Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Benriach’

Benriach 21y 1992, batch 10

Batch 10 van Benriach zag vorige zomer het levenslicht. Eén van de toppers daaruit is deze 1992, gefinisht op Pedro Ximénez vat en te koop voor een 125 euro.

 

Benriach 21y 1992/2013, 53.3%, OB batch 10, PX Finish, Hogshead #986, 312 bottles
PX, dat is zoete sherry. Dus heel veel gedroogd en gekonfijt fruit, siroop en kandij. In willekeurige volgorde ruik ik hoestsiroop, dadels, vijgen, rozijnen (sultanas), perensiroop en kandijsuiker. Pas daarachter gaan er kruiden schuil. Kruidnagel, zoethout, kaneel. Heel lichte rook op de achtergrond. Tabak en gerookte hesp. Sappige eik. Behoorlijk complex en vooral heerlijk om ruiken. Het mondgevoel is romig en dik. De sherry brengt meer fruit dan kruiden naar voor, wat ik alleen maar kan toejuichen. Sinaas, rozijnen, dadels, vijgen en gekonfijt fruit. Chocolade en kandij maken het nog wat zoeter. Zonder dat het echt mierzoet wordt. het blijft whisky natuurlijk. Daarenboven vallen er nog andere dan zoete zaken te ontwaren. Noten bijvoorbeeld. En koffie en leder. En kruiden zoals munt en kaneel. De eik houdt zich gedeisd. De afdronk is best lang, zoet en kruidig. Een meer dan geslaagde finish als je het mij vraagt, de Pedro Ximénez is een absolute meerwaarde. Top! 90/100

Advertenties

Benriach for Tasttoe Two

Tasttoe Two uit Wondelgem brengt een eigen botteling op de markt, een Benriach van Asta Morris. Eéntje zonder leeftijdsaanduiding of vintage. Bert is duidelijk mee met zijn tijd.

 

Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, AM 002Benriach, 47.9%, Asta Morris for Tasttoe Two, 2013, AM 002
Frisse neus op vanille, wit fruit zoals appels, meloen en kruisbessen, een beetje appelsien en hooi. Naast de vanille zorgt ook nougat voor het zoete karakter. Lichte tonen van warme houtkrullen. Onderliggend hazelnoten en enkele kruiden zoals gember, kaneel en munt. Mooie ronde en volle geur. De smaak is dik en olieachtig. Zoet, fruitig en kruidig, met eik die voor de nodige body zorgt. Het fruit dient zich aan als perzik, appelsien en een beetje banaan. Kokos? In de verte misschien. Gember, zoethout en vanille in het kruidencompartiment. Hooi en heide voegen een floraal element toe. Vrij complex voor waarschijnlijk toch wel jong te zijn. Middellange afdronk, fruitig en kruidig. Aan 45 euro prijs/kwaliteit een schot in de roos en dus een ideale daily dram. 87/100

Benriach 1976 extravaganza

Voor de mensen die geen abonnement op Whisky Passion hebben (shame on you), hierbij een overzichtje van de decadente Benriach 1976 tasting die Serge Reijnders in juni organiseerde voor een veertigtal enthousiastelingen. Het artikel was eerder een sfeerverslag, hieronder lees je wat ik van de verschillende whisky’s vond. De scores van de meeste wisky’s zijn redelijk arbitrair. Maar is een score dat niet altijd? Soit, neem er een nog grotere korrel zout bij dan anders.

Serge opteerde om de negentien Benriachs 1976 te schenken in vier flights, drie van vijf whisky’s en op het eind een flight van vier toppers, blind geschonken. Voorafgaand hadden we twee jongere Benriachs en tussen de flights telkens een geturfde whisky om een keer iets helemaal anders te proeven. De whisky’s werden gerangschikt volgens reputatie. Op die manier zou het een tasting worden die alleen maar kon groeien.
Jürgen Vromans, ook lid van Cask Six en door sommigen gekend als de Whisky Mercenary, praatte de tasting aan elkaar.

 

Om in de sfeer te komen en vooral om ons smaakpallet op whisky te zetten, kregen we twee relatief jonge Benriachs te proeven, de Benriach 25y 1985, 48.1%, Liquid Sun en de Benriach 15y 1995, 52.5%, OB for Whisky Live South-Africa, cask 5968. Die eerste is een aangename, cleane en fruitige whisky. Wit fruit, vanille, granen en bloesems maken de dienst uit. Over de tweede waren we wat minder enthousiast, hij was gefinished op portovat en dat maakte dat het distilleerderijkarakter volledig overschaduwd werd door de (zoete) wijn. Tonen van Turks fruit, nougat, siroop, noten, kastanjes en (te) veel eik.

