Spring naar inhoud

Posts tagged ‘whisky’

Geen paniek

Nee hoor, je hebt geen verkeerd adres ingetypt. Het was gewoon tijd, hoog tijd eigenlijk, om het uitzicht van deze blog eens onder handen te nemen. Wat bij deze gebeurd is. Ik ben even zoet geweest met het zoeken naar een look-and-feel die me aanstond. Deze moest clean zijn, helder, zonder al te veel toeters en bellen, en vooral aangenaam om lezen. Ik ga hier en daar nog wel wat aanpassingen doorvoeren, bv. qua lettertype/kleur, navigatie of visuele elementen toevoegen, maar basically zal het dit zijn waar jullie het mee gaan moeten doen. Benieuwd naar jullie reacties.

Advertenties

Benrinnes 1988, Malts of Scotland

De Benrinnes proefde ik een tijdje geleden. Hieronder mijn notes.

 
Benrinnes 21y 1988/2009, 46.3%, Malts of Scotland, 2009, cask 888, 175 bottles – Speyside
Mooie zachte, fruitige en licht zoete neus op sinaas, ananas, honing, amandel (marsepein!), granen (muesli) en gras. Wat mineralig ook, de natte steen. Ook de smaak geeft fruit (citrus, peer), maar ook vanille, een beetje hout en kruiden. Subtiele turf erdoorheen. Wat bitter op het einde. Eerder korte, fruitige afdronk, beetje zurig. Al bij al lekkere whisky, deze Benrinnes. 82/100

Een Auchroisk om ‘u’ tegen te zeggen (of iets anders)

Auchroisk ‘Auk’s Choir’ 34y 1975/2009, 41.3%, Daily Dram, The Nectar, 97 bottles – Speyside – 88/100
Spreek uit ‘othrosk’. Subtiele, zachte neus op vanille, fruit, lichte rook, koffie en wat hout (de jaren I guess). Njam njam. Ook de smaak is erg lekker. Zacht, zoet (karamel, rozijnen – op rum!), fruitig (citrus), lekker. Mooie afdronk. Weerom een sterke vatselectie van de jongens van The Nectar.

Back to basics II

Kwamen vervolgens aan bod: de Scapa 16y en de Royal Lochnagar 12y. Twee tegenvallers. Morgen de rest, het betere werk.

 
Scapa 16y, 40%, OB 2007 – Orkney – 72/100
Frisse neus met bloemen, fruit (banaan, druiven), honing en een mineralige toets. ‘Modern’ dus. De smaak is scherp en behoorlijk alcoholisch ondanks het lage percentage. Granen, gist… maltig. Een klein beetje fruit (citroen, perzik) ook, maar het geheel blijft toch scherp en bitter. Eerder korte, bittere finish. Neus is best ok, smaak niet.
 
Royal Lochnagar 12y, 40%, OB 2007- 68/100
Veel graan in de neus, oudbakken brood, hout, beetje kruiden. Doet me wat denken aan oude jenever. Iemand merkte op dat je heel goed de grondstoffen herkent. I agree. De smaak is wat alcoholisch op granen en een beetje honing. Korte, droge afdronk. Er valt weining te beleven bij het proeven van deze whisky.

Scores

Ik heb de vorige week gedronken Ardbeg 1967 Pale Oloroso 95 punten gegeven. Ik moet toegeven dat ik lang getwijfeld heb tussen 95 en 96, want hij is echt wel gigantisch lekker. Ik merk bij mezelf dat ik hoe langer hoe scrupuleuzer wordt bij het toekennen van dit soort scores. Soms vraag ik me af of ik sommige whisky’s niet te hoog scoor, of mijn referentiekader ondertussen groot genoeg is om deze scores te verantwoorden. Ik heb het eens nageplozen. Tot op heden heb ik 480 whisky’s gescoord (maar nog niet alles gepubliceerd), waarvan er tien een score van 95 of meer hebben gekregen. Dit is 2% van alles wat ik geproefd heb. Als ik kijk naar de scores boven 92 – wat ik om één of andere reden een psychologische drempel vind – kom ik op 26 (5%). Dat valt dus wel mee vind ik.

