Spring naar inhoud

16 feb

1 reactie

Clynelish 38y 1972, Single Malts of Scotland

Clynelish 1972. Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek, ook voor deze.

 

Clynelish 38 YO 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland, cask 430341Clynelish 38y 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland (TWE), cask 430341, 439 bottles
Clynelish 1972, hoe kan dat in godsnaam tegenvallen? Effe de neus in het glas steken, maakt meteen duidelijk dat dat ook bij deze niet het geval zal zijn. Typische Clynelish 1972, op dezelfde manier als de Brora typische Brora 1972 was. Typisch Clynelish 1972, dan moet ik dus niet de term ‘farmy’ bovenhalen, maar ‘waxy’. Bijenwas, honing, pollen, we zitten echt wel bij de imker. Na de bijeninvasie kom ik bij het fruit terecht: meloen, ananas en pompelmoes. Vanille nestelt zich naast de honing. En ook de wel vaker aanwezige mineralen tekenen present. Heel lichte zilt en een beetje kruiden, maar deze aroma’s worden stevig overstemd door de bijenwas en het fruit. Fantastische neus. De smaak houdt dit niveau niet helemaal aan, alhoewel hij sterk van start gaat. Honing, citrusfruit (sinaas hier vooral) en bijenwas. Langzaamaan komt er eik opzetten, peper, kaneel en mosterd. Die eik en de kruiden gaan op de duur wel domineren, wat de balans een beetje scheeftrekt. Middellange afdronk, met ook hier het licht bittere dat net de bovenhand haalt op de zoetere elementen. Kamille valt op. Omwille van het iets te drogende karakter op de smaak gaat er een punt (misschien zelfs twee) af. De geur verdient dus eigenlijk meer dan 91/100

14 feb

Brora 1972/1997, Connoisseurs Choice

Brora 1972! Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek.

 

Brora 1972/1997, 40%, G&M, Connoisseurs ChoiceBrora 1972/1997, 40%, G&M Connoisseurs Choice
Veel typischer kan dit niet ruiken. Benchmark Brora 1972. Farmy that is. Die zoetzure geur van turf en stallen, stallen met hun nat hooi en mest. Ja, ik ben er wild van. Mooie zee-aroma’s zoals zilt en jodium. En pas gepleisterde muren ruik ik hier ook in. Planten en sappige eik. Dan ook leder, oude boeken en warm kaarsvet. En er is ook fruit te ontwaren, in de vorm van appelsienen en de schil van appels. Volle en complexe geur. De smaak is ondanks de 40% aromtisch en helemaal niet vlak of plat. Een beetje vettig op de tong. Zoet (vanille, nougat), rokerig en zilt (de zee, samen met z’n jodium en gerookte vis), met bijenwas, kaarsvet, kolen, thee, jodium en een beetje hars. Zoethout en sappige eik zorgen voor wat gewicht. Citrus en groene appels voor de nodige fraîcheur. Ook op de afdronk doet hij een pak beter dan je op dit alcoholpercentage kan verwachten. Hij is verdacht lang en complex. Zoet, kruidig, zilt en rokerig. Dat ik fan ben, hoef ik hier niet meer te herhalen. 92/100

13 feb

5 Reacties

Miyagikyo 9y 2002/2012

Laat ons nog even terugkeren naar Japan. Niet naar Karuizawa deze keer, maar naar Nikka. Miyagikyo is één van de distilleerderijen van de groep. Ik proef de recente 2002 op vatsterkte. Opnieuw bedankt voor de sample Angelo.

 

Miyagikyo 9 yo 2002/2012, 62%, Nikka, refill sherry butt #101127Miyagikyo 9y 2002/2012, 62%, OB Nikka, refill sherry butt #101127, 517 bottles
Knappe, elegante, delicate neus. Verrassend lekker voor nog zo jong te zijn. Ik heb fris fruit zoals sappige rode appels, ananas en meloen. En een even frisse floraliteit. Bloemen in volle bloei. Lente! Gevolgd door gezouten borrelnootjes, amandelen (finovat?) en dadels. Ook wel wat zoets in de vorm van vanille, chocolade en cake. Ja oké, chocoladecake dus. De smaak is delicater en zachter dan het alcoholpercentage deed vermoeden. Perfect drinkbaar en voldoende aromatisch zonder water. Fris, levendig en prikkelend (of wat had je gedacht aan 62%) op de tong. Wat granen (hier merk je beter dat het jonge whisky is), veel vanille, honing, best wat fruit opnieuw (citrus vooral, maar ook zwarte en rode bessen van het sherryvat). De noten opnieuw, net als de chocolade. Onderliggend eik en kruiden (peper en gember), die het geheel wat droog maken. Maar toch is de balans tussen de kruiden en de eik enerzijds, en de het fruit en het zoets anderzijds knap. Ah, ook dat zilt keert terug. Water maakt deze whisky natuurlijk toegankelijker, maar ik vind het niet noodzakelijk, erg veel verandert er niet. Middellange, verwarmende afdronk. Erg knap voor z’n leeftijd. 87/100

12 feb

Caol Ila 30y 1981, Liquid Sun

Oude Caol Ila, ik moet de eerste persoon nog tegen komen die dat niet lekker vindt. Vandaag een 1981 van The Whisky Agency, gebotteld onder hun Liquid Sun label. Gunther, bedankt voor deze sample (één van de vele).

