Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Speyside’

18 jun

Malts of Scotland duo: Bowmore & Ballindalloch 2000

Het volgende koppel Malts of Scotland dat ik proef is de Bowmore 2000 en de Ballindalloch 2000. Deze laatste is een Glenfarclas ‘in disguise’. Nu, buiten het feit dat beide whisky’s gedistilleerd werden in het jaar 2000 hebben ze bijzonder weinig gemeen. Van een ‘head to head’ is dan ook geen sprake, gewoon twee whisky’s op een rijtje.

 
Bowmore 9y 2000/2010, 58.7%, MoS, cask 800266, 219 bottles
Dit is een bourbonvat, en een zusje van vat 800267 dat enige tijd geleden door de Malts of Scotland werd gebotteld. De neus geeft lichte turf en dito zilt. Houtskool ook, oesters, een beetje iodium, wat sinaas en citroen, vanille en een licht mineralige toets. Vleessaus? Alles redelijk gedempt, er springt niets uit. Wat water toevoegen wijzigt het profiel niet echt. De smaak is stevig en mondvullend. Zilt (veel zilt), turf, assen, een lichte zurigheid (limoen?) en wat kruiden. Water maakt ‘m toegankelijker en geeft de rook wat meer vrij spel. Niet al te lange, zilte afdronk. Het geheel is vrij simpel, deze whisky mist een beetje persoonlijkheid. Verre van slecht hoor, maar ook niet om over naar huis te schrijven. 83/100
 
Ballindalloch 9y 2000/2010, 59.2%, MoS, cask 5408, 622 bottles
Dit is een sherryvat. De kleur, de geur, de smaak, het schreeuwt allemaal “sherry”. Spijtig genoeg schreeuwt het ook andere dingen. De neus start nochtans niet slecht. Zoet op gestoofd fruit, geconfijt fruit, van die gesuikerde halve schijfjes sinaas, leder, miso, sojasaus, oxo. Het zoete slaat dus wat om richting zout, maar hij slaat te ver om, richting heel wat minder aangename associaties. Maagzout, rotte eieren zelfs. Ondanks het alcoholpercentage is hij perfect drinkbaar. ’t Is te zeggen, mocht hij lekker zijn. Start ook hier zoet maar wordt snel bitter-droog. Okkernoten, druivenpitten, verbrande karamel, sherry met een serieus sulferkantje. De afdronk is redelijk lang, maar dat is ook z’n enige kwaliteit. De Bowmore miste wat persoonlijkheid, deze z’n persoonlijkheid staat me niet aan. 66/100

13 jun

Glenlivet ‘Archive’ 21y

Enkele dagen terug de Glenlivet 18y, vandaag 21y ‘Archive’, gepresenteerd alsof het een fles van 300 euro betreft, waar je er in werkelijkheid ‘maar’ een goeie 100 voor dient neer te tellen.

 

Glenlivet ‘Archive’ 21y, 43%, OB batch #0209C, 2009
Florale neus met naast de bloemen vooral citrusfruit, vanille, wat hout en noten. Ontbijtgranen heb ik ook nog, net zoals gras. Alles eerder zacht maar mooi gebalanceerd. Het florale karakter krijg ik terug op de smaak. Gedroogde bloemen, hooi, eucalyptus. Vrij ‘herbal’. Wat heb ik nog? Gemoute gerst, sinaas, vanilla en gepofte kastanjes. Fruitige finish die enige tijd blijft hangen en een licht bittere ondertoon heeft (witte pompelmoes en kruiden). Mooi gebalanceerde en redelijk complexe Glenlivet. 85/100

9 jun

3 Reacties

Glenlivet 18y

De Glenlivet 18y is winnaar van twee gouden medailles op de International Wine and Spirit Competition (I.W.S.C.) en misschien wel de meest verkochte 18-jarige whisky.