 

Maar we waren wel meer dan klaar voor het grote werk. En dat grote werk was dus het jaar 1976. Een eerste stap werd gezet door drie geturfde whisky’s en twee zustervaten die midden vorig decenium door Signatory werden gebotteld:

  • Benriach 30y 1976/2007 cask #4469 (55.5%, OB, richly peated, Port finish, 798 bottles) – 88/100
  • Benriach 29y 1976/2006 cask #9441 (54.6%, Signatory Vintage, refill butt, 401 bottles) – 88/100
  • Benriach 29y 1976/2006 cask #8084 (56%, OB, peated, 194 bottles) – 89/100
  • Benriach 28y 1976/2005 cask #9442 (56.9%, Signatory Vintage, sherry butt, 426 bottles) – 89/100
  • Benriach 28y 1976/2005 cask #8081 (58.7%, OB, peated, 189 bottles) – 90/100

Van de Signatory’s vond ik vat 9442 de betere van de twee, hij is iets expressiever, fruitiger. Vat 9441 is prikkelend en fris maar niet zo aromatisch, vat 9442 is een stuk ronder op fruit (een beetje tropisch zelfs), hooi, kruiden, cake en antiekwas. Naar het einde en in de afdronk werd hij wel vrij droog. Let op, de smaken (tropisch) fruit, eik en kruiden ga je hier nog vaak te lezen krijgen, het zijn samen met vanille de typische elementen die je in Benriach 1976 aantreft, het één en ander natuurlijk in meer en mindere mate.
Bij de geturfde whisky’s viel vat 4469 best te pruimen, een stuk meer dan de andere ‘Port Pipe’ die we als aperitief dronken. Meer fruit (sinaas valt op) en lichte turf, samen met de zoete tonen (appel-en perenstroop, kandijsiroop) en de eik van het vat. De neus deed me in eerste instantie trouwens wat denken aan Tomatin 1976 (rozenbottel). Vat 8084 is meteen vrij typisch Benriach 1976 maar niet erg complex. Eik, ananas, tabak en erg lichte turf op de neus, op de smaak vooral zacht, tropisch fruit (banaan, ananas, ook wat sinaas) en rozenbottelthee. Vat 8081 vond ik net een tikkeltje beter, dankzij de extra complexiteit en perfecte balans tussen het zoete fruit en de drogere tonen van de eik en de kruiden. Eerder roze pompelmoes dan sinaas, maar ook tropisch fruit, en meer kruiden.

Al bij al geen èchte hoogvliegers, maar hier en daar konden we toch al het geweldige karakter van Benriach 1976 ontwaren. Om die reden staken casks 8081 en 8084 er wat bovenuit, met voor mij 8081 als winnaar uit het rijtje, terwijl cask 8084 gemiddeld beter lag in de groep.

 

Na onze mond gespoeld te hebben met wat Ardbeg 10y batch 2011, kregen we de tweede reeks ingeschonken, whisky’s waarvan we konden vermoeden dat ze ons nog meer gingen bekoren dan deze uit de eerste:

  • Benriach 34y 1976/2011 cask #6942 (57.8%, OB, sherry butt, 469 bottles) – 91/100
  • Benriach 28y 1976/2005 cask #8079 (57.6%, OB for Craigellachie Hotel, 144 bottles) – 92/100
  • Benriach 33y 1976/2010 cask #8795 (53.2%, OB, 221 bottles) – 89/100
  • Benriach 30y 1976/2007 cask #8080 (52%, OB for The Nectar, peated, 151 botles) – 92/100
  • Benriach 32y 1976/2008 cask #2014 (50.3%, OB, batch 5, 271 bottles) – 93/100

Hiervan had ik al de tweede, vierde en vijfde geproefd, alle drie whisky’s die ik top vond. Vat 6942 was dus nieuw voor mij en het was meteen duidelijk dat deze flight z’n hogere verwachtingen ging inlossen. Dit is een whisky die de 1976 fruitigheid ten volle tentoonspreidt, mooi vermengd met de sherry van het vat (eik, kruiden, koffie, noten, leder) en antiekwas. Het fruit keert hier richting sappige bosvruchten, zoet en zuur rood fruit. Vat 8079, gebotteld voor het Craigellachie hotel ging daar voor mij nog net boven. Het fruit is anders (meer op het tropische front) en het geheel is nog wat complexer (extra floraliteit onder de vorm van gedroogde bloemen enzo, en ook zeer lichte turfrook). De eik is in balans met de rest. Mooi bitterzoet. De volgende in het rijtje, vat 8795, viel er een beetje tussen uit. Hij is het minst expressief, vertoont het minste fruit, op de neus is hij zelfs een beetje duf. Op de smaak moet hij het hebben van tuinkruiden en kruidenthees, vergezeld van een beetje tropisch fruit (maar een pak minder dan bij z’n collega’s) en een stevige portie eik.
Vat 8080, dat gebotteld werd voor The Nectar, was bij z’n verschijnen één van de beste Benriachs tot dan toe, maar ondertussen zijn er toch al enkele lekkerdere gebotteld. Al blijf ik dit een heerlijke whisky vinden. Diep en breed, erg aromatisch op fruit (ananas, appels, banaan, roze pompelmoes) en honing, lichte eik en kruiden, met zachte rook als extra. Eerder houtvuur dan turfrook. Vat 2014 sloot de tweede flight af. Deze proefde ik enkele maanden voordien al, ik wist dus dat hij in deze line-up moeilijk te kloppen zou zijn. Nog expressiever dan de andere vier, frisser ook én complexer. Zeer fruitige en florale neus, op de smaak een explosie van tropisch fruit (passievrucht, ananas, mandarijn…), vergezeld van tuinkruiden, peper, leder en nog heel wat meer.

Serge bleek z’n handen gelegd te hebben op een staal van vat 2013, een vat dat nog niet gebotteld is en dat we dus als extraatje te proeven kregen. Ideaal om naast 2014 te zetten. Het kon de vergelijking echter maar moeilijk aan, cask 2014 won met verve het pleit. En meteen ook deze flight (vóór de Craigellachie), zowel voor mij als voor de groep.

