Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Asta Morris’

Twee Glentauchers

En dat is dan meteen een verdrievoudiging van het aantal Glentauchers die hier al de revue zijn gepasseerd. Aanleiding is de nieuwe Asta Morris, die weliswaar voor Japan gebotteld is maar waarvan er toch enkele flessen in België te krijgen zijn. De tweede, een 1990 van Duncan Taylor doet dienst als sparring partner.

 

Glentauchers 21 YO 1992/2013, 48.2%, Asta Morris for Gaiaflow Japan, cask AM026Glentauchers 21y 1992/2013, 48.2%, Asta Morris for Gaiaflow, Japan, ex-bourbon cask, AM026
Niet zo’n typisch Asta Morris profiel, maar wel erg lekker om ruiken. Frisse, fruitige en zoete geur, op tonen van rijpe kruisbessen, ananas, mandarijn, vanille, gekonfijte gember en lichte peper. Zachte, sappige eik. Een lichte mineraliteit bezorgt het een extra frisheid. Ik ruik nu zelfs wat yoghurt. Fris, ik zei het al. Vrij krachtig op de tong, fruitig en zoet. Honing, vanille, kandij. En wat het fruit betreft mandarijnen, appelsienen, bananen en abrikozen. Verse abrikozen. Zoete granen. Een lichte kruidigheid (kaneel, munt, linde). Complexloos en lekker. De afdronk is middellang en blijft fruitig. De citrusvarianten van de smaak worden vervoegd door limoen. Enkel kaneel en lichte eik worden nog in de nabijheid geduld. Wreed lekker vind ik dit. En gevaarlijk. Kapt veel te gemakkelijk binnen. Asta Morris, binnenkort big in Japan? In ieder geval toch wel spijtig dat hij hier amper vast te krijgen is. 89/100

 

Glentauchers 16 YO 1990/2007, 46%, Duncan Taylor NC2, cask 14434Glentauchers 16y 1990/2007, 46%, Duncan Taylor NC2, cask 14434
Deze Glentauchers kan de vergelijking met de Asta Morris enkel op de neus aan, op de smaak en in de afdronk verliest hij het pleit. De neus is fruitig en floraal. Sappige rode appels, peren, witte perziken, samen met de geur van gras en gedroogde bloemen. Lichte granen. En de geur van warme melk. Niet erg complex, wel zeer aangenaam om ruiken. De smaak is iets minder. Die is graniger, droger, minder aromatisch. Maar verre van slecht hoor, ik proef geen storende zaken, wel appels, muesli, nootmuskaat, een klein toefje zout, wat eik… niet veel meer echter. Ook deze heeft een middellange afdronk, licht bitter. Op de smaak iets te simpel, maar die neus is erg goed. De Asta Morris wint het met verve. 85/100

Advertenties

Deanston 15y 1997, Asta Morris

Bert Bruyneel is weer op dreef. Na de Benriach voor Tasttoe Two, is er nu een Deanston 1997. Gewoon even je neus in het glas steken en je weet waarom Bert dit vat geselecteerd heeft.

 

Deanston 15 YO 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031Deanston 15y 1997/2013, 48.1%, Asta Morris, cask AM031, 342 bottles
Typische Asta Morris neus. Heide! En hooi. En honing. En toast. En geroosterde noten. Maar ook fruit, zowel gekonfijt (kerstcake) als vers. Peren, meloen en gele appels, gaat wat richting cider. Een beetje vanille ook. En boter. Bakken en braden. Lichte herfsttonen ook. De geur van gevallen bladeren. Het kan ook aan het seizoen liggen. Wol? Natte wol ja, maar in de verre verte. Lekker. Romige smaak, zoet en kruidig, met opnieuw dat licht geroosterd karakter. Honing, kandijsuiker en noten. Peper en gember. Het fruit blijft z’n ding doen, ik proef aardbeien, abrikozen en peren. En na enige tijd ook dadels. Een klein beetje zilt valt er ook nog te ontwaren. Ronde eik. Middellange, mooi drogende en kruidige afdronk, met hier witte chocolade als extra. Plezante, boeiende whisky, en vooral zo herkenbaar van AM signatuur. En aan 49 euro weer erg scherp geprijsd. 86/100

Benriach for Tasttoe Two

Tasttoe Two uit Wondelgem brengt een eigen botteling op de markt, een Benriach van Asta Morris. Eéntje zonder leeftijdsaanduiding of vintage. Bert is duidelijk mee met zijn tijd.

