Spring naar inhoud

18 mrt

Fettercairn 22y 1990, Malts of Scotland

Fettercairn kennen we ook onder naam Old Fettercairn, maar deze benamingen worden door elkaar gebruikt en zeggen dus niets over de leeftijd van de whisky. Het is lang geleden dat ik nog eens een onafhankelijke Fettercairn kon proeven. Vandaag dus wel en dit dankzij Malts of Scotland. Deze 1990 kost net geen honderd euro.

 

Fettercairn 22 YO 1990/2013, 51.5%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13004Fettercairn 22y 1990/2013, 51.5%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13004, 242 bottles
Niet al te expressieve neus die start op een grote ‘granigheid’. Granen en gist. Vers gebakken brood en bierbeslag. Havermout en pils. Niet direct mijn favoriet profiel. Pas na enige tijd wordt het wat aangenamer met vanille, honing en appelsap. En amandelnoten. Het geheel doet wel jonger aan dan 22 jaar. Ook de smaak is niet om over naar huis te schrijven. Granen en gist leiden de dans, op de voet gevolgd door noten, kruiden (gember), toast en vanille. Misschien wat sinaas ook. Maar het wordt allemaal overheerst door de granen. Korte, wat bittere afdronk. Granen en eik. Te weinig complex voor z’n leeftijd en voor mijn smaak te gedomineerd door het graan. Voor de liefhebbers van het genre. 78/100

16 mrt

Captain Beefheart & St. Magdalene

Captain BeefheartEen streepje muziek, dat is weer veel te lang geleden. En laat me weer wat van de platgetreden paden afwijken. Zo kom ik terecht bij Captain Beefheart, in het echte leven gekend als Don Van Vliet. Nu ja, leven, de man is sedert twee jaar niet meer onder de levenden, hij stierf op 17 december 2010 – een maand voor hij zeventig zou worden – aan de gevolgen van multiple-sclerose.
Captain Beefheart was zo’n beetje de soulmate van Frank Zappa. Ze groeiden als kind samen op in het Amerika van de jaren vijftig en zestig, bleven hun ganse leven vrienden en werkten ook muzikaal veel samen. De naam Captain Beefheart komt trouwens van een mislukt filmproject van Zappa, genaamd ‘Captain Beefheart vs. the Grunt People’. Van Vliet is vooral bekend als muzikant, maar was ook een niet-onverdienstelijk schilder en beeldhouwer.

In zijn carrière, die startte in 1964, maakte Beefheart twaalf studioplaten, waarvan de meeste samen met zijn Magic Band (waarin o.a. Ry Cooder z’n eerste muzikale stappen zette). Hun creatieve hoogtepunt was ongetwijfeld het experimentele en door Zappa geproducete Trout Mask Replica uit 1969, wat nog altijd wordt beschouwd als één van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de rock. Hij componeerde alle muziek en speelde zelf ook saxofoon en mondharmonica. Z’n teksten kan je gerust bizar noemen, maar surrealistisch doet ‘m misschien meer aan. In 1982 stopte hij met muziekmaken en wijdde hij zich volledig aan het schilderen en in mindere mate aan het beeldhouwen.
Ice Cream for CrowDe muziekstijl laat zich moeilijk omschrijven. Het is rock, het is blues, maar het is vooral experimenteel en avant-gardistisch. Regelmatig ook met psychedelische invloeden. Misschien niet altijd even toegankelijk maar vaak geniaal. Niet altijd echter, zo staat de commerciële(re) periode van midden jaren zeventig onder de fans bekend als Captain Beefheart and his Tragic Band. Vooral de periode rond 1970 (met naast Trout Mask Replica o.a. ook het geweldige Lick my decals off, baby) en deze rond 1980 (met de meesterwerkjes Shiny Beast en Ice Cream for Crow) worden beschouwd als z’n hoogtepunten. Tijdens de eerste helft van de jaren zeventig werd z’n muziek uit noodzaak toegankelijker (het was gewoon tè modern voor die tijd), met de nadruk op blues en rock eerder dan op het exprerimentele.

Maar geweldig bekend is Captain Beefheart dus nooit geworden. En hetzelfde kan gezegd worden van het Whisky Tales label. Wie kent dat? Whisky Tales is een Duits initiatief, zij hebben tot op heden een vijftiental bottelingen op hun conto. Ik weet niet of deze St. Magdalene 1982 representatief is, dit is nog maar de eerste die ik proef. Maar ik hoop voor hen van wel. Wat een parel! Met Ice Cream for Crow op de achtergrond. Twee parels.