 

De lichtjes geweldige Bowmore 13y 1998 van Asta Morris (49.7%, cask AM003, 2011, 211 bottles) deed dienst als welgekome afleiding. De aansluitende barbecue deed dat ook. En wat hier ook zeker niet onvermeld mag blijven zijn de ondertussen legendarisch geworden chocolademousse en tiramisu van Serge zelfde (al schrijvend komt het water me weer in de mond). Na ons dus volgepropt te hebben met een scheepslading calorieën in vastere vorm, zetten we ons aan een straatje super Benriachs, drie gebotteld voor de Aziatische markt (met vatnummers 30XX) en twee Europese (met vatreferenties 355X):

  • Benriach 34y 1976/2011 cask #3029 (42.1%, OB for Shinanoya Japan, 139 bottles) – 93/100 (eigenlijk 93,5 maar we doen niet aan halve punten)
  • Benriach 35y 1976/2011 cask #3010 (45.3%, OB for Auld Alliance Singapore, 196 bottles) – 91/100
  • Benriach 34y 1976/2011 cask #3041 (40.5%, OB for BBI Japan, 143 bottles) – 92/100
  • Benriach 33y 1976/2009 cask #3550 (46.2%, OB for The Whisky Fair, 103 bottles) – 93/100
  • Benriach 33y 1976/2009 cask #3551 (51.%, OB for La Maison du Whisky, 160 bottles) – 93/100

Deze flight speelde duidelijk in nog een hogere klasse dan de vorige. En dan moest flight 4 nog komen… Vat 3029 (Shinanoya) opende de debatten en deed dat overweldigend goed. Op zo’n manier dat hij voor een aantal deelnemers zelfs de ultieme winnaar van de avond was. Voor mij was hij dat niet, maar hij eindigde toch mooi op een gedeelde derde plaats. Hij heeft sowieso de meest expressieve neus van allemaal, met het meest exuberante tropisch fruit (en liters roze pompelmoes, en op de smaak noteerde ik ook suikerspin). Maar hij mist complexiteit en diepgang om nòg meer indruk te maken. Vat 3010 (Auld Alliance) kon het niveau van z’n voorganger niet aanhouden, de neus is wat je kan verwachten (vooral op aromatisch tropisch fruit), op de smaak gaan de eik en de kruiden iets te veel domineren, daar wordt het dus wat droog. Maar dit blijft erg lekkere whisky, daar niet van.
Vat 3041 was dan weer wel beter in evenwicht, met het fruit dat hier vooral de rijpere varianten uitspeelde (rijpe ananas en banaan, naast de mango enzo). Op de smaak vergezeld van een heerlijke kruidigheid. Vat 3550 kende ik al en bevestigde z’n status van superfruitige en volle Benriach. De eik en de kruiden zitten hier op de achtergrond, het is zeker ook niet de meest complexe van allemaal, maar ik vind ‘m heerlijk. Vat 3551 tot slot was een meer dan waardige afsluiter, erg aromatisch, fruitig en zoeter dan de andere, zonder zeer complex te zijn. Op het – hoge – niveau van 3550.

Voor de groep stak de botteling voor Shinanoya er bovenuit, voor mij, mja, uiteindelijk toch ook wel. Al was het net. Die neus hé.

 

Nog een Bowmore, de lekkere Bowmore 10y 1995, 56.7%, The Ultimate, cask 798, maakte dat we meer dan klaar waren voor de laatste flight, we stonden te popelen. Deze beloofde immers de apoteose te vormen, het orgelpunt te zetten op deze unieke tasting. The best of the best, blind geschonken:

  • Benriach 34y 1976/2011 cask #3033 (48.2%, OB for Taiwan, 216 bottles) – 94/100
  • Benriach 30y 1976/2006 cask #3557 (53%, La Maison du Whisky, 222 bottles) – 94/100
  • Benriach 33y 1976/2009 cask #3558 (47.4%, OB for The Whisky Fair, 162 bottles) – 92/100
  • Benriach 35y 1976/2011 cask #3032 (44.2%, OB for Whisky-e Ltd, Japan, 176 bottles) – 93/100

Vat 3557 (La Maison du Whisky) kennen een aantal onder jullie als ‘the one’ of ‘the one that cannot be named’. Waarom dat zo is, moet je maar eens bij gelegenheid aan Bert Bruyneel vragen. Waar verwacht werd dat deze whisky de lakens naar zich toe zou trekken, gebeurde dat niet. In deze line-up moest hij de duimen leggen voor vat 3033 (Taiwan), ook voor mij. Nochtans vond ik 3557 nog net iets beter dan 3033 de vorige keer dat ik ze (niet blind) tegenover elkaar zette, op het Lindores Whiskyfest eind vorig jaar. De omstandigheden zijn natuurlijk niet met elkaar te vergelijken, op het LWF betrof het drie Benriachs (ook de 1975 voor Asta Morris deed mee), hier was het na vijftien andere Benriach 1976’ers. En om eerlijk te zijn, ik zou ook vandaag niet kunnen zeggen welke van de twee mijn ultieme voorkeur wegdraagt. De éne keer was het 3557, nu was het dus 3033. Ik zou ze nog eens naast elkaar moeten kunnen zetten… Beide whisky’s zijn in ieder geval erg complex, complexer dan de rest, dat zeker, ze gaan dieper, ze zijn gelaagder. En daarenboven slagen ze er in hetgeen Benriach 1976 groot heeft gemaakt, namelijk dat geweldige (tropische) fruit, in al z’n glorie uit te spelen.