 

Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, AM 002Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, 2013, AM 002
Frisse neus op vanille, wit fruit zoals appels, meloen en kruisbessen, een beetje appelsien en hooi. Naast de vanille zorgt ook nougat voor het zoete karakter. Lichte tonen van warme houtkrullen. Onderliggend hazelnoten en enkele kruiden zoals gember, kaneel en munt. Mooie ronde en volle geur. De smaak is dik en olieachtig. Zoet, fruitig en kruidig, met eik die voor de nodige body zorgt. Het fruit dient zich aan als perzik, appelsien en een beetje banaan. Kokos? In de verte misschien. Gember, zoethout en vanille in het kruidencompartiment. Hooi en heide voegen een floraal element toe. Vrij complex voor waarschijnlijk toch wel jong te zijn. Middellange afdronk, fruitig en kruidig. Aan 45 euro prijs/kwaliteit een schot in de roos en dus een ideale daily dram. 87/100

Strathmill 22y 1991, Asta Morris

Het dient gezegd, Bert Bruyneel laat zich niet leiden door de reputatie van distilleerderijen bij de selectie van z’n vaten. Blair Athol, Glenburgie, Auchroisk, Dailuaine… je kan dat moeilijk klinkende namen noemen. Ook Strathmill valt onder de categorie onbekend-is-onbemind. Maar ook nu was dat geen beletsel voor Bert om enkel en alleen op z’n smaak af te gaan. Deze Strathmill 1991 is vanaf heden verkrijgbaar bij de Asta Morris verdelers voor de erg schappelijke prijs van 79 euro.

 

Strathmill 22 YO  1991/2013, 50.3%, Asta Morris, cask #AM025Strathmill 22y 1991/2013, 50.3%, Asta Morris, cask #AM025, 239 bottles
Heerlijke neus, gedomineerd door zoet fruit. Zoet fruit zoals ananas en bananen. Geflambeerde bananen. En een beetje meloen. Maar ik moet ook denken aan kruisbessentaart (niets zurigs meer aan die bessen, en inclusief de taartbodem en poedersuiker). Romige chocolade. En we gaan verder op het zoets, met honing en nougat. Achter al dat zoets en fruit gaat er bijenwas schuil. En alles wat bijen nog met zich meebrengen. We hadden de honing al, maar ik ruik ook pollen. Schoenpoets ook. En geboend leder. Nat hooi, ook dat vind ik altijd een absolute meerwaarde. Zachte geur van noten en helemaal op de achtergrond zelfs een lichte rokerigheid. Die neus vertoont een complexiteit die je niet voor mogelijk houdt bij zoiets (met alle respect) ‘banaals’ als Strathmill 1991. De smaak is erg romig (boterig bijna), rond en vol. Het fruit blijft z’n ding doen. Ik proef ananas en appelsienen. Maar vooral de bananen blijven zich in de aandacht werken. De whisky krijgt hier een grassig kantje. En ook kruiden treden meer op de voorgrond. Het waxy karakter blijft (voor een stuk) behouden. Het natte hooi wordt wat droger en wordt vergezeld van heide. En zijn dat croissants? Jawel, vers gebakken croissants. Lange en complexe afdronk. Het fruit en de zoete elementen wijken niet en dulden enkel wat kruiden, zachte eik en vers gebak als gezelschap. Zéér lekker op smaak en afdronk, schitterend op de neus. Wat een vatselectie. Voor mij de beste Asta Morris van de voorbije 12 maanden. 91/100

Mortlach 1995, Asta Morris for Sweden

Vandaag het broertje van onze Mortlach 1995 voor Fulldram. We hebben lang getwijfeld welke te selecteren voor onze club, maar zijn uiteindelijk gegaan voor de meest toegankelijke van de twee. Het is nog niet helemaal duidelijk of deze botteling voor Zweden ook in België te krijgen zal zijn. Laat ons hopen van wel.

 

Mortlach 17 YO 1995/2013, 48.2%, Asta Morris for Whiskytaste Sweden, cask #AM023Mortlach 17y 1995/2013, 48.2%, Asta Morris for Whiskytaste Sweden, cask #AM023, 305 bottles
Vergelijkbaar met de botteling voor Fulldram, maar toch anders. Deze is minder direct, minder expressief. Maar het komt allemaal wel. Het witte fruit (appels, meloen, perziken), honing (minder vanille hier), de lichte bijenwas, het kaarsvet (meer kaarsvet dan bijenwas), de mineraliteit, de zachte kruiden… het laat zich meer in laagjes dan meteen ‘into your face’ kennen. Het is wat meer werken, je moet het meer tijd geven. De smaak is iets minder rond, de aroma’s komen en gaan, maar ik vind dit uiteindelijk niet minder lekker dan de onze. Veel fruit, dat zich net als op de neus iets schuwer opstelt, maar wel degelijk aanwezig is. Warm fruit (warme appeltaart, abrikozencompot), een mooie kruidigheid (peper, nootmuskaat), zachte eik, romige acaciahoning, nougat. Naar het einde toe nog wat zoethout en zilt (zoute drop). Prikkelende, lange afdronk. Anders, wat moeilijker misschien, maar in z’n geheel niet minder dan de Fulldram botteling. 89/100

Dalmore, Asta Morris for The Bonding Dram & Huis Crombé

Werd het geen tijd dat Bert Bruyneel nog eens iets bottelde? Ik dacht van wel, en dat is dus ook wat Bert moet gedacht hebben. De nieuwste Asta Morris is een Dalmore, zonder leeftijdsaanduiding noch vintage. Onafhankelijke Dalmore zie je niet veel, en al zeker niet aan deze prijs. 45 euro kost hij. Leuk nieuw label trouwens.