 

St. Magdalene 27 YO 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales 'Poseidon'St. Magdalene 27y 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales ‘Poseidon’, bourbon cask, 184 bottles, 500ml
Ronduit prachtige, cleane, complexe neus. Er zit een zoet kantje aan (honing, nougat), een vegetaal (gras, en groene en witte groenten – schorseneren, no kidding), een floraal (gedroogde bloemen), een fruitig (rijpe kruisbessen, banaan, ananas), een zilt en een mineralig (natte stenen, klei enzo). Natte wol. Lampolie. Ronde, sappige eik en lichte begeleidende rook op de achtergrond en in perfecte verhouding. Rond en romig op de tong. Intens en complex. Honing en vanille, peperkoek, zoete witte wijn (uit het topsegment welteverstaan), ronde eik, hoe langer hoe meer fruit ook. Perzik, abrikoos en de (rijpe) kruisbessen die ik ook op de neus had. En ook de zachte rokerigheid is opnieuw van de partij. En hetzelfde kan gezegd worden van het zilt. Lichte aarde tonen. Een beetje hars, noten (lichte en fantastische bitterheid) en leder. Complex, ik zei het al. Vrij lange en complexe afdronk. Zowat alle elementen van de smaak worden doorgetrokken. Elegante complexe klasse. Prachtige whisky. 92/100

14 mrt

Brora 30y 2002

Ik heb hier reeds een aantal officiële Brora’s beproken, heb er meer geproefd, maar de enige die ik nog nooit geproefd had was de eerste release, de 2002. Vandaag wordt er dus eindelijk een groot onrecht rechtgezet. En jawel, dat is ook hier dankzij Dominiek. Men zegt dat de eerste twee 30’ers (de 2002 & 2003 release) een stuk bruuter, een stuk scherper zijn dan volgende bottelingen. Let’s see.

 

Brora 30 YO, 52.4%, OB 2002Brora 30y, 52.4%, OB 2002, 3000 bottles
Bruut? Scherp? Forget it, dit is subtiel, elegant, gelaagd en complex. Man, wat een schitterende neus! En herkenbaar Brora 1971. Waarmee ik bedoel: minder boerderijtoestanden, helemaal geen mest, misschien wel wat nat hooi. Maar dan wel meer ‘zee’: zilt, zeewier, gerookte vis (heilbot). Oesters ook. Eigenlijk een hele plat de fruits de mer. Zachte (een ook wel zoete – dat is een constante over de jaren heen) turf. Cake. Fruit zit er ook in, en niet weinig. Rode appels, sinaas, abrikoos en zelfs mango. O ja, duidelijk mango nu. En ik mag natuurlijk de bijenwas niet vergeten. Subliem! En het goede nieuws is dat de smaak niet onderdoet, het is even expressief en even complex. De heerlijke zoete turf, het prachtige zilt, de mooie fruitigheid (perzik, abrikoos, mango, appels), de smeuïge was… man, man. En denk er nog nat hooi bij, kruiden zoals zoethout en nootmuskaat, olijfolie, marsepein, en wat eik ter ondersteuning van het geheel. Ter eer en glorie eigenlijk. En dan de afdronk…hèhè, wat is het in zo’n geval toch leuk dat een whisky een afdronk heeft. De zoete turf, het zilt, de kruiden, het fruit, er is weinig van de smaak dat wil wijken. Let op, bij deze opsomming van associaties heb ik me ingehouden, dit is zo complex, het heeft geen naam. Of toch wel, we noemen het Brora. 93/100

P.S.: hier zit volgens mij zo goed als geen Brora 1972 in, dit is echt wel Brora 1971. Een ander profiel, maar op hetzelfde eenzaam hoge niveau. Damn, wat heb ik spijt dat ik hier geen fles van gekocht heb toen dit nog – min of meer – betaalbaar was. Tot een kleine drie jaar geleden kon je deze nog voor een 200 à 250 euro kopen, nu is dat meer dan het dubbele.

12 mrt

Bowmore 15y 1997, The Whiskyman

Ik proefde de Bowmore 2001 van Malts of Scotland naast de Bowmore 1997 van The Whiskyman. Het zogenaamde ‘gitaarlabel’ van The Whiskyman stond in 2012 in het teken van The Rolling Stones. Zo kreeg deze Bowmore de naam ‘It’s only single malt but I like it’ mee.

 

Bowmore 15 YO 1997 'It's only single malt but I like it, 53.8%, The WhiskymanBowmore 15y 1997/2012 ‘It’s only single malt but I like it’, 53.8%, The Whiskyman, 189 bottles
De neus van deze vind nog wat beter dan de MoS. De 2001 was complex en erg lekker, deze is minstens even complex maar diept een aantal zaken nog verder uit. Zeker die lichte boerderij associaties zijn hier nog grootser. Echt wel de zoetzure geur van stallen, nat hooi en mest. En jullie weten ondertussen wel hoe geweldig ik dat vind. Ook het fruit is top. Erg aromatische toetsen van gele appels, ananas, rijpe appelsienen en mandarijn. Ook de zee tekent present in de vorm van zeewier, zout, jodium en oesters. De natte stenen zijn ook hier aanwezig, net als kalk. Vanille en zachte karamel (fudge) zorgen voor een zoete ondertoon. Vanillepudding, o ja. En nu zelfs ook iets van potloodslijpsel (grafiet). Nog iets complexer dan de Malts of Scotland, maar vooral nog iets lekkerder. En het goede nieuws is dat de smaak dit patroon verder zet. Romig en olieachtig mondgevoel, en ronder dan de 2001. Zoete turf, zilt, jodium, vanille, kruiden en veel fruit, en dat in willekeurige volgorde. Wat het fruit betreft, denk ik aan meloen, roze pompelmoes, papaja en passievrucht (jawel). Het gaat bij deze dus nog meer de tropische kant uit. Qua kruiden noteer ik peper, kaneel, gember en zoethout. Het zoute karakter groeit, en nog meer met een beetje water. Aardse tonen (natte bladeren en natte aarde). En lijnzaadolie. Lange finish, zout rokerig en fruitig (de roze pompelmoes!). Nee, dat fruit laat zich niet wegdrukken. Als dit 10 jaar langer rijpt, heb je volgens mij iets wat in de buurt komt van jaren zestig Bowmore. Lovely. 89/100