 

Glenlivet 18y, 43%, OB 2009
Een delicate neus van zoet fruit. Peer, banaan en een lichte tropische touch. Honing ook en wat hooi. Zachte, licht drogende smaak op fruit, hout, zoethout en drop. Lindethee. Licht ziltig zelfs (de – zoute – drop). Peper naar het einde. Geen al te lange maar wel aangename, kruidige afdronk met terugkerende honing. Lekkere klassieker. 83/100

31 mei

Tomatin 15y, maal twee

Vandaag twee vijftienjarige Tomatins, de meest recente die ik twee weken geleden proefde en een oude, gebotteld midden jaren tachtig door Sestante, die ik vandaag proef. Twee extremen eigenlijk.

 
Tomatin 15y, 43%, OB 2009
De neus start zoet, mierzoet. Turkish delight, honing en zoethout. Ananas ook, gras en veel granen. Havermout, boekweit, dat soort granigheid. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht, maar dan komt het. De neus krijgt na enige tijd een wel erg vieze twist. Nat karton? Mmm, eerder iets zurigs. Zweet. Ja, zweet, dat is het. En niet je eigen zweet, maar dat van een ander. Yekkie inderdaad. Op de smaak is hij bitter en niet geweldig lekker. Wat ik er kan uithalen is veel graan, wat nootmuskaat, vanille en sinaas, maar ik moet er moeite voor doen. De afdronk is middellang en droog met bittere tonen. 84 op Whiskyfun? Mmm, toch heel wat minder op Onversneden. 69/100
 
Tomatin 15y, 59.2%, Sestante, bottled +/- 1985, 75 cl
Woow, dit is in geen jaren te vergelijken met de vorige… wat een schitterende Tomatin! Zacht, zoet en vooral zeer fruitig. Tropical! Wat nog allemaal? Laat me het kort houden en hier gewoon van genieten. Honing, crême brûlée, zoethout en een perfecte hoeveelheid hout, mooi er doorheen verweven. Daar moeten jullie het maar mee doen. 91/100

24 mei

Weezer en ouwe Glendronach

Dit weekend de titelloze debuutplaat van Weezer (Blue Album) uit 1994 nog eens gespeeld. Dat is die plaat met de hits Buddy Holly (Woo-ee-oo, I look just like Buddy Holly) en The Sweater Song. Maar ook met Only in Dreams, misschien iets minder bekend maar een nummer dat bangelijk dicht de perfectie benadert. Alleen al die baslijn! En dan van minuut 5 tot het einde, een instrumentaal stuk dat tergend langzaam opbouwt en dan openspat… kippenvel! Voor mij één van de beste nummers ooit op plaat gezet, maar oordeel vooral zelf.
Maar welke whisky zet ik na dit auditief orgasme? Mmm, ik denk dat ik een kandidaat gevonden heb, een oude Glendronach gebotteld begin jaren tachtig, that’ll do the trick.

 
Glendronach 12y, 43%, OB for Previ Brescia, sherry, early 1980’s
Neus: banzai! ’t Is te zeggen: superieure sherry. Associaties van gedroogde pruimen, sultanas, oude rum, tabak, balsamico (vrij veel), drop, dille, laurier, tijm, een heel kruidenboeket feitelijk, tamari (sojasaus), ‘meaty’ notes… gho, wat is die neus zalig. Kan hier een ganse avond van genieten. Toch maar proeven. Banzai bis! Ondanks z’n relatief laag alcoholpercentage krachtig en mondvullend. Hij neemt in de mond de kruiden, de balsamico en het meaty karakter van de neus over aangevuld met espresso, zoethout, zilt, okkernoten en geconfijt fruit. Het geheel is behoorlijk droog, maar er bijlange niet over. Geen al te lange maar wel erg lekkere finish op noten en zoute drop. Top-sherry. 92/100

22 mei

Glenfarclas 105

De Glenfarclas 105 is één van de eerste standaardbottelingen op vatsterkte en ondertussen een klassieker. Nu ja vatsterkte, het is een vatting op 60%.