 

Dalmore Asta Morris for The Bonding Dram & Huis CrombéDalmore NAS, 49.1%, Asta Morris for The Bonding Dram & Huis Crombé, cask AM005
Een typisch en dus ook erg herkenbaar Asta Morris profiel is dit. Geroosterde granen, heide, toast (zonder het licht verbrande echter), warme cake, honing en een mooie florale toets. Gedroogde bloemen. Een beetje kaarsvet. Amandelen en hazelnoten. Vooral hazelnoten. Pas in tweede instantie doemt fruit op, in de vorm van appelsienen, rijpe kruisbessen en mandarijnen. Kruiden zoals zachte peper en kaneel. Onderliggend valt er een subtiele mineraliteit waar te nemen. Aangenaam, en meer dan dat. Zacht en romig mondgevoel. Honing, heide en boter, kruiden en fruit, met op de achtergrond altijd een aardse ondertoon. Wortels (denk mierikswortel), ook iets wat ik niet voor het eerst proef in een Asta Morris whisky. Wat het fruit betreft, merk ik appelsien, aardbei en ananas op. De kruidigheid wordt gedomineerd door gember. Een hint van tabak speelt op een gegeven moment ook op. Chocolade (dit is immers Dalmore)? Nee, niet echt. Zachte eik, dat wel, vooral naar het einde toe. Middellange afdronk, zoet en kruidig (die gember!) met de heide die van geen wijken wil weten. Aangename en meer dan correcte Dalmore. En vooral prijs/kwaliteit een topper. 86/100

A propos, Bert heeft niet alleen deze Dalmore geselecteerd, hij heeft z’n oog op nog wat ander lekkers laten vallen. Watch this space zoals men in mooi Nederlands zegt.

Mortlach 1995, Asta Morris for Fulldram

We zijn met onze club Fulldram ondertussen al toe aan onze vijfde clubbotteling. Deze keer een Mortlach 1995 uit de Asta Morris stal. Bert Bruyneel had de opdracht gekregen uit te kijken naar een bijzonder vatje, en kwam een tijdje geleden aandraven met drie samples. De uiteindelijke – moeilijke – keuze viel dus op deze Mortlach. Mortlach, en zeker jonge Mortlach, is vaak love-it or hate-it. Ofwel valt dat stevig tegen ofwel is het erg lekker. Het spreekt voor zich onder welke categorie deze whisky valt. Bedankt voor het speurwerk Bert!

 

Mortlach 17 YO 1995/2012, 50.2%, Asta Morris for Fulldram, cask AM022Mortlach 17y 1995/2013, 50.2%, Asta Morris for Fulldram, cask AM022, 314 bottles
Aromatische, ronde neus vol fruit. Fris, wit fruit. Sappige rode appels, witte perziken, zelfs een beetje meloen. Ananas uit blik ook wel, en wat abrikozen. Naast het fruit zijn er ook andere zoete elementen te ontwaren, zoals vanille en honing. Een klein beetje munt en een lichte mineraliteit voegen een frisse toets toe. De geur wordt ook hoe langer hoe waxier. Kaarsvet en ook pure bijenwas. Heel mooi. De smaak start al even rond op zoete en fruitige tonen. Appels, perziken, abrikozen, ananas, honing en lichte tonen van nougat. Zachte was en al even zachte kruidige tonen vullen aan. Peper, gember, kaneel. Meer eik dan op de neus, zonder dat het echt droog wordt. Daarvoor blijven het fruit en de zoete elementen te duidelijk in de driver’s seat. Wat het dan ook zo vreselijk drinkbaar maakt. Naar het einde toe komt er zelfs een klein beetje zilt bij. Vrij lange afdronk, zoet en kruidig. Ik wist al dat Mortlach 1995 lekker kon zijn, nu weet ik ook dat het heel lekker kan zijn. 89/100

Auchroisk 16y 1996, Asta Morris

Bert Bruyneel houdt er het tempo in, deze maand gooit hij een Auchroisk 1996 op de markt, ook een botteling onder z’n eigen Asta Morris label. En weerom een typische Asta Morris whisky.