Bij vat 3033 noteerde ik naast het gekende fruit, de eik en de kruiden ook kokos, bijenwas, munt, marsepein, melkchocolade en vooral veel puntjes. Bij vat 3557 werd dat honing, munt, iets floraals (heide, hooi), zelfs een beetje neigend naar de geur van een boerderij (nat hooi, stallen… maar zeer subtiel). Vat 3558 kende ik ook, deze is complexer dan vat 3550 uit vorige flight, dat gelijktijdig werd uitgebracht, maar minder expressief fruitig en droger op de smaak. Ik heb een lichte voorkeur voor 3550. Vat 3032 tenslotte kon ook geen aanspraak op een medaille maken, alhoewel het nu ook weer niet zoveel scheelde, het is immers een whisky die zonder blikken of blozen model kan staan voor al het lekkers dat Benriach 1976 je kan bieden.

 

Vat 3033 voor Taiwan werd uitgeroepen tot winnaar van deze flight èn tot beste Benriach 1976 ooit. Het zilver ging naar vat 3029 voor Shinanoya en het brons naar vat 3032 voor Japan. Azië won het dus overtuigend van Europa.

Wat mij persoonlijk betreft konden vaten 2014, 3029, 3032, 3033, 3550, 3351 en 3557 zich onderscheiden van de rest als de beste Benriachs. Binnen deze kopgroep nemen 3029, 3033 en 3557 echter nog enkele banddiktes (fietslengtes zou overdreven zijn) voorsprong. En het één moment zal ik het liefst naar de éne grijpen, het andere moment naar de andere. Dat natuurlijk in de van de pot gerukte veronderstelling dat ik deze drie flessen open zou hebben staan.

Benriach 29y 1983 for Asta Morris

Bert Bruyneel heeft zich weer eens door een stapel Benriach samples geworsteld. Na de jaren zeventig (zie 1975, 1977, 1978 en 1979) heeft hij zich deze keer aan de jaren tachtig gewaagd. Het resultaat van al dat werk resulteert in een 1983 die gebotteld werd voor z’n Asta Morris vehikel.

 

Benriach 29y 1983/2012, Asta Morris, bourbon hogshead #299, 258 bottles
Aromatische neus die start op sprankelend fruit. Ik denk aan sappige peer, meloen, wat sinaas en ananas in blik. Een behoorlijke portie vanille ook, praliné en eik. Getoast hout. Knappe balans tussen het fruit, de zoete tonen en de eik. Prikkelende smaak, dansend op de tong. Romige honing, boter, meringue en opnieuw veel fruit: ik noteer opnieuw peer en meloen, en voeg daar aardbeien, lychee en rijpe kruisbessen aan toe. De eik komt weer om de hoek kijken en wordt vergezeld van zoethout. Maar het fruit krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. En dat ding is zeer luid om de aandacht roepen. Een beetje bijenwas ook. Niet supercomplex, wel erg expressief en vooral zeer lekker. Lange, zoete afdronk, een beetje ‘zesty’. Eens te meer – ik weet het, ik val in herhaling – een zeer knappe selectie. En evenzeer eens te meer een referentie voor Benriach van het betreffende jaar. 91/100

Benriach 34y 1976 for Taiwan

Benriach 1976, het is zo stilaan een begrip geworden. Ik heb hier al enkele 1976’ers besproken, die scores van 92 of 93 kregen, met als absoluut hoogtepunt vat 3557 voor La Maison du Whisky die voor mij met 95 punten nog steeds één van de beste whisky’s is die ik kon proeven. Vandaag een 1976 die vorig jaar exclusief gebotteld werd voor de Taiwanese markt en die niet veel onder moet doen. Zie het als voorbereiding op de Benriach 1976 tasting ten huize Serge Reijnders volgende zaterdag.

 

Benriach 34y 1976/2011, 48.2%, OB for Taiwan, cask 3033, 216 bottles
Prachtige, smeuïge, samengebalde aroma’s van tropisch fruit zoals mango, passievrucht, ananas, meloen, lychee, perzik… pfiew, heerlijk om ruiken. Rozenbottel, bijenwas, kokos (echt wel tropical galore), romige honing, munt, nootmuskaat, zoethout,… het draagt allemaal bij tot deze sublieme en complexe neus. Dat tropisch karakter wordt met zwier doorgetrokken op de smaak. Een geweldige fruitsla die vergezeld wordt van bijenwas, honing, amandelspijs, melkchocolade, munt en eucalyptus. Eik? Wel ja, niet abnormaal op deze leeftijd, maar het is er puur ter ondersteuning, het hout treedt op geen enkel moment op de voorgrond. Lange, zoete afdronk met een prachtig bitter kantje. De balans tussen het overweldigende fruit, de zoete tonen en de eik is werkelijk perfect. Misschien dat de LMdW nog een ietsje meer diepgang heeft (ik proefde ze enige tijd geleden samen, naast de 1975 voor Asta Morris), maar dit komt behoorlijk in de buurt hoor. 94/100

Benriach 32y 1979 for Asta Morris

En Bert Bruyneel weet maar van geen ophouden, na een 1975, een 1977 en een 1978 brengt hij nu een Benriach 1979 op de markt. Binnenkort kan hij aan de jaren tachtig beginnen. Ook deze is een officiële botteling voor Asta Morris.