In totaal geef ik er 79 een score van negentig of meer (16%). 16% is misschien veel maar het is wel zo dat je na een tijdje wel weet welke whisky’s lekker zijn, welke whisky’s een reputatie hebben opgebouwd. Op festivals bv. zoek je die dan ook op (als de prijs het toelaat natuurlijk). Samaroli tastings en zo helpen natuurlijk ook wel om het betere werk voorgeschoteld te krijgen.

Bovendien kunnen scores na een nieuwe proefbeurt altijd herzien worden, zowel naar boven als naar beneden. Scores zijn immers geen vaststaande beoordelingen en worden altijd in bepaalde mate beïnvloed door het moment waarop men de whisky in kwestie drinkt. Met ‘moment’ bedoel ik de sfeer, de mood, de plaats van de whisky in een line-up, etc.. Zo had ik na onze supertasting vorige maandag voor de bewuste Ardbeg een score van 96 in m’n hoofd, maar na herproeven woensdag thuis uiteindelijk toch naar 95 gebracht, weliswaar na erg lang wikken en wegen. Ben ook eens benieuwd naar de herkansing voor de Brora 22y 1972/1995 Rare Malts (de 58.7% versie), die ik in 2007 97 punten gaf, toen mijn referentiekader zeker nog niet voldoende groot was. Ik heb tot nu toe het karakter gehad m’n 3cl sampeltje te negeren, maar denk niet dat ik dat nog lang ga volhouden.

The shelter of the beast

Ardbeg bracht in 2006 een nieuwe botteling op de markt, de Airigh Nam Beist (spreek uit ‘Arri nam baysht’). Verwijzing naar een meer op Islay en Gaelic voor ‘schuilplaats van het beest’. Het betrof whisky gedistilleerd in 1990, 16 jaar oud dus en als dusdanig kan men ‘m beschouwen als de vervanger van de terziele gegane 17 jarige. In 2007 werd een tweede batch op de markt gebracht.

 
Ardbeg Airigh Nam Beist 1990, 46%, OB 2006 – Islay – 91/100
Zalige Ardbeg neus met fijne, zoete turf en (zure) groene appels er doorheen. Iets van houtskool. Zeewier. De smaak ligt perfect in dezelfde lijn en blijft erg lang hangen. Iets peperigs en ziltigs ook. Beestig lekker!

Berry Bros.

berry-bross

De firma Berry Bros. & Rudd is Groot-Brittannië’s oudste wijn- en likeurhandelaar, opgericht in 1698 in Londen door de weduwe Bourne. In de begindagen werd er vanalles verhandeld (thee, koffie, kruiden…), maar de nadruk kwam vrij snel op wijn en whisky te liggen.
Ten tijde van King George III werd Berry Bros. geselecteerd als exclusief wijnleverancier aan het koninklijk hof. Tot op vandaag is dit nog steeds zo. In 1903 kreeg het z’n eerste ‘Royal Warrant’, later gevolgd door een tweede, voor de koningin en voor de Prins van Wales.
In 1994 lanceerde het met www.bbr.com één van de eerste online wijnshops. Momenteel heeft Berry Bros. winkels in Londen, Dublin en Hong Kong en is de zaak nog steeds in handen van de families Berry en Rudd.

Het bekendste whiskylabel van Berry Bros. is ongetwijfeld de blend Cutty Sark, gecreëerd in 1923.

Recent werd de Berry’s Own Selection gelanceerd, een reeks single cask whisky’s geselecteerd door Douglas McIvor. Whisky onder dit label wordt op 46% of op vatsterkte gebotteld en wordt nooit gekleurd noch koud gefilterd. De whisky’s uit het Berry’s Own gamma hebben her en der al heel wat onderscheidingen en medailles gewonnen.
Berry Bros. ontwikkelde tevens het vintage concept voor The Glenrothes whisky.

 
Glen Elgin 31y 1975/2007, 46%, Berry Bros, casks 5167 & 5170 – Speyside – 87/100
Een heerlijk fruitige neus (meloen, peer) met ook honing en heel lichte rook. Erg vlot drinkbaar, fruitig, weer dat beetje rokerig en naar het einde toe kruidig. Behoorlijk lange, fruitige en licht kruidige afdronk. Njammie!