11 mrt

Bowmore 11y 2001, Malts of Scotland

Dat Bowmore na de desastreuze jaren tachtig weer helemaal terug is, weten we ondertussen wel. Ook jonge Bowmore stelt zelden teleur. Aan Malts of Scotland om dat nog eens te bewijzen.

 

Bowmore 11 YO 2001/2012, 58.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12060Bowmore 11y 2001/2012, 58.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12060, 221 bottles
Ronde neus op mineralen, veel zee en zoete turf. Een wandeling langs de zee, over een strand van keien. Natte keien met zeewier en zilt dat de zee achterliet. Zeevruchten besprenkeld met citroen. En die zoete turf heeft een mooi farmy kantje. Nat hooi en lichte tonen van stallen. Wat granen. En gezouten boter. Hoe langer hoe meer houtskool ook. Fruit? Wel ja, ondanks de jonge leeftijd al best wat fruit. Ook dat is Bowmore vandaag de dag. We hadden de citroen al, maar ook rijpe appelsienen en ananas in blik. Complex en erg onderhoudend. Romig en stevig in de mond. Het zilt en de turf nemen het heft in handen, gevolgd door medicinale tonen en kruiden. Zoethout valt het meest op. Pas daarna komt het fruit om de hoek kijken, samen met een vleugje vanille. Ananas en citrus, gelijkaardig als op de geur dus. Redelijk lange afdronk, op zoete en rokerige tonen. Tja, jonge Bowmore, zoals ik al zei, stelt het zelden teleur. Ook hier niet. 86/100

9 mrt

Talisker 1991 ‘Distillers Edition’

Vandaag een Talisker uit de Distillers Edition reeks. De 1991, gebotteld in 2004.

 

Talisker 1991 Distillers EditionTalisker 1991/2004 ‘Distillers Edition’, 45.8%, OB, Amoroso finish
Zoete neus op pruimen, rozijnen, cake, kandijsiroop, chocolade en karamel, met onderliggend sappige eik, zilt, gember, hazelnoten en turfrook. Het fruit beperkt zich niet tot de pruimen en de rozijnen, ik noteer ook appelsienen. En wat ook niet onvermeld mag blijven, is geboend leder. Rond en romig mondgevoel, zelfs wat stroperig. De kandijsiroop die ik ook op de neus had. Sinaas, gekonfijt fruit, zilt, zoethout en zachte eik. Een kruidigheid in de vorm van gember, peper en kruidnagel. En op de achtergrond natuurlijk de rokerigheid van brandende turf. Geen al te lange afdronk, zilt en zoet (sinaas). Niet slecht, helemaal niet, maar een beetje ongeïnspireerd. De sherry domineert me iets te veel het distilleerderijkarakter. 84/100

7 mrt

2 Reacties

The Green Man & North Port Brechin 1976

Twee weken geleden opende in Oostende een nieuwe whiskybar, The Green Man, verwijzend naar het symbool voor de steeds terugkerende cyclus van het leven (afgebeeld als een hoofd waaruit bladeren en takken groeien). The Green Man is een initiatief van Michiel Mestdagh en Mireille Defreyne, en bevindt zich aan de Koningstraat. Op donderdag- en vrijdagavond tussen 18u30 en 23u en zaterdag tussen 13u en 19u kan je er proeven van meer dan 350 whisky’s.

The Green Man Oostende

Ik weet niet of ze North Port Brechin schenken… North Port Brechin of simpelweg North Port is in ieder geval wat ik momenteel in mijn glas heb, en dat is lang geleden. Niet verwonderlijk, want het is nog maar mijn tweede. Bedankt voor de sample Gunther.