 

Auchroisk 16y 1996/2012, 53.5%, Asta Morris, cask AM014, 307 bottles
Zachte, elegante neus, een compleet ander profiel dan de vorige Asta Morris. Niet zo hevig, niet zo krachtig, niet zo expressief. Wel lekker, daar niet van. Grassig en fruitig. Vooral grassig. De vers gemaaide variant. Licht mineralig. Clean. Gezoet citrusfruit doemt op. Rietsuiker. Kokos nu ook. Daarna boterbloemen en heide, en acaciahoning. En best wat eik. Die eik gaat gepaard met anijs en eucalyptus. Fris profiel. Rond en romig mondgevoel. Elegant, opnieuw. Hij gaat van zoet naar droog en terug. Honing, vanille, gras (hier de gedroogde variant), fruit (gele appels en dito pruimen), zachte eik en kruiden (kaneel, zoethout). Mooie bitterheid. Met water erbij krijg ik tonen van appelsap. Met appelsap trouwens ook (ha). Dat water duwt het droge bijna volledig naar de achtergrond (zonder dat het een echte ‘zwemmer’ is, enkele druppels zijn genoeg). Maar dat variëren van zoet naar droog stoort mij absoluut niet, voor mij hoeft dat beetje water dus niet, voor anderen misschien wel. Middellange, frisse afdronk, zoet en floraal, vanille, honing en hooi. Knappe balans tussen droog en zoet. Weer een typische Asta Morris vind ik zo. Prijs/kwaliteit moeilijk te kloppen. 88/100

Glenburgie 9y 2003, Asta Morris

Na de Blair Athol 1998 en amper drie weken na de Caol Ila 1999, staat hier voor mij de nieuwste botteling uit de Asta Morris stal, een Glenburgie 2003. De tweede Glenburgie die Bert bottelt, na de 1997. En opnieuw scherp geprijsd, je betaalt er 49 euro voor. Oké, hij is jong, maar het blijft een single cask op vatsterkte natuurlijk.
En voor ik het vergeet: een gelukkige verjaardag Bert!

 

Glenburgie 9y 2003/2012, 53.6%, Asta Morris, cask AM013, 334 bottles
Bijzondere neus. En niet in de zin van “speciaal” (zoals in “yek, wat is dit?”), nee, integendeel, dit is een neus die ik geweldig vind, maar die zich niet gemakkelijk laat omschrijven. Honingzoete granen, toast, licht verbrande cake en verbrande heide, dat zijn zo de zaken waar ik eerst aan denk. Dat laatste duwt me in de richting van het florale. Gedroogde bloemen, potpourri… maar dan eerder die met gele en bruine tinten (zoeter), dan wel de frissere varianten. Herfst, geen lente. Ja, herfst, want ik kom ook op varens en gevallen bladeren uit. De juiste whisky voor het juiste seizoen. Licht aangebrand stoofvlees (no kidding). En er doemt ook wat fruit op, gestoofd fruit. Appelsienconfituur. abrikozencompot. Warme krieken. Een klein beetje eik en kruiden: tijm, nootmuskaat en kaneel. De kaneelstokjes van in die potpourri. Zelfs een heel klein beetje rook van het hout. Negen jaar? Knap. De smaak is stevig en ook wel wat hevig. De leeftijd natuurlijk, maar ik ga ervan uit dat Bert ‘m wel wat getemd zal hebben. Veel kruiden, heide, honing en zoete eik vallen op. Qua kruiden gaat hij heel breed, zowel allerlei tuinkruiden als keukenkruiden. Kruisbessen, en nog niet zo’n beetje. Opnieuw dat licht aangebrande (toast). Prikkelend mondgevoel. Niet echt rond te noemen, daarvoor is hij gewoon nog te jong. Maar wat kan het me schelen, ik vind het heerlijk. Lange, prikkelende, bitterzoete afdronk. Bijzonder, absoluut, en zeker op de neus erg complex voor een negenjarige whisky. Opnieuw knap geselecteerd (dank u Johan). 90/100

Caol Ila 1999, Asta Morris

Ook voor Asta Morris van Bert Bruyneel start het nieuwe whiskyseizoen, en wel met een Caol Ila 1999, dertien jaar gerijpt op een refill sherryvat. Naar het schijnt komt er binnenkort nog iets anders uit de Asta Morris stal aan. Benieuwd. Maar dus eerst de Caol Ila, deze kost kost je 65 euro.

 

Caol Ila 13y 1999/2012, 50%, G&M Exlusive for Asta Morris, refill sherry hogshead #305341, 350 bottles
Prikkelende neus, behoorlijk medicinaal. Ik moet denken aan ether en mercurochroom (wat velen als ‘rood’ uit hun kinderjaren zullen herinneren). De turf is niet al te scherp (perfect alcoholpercentage wat dat betreft), ik heb weinig assen, en dat is absoluut een pluspunt. Wat ook een plus is, is het fruit (weer het perfecte alcoholpercentage): rijpe sinaas, even rijpe ananas en kokos. Zilt is deze neus ook. En wat hebben we nog? Kandijsuiker bijvoorbeeld, en een klein beetje teer. Misschien ook wat kruiden, maar niet veel. Op de smaak iets meer van dat (kaneel, nootmuskaat). En ook de turf is iets prominenter aanwezig. Het zilt komt terug, net als de sinaas. Ook wat citroen nu. En de kandijsuiker, wat het geheel best zoet maakt. Een lichte mineraliteit doemt op. En dan dient ook olijfolie nog vermeld te worden, wat me naadloos bij het olieachtig mondgevoel brengt. Lange, ietwat droge afdronk op zoete turf, peper en zilt. Je merkt dat Bert z’n best gedaan heeft deze whisky op het juiste percentage te versnijden, zodat de turf nog voldoende aanwezig is, maar niet té dominant, te scherp is. En dat het fruit net genoeg naar voor wordt gebracht. Mooi gedaan. 87/100