Whisky kopen

Op zoek naar een goede fles whisky? Het is niet altijd even evident om je weg te vinden naar de betere whiskyhandel. In de meeste grootwarenhuizen vind je weliswaar single malt whisky, maar dat aanbod blijft veelal beperkt tot enkele standaardbottelingen. Hieronder enkele tips. For what it’s worth.

Als je graag rondsnuffelt in een ruim aanbod whisky’s en/of op zoek bent naar deskundig advies, moet je zeker eens bij Tasttoe in Kampenhout binnenspringen, misschien wel de mooiste whiskywinkel van het land. Tasttoe, het geesteskind van wijlen Guy Boyen, werd in 2007 trouwens uitgeroepen tot beste whiskyshop van België. Ook aan te raden zijn Broekmans te Heusden-Zolder, Whiskycorner in Houthalen en Whiskyhouse in Essene-Affligem. Al deze handelaren hebben een erg groot aanbod aan whisky in huis.
Jurgen’s Whiskyhuis is een recente aanwinst voor ons land. Naast een ruim aanbod aan whisky’s in de winkel in Zottegem, biedt het meer dan 3.000 whisky’s te koop aan op z’n website.

Van websites gesproken, een erg mooie online shop is The Bonding Dram, meer dan de moeite van een bezoekje waard. Je kan er trouwens ook terecht voor een tasting (waar en wanneer je maar wil), horeca-advies, investeringsadvies, etc.. En als je toch je kot niet uit wil, kijk eens op Whisky Van Zuylen, een whiskyhandel uit Nederland. Van Zuylen biedt een stevige catalogus, scherpe prijzen en een snelle levering. Gezien de koers van het Pond tegenwoordig zijn ook de prijzen van The Whisky Exchange best interessant. Maar de sterkte van TWE is toch vooral het aanbod aan zowel courante als zeldzame bottelingen.

Is de fles van je dromen nergens meer te krijgen, dan kan je nog altijd hopen dat ie ergens op één of andere veiling wordt aangeboden. Whisky Auction heeft jaarlijks een 12-tal veilingen van honderden zeldzame flessen en ook McTears organiseert regelmatig een veiling met unieke flessen (o.a. de duurste whisky ooit werd door hen geveild). En dan hebben we natuurlijk nog eBay waar je af en toe iets op de kop kan tikken.

Hieronder een recente eBay aanschaf:
 
Springbank 12y ‘175th Anniversary’, 46%, OB 2003, 12000 bottles – Campbeltown – 82/100
Lekkere neus! Fruitig (appel), wat zoet, licht ziltig. Vanille. Ook de smaak mag er wezen. Fruitig, maar eerder citrus hier, beetje zilt, mout en een lichte zoetheid. Daarna hint van turf. Middellange afdronk met lichte rook. In het lege glas blijft een turf-geur hangen, die in de neus helemaal niet zo prominent was.

Brora 21y 1977/1998 RM – een puntje erbij

Ik heb deze whisky thuis open staan en ik moet zeggen, hoe meer ik hem drink, hoe lekkerder ik hem vind. Nazicht leert dat ik deze whisky indertijd 92 scoorde. Wel, na gisteren nog 2cl tot mij genomen te hebben, doe ik er een puntje bij. 92 wordt 93.

Glen

Het woord Glen verwijst naar een dal/vallei. Van distilleerderijen waarvan de naam met ‘glen’ begint, mag je dus aannemen dat ze in één of ander dal liggen. Het tweede deel van de naam verwijst soms naar de rivier die door dat dal stroomt. Zo ligt The Glenlivet in het dal van de Livet en Glenlossie in dat van de Lossie. Maar soms heeft de – keltische – naam een heel specifieke betekenis. Glenfarclas bv. betekent ‘vallei van het groene gras’, Glengoyne ‘vallei van de wilde ganzen’, Glenfiddich ‘vallei van de herten’…

Dit gezegd zijnde, hier een paar glennekes:
 
Glenmorangie 10y 100 Proof ‘Traditional’, 57.2%, OB 2005, 1 liter – Highland – 78/100
Spreek uit ‘Glenmóran’. Neus is zoet: caramel, vanille, zoethout. Ook wat bloemen. Of is het gras? Lichte turf. Met water wordt ie fruitiger. Krachtige smaak met fruit (appels, ananas), karamel en beetje kruiden. Vrij lange afdronk met granen en een hint van rook. Best ok, maar kan wel wat water verdragen.
 