 
Glenfarclas 105, 60%, OB 2010
Aangenaam geurende sherry. Sojasaus, rode bessen, dadels, vijgen, karamel, hert (nadat het gedood werd weliswaar), espresso. Met wat water doet hij me denken aan kruidige rode wijn. De onversneden (moet dat woord wat vaker gebruiken) smaak is… euh ja, stevig. Alhoewel best drinkbaar hoor. Aangename sherry met kandijsuiker, allerlei gedroogd fruit, sinaasschil, een bitterheid die mooi onder controle blijft. Met water meer fruit en ook zoethout en kruidnagel. Verwarmende droge en kruidige afdronk. Het alcoholpercentage kan afschrikken, maar daar is absoluut geen reden voor. 85/100

19 mei

Benromach

Benromach, vandaag eigendom van Gordon & MacPhail, werd in 1898 tijdens de ‘whisky boom’ opgericht door Duncan MacCallum, toenmalig eigenaar van de Glen Nevis distilleerderij op Campbeltown en wijnhandelaar F.W. Brickmann. In 1900 werd de productie opgestart om in 1907 weer stilgelegd te worden. De reden hiervoor was dat Brickmann aan de rand van het faillissement kwam te staan. MacCallum besloot dan maar de zaak alleen draaiende te houden en de productie werd weer opgestart onder de naam Forres en dit tot 1910. Pas na de Eerste Wereldoorlog werd er opnieuw gedistilleerd en werd de naam Benromach weer gebruikt.

Eigenlijk kan de geschiedenis van Benromach best samengevat worden als een continu stilleggen en heropstarten van de productie want in 1931 was het weer zover, dit keer onder de eigendom van Joseph Hobbs (eigenaar van Ben Nevis in die dagen) en Hattim Attari. De Associated Scottish Distilleries Ltd., onderdeel van Train & McIntyre Ltd., namen de distilleerderij over in 1938. ASD ging in 1953 deeluitmaken van DCL, het latere Diageo. En wie Diageo zegt, zegt massale sluiting in 1983. Ook Benromach ontsnapte niet aan de sluitingsronde. De gebouwen werden bijna volledig ontmanteld, enkel de wash backs bleven staan.

In 1992 tenslotte kocht Gordon & MacPhail de zo goed als lege gebouwen en de rest van de stock op. De vermarkting van deze stock financierde de heropbouw, resulterend in de nieuwe opening op 15 oktober 1998, exact een eeuw na de oprichting. Een eerste whisky volledig van de hand van Gordon & MacPhail werd in 2004 onder de naam ‘Benromach Traditional’ op de markt gebracht. Benromach heeft één wash still en één spirit still waarmee ze jaarlijks ongeveer een half miljoen liter alcohol stoken. Hun molen, die gebruikt wordt om de gemoute gerst te malen tot grist, dateert van 1913 en is daarmee één van de oudste nog in werking.
Vandaag kennen we meerdere Benromach-varianten, zowel geturfde als niet-geturfde en zelfs een organische… Onderstaande 10-jarige standaardbotteling is de eerste officiële Benromach die ik proef. Shame on me.

 

Benromach 10y, 43%, OB 2009
De neus ervan is alvast erg lekker en spreidt zoet fruit tentoon, acaciahoning, gras en woodsmoke op de achtergrond. Na enige tijd gerookt vlees, spek. Vanille, zoethout en zachte, zoete turf. Mooie complexiteit! Hetzelfde kan gezegd worden over de bitterzoete smaak. Deze geeft appelsien, gember, zoethout, koffie, leder, een beetje zilt en ook hier de lekkere, lichte turf. Kapt erg vlot binnen. Vrij lange, bitterzoete afdronk op rietsuiker, fruit en turf. Wat een verrassing! Erg complex voor een tienjarige whisky, en alles heel mooi gebalanceerd. En dat voor amper 35 euro. Kopen die handel! 86/100
 

12 mei

1 reactie

Aberlour 18y

De achtienjarige Aberlour die ik vandaag bespreek, heeft mij serieus verrast. Voor een 60 euro is dit een zéér koopwaardige whisky. Je krijgt er niet alleen erg lekkere whisky voor, maar daarenboven zit die in een mooie dumpy fles, vind ik zo.