 

North Port Brechin 29 YO 1976/2006, 58.2%, Signatory, Cask Strength Collection, cask 3886North Port Brechin 29y 1976/2006, 58.2%, Signatory, Cask Strength Collection, cask 3886, 222 bottles
Frisse, cleane neus. Veel citrus (limoen, citroen) en mineralen (natte stenen, nat – gemaaid – gras, kalk) en tuinkruiden (munt, tijm, peterselie). Fris, echt wel. Lichte granen en eik op de achtergrond. Mmm, iets van pils nu ook. O ja, hoe langer hoe duidelijker. Vrij scherp op de smaak. Granen, gras en eik, en opnieuw veel citrus. Zelfs wat zilt. Beter met een beetje water, het wordt zoeter, de scherpe randjes verdwijnen naar de achtergrond. Appelsap. Sterk appelsap. Door het toevoegen van water komt er lichte rokerigheid bij. Er blijft een (aangename) bitterheid sluimeren. Lichte tannines. Kastanjes. Middellange, droge afdronk met het grassige karakter dat tot het bittere eind om de aandacht blijft roepen. Scherp profiel, maar ik kan dit hier erg appreciëren. 87/100

6 mrt

Highland Park 27y 1984, The Whisky Agency ‘insects’

Highland Park heeft vier distilleerkolven in gebruik, wat resulteert in een productie van ongeveer 2,5 miljoen liter alcohol per jaar. Het water dat men gebruikt, is afkomstig van de Cattie Maggie’s Pool. De whisky van Highland Park wordt onder andere gebruikt voor de samenstelling van de Long John blends. Interessant? Yeah right. Deze 1984 van The Whisky Agency, dat is interessant.

 

Highland Park 27 YO 1984, 52.5%, The Whisky Agency 'insects'Highland Park 27y 1984/2011, 52.5%, The Whisky Agency ‘insects’, bourbon hogshead, 222 bottles
Expressieve, aromatische neus. Zoet, floraal en fruitig tegelijkertijd (het is niet dat het in lagen of in vlagen komt, het is er allemaal meteen). Gedroogde bloemen en heide wat het florale karakter betreft, honing en nougat qua zoets, en een hele fruitsla wat het fruitige betreft. Citroen, sinaas, evoluerend naar tropische toestanden zoals lychee, meloen en ananas. Dat alles ondersteund door sappige eik, zachte munt en rook van het hout. En qua appreciatie: I love it! De smaak is stevig en prikkelend. De heide, de honing, de ronde eik, het fruit, de rook van het hout, het komt allemaal terug. De kruiden zijn hier (zoals wel vaker) wel prominenter aanwezig. Peper, nootmuskaat en munt. Lange afdronk op citrusfruit, kruiden en eik. Heerlijke whisky. En bedankt om deze te delen Gunther. 91/100

5 mrt

1 reactie

Isle of Jura 1988, The Whiskyman

Bewijzen dat het beter kan, doen we met een Isle of Jura 1988 die The Whiskyman heeft gebotteld voor de Zweedse markt. Hier dus moeilijk vast te krijgen. 1988 blijkt een puik jaar te zijn voor deze distilleerderij. Daar mag er nog wel wat van op de markt gegooid worden.

 

Isle of Jura 24 YO 1988/2013, 51.3%, The Whiskyman for Viking Lines, SwedenIsle of Jura 24y 1988/2013, 51.2%, The Whiskyman for Viking Lines, Sweden, bourbon cask, 116 bottles
Pure boter op de neus. Boter in de pan. Bakken en braden. Echt uniek, zo boterig heb ik mijn whisky nog niet gehad. Niets ranzigs echter, dit is helemaal niet storend. Integendeel, ik vind het geweldig. Daarenboven maakt de boter plaats voor fruit: kruisbessen en abrikozen, en ook een beetje rabarberspijs (met suiker, het heeft niets bitters). Heide en hooi zorgen voor een mooie droge toets. Romige witte chocolade voor een zoete toets. Er is ook lichte zilt en al even lichte turfrook te ontwaren. En leder. En een subtiele mineraliteit. Complex seg! Perfecte drinksterkte, rond en vol in de mond en absoluut geen behoefte aan water. Boterig opnieuw. Best wat kruiden (zoals zoethout, peper, nootmuskaat en tijm) en zilt. Lichte jodium. Mooie bitterheid dankzij pompelmoes, amandelen en zachte eik. Qua fruit ook wat appelsien. Zoete elementen zoals chocolade en gezouten karamel. Leder, tabak en zachte turf maken het plaatje compleet. Man, dit is lekker! Lange afdronk, kruidig, zilt en grassig, met mooie ronde eik. Prachtige bitterheid. Ongelooflijk boeiende whisky met een uniek profiel. 90/100

4 mrt

2 Reacties

Isle Of Jura 1995, Diurach’s Exclusive

Vandaag en morgen trekken we naar Jura, het eiland aan de westkust van Schotland, ten noordoosten van Islay. Deze whisky uit de Boutique Barrels reeks was de eerste botteling voor de Diurachs (een Diurach is een inwoner van Jura), het genootschap dat de distilleerderij rond z’n whisky bouwde. Hij rijpte op één of ander Grand Cru Classé wijnvat.