 

Caol Ila 30 YO 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun, bourbon caskCaol Ila 30y 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun, bourbon cask, 191 bottles
Bijzondere neus. Zoet en ‘groen’. Groene bananen. Planten. Bladeren. Tabaksbladeren. Doet serieus aan rum denken. De betere rum welteverstaan. Het zoete wordt gevormd door de bananen, ananas, vanille en kandijsuiker. Melkchocolade ook. Ronde eik en maar weinig turf. Na en tijdje waait er een frisse wind door het glas, in de vorm van munt en eucalyptus. Op de smaak meer turf(rook), samen met de bananen, de vanille en de tabaksbladeren van in de geur. Naast de turf maken ook het zilt en de jodium het geheel meer Caol Ila. De eik en kruiden (nootmuskaat en zoethout vallen op) zorgen voor de nodige body. Amandelen (richting marsepein) vullen aan. Naar het einde wordt het wel vrij droog, het groene karakter speelt op. Sterke groene thee. Lange, licht bittere afdronk met citrus (witte pompelmoes), zilt en een lichte rokerigheid. Speciaal, vooral op de neus. En op het einde iets te bitter voor mijn smaak. Zeker geen slechte whisky, zelfs geen matige, maar er is betere Caol Ila uit deze periode te vinden. 85/100

11 feb

Pig’s Nose

Pig’s Nose is een blend van single malt en grain whisky, gedistilleerd in de verschillende Schotse whiskyregio’s. De jongste whisky in deze blend is 5 jaar oud. De man achter deze botteling is niemand minder dan Richard Paterson, de man acher de naam is een nobele onbekende die op de voorstelling van deze whisky uitriep dat de whisky zo zacht was als de neus van varken.

 

pig-s nose 5yoPig’s Nose 5y, 40%, OB +/- 2012
Lichte en zoete neus. Zoete granen (Frosties), karamel, kandijsuiker. Allerlei noten (amandelen, hazelnoten, cashewnoten). Wat fruit in de vorm van appels en perziken. En een lichte gembertoets. Op de smaak van hetzelfde laken een broek. Zoete associaties zoals karamel en kandij, de appels en (witte) perziken (maar erg op de achtergrond), noten, en granen. De zachte gember wordt vergezeld van peper en nootmuskaat. Na enige tijd ook appelsienen. En helemaal op het einde zelfs een lichte rokerigheid. De zoete granigheid domineert echter. Korte afdronk, en eerder aan de droge kant. Het graan en de noten roepen het luidst. Als blend best genietbaar. Maar ook niet meer dan dat, daarvoor domineren de granen en de noten het geheel te veel. 70/100

9 feb

Glen Garioch NAS, Samaroli Import

Menig liefhebber herkent ongetwijfeld onderstaande fles. Deze fles vermeldt in tegenstelling tot gelijkaardige flessen geen leeftijd. Het is dus geen achtjarige. Of misschien wel. Veel jonger werd in die dagen in ieder geval niet gebotteld. Het is daarenboven ook geen Lemar import, maar een Samaroli import. Hoeveel verschillende varianten bestaan er eigenlijk van fles? Lemar was in ieder geval lange tijd de importeur van Glen Garioch in Italië, maar ook Samaroli heeft Glen Garioch ingevoerd. En onder eigen vlag enkele legendarische whisky’s van deze distilleerderij gebotteld, denk maar aan de 8y 1971 of de 13y 1975 handwritten label op Finovat.

 

Glen Garioch, NAS, Samaroli ImportGlen Garioch NAS, 43%, OB 1970’s, Samaroli Import, brown dumpy, 75cl
Wat een mooie oude neus. Niet al te veel old bottle effect, alhoewel dat er wel in zit, ik denk hierbij vooral al oude boeken. Maar weinig stof of oude kleren. Nee, het is eerder de geur van een antiquariaat. De oude boeken dus, maar ook oude kasten en oud leder. En daaronder best wat kruiden. Citroenmelisse, munt, tijm. Heel wat nat hooi (de geweldige boerderij). En iets waxy. Geen bijenwas, eerder kaarsvet. Geroosterde noten. En praliné. Achterliggend hars en lichte eik. Zachte rook ook. Complex seg. Heb ik al fruit vermeld? Niet overweldigend, maar ik noteer toch ananas, mango en zelfs een klein beetje passievrucht. Allemaal heel elegant en subtiel. De smaak vind ik iets minder complex en iets ‘dunner’ (minder vol) maar het blijft erg lekker. Kruiden, sappgie eik, veel was (nu wel bijenwas), lindethee met honing, groene thee. Die subtiele rook zit ook hier. Net als de geroosterde noten en het (oud) leder. Lange afdronk op kruiden (allerlei kruidenthees), honing en bijenwas. De neus verdient een nog hogere score, maar in z’n geheel vond ik de Lemor import net iets beter. 86/100

7 feb

Karuizawa 1969

Ik beëindig het rijtje Karuizawa met een 1969, ook voor La Maison du Whisky. Dit is in tegenstelling tot de andere een bourbonvat. Is de oudste de beste? Dan moet deze toch écht wel de pannen van het dak spelen.