Benriach 29y 1983 for Asta Morris

Bert Bruyneel heeft zich weer eens door een stapel Benriach samples geworsteld. Na de jaren zeventig (zie 1975, 1977, 1978 en 1979) heeft hij zich deze keer aan de jaren tachtig gewaagd. Het resultaat van al dat werk resulteert in een 1983 die gebotteld werd voor z’n Asta Morris vehikel.

 

Benriach 29y 1983/2012, Asta Morris, bourbon hogshead #299, 258 bottles
Aromatische neus die start op sprankelend fruit. Ik denk aan sappige peer, meloen, wat sinaas en ananas in blik. Een behoorlijke portie vanille ook, praliné en eik. Getoast hout. Knappe balans tussen het fruit, de zoete tonen en de eik. Prikkelende smaak, dansend op de tong. Romige honing, boter, meringue en opnieuw veel fruit: ik noteer opnieuw peer en meloen, en voeg daar aardbeien, lychee en rijpe kruisbessen aan toe. De eik komt weer om de hoek kijken en wordt vergezeld van zoethout. Maar het fruit krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. En dat ding is zeer luid om de aandacht roepen. Een beetje bijenwas ook. Niet supercomplex, wel erg expressief en vooral zeer lekker. Lange, zoete afdronk, een beetje ‘zesty’. Eens te meer – ik weet het, ik val in herhaling – een zeer knappe selectie. En evenzeer eens te meer een referentie voor Benriach van het betreffende jaar. 91/100

Blair Athol 14y 1998, Asta Morris

Als Bert Bruyneel na zestig, zeventig cask samples te proeven een ‘Eureka’ moment beleeft, dan weten we dat het weerom prijs is, we mogen ons dan opnieuw aan een pareltje van een whisky verwachten. Zijn laatste vondst is een Blair Athol 1998. Op 345 flessen… er is volgens mij niemand anders die zot genoeg is om 345 flessen van een 14-jarige Blair Athol op de Belgische markt te brengen. De timing (vlak voor vaderdag) en de prijs (49 euro) zijn natuurlijk wel troeven. Hopelijk is de inhoud dat ook… Te verkrijgen via drie winkels: QV.ID, Crombé en The Single Malt Whisky Shop.

 

Blair Athol 14y 1998/2012, 47.8%, Asta Morris, cask AM007, 345 bottles
Erg lekkere neus die start op honing en waxy tonen zoals kaarsvet en geboend leder. Daarna warme appeltaart, ahornsiroop en marsepein. Romige, zoete toetsen dus. Rijpe (rode) kruisbessen, hoe langer hoe duidelijker. Ook iets licht mineraligs. Kalk? Wat granen, maar ook deze ver op de achtergrond. Enkele kruiden. Kaneel bijvoorbeeld (van op de appeltaart). Pas na enige tijd natte aarde en allerlei wortels (vers uit de grond getrokken). Mierik, gentiaan… knappe evolutie. Romig mondgevoel, met een smaak die in het verlengde van de neus ligt, maar meer uitgepuurd. De aroma’s zijn gelijkaardig maar geconcentreerder. De ahornsiroop roept weer om de aandacht en de wortels zijn nu van in het begin aanwezig. In het kruidencompartiment wordt de kaneel vergezeld van zoethout en gember. De appels brengen cider naar boven. De gember Canada Dry. Een beetje ananas en Frosties vullen aan. Weer die zoete granen, maar altijd op de achtergrond. Behoorlijk lange, zoete en kruidige afdronk, met die wortels die de rode draad in deze whisky blijken te vormen. Eik zegt u? Nee, niet te bespeuren. Ik vond de neus erg lekker, maar de smaak is nog beter, geconcentreerder (ik bemerk hier een patroon in de bottelingen van Bert). En zo vreselijk drinkbaar ook. En verdacht complex voor z’n leeftijd. Een ideale daily dram me dunkt, zeker gezien z’n prijs. Kopen die handel! 91/100

Benriach 32y 1979 for Asta Morris

En Bert Bruyneel weet maar van geen ophouden, na een 1975, een 1977 en een 1978 brengt hij nu een Benriach 1979 op de markt. Binnenkort kan hij aan de jaren tachtig beginnen. Ook deze is een officiële botteling voor Asta Morris.