 

Isle of Jura 16 YO 1995/2012 'Boutique Barrels', 57%, Diurachs Exclusive, cask 1Isle of Jura 16y 1995/2012 ‘Boutique Barrels’, 57%, Diurach’s Exclusive cask 1, 295 bottles
Aangename neus, floraal, zoet en licht geturfd. De schil van appelsienen, boenwas, marsepein, rozijnen en vanille. Onderliggend leder, zachte eik en hars. Een beetje peper. De geur van dennennaalden ook. En nu ook van gestoofde appels. Op de smaak is hij redelijk droog op eik, kruiden (nootmuskaat valt me op, maar ik noteer ook zoethout) en noten. Toch ook zoetere elementen zoals pruimen, perensiroop en vanille. Iets licht grassigs. Dik, stroperig mondgevoel. Het droge neemt een klein beetje de bovenhand. Middellange, kruidige afdronk, met nog wat rabarber als extra. De neus vind ik beter dan de smaak, daar is de balans niet helemaal perfect. Maar bon, dit is best een lekkere Jura. We weten echter dat deze distilleerderij nog heel wat beter kan. En morgen zullen we dat bewijzen. 83/100

2 mrt

Laphroaig 16y 1996, Malts of Scotland

Vandaag nog een botteling uit de vorige batch van Malts of Scotland, een Laphroaig 1996. Deze fles ontving een ‘Thumbs Up award’ in de jongste Malt Maniac Awards.

 

Laphroaig 16 YO 1996/2012, 56.1%, Malts of Scotland, Pedro Ximinez sherry cask #MoS12041Laphroaig 16y 1996/2012, 56.1%, Malts of Scotland, Pedro Ximinez sherry cask #MoS12041, 240 bottles
Knap gebalanceerde, ronde neus. Weinig scherps. Is nochtans jonge Laphroaig op hoog alcoholpercentage. Mooi geïntegreerd allemaal. En met allemaal bedoel ik zoete elementen (karamel, sinaas, chocolade, appelcompot), zilte (zout, gerookte vis, zeewier) en rokerige (turfrook met een medicinale toets). Dat medicinale en dat zeewier komt van de turf die gebruikt wordt om het kiemen van de gerst te stoppen. De turf die Laphroaig hiervoor gebruikt is immers turf van onder het zeeniveau, en bevat dus resten van zeewier en jodium. Dit bijvoorbeeld in tegenstelling tot Ardbeg. Soit, terug naar de geur. Ik heb ook wat kruiden en – wat altijd een meerwaarde is – balsamico. Mondvullend en olieachtig op de tong. Romige chocolade, praliné en zachte karamel maken het zoet, mandarijn en sinaas maken het fruitig, zoethout, peper en gember maken pittig, zilt en medicinale turf maken het ‘Islay’. En opnieuw is alles knap verweven, er is niets dat harder dan de rest om de aandacht roept. De zoete sherrytonen zetten zich samen met het zilt en de turfrook verder in de lange afdronk. Verwevenheid, dat is het woord hier. Samen met perfect. 89/100

28 feb

Mortlach 18y 1994, Malts of Scotland

Mortlach 1994, ook dat zit in de nieuwe reeks Malts of Scotland. Een whisky die achttien jaar rijpte op sherryvat.

 

Mortlach 18 YO 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059Mortlach 18y 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059, 235 bottles
Zalige sherryneus, die zich ouder voordoet dan hij is. Geroosterde eik, geroosterde noten, toast met appelsienenconfituur, licht verbrande cake, vlees op de grill… ja, hij komt behoorlijk geroosterd binnen. Balsamico komt erbij, net als praliné en crème brûlée. Drop? Yep! Espresso. Gedroogde vruchten zoals rozijnen en dadels. Vooral die dadels vallen op. Echt heel mooie sherry is dit. En ik mag zeker de rook niet vergeten. Rook van het hout en tonen van tabak. Rijke, krachtige, gebalanceerde smaak. Zoete, fruitige elementen hand in hand met drogere en bitterdere zaken. Onder die laatste categorie vallen eik, kruidnagel, peper, noten en rode bessen. Onder de eerste karamel, rozijnen, appelsienen en mokka-ijs. Tabak en rook van het hout. Hoestsiroop ook. Lange, verwarmende, aromatische en mooi kruidige afdronk. Mooi droog. De verrassing uit deze reeks. 88/100

27 feb

Arran 16y 1996, Malts of Scotland

En ook Malts of Scotland brengt nieuwe whisky’s op de markt. Na een release die zich op Islay concentreerde, krijgen we nu een beetje van alles op ons bord. Het pronkstuk is een bijzondere Teaninich 1973, maar beginnen doe ik iets bescheidener met een Arran 1996.

 

Arran 16 YO 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002Arran 16y 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002, 249 bottles
De neus heeft tijd nodig voordat hij zich bloot geeft. Initieel heb ik lichte granen, een beetje honing en een florale toets. Na een tijdje wordt dat florale verdiept in planten en natte bladeren. Er komt appelsap bij, kruisbessen en vanille. En een aangename mineraliteit. Kalk. Een fris en clean profiel dat ik best kan appreciëren. Op de smaak laat hij zich sneller kennen. Veel kruiden zoals peper, gember en nootmuskaat. De schil van appels, een beetje citrus en ter compensatie van deze prikkelende elementen heb ik kandijsuiker. De kruiden brengen ook wat eik mee. En groene thee. Sterke groene thee. Krachtig op de tong, wat drogend. Met water komt de kandijsuiker meer naar voor, eerder dan het verwachte fruit. Koffie nu ook. Niet slecht, maar ik vind ‘m beter op de neus. Geen al te lange afdronk. Vooral de kruiden blijven hangen, maar ook nog wat kandij. De neus verdient zeker een hogere score.
84/100