 

Benriach 32y 1979/2012, 47.3%, OB for Asta Morris, cask 8507, 192 bottles
Romige neus met veel fruit (roze pompelmoes, mandarijn, lychee en meloen), heide, en hooi. Gaat verder op vanille, melkchocolade, noten (marsepein) en zachte eik. En daaronder een klein beetje zachte bijenwas en dito turfrook. Mooie gelaagdheid, en een neus om te genieten. De smaak is vol en rond, en ligt in het verlengde van de neus. Hetzelfde fruit (meloen, lychee, pompelmoes), de heide, de vanille, de noten en de zachte eik op de achtergrond. Hier wel aangevuld met kruiden. Zowel gember als allerlei kruidenthees. Gesuikerde kamillethee bijvoorbeeld. Best lange afdronk, fruitig op bitterzoete tonen. Erg lekkere Benriach die qua profiel weer anders is dan de andere. De 1978 is zoeter en op de neus nóg wat expressiever (maar minder complex), de 1977 is wat frisser en voor mij ook (nog) gelaagder dan zowel de 1978 als deze 1979. Ik heb een lichte voorkeur voor de 1977 (de sublieme 1975 laten we dan even buiten beschouwing), maar dat neemt niet weg dat dit weer een uitzonderlijk vat is waar Bert z’n handen op heeft weten te leggen. 92/100

Benriach 16y Sauternes finish

Deze Benriach nam ik mee vanop een Fulldram tasting in Leuven, die in het teken stond van wijn-finishes. Er zat wat rommel bij, maar ook enkele die er mee door konden. Deze was voor mij de beste van de line-up. Na 15 jaar op bourbonvaten gerijpt te hebben, heeft deze whisky nog een jaar op Chateau D’Yquem vaten gelegen.

 

Benriach 16y Sauternes finish, 46%, OB 2011, 1650 bottles
Zoete neus op granen, honing, rozijnen, marsepein, ananas en meloen. Licht, romig, boterig op de tong en ook hier zoet. Vanille, honing en meloen. Wat eik en kruiden naar het einde toe, en in de middellange, zachte afdronk. Niet complex, wel lekker. Een geslaagd huwelijk in dit geval. 83/100

Benriach 34y 1977 for Asta Morris

We hadden al een Benriach 1978 voor Asta Morris (die niet slecht was) en een Benriach 1975 voor Asta Morris (die er ook mee door kon). Bert Bruyneel vond dit niet genoeg, hij botste immers op een vat 1977 dat hij echt niet kon laten liggen. Integendeel, het ligt vanaf deze week in de handel. En heden zit het ook in mijn glas.
In tegenstelling tot de twee voorgangers is dit geen sherryvat, maar een refill bourbon. Ik proef ‘m naast de 1975 en 1978.

 

Benriach 34y 1977/2011, 45.7%, OB for Asta Morris, refill bourbon #9119, 175 bottles
Deze is qua neus alvast subtieler dan de 1978. Gelaagder, complexer ook. Net als de 1978 is hij zoet en fruitig, op sappige appels en peren, maar ook mandarijn en banaan. Vanille eerder dan de stroop. Zachte melkchocolade. Daarna komt er iets licht grassigs en kruidigs bij: heide, hooi, kaneel en tijm. Zeer mooie onderliggende eik. Romig en stevig mondgevoel, licht prikkelend op wit fruit, pompelmoes en mandarijn. Honing, gedroogd gras, marsepein, zachte eik en kruiden. Iets van Mandarin Napoleon. Prachtig. Zeer boeiende whisky, elegant en complex. Vrij lange, verwarmende afdronk. Op de neus verschillend van de 1978 (qua profiel eerder richting de 1975) maar zeker even mooi, op de smaak gaat deze voor mij over de 1978, en dus een puntje meer. Ja ja, Bert weet wat lekker is. En deze is veel meer dan lekker. 93/100

Benriach 20y 1991, Malts of Scotland

Een gunstige wind bracht samples van de nieuwe batch Malts of Scotland ten huize Onversneden. Het betreft weer een erg gevarieerde reeks, zowel qua regio, leeftijd als type vat. Beginnen doen we met een Benriach 1991 op bourbonvat.

 

Benriach 20y 1991/2011, 51.6%, Malts of Scotland, bourbon barrel #32283, 251 bottles
Frisse, grassige neus met een licht mineralige toets. Vers gemaaid gras, afgereden toen het nog wat nat was (ja, probeer deze zomer maar eens je gras af te rijden als het volledig droog is). Honing, kruisbessen, frambozen, abrikozen, boter en wat munt. Hooi (het gras raakt stilaan droog), heide en op de achtergrond zelfs heel lichte rook. Heide en lichte rook, een combinatie die je wel vaker tegenkomt. Erg genietbaar. Stevig, romig mondgevoel. Fruitige smaak (mandarijn, limoen), met ook hier de honing en het grassige. Die heide opnieuw. Meer eik, licht drogend. Gember. Middellange afdronk op citrusfruit en kruiden. Ik vind dit verrassend lekkere whisky, zeker op de neus. 87/100

The Asta Morris sessions: Benriach 1978

Ik besluit de Asta Morris sessions with, euh, met de Benriach 1978 die al enkele maanden geleden op de markt kwam, tegelijkertijd met de 1975. Ik proefde deze whisky dus naast de twee nieuwe bottelingen én naast de 1975.