 

Karuizawa 42 YO 1969/2012, 61.3%, OB for La Maison du Whisky, bourbon cask #8183Karuizawa 42y 1969/2012, 61.3%, OB for La Maison du Whisky, bourbon cask #8183
Jawadde, die neus moet niet veel onder doen voor deze van de 1972. Wat een power seg! En dat is 42 jaar oude whisky… Grootse eik, wel vrij drogend. Veel gedroogde vruchten zoals vijgen, dadels en rozijnen. En ook wat honing. Oud leder. Oud geboend leder. De rokerigheid hier is deze van een kampvuur. In het bos, want je ruikt ook de bladeren, de takken en het mos. Gerookte hesp ook wel (met een honingsausje). Een hesp boven dat kampvuur beter gezegd. Kruiden ook, en die kruidigheid groeit. Zoethout, munt, kaneel en gember. Ondanks dat hij best droog is, toch weer zalig om ruiken. De smaak is net zoals bij de andere zéér krachtig. Mondvullend is een eufemisme. Dezelfde soort rokerigheid als op de neus, veel kruiden (zie neus + peper) en veel eik. Hier gaat het droge karakter toch wat storen, meer dan op de neus. Wordt wel beter met wat lucht te happen. Dan komen er zoetere elementen bij, zoals cake en gekonfijt fruit (de geweldige bolus), en honing. Zachte karamel ook. Net als de rozijnen en pruimencompot. Tabaksdoosje. Maar de eik, de kruiden en erg sterke thee (Darjeeling?) verstoren de balans wel wat. Lange, verwarmende en drogende afdronk. Het geheel blijft toch droger dan bij z’n twee voorgangers (eerder in lijn met de 1984), wat ‘m net iets minder geweldig maakt. 91/100

De winnaar is voor mij dus de 1983, op de voet gevolgd door de 1972. Prijs/kwaliteit is dat dus met stip de 1983. Nu ja, ook daar betaal je op veilingen al meer dan 400 euro voor. Cult, ik zei het al. Maar niet geheel onterecht. Het zijn dan wel geen (door)drinkwhisky’s, daarvoor hebben ze een tè uitgesproken profiel, maar een aantal ervan zijn pure genietwhisky’s. 2 cl voor een ganse avond entertainment.

6 feb

Karuizawa 1972

Next in line is een 1972 voor La Maison du Whisky. Deze is nog te koop via de website van LMdW voor 520 euro, wat al 120 euro meer is dan enkele maanden geleden.

 

Karuizawa 39 YO 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038Karuizawa 39y 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038, 523 bottles
Fantastische sherryneus. Prachte droge én zoete sherrytonen, vermengd met een perfecte hoeveelheid turfrook. Wat het zoete betreft, is er chocolade, sinaas (jawel, we zijn weer bij de orangettes beland), mandarijn, zachte karamel, rozijnen, ahornsiroop en pruimencompot. De droge elementen zijn leder (oud, geboend leder), kruiden (kaneel) en sappige eik. Rubber ook, maar dan de ‘goede’ versie, de aangename. Sigarendoosjes, rook van het hout en turf zorgen voor de geweldige rokerige toets. De alcohol is er natuurlijk ook, maar die vergeet je als je dit ruikt. Bij het proeven, denk je er natuurlijk wel opnieuw even aan (dit is 63% you know), maar je laat je vrijwel meteen meeslepen door de schitterende smaaksensaties. Wat een grootse sherry opnieuw! Die chocolade, die sinaas, die rozijnen, die pruimen, die siroop, die kruiden, die sappige eik, dat leder… het zijn zaken die je in veel gesherriede whisky’s terugvindt, maar hier is het zo geweldig. En dit is zo complex. Ik noteer nog sandelhout, zilt, mandarijnen, heerlijke turfrook, rubber… en zelfs licht tropische toetsen zoals papaja en mango. Erg krachtig en mondvullend. Ik ga toch een beetje water proberen toe te voegen. Wel, dat verandert niet zo veel aan de whisky, hij wordt er zelfs wat minder rond door, de aroma’s lijken wat meer in het wild weg te springen, de consistentie gaat er wat door verloren. Dus, ondanks het hoge alcoholpercentage, is water geen meerwaarde, integendeel. Vreselijk lange, verwarmende afdronk. Licht rokerig, droog (de eik, de kruiden) en toch vol fruit. Wat een dijk van een whisky! Een krachtpatser met een elegante en verfijnde kant. 93/100

5 feb

1 reactie

Karuizawa 1983 Noh

De Karuizawa 1983 die ik vandaag bespreek, is één van de gouden medaille winnaars van de Malt Maniac Awards 2012. Het werd daarenboven ook bedacht met de Thumbs up award. Ook bedankt voor deze sample Angelo.