26 feb

Imperial 17y 1995, Dram of the Lords

The Nectar of the Daily Drams, Thosop, The Whiskyman, Asta Morris, The Whisky Mercenary… we hebben in België niet echt te klagen over het aanbod aan eigen bottelingen. En aan dit lijstje kan sinds kort ook Lord of the Drams toegevoegd worden. Het heerschap achter dit vehikel is Stijn Hiers, sedert jaar en dag gekend in het whiskywereldje, o.a. als schrijver voor Whisky Passion en verzorger van tastings en andere whisky-evenementen. Onder het label Dram of the Lords heeft hij zich recent ook op het bottelen geworpen. Na een MacDuff 1997 is deze Imperial 1995 de tweede Dram of the Lords.

 

Imperial 17 YO 1995/2013, 49.5%, Dram of the LordsImperial 17y 1995/2013, 49.5%, Dram of the Lords, bourbon barrel, 131 bottles
Frisse, cleane neus die grassige, fruitige en zoete elementen mooi met elkaar verweeft. Laat ons beginnen met het fruit. Dat kleurt wit. Appels en peren, maar ook witte perziken, kruisbessen en meloen. Vanille, melkchocolade en honing zorgen voor het zoets. Daarachter zit dus dat grassige. Weide en heide. Aangevuld door frisse kruiden zoals eucalyptus, tijm en linde. En dan nog twee zaken die ik altijd erg kan appreciëren, nl. tonen van natte aarde en van natte bladeren, echt wel een meerwaarde, ook hier. Best complex voor z’n leeftijd. Ik vind dit erg lekker om ruiken. Zo goed als geen eik op de geur, onderliggend wel een lichte zoete granigheid. En subtiele rook van het hout. Maar dat kan ook de heide zijn. Stevig en prikkelend mondgevoel, komt sterker over dan 49%. Nochtans is water niet echt nodig, de aroma’s dienen zich vrijwel meteen in volle glorie aan. En bij die aroma’s springen vooral het witte fruit, honing, vanille en kruiden in het oog. Veel kruiden. Zowel de frisse varianten die ik al op de neus had, maar ook een stevige portie peper, zoethout en kaneel. Citrus, hoe langer hoe meer. Citroen en pompelmoes. Wat samen met de peper voor dat prikkelend karakter zorgt. Zesty! En ook iets van cider valt mij op. En opnieuw die aardse tonen. Ja, ook op de smaak is dit een complex goedje. Water accentueert het fruitige karakter. Vrij lange, tintelende afdronk op zoete en kruidige (peper) tonen. Een whisky met een clean, puur en pittig profiel, die z’n complexiteit moeilijk kan wegstoppen. 88/100

25 feb

anCnoc 22y

Bon, genoeg gefeest. Tijd om af te kicken. Laat me me terug op recente en wat makkelijker verkrijgbare bottelingen concentreren, we zouden bijna vergeten dat die er ook nog zijn.
Ik begin met de nieuwe officiële An Cnoc, wat we nu als anCnoc dienen te schrijven (ook daar is recent een marketingbureau over de vloer geweest). Het betreft een 22 jaar oude whisky, die hun standaard range komt vervoegen. anCnoc wordt zoals jullie weten geproduceerd op Knockdhu distillery, dat in het stadje Knock ligt, nabij Huntly in de Highlands. De geschiedenis van de distilleerderij gaat terug tot het jaar 1894. Deze whisky, die grotendeels op bourbonvaten rijpte maar ook wat whisky op sherryvat bevat, werd gelanceerd op 31 januari van dit jaar.

 

an cnoc 22 yo 46%anCnoc 22y, 46%, OB 2013
De neus start op zoete en florale tonen. Zachte karamel, vanillepudding en nougat aan de éne kant, gedroogde bloemen en kruidenthees aan de andere. Vervolgens doemen er fruitige toetsen op. Gele appels, en citroensnoepjes. Dan pollen en zachte bijenwas. Ook een aangename kruidigheid ontbreekt niet. Sappige eik en amandelen op de achtergrond. Die amandelen gaan over in marsepein. Meer dan gewoon aangenaam vind ik dit. Mondvullende smaak, mooi gebalanceerd. In willekeurige volgorde proef ik heide en gedroogde bloemen, kruiden zoals kaneel en kruidnagel, gezouten boter, de schil van sinaas en pompelmoes, geroosterde granen, vanille, gebrande karamel, noten en eik. En het lichte waxy karakter keert terug in de vorm van geboend leder. Middellange, bitterzoete en kruidige afdronk, met de schil van appels als extraatje. Een stap op ten opzichte van de 16. Ze zijn daar terug goed bezig bij Knockdhu. 86/100

22 feb

Glen Garioch 13y Fino, Samaroli

Ik sluit het rijtje af met een whisky die mij simpelweg van de sokken blaast. Eén van de Glen Gariochs die Samaroli gebotteld heeft. Niet de meest gekende über-cult 8y 1971, maar een 13y (ook al zo jong) die rijpte op een finovat en in de tweede helft van de jaren tachtig op flessen werd getrokken. Aanschouw!