 

Benriach 32y 1978/2011, 48%, OB for Asta Morris, sherry hogshead #7037, 79 bottles
Directe, erg aromatische en expressieve neus. Smeuïg zoet en fruitig. Appel- en perensiroop, zoete ananas, dito sinaas, pruimencompot, rozijnen, evoluerend richting high-end rum en zelfs iets van oude porto. Zo goed als geen eik of kruiden, noch noten of andere eerder bittere associaties. De geur evolueert niet echt en is ook niet super complex (oké, de 1975 is wat dat betreft niet de meest ideale sparring partner), maar dat is natuurlijk allemaal niet nodig als het er meteen boenk op is. Puur genieten! Ook de smaak is vol, romig en zoet. Kandijsuiker. Het fruit is hier eerder citrus (sinaas), naast de rozijnen. Hier wel wat eik, licht en aangenaam bitter. Ook de smaak is niet complex te noemen maar blijft lekker, alhoewel hij niet helemaal het niveau van de neus haalt. Lange, volle afdronk. Puur op de neus was het 93 geweest. 92/100
 
Benriach 1978 is over het algemeen niet zo uitzonderlijk lekker, deze is dat wel. Dit zou dus wel eens de beste Benriach 1978 ooit kunnen zijn. Dat er een betere 1975 dan de Asta Morris zou bestaan, of nog zou verschijnen, lijkt me vrij onwaarschijnlijk. Wat wil zeggen dat de heer Bruyneel wel eens de beste 1975 én de beste 1978 gebotteld zou hebben. Sterk!

Benriach 10y ‘Curiositas’ revisited

De Curiositas proefde ik reeds in 2008 en vond die toen best aangenaam om drinken, lekker zonder meer. Vandaag keer ik er naar terug met de recentste versie. Kost geen 40 euro.

 

Benriach 10y ‘Curiositas’, 46%, OB 2010, Peated
Lekkere, ietwat farmy turf op de neus, vergezeld van vanille, wat fruit (ananas, rode bessen en rijpe kruisbessen) en na enige tijd ook vegetale toetsen. Op de smaak lichte assen (niks storends), een beetje rubber en opnieuw het vegetale (hier meer naar het kruidige). En de vanille. Eerder lange afdronk op vanille en turfrook. Wat simpel misschien maar wel lekker, en voor mij een trapje hoger dan de 2008 batch. 84/100

Benriach 12y

De Weedram Masters werd dus afgesloten met de Benriach 1975 voor Asta Morris, een in mijn ogen sublieme whisky. Deze werd voorafgegaan door de standaard 12y. Van deze laatste had ik nog een sample staan, de gelegenheid deze te ledigen.

 

Benriach 12y, 43%, OB 2011
De neus is fris, zoet en floraal. Honing, vanille, bloemen. Wat fruit erdoorheen. Rijpe sinaas. Iets etherisch ook. Nagellakverwijderaar? Noten. Rond en boterig mondgevoel. Vanille, een beetje eik, fruit en hier meer kruiden. Nootmuskaat, kaneel. Toast. Middellange afdronk op vanille en kruiden. Niet echt complexe maar vlot drinkbare Benriach aan een scherpe prijs (een 30 euro). 78/100

Benriach 35y 1975, Asta Morris

De voorlaatste feest-dram was een cultwhisky, de laatste is een cultwhisky in wording, neem dat van mij aan. We besluiten het ‘1000’ feest met een nagelnieuwe Benriach 1975 voor het bijna even nieuwe Asta Morris label. Ik proefde deze whisky reeds meerdere malen: afzonderlijk, naast een ook erg lekkere 1978 voor Asta Morris, naast andere Benriachs 1975, naast de legendarische 1976 (cask 3557) voor La Maison du Whisky, gisteren in een moord-line-up op de Weedram Masters – waarover later meer… en telkenmale doorstond hij de test. Met brio. Vanaf heden te koop bij menig whiskyhandel voor een 250 euro.

 

Benriach 35y 1975/2011, 51%, OB for Asta Morris, cask 7227, 236 bts.
De neus start op een sublieme fruitigheid, zowel tuinfruit – ik denk hier aan appels en kruisbessen – als tropisch fruit: passievrucht, mango en ananas, en ook roze pompelmoes, met een beetje kristalsuiker. Succulent! Hij gaat verder op honing, heide, rozenbottel, hooi en eik. Zachte eik die het al schitterende geheel nog extra karakter, extra punch geeft. Proeven. De whisky blijft niet braaf op de tong liggen, maar verkent meteen alle hoeken van de mond. Hij is krachtig, romig en meteen full-blown tropisch. Meloen vooral, papaya en ook wat passievrucht. De roze pompelmoes hebben we opnieuw. Net als de zachte eik van de neus, kandij en een subtiele kruidigheid. Big! Lange, heerlijke afdronk waar het tropisch fruit van geen wijken wil weten. Indrukwekkend. Echt indrukwekkend. 95/100
 
Petje af Bert!