 

Karuizawa Noh 28 YO 1983/2012, 57.2%, OB, sherry butt #7576Karuizawa 28y 1983/2012 ‘Noh’, 57.2%, OB, sherry butt #7576, 571 bottles
De neus is even stevig als deze van de 1984 maar is iets minder scherp. Hij is ronder en complexer. Meer zoets en ook meer turf. De rozijnen, de vijgen, de pruimen (vooral de pruimen) treden meer op de voorgrond. Ook wat meer sappig fruit. Sinaas, bessensap, druiven. Het gerookte vlees van de 1984 is hier een hammetje met een honingsaus. Best wat zoethout ook, en kaneel. Oud, geboend leder, geboende meubels (meer waxy dus), sigarendoosjes, chocolade (hier eerder melkchocolade) en koffie vullen aan. Ook wat balsamico, nog iets wat ik niet bij de vorige had. Dit is echt nog een stukje complexer. Op de smaak is dit prachtig. Ronduit prachtig. Minder droog dan de 1984, ook hier. Sappige eik, mooie turfrook, heerlijke sinaas. En volle, rijpe kersen. Noten. Frisse kruiden zoals tijm en munt. Lichte zilt en tabak. Esdoornsiroop. Onderliggend aardse tonen (aarde, wortels). Enorm rijk, krachtig en perfect gebalanceerd. Op de smaak veel beter gebalanceerd dan de 1984 in ieder geval. Een whisky die trouwens wat aan oude Ardbeg op sherryvat doet denken (en nog niet van de minste). Als dat geen referentie is. Lange, rijke, elegante afdronk op kruiden, chocolade, kersen, gerookte ham en turf. Een meesterwerk. 94/100

4 feb

2 Reacties

Een straatje Karuizawa

Deze week zal grotendeels in het teken van Karuizawa staan. Karuizawa is goed bezig een cult whisky te worden, voor zover het dat nog niet is. Het stopte de productie immers in 2001 (opgestart in 1956) en sloot definitief de deuren in de herfst van 2011. Karuizawa gebruikte vooral de Golden Promise gerstvariëteit.
De overblijvende stock werd opgekocht door Number One Drinks. Deze stock wordt beetje bij beetje op de markt losgelaten, aan alsmaar stijgende prijzen. We gaan van jong naar oud, van 1984 naar 1969, en dus van duur naar duurder, van 250 naar 750 euro.

 

Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692Karuizawa 28y 1984/2012, 61.6%, Number One Drinks, sherry butt #3692, 359 bottles
Eén van de gouden medaille winnaars van de Malt Maniac Awards 2012. Bedankt voor de sample Angelo. Machtige sherryneus. Enorm veel noten, veel eik, veel kruiden, veel gedroogd fruit, maar ook veel vlees. Zowel geroosterd vlees als wild (everzwijn en hert). Bij dat gedroogde fruit denk ik aan vijgen, abrikozen en rozijnen. Ik heb echter ook gestoofd fruit. Confituren (appelsienen, braambessen). Leder, donkere chocolade en koffie ontbreken ook niet. Net als tabak. En wat op de duur ook opvalt is gezouten karamel. Een aantal typische sherry-associaties dus, maar wat hier bijzonder aan is, is de intensiteit en kracht. Big! Onderliggend mag ik zeker ook de lichte turfrook niet vergeten. Die rokerigheid treedt meer op de voorgrond na wat water toe te voegen. Dan dreigt er echter ook een heel licht sulferig kantje om de hoek te komen kijken. Heel licht evenwel en helemaal niet storend. Maar water is m.a.w. overbodig op de neus. De smaak is droog. Erg droog toch wel. In het begin valt het nogal mee, maar na enige tijd trekt m’n mond er van dicht. Stevige eik, dadels, rozijnen, sinaas, tabak(sbladeren), sterke koffie (zéér sterke koffie), donkere chocolade… behoorlijk bitter allemaal. Tonen van praliné ook nog, net als leder. En opnieuw de lichte turfrook. Ook hier is de intensiteit van de aroma’s enorm. Met water vertoont hij een extra fruitigheid. De sinaas komt meer naar voor, vergezeld van bessen (licht zuur). Lange, drogende afdronk op stevige sherrytonen en iets minder stevige turfrook. Een must voor de sherryliefhebber. Als een stevige portie sherry niet je ding is, hou het dan bij de (schitterende) neus, ook als niet-sherryliefhebber is het wat dat betreft puur genieten. 90/100

2 feb

Clynelish 12y, bi-colored label, Widimport

Vandaag een oude Clynelish, een botteling van 1980 (of omstreken) voor de Italiaanse markt. Bedankt Dominiek (ik ga in de komende weken nog vaker ‘Bedankt Dominiek’ mogen schrijven, en dat gaat hoe langer hoe enthousiaster zijn).

