Port Ellen 28y 1983, Malts of Scotland
Port Ellen, waar blijven ze ze halen? Ondertussen al dertig jaar geleden gesloten, maar er blijken (voorlopig) nog genoeg vaten 1982 en 1983 beschikbaar te zijn om gebotteld te worden. Port Ellen van eind jaren zeventig zie je echter bij geen enkele onafhankelijke bottelaar meer verschijnen, die stock zal volledig door Diageo zijn opgekocht voor hun jaarlijkse releases. Vandaag een Port Ellen die een goed jaar geleden op de markt werd gebracht door Malts of Scotland.
Port Ellen 28y 1983/2011, 58.9%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS11011, 267 bottles
Typische zilte en zoete Port Ellen neus. Zout, oesters, gerookte vis, vermengd met zoetere elementen zoals vanille en gesuikerde citrus (citroen, pompelmoes). Ronde turfrook en een mooie mineraliteit. Natte stenen, nat gras. Nat gemaaid gras (niet goed voor de grasmaaier, maar we wijken af). Gezouten boter schrijf ik ook nog op. Stevig en tintelend mondgevoel. Zilt, zoet en rokerig met een extra kruidigheid. Peper, zoethout. Wat samen met de citrus voor het prikkelend gevoel zorgt. Noten, eik en hars maken het wel wat bitter, maar echt storen doet dat niet. Lange afdronk, zilt, zoet en rokerig. Erg lekker maar voor mij niet écht bijzonder. Daarvoor gaat hij niet diep genoeg, is hij niet gelaagd genoeg. Voor een Port Ellen een lichte teleurstelling. De Laphroaig 2000 van maandag doet voor mij niet onder. 89/100
Vaak durft het daar bij te blijven, maar dat is bij deze botteling niet het geval. Ik noteer ook bloemen, linde, boter, mineralen, een beetje vers gemaaid gras en kaarsvet. Oké, nog altijd niet supercomplex maar hij biedt op de neus toch al meer dan verwacht. En dat fruit is naar mijn aanvoelen gebalder dan bij zusterbottelingen. Fluweelzacht op de tong, elegant en verfijnd. Het tropisch fruit is al even groots als op de neus, de roze pompelmoes is dat ook. Opnieuw de rozenbottel en de linde. En het licht grassige. Honing, nougat en vanille geven het een zoete toets. Ik noteer ook nog gele rozijnen (van die dikke). Een klein beetje zilt. Zoethout in de verte. Subliem, gewoonweg subliem. Redelijk lange afdronk (zonder erg lang te zijn), mooi in het verlengde van de smaak. Probleem met deze whisky is dat het drinkt als (succulent) fruitsap. Voor je het weet heb je 200 euro achterovergekapt. Benchmark Bowmore 68. 94/100
Laphroaig 14y 1998/2012, 53.8%, Archives, Whiskybase, Bourbon hogshead #5619, 156 bottles
Caol Ila 22y 1990/2012, 56.3%, Archives, Whiskybase Anniversary Release, bourbon hogshead #13121, 130 bottles
De CasQueteers is een initiatief van enkele Nederlandse enthousiastelingen en bestaat er in om met een aantal liefhebbers de ontwikkeling van een whisky te volgen, van de rijping tot het bottelen. Ze kiezen dus zelf een vat, volgen middels regelmatig proeven de evolutie van de spirit op en besluiten op een gegeven ogenblik dat de tijd en de whisky rijp zijn om tot bottelen over te gaan. Langzaamaan bouwen ze hun kennis over het product op en leggen ze een netwerk aan van contacten met distilleerderijen. Deelnemers krijgen vrijblijvend de mogelijkheid te participeren (voor het deel van hun keuze) in de aankoop van een vat. Meer informatie over dit bijzondere initiatief vind je op de 
Bunnahabhain 25y 1986/2012, 54.3%, Duncan Taylor ‘The Octave’ for the CasQueteers, cask 382893, 71 bottles
Bowmore 17y 1995/2012, 56.8%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12018, 225 bottles
Bunnahabhain 31y 1980/2012, 46.8%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12038, 220 bottles
Bruichladdich 29y 1964/1994, 50.4%, Gordon & MacPhail Cask, casks 3673 & 3675
Bowmore 27y 1973/2000, 50.2%, Blackadder, cask 3176, 233 bottles
Onversneden 