Bezoekje BB

Vrijdag vergastte Bert Bruyneel mij met een bezoekje. Ik had wat flessen klaargezet waarvan ik de meeste hier al eens besproken heb of dat in de nabije toekomst nog wel zal doen, ik ga ze hier niet oplijsten. Het deed me echter plezier dat hij de Fulldram Xmas bottling (Auchentoshan 1999) erg kon smaken, maar dat hij de Laphroaig 10y Cask Strength Batch 001 beter vindt dan de red stripe 2007, kan er bij mij niet in. Ik zou zeggen “Bert B. kent geen kl**ten van whisky”, maar zo ben ik niet.
Nu, Bert had zelf ook wat lekkers bij, en hij had zich niet ingehouden. Van deze whisky’s heb ik notes gemaakt en aan de hand van sampletjes kan ik deze notes vandaag nog wat verder stofferen.

 

Aberlour-Glenlivet 27y 1963/1991, 55.2%, Cadenhead Authentic Coll.
Erg frisse en levendige neus, bijna 50 jaar na distilleren en 20 jaar na botteling. Floraal (bloesems) en vooral erg fruitig. Meloen, banaan, perzik, sinaas, mandarijn… Vanille, zacht waxy en wat heide. Zeer mooie neus. Ook de smaak is fris en fruitig, met hier wat toegevoegde granen en kruiden. Vanille ook. Best lange, romige en vooral fruitige afdronk. Prachtig oud profiel. 91/100

 

Highland Park 26y 1972/1998, 55.7%, Signatory 10th Anniversary, cask 1632, 252 bottles
Volle, smeuïge en zoete neus op honing, vanille en peperkoek. Van die zelf gebakken peperkoek, nog warm. Gaat verder op boenwas, kruiden, eik en gekookt fruit. Lichte rook ook. Puur genieten deze neus! Smaak: van het zelfde laken een broek. Stevig, zoet, fruitig en kruidig, en alles in perfecte harmonie. Honing, gember, peper en zoet fruit. En hij blijft erg lang hangen. Ik zou dit blind nooit Highland Park raden, eerder oude Speyside. Sublieme oude Speyside dan wel. 93/100

 

Glenburgie 1966/1990, 61.2%, G&M Cask, cask 3405/6, 75cl
En het werd verdorie nóg beter. En wel met een Glenburgie 1966 van G&M, vaten 3405 & 3406. Als ik m’n neus nog maar effe in het glas steek… een explosie van de heerlijkste sensaties! Prikkelende kruiden, sappig fruit (aardbeien, rode appels, cassis, braambessensap – zou dat bestaan?), gebakken banaan, romige karamel, rozijnen op rum, chocolade… chocolade die smelt op de tong. Alwaar hij vergezeld gaat van noten (superieure studentenhaver), rijpe sinaas, de braambessen opnieuw, zachte gember en kaneel. Lichte zilt. Och ja, nu je het zegt, dit is whisky op 61.2%… niets van gemerkt. Lange afdronk op sappig fruit en gekonfijte gember. Sherry op z’n absolute best. A propos, deze krijgt op Whisky Fun een score van 81/100. Laat ons zeggen dat ik lichtjes van mening verschil. 95/100

 

A ja, dan waren er ook nog wat Benriach casksamples. Hierover later meer, maar hou je ogen open, er wordt wat dat betreft naar mijn bescheiden mening iets legendarisch klaargestoomd…

 

Bedankt voor het lekkers Bert!

 

Benriach 12y 1996, Duncan Taylor for Whisky Doris

Een deel van de Benriach 1996 die ik vandaag proef, werd door Duncan Taylor op vatsterkte gebotteld (198 flessen), een ander deel werd versneden tot 46%. Beide zijn bottelingen voor Whisky Doris. Ik proef de versneden versie.

 

Benriach 12y 1996/2008, 46%, Duncan Taylor NC2 for Whisky-Doris, refill bourbon, cask 45757, 120 bts.
De neus start zoet en erg granig. Karamel, granen, hooi. Wordt hoe langer hoe grassiger. Belegen hout ook, nat hout en natte bladeren. Mos. Daarna fruit. Appels. Licht waxy. Bloemen. Grassige en kruidige smaak, nogal droog en bitter, met wat zilt erdoorheen. En citrus fruit. Sinaas. De schil ervan ook. De afdronk is redelijk lang en kruidig. Foutloos maar weinig boeiend. 80/100

Benriach 34y 1975 for The Whisky Agency

Ah, oude Benriach… smeuïge, zoete fruitigheid! Een profiel dat me wel ligt om het eufemistisch uit te drukken. Er zijn hier al een handvol 1976’ers en 1968’ers de revue gepasseerd, vandaag een 1975 voor The Whisky Agency. We weten dat Carsten z’n bottelingen wel weet te kiezen, dit kan alleen maar genieten worden…

 