 

Clynelish 12 YO, 43%, +/- 1980, bi-colored label, WidimportClynelish 12y, 43%, OB +/- 1980, bi-colored label, Widimport, Milano
Bij uitschenken had deze whisky serieus wat old bottle effect. Metalige toetsen en petroleum. Lampolie. Ook met wat te laten staan week de OBE niet. Maar na enkele dagen in een halfgevuld sampleflesje gezeten te hebben, vind ik dit al heel wat beter. De OBE is er nog, maar er is nu meer ruimte voor mooie sherrytoetsen. Appelsienen, rozijnen, limoen en zelfs een heel klein beetje mango qua fruit. Zoethout, munt en kaneel wat kruiden betreft. Zoete granen en lichte eik. En een subtiele rokerigheid. Olieachtig en rond mondgevoel. Boter, sinaas, praliné, zoethout, een beetje zilt en opnieuw de lichte rokerigheid. Toch ook hier nog wat old bottle, maar dat is sterker op de neus. Anderzijds heb ik op de smaak meer eik. Het wordt wat drogend. Groene thee ook. Middellange, droge afdronk. Het heeft wat tijd gekost om door de old bottle toestanden te geraken, maar hier sluimert een mooi oud Highland profiel. 86/100

31 jan

2 Reacties

Highland Park 1968, DT for The Nectar

In 2006 nam Highland Park een nieuw PR bureau onder de arm. De vertrouwde ‘dumpy’-look van de flessen werd vervangen door een hoger, platter en strakker design. Het nieuwe PR bureau liet zich ook opmerken in de reclame, de nieuwe website en andere communicatiekanalen. “The Best Spirit in the World”, straffe claim, maar het zal ongetwijfeld z’n vruchten afwerpen.
Vandaag echter een onafhankelijke botteling, een 1968 van Duncan Taylor, gebotteld voor The Nectar. Niet meer te koop in de reguliere handel, reken op 300 euro op veilingen.

 

Highland Park 39 YO 1968/2007, 41.8%, Duncan Taylor for The Nectar, cask 3460Highland Park 39y 1968/2007, 41.8%, Duncan Taylor for The Nectar, cask 3460, 183 bottles
Wat een prachtige neus! Aromatisch, expressief, elegant en complex. Zo’n neus waarbij je niet goed weet waar te starten. Het fruit vind ik altijd een mooi vertrekpunt. En dat is hier in al z’n glorie aanwezig. Ananas en banaan, overgaand in sappige rode appels, witte perziken en sinaas, om dan terug de tropische kant op te gaan met meloen, papaja en mango. Een succulente fruitsla. Het fruit wordt ondersteund door ronde eik, heerlijke bijenwas, zachte kruiden en al even zachte rook. Eerder de rook van een houtvuur of kampvuur dan wel turfrook. Rozenbottelthee. De smaak is minder expressief, daar is het wat meer zoeken. Of beter gezegd wat meer tijd geven. Want het komt allemaal wel, maar geleidelijkaan, en in lagen. Het fruit bovenaan (de perziken en de appels vooral, en nog een beetje van de tropische soorten), daaronder vanille en honing, gevolgd door bijenwas en tenslotte de kruiden (kaneel, gember en nootmuskaat) en de eik. En ook hier de zachte rook. Behoorlijk korte en lichte afdronk (dat zal aan het alcoholpercentage en de – bijna – afwezigheid van turf liggen), met nog maar weinig fruit, maar wel kruiden en eik. Ondanks de tegenvallende afdronk en wat minder aromatische smaak, toch nog negentig. Die neus hé. Puur op de neus scoor ik dit 93, maar een whisky moet ook gedronken worden natuurlijk. 90/100

30 jan

1 reactie

Nog Bere

Maar dus niet alleen Arran, ook Bruichladdich heeft experimenten gevoerd met de Bere gerst. Het zaad komt van dezelfde producent, maar de Bruichladdich Bere werd niet op Orkney maar op Islay zelf gekweekt, meer bepaald op de Kynagarry Farm, op velden die de namen Achaba en Achfad dragen. Bijzonder aan deze velden is dat er gedurende meer dan een eeuw niets op geoogst is geweest, en dat ze dus volledig chemicaliën-vrij waren. Het verwerken van de gerst verliep naar het schijnt wel een stuk moeilijker dan bij de modernere variëteiten. Zowel het oogsten als het bewerken was hard labeur, maar de grist zou geconcentreerder en rijker zijn. De Bruichladdich Bere is met een 40 euro goedkoper dan de Arran, maar hij is wel twee jaar jonger.