Glenlivet Minmore 19y 1988/2008, 56.7%, Cadenhead, port wood – Speyside – 70/100
Zoete, fruitige neus met ook iets zurigs. Citrus. Ananas. Ja, duidelijk ananas. Idem dito voor de smaak, zoet en fruitig. Zachte, middellange finish. Niet slecht, maar ook niet echt goed te noemen.
 
Glengoyne 17y, 43%, OB 2007 – Highland – 76/100
Vanille, hout en appel in neus en smaak. Eerder korte, ietwat droge afronk. Niet slecht, maar Glengoyne heeft al beters op de markt gebracht.

Fruit

Speydside is dé regio bij uitstek indien je graag fruitige whisky drinkt, maar ook daarbuiten kom je vaak erg gefruite whisky tegen. Sommige whisky’s hebben citrus, andere wit fruit, nog andere eerder tropisch fruit, perzik/abrikoos, banaan… you name it. Het herkennen van deze smaken is niet altijd eenvoudig en verschillende ‘kenners’ zullen vaak ook andere smaken uit dezelfde whisky halen. Het is maar wat je op het ogenblik van proeven opvalt.

 
Tomintoul 27y, 40%, OB 2005 – Speyside – 78/100
Erg veel fruit in de (lichte) neus. Appels. Ananas. Beetje sherry en mout. Niet erg complex maar best wel aangenaam. Redelijk zoet op de tong, met weerom veel fruit. Mooie balans. Zoete, fruitige afdronk. Eerder perzik en abrikoos hier. Lekkere fruitbom.

Turf

Ofte ‘peat’. Je hebt peat freaks en peat haters. Ik beken me eerder tot de eerste groep, alhoewel ik me zeker niet wens te beperken tot geturfde whisky, ook niet-geturfde whisky kan verdraaid lekker zijn.

Vanwaar komt dat turfkarakter in whisky nu? Van het gebruikte water dat door turfgrond stroomt? Nope, dat is een vaak gehoorde kwallel. Het is het droogproces van de gemoute gerst dat hier bepalend is. De gerst wordt eerst gemout (malting) door het in water te weken, waarna het vochtige graan begint te kiemen, te eesten. Het kiemen wordt gestopt door de gerst te drogen, op een eestvloer of moutvloer. Deze vloer bevat een rooster waaronder een vuur wordt gestookt. Dit kan een kolenvuur zijn, een turfvuur of gewoon hete lucht. In het geval van een turfvuur, zal dit het uiteindelijke distillaat een peaty karakter geven.
Lightly peated whisky is whisky van malt dat gedurende enkele uren op een turfvuur is gedroogd en vervolgens de rest van de droogtijd met warme lucht of met een kolenvuur.

Sommige distilleerders vermalen de turf tot poeder en strooien dat over een klassiek vuur. Dit zal een eerder rokerig karakter aan de whisky geven, met minder prominente turf.

Spreekt men over turf, dan denkt men onmiddellijk aan Islay, het eiland ten westen van het Schotse vastenland, gekend om z’n geturfde whisky’s. Maar ook buiten Islay werd en wordt peaty whisky geproduceerd. Ik denk aan Longrow, sommigen Benriachs, Brora…
Het is zelfs zo dat vroeger alle distilleederijen hun mout op een turfvuur droogde, whisky was dus sowieso peaty. Later stapte men stilaan af van het gebruik van turf en schakelde vele distilleerderijen over op kolen.
 