Aberlour ligt in het hart van Speyside en z’n geschiedenis gaat terug tot 1826, en misschien zelfs nog verder. 1879 is de eigenlijke (officiële) start van de distilleerderij. Enkel een explosie in het molenhuis (die de distilleerderij volledig verwoeste) en de twee wereldoorlogen deden de productie tijdelijk stilleggen. Na een verhuis en enkele overnames is Aberlour sedert 1974 eigendom van de Pernod-Ricard groep, die de distilleerderij volledig afbrak en een nieuwe opbouwde. Ongeveer een derde van de geproduceerd spirit rijpt op sherryvaten, de rest op bourbon. De helft gaat naar hun single malts, de andere helft naar de Clan Campbell blend.

 
Aberlour 18y, 43%, OB 2009
Lekkere, zachte en zoete sherryneus met honing, cake, boenwas, gedroogde abrikozen, peren, zoethout, lichte rook en iets bloemigs. Yoghurt? Alles erg subtiel maar heel lekker en complex. Ook de smaak is dit. Licht maar boeiend. Ik heb associaties van vijgen, rozijnen, rum, munt en zoethout. En de abrikozen opnieuw. Licht drogend, aangenaam drogend. Middellange bitterzoete afdronk met honing en hout die mekaar perfect in evenwicht houden. Een ontdekking! 87/100

11 mei

Tamdhu 25y

Blijkbaar is dit nog maar mijn tweede Tamdhu. Tamdhu werd in 1897 opgericht en twee jaar later verkocht aan Highland Distillers & Co Ltd. Na twintig jaar stilgelegen te hebben, werd de productie terug opgestart in 1948. Het was evenwel pas in 1976 dat Tamdhu als single malt werd gelanceerd, tot voordien ging de productie volledig naar de blenders. Ook na 1976 was het grootste gedeelte van de whisky bestemd voor blends, met op kop Famous Grouse (maar ook in J&B en in Cutty Sark tref je Tamdhu aan).
Een trieste noot om mee te eindigen: de Edrington Group, sedert 1999 eigenaar van Highland Distillers & Co, besloot vorige maand Tamdhu definitief te sluiten.

 
Tamdhu 25y, 43%, OB 2006
De neus van deze Tamdhu is fris met veel bloesems, appel, ananas, kaneel en tabak. De smaak valt me wat tegen, heeft iets van bier (spijtig genoeg pils). Ja, een bitterheid die ik eerder met bier associeer. Hout, karamel, nootmuskaat en peper. De afdronk is ziltig maar niet erg lang. 77/100

7 mei

Undercover no. 4, The Nectar

De vierde Undercover van Daily Dram is een Speysider ‘in disguise’. Glenfarclas? Balvenie? Wie zal het zeggen.

 
’Undercover no. 4’ 19y 1990/2009, 48%, The Nectar, Daily Dram
De neus is smeuïg met veel fruit, bloemen, vanille en honing. Een beetje hars en een mineralige toets. Qua fruit denk ik aan perzik, abrikoos en allerlei confituren. De smaak is krachtig en een beetje vettig. Olie-achtig. Gedroogd fruit, sinaas, honing, eucalyptus en kruiden. Peper, gember… Vrij lange finish op perzik en kruiden. Mmm, zou wel eens een Balvenie kunnen zijn. Vlot en plezant drinkende whisky in ieder geval. 85/100

4 mei

Balvenie 21y Port Wood

Als ik mijn reviews zo bekijk, merk ik dat ik nog geen enkele Balvenie minder dan 80 heb gescoord. Ze weten daar hoe ze lekkere, vlot drinkende whisky moeten produceren. Ook deze 21-jarige is daar een bewijs van.