Benriach 34y 1975/2010, 50.6%, OB for The Whisky Agency, cask 3061, bourbon hogshead, 348 bts.
Zoals te verwachten heb ik meteen veel fruit op de neus. Tropisch fruit à la meloen, passievrucht, ananas en ook mandarijn en roze pompelmoes. Wat honing zorgt voor een zoete toets, gember en peper voor een kruidige. Op de achtergrond een klein beetje turf, niet zoveel als in de 1976 for the Nectar maar wel aanwezig, wat ik bij andere 1976’s niet had. Die neus is om van te smullen, zonder erg complex te zijn. Ook de smaak is dat niet. Hij is romig, zoet en fruitig. De lichte rokerigheid is hier zo goed als verdwenen. Het tropisch fruit, de citrus, de honing en de lichte kruidigheid zijn wel nog aanwezig. Lange afdronk, perfect in het verlengde van de smaak, op dezelfde associaties. Héérlijk! 91/100

Benriach 24y 1985, Signatory

Benriach werd gebouwd in 1898, maar heeft niet lang kunnen genieten van een actief bestaan. Eigenaar John Duff, die ook Longmorn bezat, diende twee jaar later om financiële redenen beide distilleerderijen van de hand te doen. De nieuwe eigenaar besloot daarop één van de twee te sluiten, Benriach dus. Het bleef echter actief als malting plant, maar pas in 1965 werd de productie opnieuw opgestart.


Benriach 24y 1985/2009, 50.6%, Signatory bottled for Vinothek St. Stephan, cask 5500, 218 bottles
Zoete, florale neus met een heerlijke waxy draai. Ik heb hooi, gedroogde bloemen, veel bijenwas en daarna fruit. Zoet fruit. Ananas in blik (op siroop), pruimentaart, perensap. Harde fruitsnoepjes. Erg lekker. Rijke, romige smaak op citrus (mandarijn, limoen), cake en kandijsuiker. Hout en kruiden naar het eind en in de middellange afdronk. Terugkerende citrus (sinaas hier). Zeer geslaagde botteling. Eens te meer bedankt Serge. 88/100

Twee 16-jarige Benriachs head to head

De Benriach 1993 voor Pin’Art heb ik onlangs op een Fulldram-event geproefd en goed bevonden. Nu blijkt dat ik daar een sample van heb staan, de ideale gelegenheid dus om hem eens in al rust te proeven. En laat ik er meteen de officiële 16y naast zetten.

 
Benriach 16y, 43%, OB 2010
De neus is fris en fruitig, de smaak droog en fruitig (maar wordt hoe langer hoe kruidiger). Qua geuren denk ik aan honing, pompelmoes, onrijpe banaan, kruisbessen, sultanas (veel fruit zoals ik al aanhaalde), bloemen en… papier. Warm papier, net uit de copier gerold. Qua smaken noteer ik deze van vanille, banaan, kamillethee, redelijk wat hout, kruiden en hars. Het geheel droogt een beetje uit, het hout en de kruiden beginnen het fruit wat te verdrijven. Droge, middellange finish. Deze whisky begon mooi maar op de smaak wordt ie met de tijd een ietsje te droog. Al bij al toch een lekkere whisky. 82/100
 
Benriach 16y 1993, 55.6%, OB for Pin’Art, 2009, cask 2587, 295 bttls
Deze Benriach is gefinished op Sauternevat. Aangename zoete neus op karamel (fudge eerder), stroopwafels, rozijnen, perzikken en pruimentaart. Een lichte kruidigheid erdoorheen. Mooie balans. Ook op de smaak zijn de zoete en fruitige tonen mooi verweven met de kruiden. Deze 1993 is een vatsterkte, wat het geheel natuurlijk ook wat meer ‘oomph’ geeft. Op de afdronk nemen de kruiden het heft in handen. Knappe Benriach en beter dan standaardbotteling. 86/100

Benriach 30y 1976 for The Nectar

Bon, naast de Birnie Moss wordt er bij Benriach gelukkig ook heel wat anders gebotteld. Laat ik mijn tasting notes van de 1976 voor The Nectar eens publiceren zie. Pas op, in tegenstelling tot andere besproken 1976’ers, is deze geturfd. Ja dat was de Birnie Moss ook, maar daar houdt elke vergelijking op.

 
Benriach 30y 1976/2007, 52%, OB for The Nectar, cask 8080, 151 bottles
Hogshead vat. Zalige complexe neus met subtiele rook- en turfaroma’s. De lichte turf vermengd zich mooi met het fruit (perzik, appel, kokos), het hout, de vanille, de honing en de noten. Prachtig! Dezelfde schitterende combinatie krijg je op de tong. Zachte turf in een heerlijk samenspel met een beetje hout (op de achtergrond), kruiden (peper, kruidnagel) en fruit. Wat dat laatste betreft, denk ik vooral aan peer, pompelmoes en kruisbessen. Ananas? Lange, ietwat zoete afdronk op peper en een hint van rook. Anders dan andere Benriachs 1976 dus (de turf), maar oh zo lekker. 92/100

Benriach Birnie Moss ‘Intensly Peated’

Benriach Birnie Moss ‘Intensly Peated’, 48%, OB 2008 – Speyside
Dit is een erg jonge geturfde Benriach, gebotteld op 3, 4 jarige leeftijd. En dat is er aan te merken. Veel ‘new spirit’. De alcohol en het graan overheersen, de turf is te scherp, de prijs spijtig genoeg niet (40 euro). Op de tong nog wat zoets en zilts maar al bij al mist dit balans, mocht gerust nog enkele jaren verder rijpen. Meer dan een marketingvehikel is dit niet. 69/100