 

Benriach 32y 1979/2012, 47.3%, OB for Asta Morris, cask 8507, 192 bottles
Romige neus met veel fruit (roze pompelmoes, mandarijn, lychee en meloen), heide, en hooi. Gaat verder op vanille, melkchocolade, noten (marsepein) en zachte eik. En daaronder een klein beetje zachte bijenwas en dito turfrook. Mooie gelaagdheid, en een neus om te genieten. De smaak is vol en rond, en ligt in het verlengde van de neus. Hetzelfde fruit (meloen, lychee, pompelmoes), de heide, de vanille, de noten en de zachte eik op de achtergrond. Hier wel aangevuld met kruiden. Zowel gember als allerlei kruidenthees. Gesuikerde kamillethee bijvoorbeeld. Best lange afdronk, fruitig op bitterzoete tonen. Erg lekkere Benriach die qua profiel weer anders is dan de andere. De 1978 is zoeter en op de neus nóg wat expressiever (maar minder complex), de 1977 is wat frisser en voor mij ook (nog) gelaagder dan zowel de 1978 als deze 1979. Ik heb een lichte voorkeur voor de 1977 (de sublieme 1975 laten we dan even buiten beschouwing), maar dat neemt niet weg dat dit weer een uitzonderlijk vat is waar Bert z’n handen op heeft weten te leggen. 92/100

Bowmore 1998, Asta Morris

De jongste botteling van Bert Bruyneel is een Bowmore 1998 onder z’n eigen Asta Morris label. Ik proefde er een tijd geleden al een cask sample van en was meteen verkocht. Ondertussen heeft de whisky nog wat verder gerijpt en is ie ook versneden tot ideale drinksterkte. Opnieuw proeven dus.

 

Bowmore 13y 1998/2011, 49.7%, Asta Morris, cask AM003, 211 bts.
Mineralige, prikkelende turf, dat was het eerste wat me in de cask sample opviel. Nu is hij ronder, minder scherp. Op de neus heb ik nog steeds de mineralen (natte stenen, zomerse regenbui, je kent het wel) en de turf, maar wat mij nu vooral opvalt, is zwarte woudham en lapsang souchong thee, twee associaties die een smile op m’n gezicht brengen. Lapsang souchong thee wordt gedroogd op een vuur van naaldhout, en dat is wat ik in deze neus terugvind, de rook die vrijkomt bij het verbranden van naaldhout. De zwarte woudham wijst dan weer op zilt en zoete rook (en vlees natuurlijk). Wat heb ik nog? Honing, kruisbessen, bijenwas en bostoestanden. Met dat laatste bedoel ik mos, varens enzo. En ja, het is een naaldbos. Rond, romig mondgevoel met opnieuw het gerookte vlees en dito thee. Barbeque, hammetje aan het spit… gemarineerd. Met honing. Kruidig dus, zilt en zoet. Naast de honing noteer ik ook vanille. Qua kruiden heb ik tijm, citroenmelisse, gember, en nog heel wat meer. Amandelen schrijf ik nog op, net als wat citrus en lichte eik. Wreed lekkere whisky, en zo drinkbaar! Lange afdronk op zoete en zilte turfrook. Prijs/kwaliteit een absolute topper. En een whisky die recht op mijn smaakprofiel zit, alsof ie voor mij gemaakt is. 91/100

Benriach 34y 1977 for Asta Morris

We hadden al een Benriach 1978 voor Asta Morris (die niet slecht was) en een Benriach 1975 voor Asta Morris (die er ook mee door kon). Bert Bruyneel vond dit niet genoeg, hij botste immers op een vat 1977 dat hij echt niet kon laten liggen. Integendeel, het ligt vanaf deze week in de handel. En heden zit het ook in mijn glas.
In tegenstelling tot de twee voorgangers is dit geen sherryvat, maar een refill bourbon. Ik proef ‘m naast de 1975 en 1978.

 

Benriach 34y 1977/2011, 45.7%, OB for Asta Morris, refill bourbon #9119, 175 bottles
Deze is qua neus alvast subtieler dan de 1978. Gelaagder, complexer ook. Net als de 1978 is hij zoet en fruitig, op sappige appels en peren, maar ook mandarijn en banaan. Vanille eerder dan de stroop. Zachte melkchocolade. Daarna komt er iets licht grassigs en kruidigs bij: heide, hooi, kaneel en tijm. Zeer mooie onderliggende eik. Romig en stevig mondgevoel, licht prikkelend op wit fruit, pompelmoes en mandarijn. Honing, gedroogd gras, marsepein, zachte eik en kruiden. Iets van Mandarin Napoleon. Prachtig. Zeer boeiende whisky, elegant en complex. Vrij lange, verwarmende afdronk. Op de neus verschillend van de 1978 (qua profiel eerder richting de 1975) maar zeker even mooi, op de smaak gaat deze voor mij over de 1978, en dus een puntje meer. Ja ja, Bert weet wat lekker is. En deze is veel meer dan lekker. 93/100

The Asta Morris sessions: Benriach 1978

Ik besluit de Asta Morris sessions with, euh, met de Benriach 1978 die al enkele maanden geleden op de markt kwam, tegelijkertijd met de 1975. Ik proefde deze whisky dus naast de twee nieuwe bottelingen én naast de 1975.