 

Glen Garioch 13 YO, 57%, Samaroli, 1988, Fino sherryGlen Garioch 13y, 57%, Samaroli, +/- 1988, Fino sherry, 75cl
Eén van de mooiste turfneuzen die ik ooit al gehad heb. Krachtig, intens, expressief, complex, vol, rond, en nog een pak andere adjectieven. De turf is zoet en medicinaal (jodium, mercurochroom) en wordt vergezeld van zilt, gedroogde bloemen, noten, de heerlijke lapsang souchong thee en hoe langer hoe meer fruit. Sinaas, citroen en meloen vallen op. En niet te vergeten van een sublieme ‘farmy’ toets. De boerderij met al z’n stallen, nat hooi, mest (dat geweldige zoetzure) en de obligate natte hond. En dan proeven. Jawel, één van de mooiste turfsmaken die ik ooit al gehad heb. Krachtig, intens, expressief, complex, vol, rond, en nog een pak andere adjectieven. Erg dik, stroperig mondgevoel. Grootse turf, zalig farmy, licht kruidig (zoethout, munt, drop), smeuïg waxy (schoensmeer, kaarsvet), mooi zoet en fruitig (citroen en limoen). De okkernoten van de fino ontbreken niet, ik heb ook pollen, en ook een subtiele mineraliteit valt te ontwaren. Wat een ongelooflijk heerlijk goedje! En dan die afdronk… man, man. Dat doet verdorie niet veel onder voor de 8y 1971 van Samaroli. Wat zeg ik, dat kan er naast gaan staan. Denk ik toch, zou ze effectief eens naast elkaar moeten (kunnen) zetten. 96/100

21 feb

1 reactie

Macallan 1946

Macallan 1946, geef toe, dat staat daar toch maar mooi te blinken. Gedistilleerd vlak na de Tweede Wereldoorlog (een periode waar de meeste distilleerderijen nog veel – en zeker meer dan vandaag – op turf droogde), en gebotteld begin jaren zestig, want voorzien van een zogenaamde ‘securo cap’. Bedankt voor de sample Angus (mocht hij dat al begrijpen).

 

Macallan 1946 80 proof, OB Campbell, Hope & King, 1961, securo capMacallan 1946, 80 proof, OB Campbell, Hope & King +/- 1961, securo cap, 26 2/3 fl. oz.
De neus is alvast licht rokerig. Niet zozeer turf, maar wel smeulend houtvuur en tabaksrook. Hij is ook zoet: rozijnen, marsepein, nougat, zachte karamel, aardbeienconfituur, rode-bessenconfituur. En ook fruitig dus. Naast de vermelde gedroogde en gestoofde varianten heb ik ook sinaas en braambessen. Kruiden vallen er ook waar te nemen: eucalyptus, zoethout en nootmuskaat. Licht metalige tonen (gepoetst zilver). Wat me in een antiekshop brengt. Oude geboende meubels (een beetje waxy dus) en oud leder. Alles is erg licht, een breekbaar profiel, elegant en delicaat. Licht drogend. De smaak is minder licht dan de neus, hij tintelt zelfs wat op de tong. Rijk, al even complex als de neus. Lichte rook, hier wel eerder de turfrook. Houtskool, hoestsiroop, eucalyptus, sinaas, dat metalige van de neus, die lichte toetsen van was ook. Het gaat verder op amandelen (marsepein), zachte karamel, leder, zilt, bosvruchten en praliné. Nog erg levendig voor liefst meer dan vijftig jaar op fles gezeten te hebben. Ha, de good-old securo cap. Lange, mooi drogende afdronk, met wat sinaas, en de zachte turf die blijft hangen. Een delicaat pareltje. Zo’n whisky die je met fluwelen handschoenen moet drinken. 93/100

20 feb

2 Reacties

Highland Park 30y 1968, Samaroli

De volgende feestwhisky is een Highland Park 1968 die Samaroli bottelde voor z’n dertigste verjaardag, in 1998. Net als de bottelaar was deze whisky op dat moment dertig jaar oud. Overschot van de fles van Max (Whisky Antique) gekocht op het einde van het Lindores Whiskyfest eind vorig jaar.