 

Het grootste deel van Schotland is bedekt met een turflaag van een goeie meter dik, die zich onder een dunne bovenlaag bevindt. Elk jaar komt er een millimeter bij (1 meter per duizend jaar dus).
Vroeger was turf dé energiebron en ook nu nog wordt turf op bepaalde plaatsen gebruikt om huizen te verwarmen. Toen we in november 2006 door Skye trokken, kwam de turflucht ons vaak uit woonwijken tegemoet gewaaid (één neusgat dichtduwen en maar snuiven!).
Turf vormt zich uit dode planten. Het zijn deze dode planten in de turf die energie leveren, net zoals dat met steenkool het geval is. Turf brand sneller dan kolen en geeft daarbij een grotere hitte af.
Turf werd vroeger gestoken met behulp van een smalle turfspade. Tegenwoordig gebeurt dit meer en meer machinaal. De worsten turf worden te drogen gelegd, het water ontsnapt en zo onstaan er brandbare turf-briketten.

Maar niet alle turf is hetzelfde en geeft eenzelfde aroma aan whisky. Op Islay bv. is de turf in de loop der tijd doordrenkt geraakt door het jodium, het zeewier en het zilt van de zee, wat terug te vinden is in de medicinale neus en smaak van heel wat whisky’s van het eiland.
De turf uit de Highlands is harder en brand dus ook langer. Deze turf zal de whisky een doordringendere geur en smaak geven. In de Lowlands is de turf zachter, brandt korter en geeft minder smaak af.
A propos, op Islay koestert men z’n turf, er is zelfs een verbod uitgevaardigd op de export ervan. Nu ja, er is naar schatting nog voor meer dan 1.000 jaar whisky-stoken aanwezig, we hoeven ons dus geen zorgen te maken. Computermodellen maken trouwens duidelijk dat er in gans Schotland meer turf bijkomt dan dat er wordt gestoken.
Op Campbeltown is de turf wel bijna uitgeput, Springbank voert een groot deel van de benodigde turf in uit andere Schotse regio’s.

Het turfgehalte van whisky wordt weergegeven in fenolen p.p.m. (parts per million). 1 PPM komt overéén met 1 deel fenolen in 1 miljoen delen whisky. Ook niet geturfde whisky bevat fenolen, maar nooit meer dan 5 PPM. Bij 10 à 20 PPM spreken we van licht geturfde whisky, 30 à 40 PPM is zowat normaal geturfde whisky en alles daarboven kan men zwaar geturfde whisky noemen. De Octomore van Bruichladdich is bij mij weten ’s werelds zwaarst geturfde whisky met een PPM van 80.
Tijdens de eerste jaren rijping kan het fenolengehalte van de whisky toenemen als gevolg van het schroeien van het vat aan de binnenkant. Na 15 à 20 jaar zal het fenolengehalte in een vat echter afnemen.

Bon, indien je aan deze post niet genoeg hebt, kan je het boek Peat, Smoke and Spirit: a Portrait of Islay and its Whiskies van Andrew Jefford lezen. Met z’n 406 bladzijden een turf van een boek. Whoehahaha! Euh, sorry. De whisky nu. Ja, hoog tijd voor de whisky.

 
Isle of Jura Superstition ‘Lightly peated’, 45%, OB 2005 – Jura – 78/100
Beter dan de 10y. Lichte rook in de voor de rest vrij zoete neus. Honing, chocolade… Zachte en wat vettige smaak met honing en turf. Afdronk op lichte rook en zilt. Makkelijk en aangenaam drinkbaar, maar mist wat punch.
 
The Ileach Cask Strength, 58%, OB 2007 – Islay – 88/100
The Ileach (‘The Man from Islay’) is een vatted malt botteling van The Vintage Malt Whisky Company (in 1992 opgericht door Brian Cook) . Bestaat in een 40% versie en een Cask Strength. Gouden medaille op de International Wine & Spirit Competition. Deze Islay heeft een geweldige neus, met turf, rook, zilt, kruiden… the whole lot. Barbeque in de winter. Krachtige smaak met turf en kruiden. Maar ook iets fruitigs. Vrij lange afdronk op turf en zilt. Lagavulin? In ieder geval, voor een 40 euro is dit top prijs/kwaliteit.

Belastingsaangifte

Vandaag zitten zwoegen op onze belastingsaangifte. En dan blijkt dat we volgend jaar minder gaan terugtrekken dan dit jaar… Heb maar wat troost gezocht in een geweldig lekkere, oude Bowmore.
 