 

Benriach 32y 1978/2011, 48%, OB for Asta Morris, sherry hogshead #7037, 79 bottles
Directe, erg aromatische en expressieve neus. Smeuïg zoet en fruitig. Appel- en perensiroop, zoete ananas, dito sinaas, pruimencompot, rozijnen, evoluerend richting high-end rum en zelfs iets van oude porto. Zo goed als geen eik of kruiden, noch noten of andere eerder bittere associaties. De geur evolueert niet echt en is ook niet super complex (oké, de 1975 is wat dat betreft niet de meest ideale sparring partner), maar dat is natuurlijk allemaal niet nodig als het er meteen boenk op is. Puur genieten! Ook de smaak is vol, romig en zoet. Kandijsuiker. Het fruit is hier eerder citrus (sinaas), naast de rozijnen. Hier wel wat eik, licht en aangenaam bitter. Ook de smaak is niet complex te noemen maar blijft lekker, alhoewel hij niet helemaal het niveau van de neus haalt. Lange, volle afdronk. Puur op de neus was het 93 geweest. 92/100
 
Benriach 1978 is over het algemeen niet zo uitzonderlijk lekker, deze is dat wel. Dit zou dus wel eens de beste Benriach 1978 ooit kunnen zijn. Dat er een betere 1975 dan de Asta Morris zou bestaan, of nog zou verschijnen, lijkt me vrij onwaarschijnlijk. Wat wil zeggen dat de heer Bruyneel wel eens de beste 1975 én de beste 1978 gebotteld zou hebben. Sterk!

The Asta Morris sessions: Dailuaine 27y 1983

De tweede nieuwe Asta Morris is een Dailuaine 1983. In tegenstelling tot de Glenburgie heeft Bert dit vat onder het eigen label gebotteld. Dailuaine 1983… al even weinig tot de verbeelding sprekend als Glenburgie 1997, geef toe. Maar niets zo misleidend als imago.

 

Dailuaine 27y 1983/2011, 50%, Asta Morris, refill sherry hogshead AM004, 248 bottles
Mooie neus die start op gedroogd gras, hooi en allerlei tuinkruiden. Maar dan gaat hij over in andere sensaties en is het niet meer mooi, maar prachtig. Mandarijn, boter, zachte vanille, bloemen van de weide (echt een wandeling door een weide in volle bloei). Iets van geroosterd brood. Besmeerd met honing. Zeer elegante en delicate neus. Krachtig en stevig op de tong, en toch zacht, niets scherps. Boterig bijna. Perfecte drinksterkte me dunkt. Vanillecrème, rijpe sinaas, warme appelmoes, heide, honing, tuinkruiden (tijm, laurier), nootmuskaat en wat eik. Perfecte balans, op geen enkel moment drogend. En zo makkelijk drinkbaar! Lange, smeuïge afdronk met hier iets meer kruiden. Ook deze had wat tijd nodig om volledig tot z’n recht te komen, maar dan… een juweeltje. 92/100
 

Hier heb ik toch op zitten wroeten. Ik bedoel dat ik ‘m meerdere malen proefde, op verschillende momenten in de line-up. Zowel na de zéér lekkere Glenburgie 1997, als na de schitterende Benriach 1978, als na de hors-catégorie Benriach 1975. Ik vond deze whisky na een eerste keer uitgebreid te proeven meteen geweldig en had een score van 92 in gedachten. Maar, 92 voor een Dailuaine 1983? Het is niet omdat Bert een sympatieke gast is, dat ik met punten moet gaan smijten hé… laat ons zo correct en consistent mogelijk blijven… maar toch, telkens als ik ‘m opnieuw proefde moest ik toegeven dat dit een fantastische whisky is, die in mijn scoring gewoon 92 waard is. En wat moet dat kosten? 89 euro. Knappe prijs/kwaliteitverhouding noemt men dit, en dat is hier dan nog een understatement.

The Asta Morris sessions: Glenburgie 1997

Asta Morris, het label van Bert Bruyneel, begint stilaan wat bekendheid te genieten in onze contreien. Een zeer lekkere Glenlivet 1977, een schitterende Benriach 1978 en een absoluut indrukwekkende Benriach 1975 hebben Asta Morris op korte tijd niet enkel in de markt gezet maar ook al een bepaalde reputatie bezorgd. Een reputatie die natuurlijk snel om zeep geholpen kan worden met enkele zwakke bottelingen. De lat en de verwachtingen heeft Bert met z’n eerste vaten dus best hoog gelegd. Ik bespreek vandaag, morgen en overmorgen twee spiksplinternieuwe Asta Morris selecties én als toetje de Benriach 1978 die ik al een paar keer geproefd had maar nog niet besproken. Starten doe ik dus met de Glenburgie 1997, te koop voor 59 euro.