 
Balvenie 21y ‘Port Wood’, 40%, OB 2007
Lekkere, zoete en florale neus op karamel, boenwas, honing, pompelmoes en citroen. Lichtjes zuur, aangenaam zuur. Romig en zacht in de mond met zoet en kruidig als dominante smaken. De waxyness zit ook hier, net zoals de honing. Vrij veel hout wat het geheel redelijk droog maakt. Peper. Daarenboven mist hij wat punch. Ja, hij verliest een punt of twee op de smaak. De afdronk is middellang en kruidig met hints van kastanje en hars. 84/100

29 apr

1 reactie

Glencadam 1974, Malts of Scotland

Malts of Scotland blijft maar whisky’s bottelen, ik krijg ze amper bijgeproefd verdorie. In de nieuwe release zit een Glencadam 1974, een Clynelish 1982 en een Glen Scotia 1992. Ik zette ze vandaag alle drie op een rij en publiceer alvast mijn review van de Glencadam. De andere volgen morgen en zaterdag.

 
Glencadam 1974/2010, 48.9%, Malts of Scotland, sherry cask #3214, 216 bottles
Heerlijke zoete neus. Niet mierzoet, geen suikerspin of kandijsirooptoestanden, eerder een fruitige zoetheid. Ik denk aan appel- en perensiroop, geconfijt fruit, gedroogde abrikozen, vijgen en rozijnen. Rozijnen op rum. Daardoorheen priemt wat hout, boter en leder door. Top! Bloemen na enige tijd. Vrij complexe, delicate sherry. Op de tong is hij krachtig en romig, met het zoete fruit (hier eerder sinaas), rozijnen opnieuw, noten, kirsh en zilt (vrij veel zelfs). Hout ook, misschien net wat teveel hout zelfs, hij droogt naar het eind en in de middellange afdronk wat uit. Het hout en de bijhorende kruiden gaan het fruit en het zoets wat overheersen in plaats van het te completeren. Spijtig, het maakt dat hij toch onder de negentig punten tuimelt, een score die ik op basis van de neus niet meer dan terecht had gevonden. Heeft geen water nodig, water brengt trouwens niet veel bij. 88/100

27 apr

Glen Grant 30y 1976, Old Malt Cask

Oude Glen Grant kan geweldig lekker zijn. Ook de 1976 die in 2007 door Douglas Laing werd gebotteld, toont dit aan.

 
Glen Grant 30y 1976/2007, 50%, DL Old Malt Cask, cask 3745, 228 bttls
Vat 3745 is een sherryvat, dat maakt de whisky wel heel snel duidelijk. Op de neus heb ik woudvruchten, donkere chocolade, noten, leder, rozijnen, koffie, wat rook en hout. Pas op, niks scherps hoor. Njummie! De smaak is prikkelend, kruidig en fruitig. Veel gedroogd fruit à la rozijnen, pruimen, dadels. Noten ook, studentenhaver. Awel ja, studentenhaver in bittere chocolade, bij elke bakker tegenwoordig wel te krijgen. De smaak is droog, maar niet té. Lange, kruidige afdronk. Erg lekkere oude gesherriede Glen Grant, die mooi in balans blijft en nooit te droog of te wrang wordt. 88/100

24 mrt

Benriach Birnie Moss ‘Intensly Peated’

Benriach Birnie Moss ‘Intensly Peated’, 48%, OB 2008 – Speyside
Dit is een erg jonge geturfde Benriach, gebotteld op 3, 4 jarige leeftijd. En dat is er aan te merken. Veel ‘new spirit’. De alcohol en het graan overheersen, de turf is te scherp, de prijs spijtig genoeg niet (40 euro). Op de tong nog wat zoets en zilts maar al bij al mist dit balans, mocht gerust nog enkele jaren verder rijpen. Meer dan een marketingvehikel is dit niet. 69/100

21 mrt

1 reactie

En dan nu écht lekkere sherry!

Wat ík echt lekkere sherry vind natuurlijk. Na de sherrycasks van de voorbije dagen ben ik tussen m’n samples op zoek gegaan naar een gesherriede whisky die bovenstaande titel zou kunnen rechtvaardigen. Ik plukte gezwind de Glendronach 1972 uit het rek. Alhoewel ook de Glendronach 12y for Previ Brescia van midden jaren ’80 effe in de running was, maar die volgt dan later wel eens.