Bowmore 32y 1968, 45.5%, OB 2000, 1860 bottles – Islay – 92/100
Mijn eerste jaren zestig Bowmore… Fantastische neus met veel fruit (tropisch fruit, maar ook appel, peer, banaan), heerlijke rook, bloemen, vanille. Iets waxy (boenwas) ook. Erg complex. Ook fruit in de smaak (eerder citrus hier), naast kruiden en weerom de zalige rook. Lange afdronk. 92 punten, vooral dankzij de indrukwekkende neus.
 
Voor alle duidelijkheid, dit was een sampletje van 2cl, geen fles. Zoveel hebben we dit jaar nu ook weer niet teruggetrokken…

Longrow – we geven niet op

Gisteren nog het flesje met opschrift ’14y’ geledigd, vandaag dat met vermelding ‘Gaja Barolo’.
 
Longrow 14y, 46%, OB 2007 – Campbeltown – 89/100
Mmm, dit is lekker! Zachte, zoete turfneus. Zwavel, maar het aangename type. Wat zilt ook. Gerookte heilbot! Zee associaties. Jodium. Vanille. Zoethout. Complex en wreed lekker die neus. Ook de smaak mag er wezen. Stevig, zoet (vanille), turf, zilt, eindigend in kruiden. Peper vooral. Lange, rokerige en zilte afdronk. Beste Longrow tot op heden geproefd!
 
Longrow 7y ‘Gaja Barolo’, 55.8%, OB 2008 – Campbeltown – 86/100
Na 5,5 jaar op bourbonvaten gerijpt te hebben, is deze whisky nog anderhalf jaar gefinished op een Barolo wijnvat van Angelo Gaja, eigenaar van het beroemde wijnhuis Gaja uit Piemonte. Lekkere neus met de typische zoete turf, het zoete dat nog wat extra wordt geaccentueerd door de (zoete) wijn. Fruit, tropisch fruit. Lekker rokerig. En ook hier weer iets licht waxy. Boenwas en zo. Smaak is stevig, met de turf, het zoete (vanille vooral), en naar het eind peper. Behoorlijk wat ‘body’ voor een 7-jarige whisky!

Twee Cadenheads

Vandaag nog twee Cadenhead bottelingen, een wat tegenvallende Glen Moray en een betere Ben Nevis.
 
Glen Moray – Glenlivet 16y 1991/2007, 57.1%, Cadenhead, bourbon hogshead – Speyside – 66/100
Eén van de vele distilleerderijen uit het dal van de river Livet. Cadenhead blijft halsstarrig de naam Glenlivet gebruiken voor distilleerderijen uit dat dal. Onlangs wonnen ze nog een proces, aangespannen door The Glenlivet (merk de ‘the’ op), die het alleenrecht op het gebruik van de naam Glenlivet wensen te bekomen. Tevergeefs dus.
Proeven nu. Erg frisse neus. Munt. Ook wat kruiden. Peper. Gember. Met water komt er fruit door. Groene appels. Smaak is zonder water redelijk scherp. Met water wordt ie iets (maar dan ook maar iets) aangenamer. Karamel en vanille. Matig.
 
Ben Nevis 16y 1991/2007, 46%, Cadenhead, sherry but, 720 bottles – Highland – 77/100
Neus is eerst erg muf. Stoffig zelfs. Maar daarna komt er fruit door. Exotisch fruit. Passievrucht, mango. Best wel aangenaam. Smaak van verbrande karamel en rook. En na een tijdje ook hier exotisch fruit. Lekker, maar het is een typevoorbeeld van een whisky die wat tijd nodig heeft.

Samaroli

Samaroli is een Italiaanse onafhankelijke bottelaar, gesticht in 1968 door Silviano S. Samaroli.

Heel wat van Samaroli’s bottelingen hebben doorheen de jaren een legendarische status verworven. Ik denk bijvoorbeeld aan de Laphroaig 15y 1967, de Springbank 12y 100 Proof, de 1973 Ardbegs, de Caol Ila 1968, enkele jaren ’70 Glen Gariochs en niet te vergeten de Bowmore 18y 1966/1984 uit de ‘Bouquet’ reeks. Deze laatste wordt door sommigen die het geluk hadden hem te kunnen proeven, beschouwd als de beste whisky ooit. Luc Timmermans en Dominiek Bouckaert hebben ‘m zelfs 100/100 gescoord.

