Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1972’

Clynelish 34y 1972, Single Malts of Scotland

Aan Clynelish 1972 ga ik niet te veel woorden meer vuil maken. Het is Clynelish, het is 1972, ik vind dat lekker.

 

Clynelish 34y 1972/2007, 50.5%, Single Malts of Scotland, Speciality Drinks, casks 20156 & 24651, 409 bottles
Op de neus het heerlijkste wat Clynelish te bieden heeft. En dat is smeuïge was (kaarsen van bijenwas en boenwas), sappig fruit (perziken, peren, rode appels, ananas, papaja en pruimen), honing en een beetje zilt. Achter deze typische zaken gaan er mineralen schuil, kruiden zoals gember en zoethout, iets van peperkoek, suikerspin en zachte eik. Alles erg levendig en expressief. En dan ook nog wat subtiele rook op de achtergrond. Geweldig is dit. Het mondgevoel is rond en romig, en brengt een waslijst aan aroma’s naar voor. Honing en karamel zorgen voor een zoete toets. Appels, perziken en ananas voor een fruitige. Bijenwas voor een romige. Gember, peper, hars en eik voor de mooi bittere toets, die zeker naar het einde toe de kop op steekt. Zilt vult aan, samen met de delicate rook. De afdronk is lang en verwarmend, waxy, zoet en kruidig. Op de smaak is deze Clynelish misschien iets droger dan andere 1972’ers, maar dit is hier zeker geen minpunt, op de neus is het even geweldig. Bedankt Lars! 91/100

Advertenties

Clynelish 24y 1972, Rare Malts

Eén van mijn favoriete distilleerderijen, uit wat een topjaar voor Schotse whisky was, dat kan alleen maar vonken geven. Diageo heeft in totaal zes Clynelish 1972 gebotteld onder z’n Rare Malts label, waarvan één op 20cl. Ik proef de meest courante, deze op 61,3%.

 

Clynelish 24y 1972/1997, 61.3%, Rare Malts Selection
De bijen vliegen je tegemoet, met hun honing, pollen en natuurlijk hun was. Erg romig en smeuïg. Citrusfruit in de vorm van gezoete pompelmoes en citroen (citroensnoepjes eerder) en kruiden zoals kaneel en zoethout volgen. Een licht florale toets (heide, hooi) vult aan, samen met zilt, noten en ronde eik. Wat vanille. Na enige tijd doemt er ook zachte rook op. Haardvuur of kampvuur. Lovely. Ondanks het hoge alcoholpercentage is deze whisky romig en zacht op de tong, het stevig ‘waxy’ karakter van de whisky speelt hierin mee, dit heeft niets scherps of agressiefs. Honing, vanille, gezoete citrus, zachte eik, wat zout, hooi, lichte rook (van het hout neem ik aan), zoethout… enkel peper, gember en in de verte wat okkernoten zorgen voor een scherper kantje. Ik ken weinig whisky’s die op zo’n percentage zo drinkbaar zijn. Lange afdronk op bijenwas, zachte rook, wat eik en zoet fruit. Clynelish was in die periode op z’n best. En wie weet heeft 15 jaar flessenrijping voor extra drinkbaarheid gezorgd. 92/100

Glen Grant 39y 1972, The Perfect Dram

Glen Grant 1972, altijd blij dat ik daar naar kan teruggrijpen. Vandaag een botteling van The Whisky Agency onder hun Perfect Dram label. Hier en daar nog te koop, maar wel al voor iets meer dan 200 euro.

 

Glen Grant 39 YO 1972, 51.1%, The Perfect Dram, The Whisky Agency, sherry hogshead, 148 bottlesGlen Grant 39y 1972/2011, 51.1%, The Perfect Dram (TWA), sherry hogshead, 148 bottles
Glen Grant 1972 stelt zelden teleur, ook hier niet. Op de neus de perfecte combinatie tussen eik en gestoofd fruit. Abrikozenconfituur, aarbeienconfituur, gezoete rabarbermoes, gedroogde pruimen. Daarna ook wat banaan. De eik brengt wat kruiden mee, kruiden zoals munt, peper en gember. De sherry laat zich meer en meer gelden, ik noteer nu ook noten (hazelnoten, amandelen, cashewnoten), mokka en nougat. En een klein beetje rook van het hout om de geur nog wat te perfectioneren. Stevig, licht drogend mondgevoel, waarbij de eik, de noten (enorm) en de kruiden (gember, nootmuskaat, munt) de bovenhand dreigen te nemen op het fruit. Maar het fruit, geruggesteund door honing en marsepein (die noten), biedt mooi weerwerk. Het fruit is hier minder gestoofd dan wel gedroogd. Rozijnen, pruimen, dadels en vijgen. De subtiele rokerigheid blijft aanwezig. Rook van het hout, maar ook tabak. Behoorlijk lange afdronk, droog en kruidig, met het fruit dat voor z’n plaats blijft strijden. Het blijft net iets te veel strijden, ik heb het fruit op de smaak graag nog iets meer aanwezig. 89/100

Glengoyne 40y 1972, Malts of Scotland

Schandalig dat ik deze Malts of Scotland vorig jaar niet heb kunnen proeven. Payback time.