 

Bruichladdich Bere Barley 2006/2012, 50%, OB, Kynagarry FarmBruichladdich ‘Bere Barley’ 2006/2012, 50%, OB Kynagarry Farm, Achaba & Achfad Fields, 7650 bottles
Zoeter dan de Arran, meer vanille, meer kandij en meer fruit. Fruitsap. Sap van peren en van appels. Ingedikt sap bijna (wat stroperig). De granen zijn even zeer aanwezig, eigenlijk nog prominenter. Muesli, havermout. Maar het is alles behalve ééntonig. Het profiel is wel minder prikkelend, hier ontbreken de tuinkruiden, het is allemaal wat ronder. Alhoewel er wel een floraal kantje aan is. Wat ik ook opmerk, zijn noten, gras en hooi. Waar dat bij de Arran naar stro neigde, heb ik hier nat hooi. Ook dit is meer dan gewoon genietbaar. Rond, vol en intens op de tong, startend op granen en vanille. En veel suiker. Suikerspin. Frosties. Merengue. Witte pompelmoes met griessuiker. De peren en de gele appels keren terug. En ook de noten (hazelnoten en cashewnoten). De kruiden groeien. Lichte eik (minder dan in de Arran). Zelfs een beetje boenwas. Maar ook vooral granen. Zoete en prikkelende granen. Middellange afdronk op granen, citrus en kandij. Uniek. Heel dicht bij het graan (en daardoor doet hij minder aan whisky dan wel aan andere graandistillaten zoals jenever denken) maar alles behalve een saaie bedoening. Integendeel, ik vind dit most entertaining. Complex en lekker. Je merkt trouwens dat beide whisky’s familie van elkaar zijn, ze delen dezelfde bijzondere elementen, maar toch zijn het twee verschillende profielen. Na lang wikken en wegen, kom ik tot de conclusie dat ze wat mij betreft elkaar waard zijn. Anders, maar evenwaardig. 86/100

29 jan

Bere

bere barleyBere moet zowat de oudste Schotse gerstvariëteit zijn. Het zou meer dan duizend jaar geleden door de Vikingen naar Schotland gebracht zijn. Maar omdat het moeilijk te telen is, en omdat de opbrengst ervan een stuk lager ligt dan dat van courantere variëteiten (minder dan de helft zelfs), wordt het sinds het begin van de twintigste eeuw niet meer gebruikt om whisky te stoken. Maar naar het schijnt zou het resultaat wel beter dan gemiddeld zijn. Er is dus tijd, geld en lef nodig om whisky te stoken van Bere gerst. Blijkbaar beschikten zowel Bruichladdich als Arran over dit alles, want in de jaren 2000 hebben beide distilleerderijen geëxperimenteerd met deze verloren gewaande gerstsoort, die gekenmerkt wordt door een korte steel en een kleine korrel. Arran deed dat samen met het Agronomy Institute van Orkney College UHI, onderdeel van University of the Highlands and Islands. Het resultaat, dat misschien een idee geeft van hoe whisky honderd jaar en langer geleden proefde, is dit acht jaar oud distillaat van 2004, gemaakt van Orkney Bere en gerijpt op bourbonvaten. Je betaalt er een goeie 50 euro voor.

 

Arran 8 YO 2004/2012 'Orkney Bere' 46%Arran 8y 2004/2012 ‘Orkney Bere’, 46%, OB, bourbon barrels, 5800 bottles
Frisse neus waarbij vooral granen en kruiden opvallen, op een achtergrond van zoete tonen. Vanille en honing dan vooral. Maar dus veel granen en kruiden. Frisse (tuin)kruiden. Munt, tijm, rozemarijn. Hooi en stro ook. O ja, dat stro is opvallend. En hoe langer hoe duidelijker fruit. Gele appels, gele pruimen, ananas en peren (de leeftijd waarschijnlijk). Bijzonder, en best lekker om ruiken. Rond, zacht en romig mondgevoel. De granen zitten mooi ingekapseld in zoete en fruitige elementen. De honing en de vanille, samen met een beetje kandijsuiker, en het eerder witte fruit. Appels, peren, witte perziken. Opnieuw het stro ook. De kruiden op de smaak zijn eerder de keukenvariant (nootmuskaat, kaneel en peper) en worden vergezeld van ronde eik. Middellange, frisse afdronk, prikkelend (de granen, de kruiden en de eik) op een zoete achtergrond. Bijzonder profiel. En beter dan je zou verwachten van een jong graanexperiment. Veel beter. Ik ben ongelooflijk benieuwd naar langer gerijpte Bere whisky. Een moderne variant van de legendarische Local Barley’s? Stel je voor… 86/100

26 jan

Teaninich 22y 1959, Samaroli

Toch een geweldige reeks bottelingen, die zogenaamde ‘Flowers’ reeks van Samaroli. De etiketten vermelden ‘The never bottled top quality’, en dat is niet geheel gelogen. Ik had reeds het genoegen de Benromach 14y 1967, de Glen Keith 12y 1969 en de North Port 15y 1966 uit deze reeks te kunnen proeven (zonder review echter), allemaal vrij jonge whisky’s, en nu dus ook de Teaninich 1959. Reken op een dikke 500 euro op veilingen.