Maar weet je wat godgeklaagd is? Van bovenstaande whisky’s heb ik er nog geen enkele kunnen proeven! Maar… er is hoop. Later dit jaar komt de heer Samaroli himself immers drie van z’n bottelingen voorstellen op een master class op het Lindores Whiskyfest. En wat meer is, de Bowmore zit in de line-up! Daarnaast de Ardbeg 9y 1974 en de Glen Garioch 1971. En om het plaatje helemaal af te maken: ondanks dat de plaatsen beperkt en vooral erg gegeerd waren, ben ik er toch ingeslaagd een ‘ticket-to-heaven’ vast te krijgen! Iets om wel héél erg naar uit te kijken dus!
 
Als kenners een top 10 opmaken, staan daar gegarandeerd enkele Samaroli bottelingen bij. Nadeel is wel dat de whisky’s van deze bottelaar over het algemeen niet goedkoop zijn, niet bij hun lancering en na verloop van tijd nog minder. Daarenboven is het aantal flessen meestal beperkt.
 
Naast de beroemde Bouquetreeks, zijn Coilltean en No Age ook bekende labels van Samaroli. No Age is een serie vatted malt whisky’s, welke enkel en alleen whisky bevat van de laatste Schotse artisanale distilleerderijen. Een statement tegen de industrialisatie van de distilleren als het ware.
 

 
Glencadam 20y 1985/2005, 45%, Samaroli, cask 3998, 330 bottles – Speyside – 77/100
Nog steeds actieve distilleerderij, maar productie wordt bijna uitsluitend gebruikt voor de Ballantine’s blends. 165 euro is wel veel geld voor een 20-jarige Glencadam, maar je betaalt ongetwijfeld een stuk de naam Samaroli. Dit is een erg zoete whisky met vanille en karamel, zowel in de neus als de smaak. Ook wat fruit (citrus). OK, maar beetje eenzijdig.
 
Glen Garioch 26y 1971/1997, 43%, Samaroli, cask 1239, 300 bottles – Highland – 91/100
Dit is een geweldige Glen Garioch! Heerlijk subtiele neus met houtskool, rook, fruit en iets kruidigs. Erg aangename smaak met turf en kruiden. Fruitig ook. Behoorlijk lange, rokerige afdronk. Schitterende dram!
 

La Maison Du Whisky


 
La Maison du Whisky (LMDW) is dé whisky-referentie in Frankrijk. Het huis werd opgericht in 1956 en brengt heel wat eigen bottelingen op de markt. Het gaat om whisky’s gebotteld door de distilleerder zelf of door een onafhankelijke bottelaar, telkens exclusief voor LMDW. Het huidige assortiment telt een 800 verschillende whisky’s, verkrijgbaar via hun winkel in Parijs, hun jaarlijkse catalogus en via de website.
 
Bekende reeksen zijn:

  • Prestonfield, een label van Signatory, exclusief voor whisky verdeeld door LMDW.
  • Single Cask Selection, gebotteld door Gordon & MacPhail.
  • Straight From The Cask, een serie cask strength bottelingen.
  • The Un-chillfiltered Collection
  • Very Cloudy, een variatie op de un-chillfiltered reeks.

 
In 1999 zag Taste Still het licht, de Belgische afdeling van La Maison du Whisky met thuisbasis Battice. Sinds 2005 brengt deze club eigen bottelingen onder de naam Taste Still op de markt. De nadruk ligt op de whisky en niet op de marketing en de verpakking. De reeks wordt dan ook verkocht in wijnflessen met een sober etiket (70cl in 75cl flessen m.a.w.). Het betreft whisky van streng geselecteerde kleine vaten.
 
Enkele van de bottelingen voor LMDW hebben ondertussen een vrij legendarische status verworven. Ik denk bv. aan de Laphroaig 31y 1974 en de Ardbeg 32y 1974/2006 (proefnotitie volgt).
 
