherp of te bitter zoals vaak wel het geval is bij oudere whisky. Het zoete (ook hier honing) en de kruiden (peper, zoethout) counteren en maken het een mooi gebalanceerd geheel. Behoorlijk lange, bitterzoete afdronk. Zéér lekkere whisky vind ik dit, en een meer dan geslaagde kennismaking met deze distilleerderij. 90/100