 

Teaninich 22 YO 1959, 43%, Samaroli 'flowers'Teaninich 22y 1959, 46%, Samaroli ‘flowers’, 300 bottles
Tsjakka! Dit is dat type whisky waarbij je gewoon heel even je neus in het glas steekt en meteen een halleluja prevelt. Ik toch. Man, wat een schitterende neus! Maar niet evident om te beschrijven. Een profiel dat je zelden of nooit tegenkomt. Laat me toch een poging wagen. Ik start met olie. Lijnzaadolie, amandelolie (ja, vooral deze laatste). Rijpe bananen (geflambeerde). Wat het fruit betreft domineren die bananen, maar ik heb ook kiwi (jawel, iets van Pisang), vers geperst appelsiensap (dat wordt dus Pisang-Orange) en mango. Heel veel smeuïge bijenwas. Ook pollen en honing in dat compartiment. Weinig eik, wel wat kruiden (geen zin om om te gaan zoeken welke). Houtskool en subtiele turfrook. Geweldig vind ik dit. Op de tong heb ik meer eik, en ook wat meer kruiden, maar perfect geïntegreerd in de zoete en fruitige aroma’s. Halfrijpe bananen, sappige appels, veel mango (wie heeft er daar iets op tegen?) en sappige groene pruimen. De bijenwas is even groots als in de geur. Ook de subtiele turfrook is dat. Honing en melkchocolade maken het zoet. Het mondgevoel is olieachtig en vrij dik. Lange afdronk, kruidig, fruitig, zoet en licht rokerig. Complex quoi. Wat een pareltje weer van Silvano Samaroli. Heeft die man al een standbeeld? 94/100

24 jan

Highland Park 1978

Highland Park voert een erg doorgedreven houtbeleid. Van het telen van de bomen tot het rijpen van de whisky. De distilleerderij koop geen vaten op, het laat z’n vaten maken in Spanje, van speciaal daarvoor geteelde en geselecteerde bomen uit het noorden van het land. Daarna verhuren ze deze vaten aan bodega’s, alwaar ze worden gevuld met sherry. Deze sherry mag vervolgens twee jaar rijpen, waarna de sherry wordt afgevuld op flessen en de lege vaten naar Orkney worden verscheept. Het hout dat wordt gebruikt om er sherry op de laten rijpen is zowel afkomstig van Europese eik als van Amerikaanse eik. En alhoewel het in beide gevallen om sherryvaten gaat, is het resultaat op de whisky die er in rijpt helemaal anders.
Vandaag de vijfde in de ‘Vintages’ reeks, de 1978 die na de 1998, 1994, 1990 en 1973 kwam.

 

Highland Park 1978 'Vintage Collection', 47.8%, OB 2011 for Travel RetailHighland Park 1978 ‘Vintage Collection’, 47.8%, OB 2011 for Global Travel Retail
Pittig op de neus, met in het begin veel kruiden (kaneel, zoethout, nootmuskaat, munt), ronde eik en honing, en na enige tijd hoe langer hoe meer fruit. Sinaas, pruimen en kokos. Romige chocolade. Onderliggend een mooie waxyness. Kaarsvet en schoensmeer. En de geur van houtsnippers. Ook deze van sigarendoosjes. Lichte rook. Dit is wel zeer aangenaam om ruiken. Erg complex. De smaak wordt echter gedomineerd door het hout. Tonen van eik, noten, peper, kruidnagel en veel munt. Daarachter wat mandarijn en zoethout, maar dat slaagt er niet in de droge elementen voldoende te counteren. Ook merkelijk minder complex dan de geweldige neus. Lange, kruidige en licht bittere afdronk. Een typische ruikwhisky. 85/100

23 jan

Mackmyra

Mackmyra is de eerste Zweedse distilleerderij. Het startte de productie in 1999, in het plaatsje Valbo, nabij Mackmyra. Mackmyra maakt uitsluitend gebruik van Zweedse ingrediënten, zoals graan dat gemalen wordt in de 17e eeuwse Mackmyra molen. Vanaf midden jaren 2000 bracht de distilleerderij onder z’n Preludium label single malt whisky’s op de markt. Een deel daarvan rijpte op 30 liter vaten, wat het rijpingsproces (extra invloed van het hout) versnelt. Naast first fill bourbonvaten, gebruikt men er ook nieuwe vaten van Zweeds eikenhout, die dan eerst worden geschroeid alvorens er spirit op gelagerd wordt. Men distilleert er zowel niet-geturfde als geturfde whisky.