 

Highland Park 30 YO 1968/1998, 40%, Samaroli 30th Anniversary_sherry, cask 11169Highland Park 30y 1968/1998, 40%, Samaroli, 30th Anniversary, sherry cask #11169
De neus start gesloten en wat duf. Lichte old bottle toestanden: stof, keldergeur, de geur van een reeds lang niet meer geopende kleerkast. Maar het is wel onmiddellijk duidelijk dat er een schat aan geuren achter schuilgaat. Eerst zijn deze aromatischere elementen heel subtiel waar te nemen, langzaamaan treden ze meer op de voorgrond, om zich uiteindelijk in volle glorie bloot te geven. En dan heb ik het over appels, en dan vooral de schil ervan, mango, weidebloemen (boterbloemen, paardenbloemen, madeliefjes, klaprozen…), jodium, licht zilt, hooi en gedroogd gras, romige honing, geroosterd rozijnenbrood, cake, heel subtiele rook, antiekwas (geboende meubelen en dito oud leder), gekonfijte gember, sinaasconfituur, kweeperengelei, en nog heel wat meer. De aroma’s blijven maar komen. Elegant, verfijnd en delicaat profiel. Wat een ongelooflijke beauty deze neus! Licht mondgevoel, elegant opnieuw. Geen stoffige toestanden hier. De fruitige (appels, mango), zoete (vanille en honing) en florale zaken die ik ook in de geur had, tekenen meteen present. Ik heb ook noten, toast, infusiethees en een beetje hars. Maar al even breekbaar allemaal als de neus. Ronde, zachte eik, tabak, zoethout, nootmuskaat en gekonfijte gember zorgen wel voor wat body. De afdronk is wel vrij kort, het delicate karakter van de whisky maakt dat hij snel stilvalt. Mocht dit niet het geval zijn geweest, was het nog een punt meer geweest dan 92/100

19 feb

Ardbeg 27y 1973, Old Malt Cask

We feesten verder op Islay, meer bepaald met een Ardbeg in de hand. Douglas Laing heeft veel Ardbeg gebotteld, zowel onder z’n Old Malt Cask label als onder de Platinumvlag. Daaronder ook een aantal 1973’ers. 1973, dat is dus Ardbeg uit z’n topperiode. Deze botteling wordt beschouwd als één van de beste 73’ers.

 

Ardbeg 27 YO 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottlesArdbeg 27y 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottles
Bingo! Geweldige ‘farmy’ turf op de neus. Dat is dus de zoetzure variant die doet denken aan nat hooi, stallen en de bijhorende mest. Hij is ook zalig ‘coastal’, waarmee we het dan hebben over zilt, zeewier en jodium, dat soort zaken. Maar ook oesters. En welke Engelse termen kunnen we nog gebruiken? Wel, ‘fruity’ of course. Kweeperen, limoen en ananas. Lichte tonen van rubber ook. En melkchocolade. En dennennaalden. Chocolaty indeed. Maar vooral: f#*!ng great! Dit is echt machtig om ruiken. De smaak is al even machtig. Erg complex. Intens en dik op de tong. De boerderij, de zee, het fruit (citrus en kiwi, jawel), de lichte rubber, het zit ook hier. Samen met kruiden zoals zoethout en gember. En cacao. En noten. En marsepein. En lichte teer. En gedroogd gras. Complex, ik zei het al. Fantastisch droog. Indrukwekkend lange afdronk. Fenomenaal, één van de beste oude Ardbegs die ik al kon proeven. 95/100

18 feb

6 Reacties

Feest

feestWoensdag bestaat deze blog exact vijf jaar. Meer dan reden genoeg om te feesten, niet? En laat me daar meteen een feestweek van maken: vijf jaar vertaald in vijf dagen vijf super whisky’s. Ik heb voor deze gelegenheid uitgekeken naar uitzonderlijk spul (en in mijn ondertussen honderden samples gegrasduind) en denk dat ik daar wel in geslaagd ben. Zet je dus schrap voor wat decadent gedram. Beginnen doen we in grote stijl met Bowmore 1968.

 

Bowmore 34y 1968/2003, 41.7%, Duncan Taylor Peerless, cask 1426, 182 bottles
Yeehaa, bij deze neus moet ik me al inhouden om geen hoofdletters en uitroeptekens te gebruiken. Vintage Bowmore jaren zestig. Enorm geconcentreerd tropisch fruit: passievrucht, lychee, papaya, mango, ananas… het zit er allemaal in. Veel roze pompelmoes ook, net als rozenbottel. Bowmore 34 YO 1968/2003, 41.7%, Duncan Taylor Peerless, cask 1426Vaak durft het daar bij te blijven, maar dat is bij deze botteling niet het geval. Ik noteer ook bloemen, linde, boter, mineralen, een beetje vers gemaaid gras en kaarsvet. Oké, nog altijd niet supercomplex maar hij biedt op de neus toch al meer dan verwacht. En dat fruit is naar mijn aanvoelen gebalder dan bij zusterbottelingen. Fluweelzacht op de tong, elegant en verfijnd. Het tropisch fruit is al even groots als op de neus, de roze pompelmoes is dat ook. Opnieuw de rozenbottel en de linde. En het licht grassige. Honing, nougat en vanille geven het een zoete toets. Ik noteer ook nog gele rozijnen (van die dikke). Een klein beetje zilt. Zoethout in de verte. Subliem, gewoonweg subliem. Redelijk lange afdronk (zonder erg lang te zijn), mooi in het verlengde van de smaak. Probleem met deze whisky is dat het drinkt als (succulent) fruitsap. Voor je het weet heb je 200 euro achterovergekapt. Benchmark Bowmore 68. 94/100

← Older Entries
Newer Entries →