 

Glenburgie 1997/2011, 57.6%, Gordon & MacPhail Exclusive for Asta Morris, bourbon cask 8551, 212 bottles
Pfiew, geweldig aromatische geur, barst meteen open in je neus. De eerste sensaties zijn deze van wit fruit (zoete appels en peer), vanille, honing en kaneel. Maar als je hem wat tijd geeft, evolueert hij verder en krijg je als beloning voor je geduld ook nog gekonfijt fruit, nougat en gekonfijte gember. Dan ook wat kaarsvet en lijnzaadolie. Ik meende te moeten opmerken dat de neus weliswaar erg lekker maar niet al te complex was, ik diende die mening dus na een tijdje te herzien. Het mondgevoel is stevig en romig, de smaak clean, zoet en fruitig. Vanille, rode appels, kruisbessen. Met een andere whisky te proeven en dan terug te keren naar deze whisky maakte ik de associatie met Calvados. Dan ook kruiden (peper en gember). En cake. Je ruikt en neemt een aantal zaken waar, je proeft en neemt een aantal zaken waar, je ruikt terug en ruikt weer andere zaken, je proeft nog ’s en opnieuw merk je andere dingen op. Knappe evolutie, mooie gelaagdheid. Best lange, verwarmende, zoete en kruidige afdronk. Tja, Glenburgie 1997, dat was nu niet direct een whisky waar ik veel van verwachtte. Zo zie je maar, in elke warehouse, in elke rij vaten, zit ergens wel een juweeltje verborgen. De kunst is dat vat te vinden en voor de neus van andere belangstellenden weg te kapen. En zo geschiedde. 89/100

Benriach 35y 1975, Asta Morris

De voorlaatste feest-dram was een cultwhisky, de laatste is een cultwhisky in wording, neem dat van mij aan. We besluiten het ‘1000’ feest met een nagelnieuwe Benriach 1975 voor het bijna even nieuwe Asta Morris label. Ik proefde deze whisky reeds meerdere malen: afzonderlijk, naast een ook erg lekkere 1978 voor Asta Morris, naast andere Benriachs 1975, naast de legendarische 1976 (cask 3557) voor La Maison du Whisky, gisteren in een moord-line-up op de Weedram Masters – waarover later meer… en telkenmale doorstond hij de test. Met brio. Vanaf heden te koop bij menig whiskyhandel voor een 250 euro.

 

Benriach 35y 1975/2011, 51%, OB for Asta Morris, cask 7227, 236 bts.
De neus start op een sublieme fruitigheid, zowel tuinfruit – ik denk hier aan appels en kruisbessen – als tropisch fruit: passievrucht, mango en ananas, en ook roze pompelmoes, met een beetje kristalsuiker. Succulent! Hij gaat verder op honing, heide, rozenbottel, hooi en eik. Zachte eik die het al schitterende geheel nog extra karakter, extra punch geeft. Proeven. De whisky blijft niet braaf op de tong liggen, maar verkent meteen alle hoeken van de mond. Hij is krachtig, romig en meteen full-blown tropisch. Meloen vooral, papaya en ook wat passievrucht. De roze pompelmoes hebben we opnieuw. Net als de zachte eik van de neus, kandij en een subtiele kruidigheid. Big! Lange, heerlijke afdronk waar het tropisch fruit van geen wijken wil weten. Indrukwekkend. Echt indrukwekkend. 95/100
 
Petje af Bert!

Glenlivet 32y 1977, Asta-Morris

Glenlivet verhuisde in 1858 naar z’n huidige locatie Minmore. Daarna rees de ster van deze distilleerder naar ongekende hoogtes, mede dankzij de exclusieve verdeling via Andrew Usher & Co. Usher is trouwens de vader van de consistentie in blends (altijd hetzelfde profiel trachten te behouden).
Vandaag proef ik een 1977 van het nieuwe Asta Morris label.

 

Genlivet 32y 1977/2010, 56.8%, Asta Morris, bourbon cask
Een neus die zeer mooi van start gaat op zoete en fruitige toetsen. Tuinfruit à la appels, peren en perziken. Daarna komt er een lichte grassigheid bij, net als vanille, cacao, boter en nootmuskaat. Bijenwas, wat nog meer naar voor komt met enkele druppels water. Leder dan ook. Perfect verweven. Een hint van cider is nog het vermelden waard. Net als bloemen en bloesems, alles erg elegant en subtiel. Stevig, romig, bijna boterig mondgevoel. Op de tong meer kruiden en eik, maar het fruit blijft prominent aanwezig, zeker met een beetje water. Qua kruiden denk ik aan kaneel, gember en wat peper. De eik is zacht maar zorgt toch voor de nodige pit. Vanille, cider (hoe langer hoe duidelijker), appelcompot en ook nog wat mandarijn. Middellange afdronk op vanille, appels, gember en zachte eik. Het label vermeldt dat the whisky will give the best of itself with some drops of water, en dat klopt als een bus. Mooi zonder water, prachtig mét. En niet te vergeten, dit is drinkbaar, bangelijk drinkbaar. Eigenlijk een ideale dagelijkse whisky. Met standing. 90/100