 
Glendronach 37y 1972, 54.8%, OB 2009, oloroso cask 719, 474 bottles – Speyside
Zachte en ongelooflijk rijke, complexe neus. Wat eerst opvalt is de enorme fruitigheid. Mandarijn, sinaas zeste, gebakken banaan, braambes… heel gevarieerd eigenlijk, zowel ‘sherry’ fruit als ‘bourbon’ fruit. Dan komt er heide bij, melkchocolade, kruiden, geroosterde en gesuikerde amandelen. Geroosterd hout. Woodsmoke. Antiekwas. Oh ja, waxy is ie ook… dit is echt genieten! En alles harmonieus vermengd. Njummie! Bitterzoet op de tong met rozijnen, vijgen, dadels, rode bessen, de mandarijnen weer, zoethout, kruiden, hout. Drogend maar zonder dat het stoort. Lange, verwarmende, complexe finish op kruiden, hout en bessen. Wel, dit is één van de beste gesherriede (niet geturfde) whisky’s die ik al gedronken heb. Absoluut fantastisch. 93/100

20 mrt

Sherried Glengoyne, nu we toch bezig zijn

Ik zag dat ik nog een sample had staan van een andere Glengoyne, de officiële 21y, sherry matured. Vermits ik nog een 2cl over heb van de 1998 die ik gisteren proefde, zet ik vandaag beide eens naast elkaar.
 
Glengoyne 21y, 43%, OB 2008, sherry matured – Speyside
Mooie, zachte sherry met in de neus karamel, gestoofde appels, kersen, rozijnen, perensiroop, leder, beetje eik en wat peper. Een heel lichte rokerigheid ook. Minder scherp en vooral minder vuil dan vat 1132 (wat op zich nog geen minpunt is, soms integendeel). De smaak volgt grotendeels dit patroon. De zachte karamel, het hout, de appel, de kruiden (kaneel, gember), ik tref het ook hier aan. Pruimen. Het geheel is behoorlijk droog, maar bijlange niet zo scherp en bitter als de Malts of Scotland. Zeker op de smaak draagt deze veruit mijn voorkeur weg. Lange, verwarmende en droge finish, licht zoet en kruidig. Erg aangename whisky. Deze. 84/100

13 mrt

Balvenie 19y 1990, The Whisky Agency ‘House Malt’

Balvenie 19y 1990/2009, 53.2%, The Whisky Agency ‘House Malt’, 180 bottles – Speyside
Rijke, romige neus op noten, marsepein, vanille, gedroogd fruit (dadels, vijgen) en kruiden (dille, munt). Een beetje hars ook, en hop. Hop? Best complex. Op de smaak toont ie zich een echte kaarterswhisky, zoals algemeen geweten een zeer gevaarlijk soort. Vanille, boter, wit fruit en een beetje hout kleuren het plaatje. Licht drogende finish. Een echte daily dram, dus niet te verwonderen dat ze dit bij The Whisky Agency tot house malt hebben gedoopt. Of misschien was het omdat ze de naam Balvenie niet mogen vermelden… 85/100

24 jan

Macallan 10y Sherry oak

Macallan 10y ‘sherry oak’, 40%, OB 2008 – Speyside
Niet te verwarren met de 10 jarige ‘fine oak’ (gerijpt op zowel sherry- als bourbonvaten). Deze 100% sherrygerijpte whisky heeft een klein beetje sulfer in de neus, kost punten. Daarnaast karamel, fruit en slappe koffie. Smaak is licht, met granen, opnieuw wat karamel en een beetje fruit. Vrij korte afdronk. Niks om over naar huis te schrijven. 69/100

15 jan

Oud naar nieuw III

Voor het laatse paar tekende Glendronach. We proefden twee twaalfjarigen, de laatste en een botteling van midden jaren tachtig.