Mackmyra

Mackmyra 8y 2002/2011, 40.8%, cask 02-058, 37 bottles, 50cl, Bodas Gruvlager
De neus is wel erg granig. Dicht bij het product in zekere zin, maar dat is geen meerwaarde. Malt, vers gebakken brood, pils. Florale toetsen ook wel, samen met tonen van hars. Pas na enige tijd ook fruit. Peren (jong), appels en limoenen. Vanille zorgt voor een zoet kantje. Ook de smaak is (te) granig, naast licht kruidig (anijs, nootmuskaat), notig (hazelnoten) en zoet (veel vanille en een beetje melkchocolade). Redelijk wat eik (die kleine vaten), geroosterd hout. Middellange afdronk, granig en kruidig met een klein beetje rook en best wat hout. Simpel en jong. 72/100

22 jan

Caol Ila 22y 1990, Malts of Scotland

Een andere Islay whisky in de laatste Malts of Sotland release is een Caol la 1990, gerijpt op bourbonvat.

 

Caol Ila 22 YO 1990/2012, 55.6%, Malts of Scotland #MoS12042Caol Ila 22y 1990/2012, 55.6%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12042, 180 bottles
Mooie, rokerige en zilte geur. Gerookte vis zoals zalm en vooral heilbot. Zeewier ook en jodium. Veel ‘zee’ dus. Geruggesteund door vanille (ook niet een klein beetje) en fruit. Perziken, citroenen en ananas. Lichte toets van hooi. En ook een klein beetje kaarsvet. Stevig op de tong, smaak gedomineerd door zoete turf. Vanille. Rietsuiker. Van het fruit van de geur komt vooral de citrus terug. Citroenschijfjes met suiker. Het zilt blijft prominent aanwezig. Ronde eik. Licht drogend. Met water komen er mineralen naar voor. Middellange afdronk op zoete turf, zilt en citrusfruit. Lekkere Caol Ila waarbij alle elementen mooi in het gelid lopen. 87/100

21 jan

1 reactie

Clynelish 15y 1997, The Bonding Dram

Blij dat ik deze Clynelish eindelijk kon proeven. Veel over gehoord, veel over gelezen, wat de goesting alleen maar deed toenemen. Het gaat dus om de Clynelish 1997 die The Bonding Dram bottelde voor z’n vijfjarig bestaan.

 

Clynelish 15 YO 1997/2012, 55.7%, The Bonding Dram, 5th anniversary, cask 5733Clynelish 15y 1997/2012, 55.7%, The Bonding Dram, 5th anniversary, cask 5733, 265 bottles
Erg geconcentreerde en rijke neus en heel typisch ook. Wat wil zeggen dat ik veel bijenwas en kaarsvet heb (hoera), vanille, wit fruit (appels, kruisbessen, witte perziken en pompelmoes), zachte zilt en ronde eik. Maar ook warme houtkrullen, dennennaalden en marsepein. En een ronduit heerlijke mineraliteit (natte stenen en een al even natte grasmat). Hopelijk houdt de smaak dit niveau aan, dan hebben we een winnaar. En jawel, op de tong even dik, rijk en geconcentreerd als op de geur. De bijenwas, het fruit (pompelmoes, periken, meloen), de vanille, de marsepein, de mineralen, het zilt, het is allemaal erg aromatisch en perfect met elkaar verweven. Prachtig bitter, door de pompelmoes, de eik en een extra kruidigheid (gember, peper). Lange afdronk, het bittere en het zoete hand in hand. Dit moet mijn beste jaren negentig Clynelish zijn (vanaf nu mijn benchmark). Geweldige selectie Jeroen. 90/100

19 jan

Glendullan 18y Manager’s Dram

Eén van de Manager’s Drams (niet te verwarren met de recentere Manager’s Choice bottelingen) die eind jaren tachtig tot midden jaren tweeduizend zijn gebotteld, is een Glendullan 18y. Dit betreft een botteling van 1989, en is dus één van de eerste Manager’s Drams.
Deze whisky’s werden niet verkocht, maar desondanks kan je deze fles hier en daar vinden (vooral bij winkels over de plas). Je betaalt er met 300 à 350 pond wel een stevige prijs voor.

 

Glendullan 18 YO Manager’s Dram, 64%, OB, 1989Glendullan 18y Manager’s Dram, 64%, OB 1989, 75cl
Op de neus moet je je even door de alcohol werken (een constante bij de Manager’s Drams). Door de peper, het gedroogde gras en de espresso. Als je dat hebt gedaan krijg je een mooie, ronde en waxy neus. Bijenwas, honing, pollen. Het gedroogde gras slaat om in bloemen. Er komt ook een geweldige minerale toets bij. Ondersteunende eik en zachte rook (van het hout?). Knap. De smaak is zonder water weinig toegankelijk. Vrij scherp en vooral kruidig. Enkele druppels water zijn echter al genoeg om deze whisky open te doen bloeien. Waxy, mineralig, floraal, zoet (honing en marespein – amandelen) en fruitig (citrus en groene appels). Alles in perfecte balans en ondersteund door sappige eik. Lange, verwarmende afdronk, prachtig bitterzoet. Eén van de beste Manager’s Drams die ik al kon proeven. Maar water is dus wel verplicht. Bijna het niveau van de Glen Ord. 91/100

← Older Entries
Newer Entries →