Ook lekker:
 
Strathisla 40y 1967/2007, 50%, G&M for LMDW, cask 6112, 400 bottles – Speyside – 90/100
Zachte, complexe neus met veel fruit (citrus) en lekkere zee-invloeden. Zeewier, zilt. Na een tijdje komen er kruiden door. Smaak is aangenaam, erg aangenaam, met zoethout, wit fruit, vanille en kruiden. Echt lekker! En vlot drinkbaar. Enorm fruitige finish op banaan, perzik, abrikoos, peer… njammie!
 
Longmorn 43y 1964/2007, 50%, G&M for LMDW, cask 1538, 210 bottles – Highland – 86/100
First fill hogshead sherry but, en een behoorlijk actief! Neus is erg aangenaam, met veel sherry. Fruit (ananas, banaan), zoethout, leder, koffie, lichte rook… Maar de smaak is er voor mij wat over, te veel sherry-invloed. Smaak van sterke Earl Grey. Bitter en scherp. Met water beter, dan ook wat perzik, peer en bittere chocolade. Vrij lange, wat ziltige afdronk op earl grey en veel (tropisch) fruit.
 

Een behoorlijk geweldige Glengoyne

Glengoyne 32y 1972/2005, 48.7%, OB, White Rioja, cask 985, 328 bottles – Highland – 91/100
Dit is uniek, een whisky die 32 jaar gerijpt heeft op een witte Rioja vat. Het is dus geen finish, maar een volledige wijn-rijping. Ben benieuwd wat de druiven met de whisky gedaan hebben. De neus is – zoals te verwachten – erg fruitig, en zoet. Sinaas, abrikoos, allerlei tropisch fruit… En honing. Zachte, zoete smaak met ook hier veel fruit. Weer de abrikoos. En peer. Wat een fruitbom! Iets kruidigs ook. Middellange, zachte finish. Ik had zo mijn reserves bij dit experiment, maar ik enkel concluderen dat het meer dan geslaagd is, deze whisky is ongelooflijk lekker!

Lochside Single Blend

Vandaag een single blend, een 42 jarige Lochside. Single blend zegt u? Wel, dit is zo zeldzaam dat een woordje uitleg op z’n plaats is.
Lochside (definitief gesloten in 1992) is één van de twee Schotse distilleerderijen die zowel malt (100% gemoute gerst) als grain whisky (verschillende graansoorten) distilleerde. Een distillaat van beide uit 1964 werd samen op vat gedaan en is 42 jaar later gebotteld door Scott’s Selection, resulterend in deze schitterende ‘Single Blend’. Single Blend is dus een blend van malt en grain whisky van één en dezelfde distilleerderij.
 
Lochside Single Blend 42y 1964/2006, 47.7%, Scott’s Selection – Highland – 88/100
Deze whisky is een echte fruitbom. Hij heeft vooreerst een schitterende neus met veel citrus (citroen, sinaas), maar ook rozijnen, karamel, vanille, peper… en ook het pallet barst van het fruit. Pompelmoes! Daarnaast tabak, hout, granen, etc.. Erg complex allemaal. Heerlijk lange afdronk met opnieuw veel fruit en granen.

Twee officiële Balblairs

Vandaag twee market house whisky’s van Balblair, de tweede oudste distilleerderij van Schotland, gelegen in de Highlands. Een ‘Elements’ botteling van rond de eeuwwisseling en de recentere vintage 1997. Beide maakten weinig indruk.
 
Balblair Elements NAS, 40%, OB 2000 – Highland – 71/100
Deze malt stelt echt niet veel voor. Is naar het schijnt een blend van verschillende leeftijden single malts, gemiddeld een jaar of acht oud. Redelijk licht, granig, beetje fruit en korte, wat bittere afdronk. Snel vergeten.
 
Balblair 1997, 43%, OB 2007 – Highland – 75/100
Spectaculaire fles. Beetje onhandig me dunkt. Signatory is onlangs – eindelijk – gestopt met die brede opening en dop, Balblair komt er nu opnieuw mee op de proppen… Simpele, lichte, maltige neus. Beetje fruit (banaan). Niks bijzonder. Smaak is wat zoet, daarna wordt het wat bitter. Vanille ook. Redelijk povere whisky.