 

Glendronach 12y, 40%, OB 2009 – Speyside
Dit is een recentere versie dan degene die ik een tijdje geleden proefde. Die had een crème kleurig etiket bovenaan, bij deze zijn beide etiketten bordeaux. Deze 2009 vertoont aangename cleane sherry met associaties van noten, karamel, pruimen, hout, tabak. Gember? Vrij zoet op de tong, met woudvruchten en lichte rook. Wat hout en een lichte kruidigheid. Eerder korte, droge en kruidge finish. Beter dan de vorige batch, maar nog niet helemaal my cup of tea. 77/100
 
Glendronach 12y, 43%, OB bottled mid 1980’s, 75cl – Speyside
Qua cup of tea komt dit al een pak dichter in de buurt. Lekkere zacht-zoete sherry met rozijnen, sinaas, honing, leder, tabak, rozebottel en nog veel meer. Complex die neus. Ook in de smaak is dit complexer dan het recentere werk. Vettig, romig met karamel, sinaas, noten, kruidenthee… wat drogend. Oh ja, dit is écht lekker. De afdronk is best lang, kruidig en fruitig. 89/100

 

Yep, de oude was weerom de beste. Het was vroeger gewoon allemaal beter verdorie. Alhoewel dit natuurlijk niet voor elke whisky geldt, maar zo van die oud-naar-nieuw tastings zijn soms toch vrij ontluisterend.

 

De gezamelijke top 3 was identiek aan die van mij:

  1. Glendronach 12y – oud
  2. Dalmore 12y – oud
  3. Ambassador 8y

Als afsluitertje kregen we nog de Laphroaig Cairdeas 12y te drinken, een beetje turf voor de mensen die dit in de voorgaande whisky’s gemist hadden. Ik blijf dit een erg lekkere Laphraoig vinden, ietsje beter dan de voorganger, de Cairdeas NAS, van 2008.

30 sep

Drie maal Glenlivet 12

Vandaag publiceer ik tasting notes van drie batchen Glenlivet 12y. De eerste is de 2005 batch, waarvan ik enkele jaren geleden een fles kreeg (ja, niet iedereen uit mijn omgeving begrijpt mijn passie voor whisky). De tweede is de meest recente batch, de derde een oudere gebotteld in 1991. Deze laatste twee proefden we begin dit jaar op een ‘Van oud naar nieuw’ tasting.

 
Glenlivet 12y, 40%, OB 2005 – Speyside – 65/100
“Alsjeblief, een Nieuwjaarskadootje voor een whisky-liefhebber”. Tja, wat zeg je dan? Ik ben een beleefde jongen. Onlangs toch maar de fles geopend (veel brengt dat niet op hé). Blijft toch wel een platte malt. Spijtig dat ik hem niet meer kan vergelijken met de 1999 botteling die ik indertijd had (ja, hier hoort een smily). Maar lekker kan ik ‘m niet vinden…
 
Glenlivet 12y, 40%, OB 2008 – Speyside – 71/100
Derde batch die ik van deze klassieker proef en deze vind ik zowaar lekker. Allez lekker, ‘hij valt te pruimen’ benadert dichter de waarheid. Typische neus van een moderne whisky, weinig opwindend maar foutloos. Honing, bloemen, appels, een soort waxyness ook, maar anders dan bv. bij Clynelish. Verf? Mineralen. Ronde olieachtige smaak met granen, vanille en (beetje) fruit. Snel weg, weinig afdronk. Maar dus wel ok en beter dan vorige batches. Kijk al uit naar de volgende… Alhoewel.
 
Glenlivet 12y, 43%, OB 1991 – Speyside – 77/100
Een oudere versie van deze klassieker. Zit in een mooie blikken doos (thema ‘golf’), naar het schijnt gegeerd bij verzamelaars. Neus is vergelijkbaar met de recentste batch, is alleen wat steviger. Kan aan de extra 3% liggen. Honing, wit fruit (appel, peer, perzik bedoel ik), bloesems. Heel lichte turf. Mondvullende smaak op fruit en vanille. En ook hier subtiele turf. Middellange, fruitige afdronk. Ja, vroeger was het (toch wel vaak) beter.

Nieuwere berichten »