 

Glengoyne 40 YO 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead MoS12044, Warehouse DiamondsGlengoyne 40y 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12044, Warehouse Diamonds, 254 bottles
De kleur roept (nee, schreeuwt) sherry. Op de neus laat deze sherry zich kennen als de meeste expressieve en complexe variant. Fris en fruitig. Frisse kruiden zoals munt, tijm en eucalyptus, vermengd met zoet fruit. Veel zoet fruit. Druiven, pruimen, bramen, sappige kersen, langzaamaan omslaand in de gekonfijte variant. De goede oude bolus. Daarachter schuilen tabak, esdoornsiroop (maple), geboend leder en chocolade. After Eight. En natuurlijk een stevige portie eik. Maar het wordt nooit drogend, de eik is sappig en belegen. Samen met de kruiden doet dit wat aan de beste bourbons denken. Maar dan beter. Behoorlijk indrukwekkende neus toch wel. De smaak is erg rijk en geconcentreerd, het mondgevoel is dik en stroperig. Kandijsiroop, appel- en perensiroop… echt wel stroperig ja. Pruimencompot, braambessenconfituur, rozijnen, dadels, vijgen (zowel verse als gedroogde) maken het geheel extra fruitig. Kaneel, nootmuskaat, zoethout en (veel) munt zorgen voor een stevige kruidigheid. Tabak, karamel, noten en koffie, vier andere usual suspects bij dit profiel, vullen aan. Ha, balsamico ook. Machtige sherry. De eik blijft erg sappig. Het wordt wel een beetje droog. Nee, dit is meer ‘bitter’ dan ‘droog’. Maar dan bitter zoals in “zalig bitter”. En ik kan er niet aan doen, maar ik blijf aan geweldig lekkere bourbon denken. De afdronk is eh… nogal lang. Geweldig lang. Mooi bitter, vol frisse kruiden, eik en fruit. Een zalige bourbon voor single malt liefhebbers. Samen met de 1972 White Rioja mijn beste Glengoyne tot op heden. 92/100

Bowmore 16y 1972, Prestonfield

Vandaag een Bowmore van het veelbelovende jaar 1972, gebotteld door Signatory onder z’n Prestonfieldlabel. Reken op 400/500 euro op veilingen. Ik doe het met 2 cl.

 

Bowmore 16 YO 1972/1988, 43%, Signatory, Prestonfield, sherry wood, casks 1036-1039Bowmore 16y 1972/1988, 43%, Signatory, Prestonfield, sherry wood, casks 1036-1039
Expressieve geur met een leuk farmy kantje. De turf is dus zuurzoet en wordt vergezeld van tonen van nat hooi. Braambessen, pompelmoes en granaatappel brengen fruit aan, kaneel en zoethout kruiden, praliné en zachte karamel zorgen voor het zoets. Op de smaak is dit een vrij simpele whisky, maar wel lekker. Zachte, zoete sherry voert de boventoon. De belangrijkste associaties zijn voor mij appelsienen, gele rozijnen, chocolade, natte bladeren en mos, lichte rook, eik en peper. Zacht en romig mondgevoel. Niet erg lange afdronk. Iets te simpel en niet vol genoeg om negentig te scoren. En dus ook te duur voor wat hij te bieden heeft. 88/100

Benrinnes 24y 1972, Signatory

Benrinnes, zo één van die behoorlijk onbekende distilleerderijen. Het is ook nog maar de vijfde die ik hier bespreek. De vorige vier scoorden maar matig, dit is een kanon. Bedankt om deze te delen Bert!

 

Benrinnes 24 YO 1972, 56.3%, Signatory, cask 9602Benrinnes 24y 1972/1997, 56.3%, Signatory, cask 9602, 394 bottles
Zalige sherryneus. Erg rijk en vol. Noten, gekarameliseerde appels, warme cake, kersen, aardbeien met suiker, tabak, hooi, drop… en dat blijft maar komen, en dat blijft maar evolueren. Daarna gaat de geur de tropische kant op. Mango, meloen, papaja. Prachtig vind ik dit. Bruine suiker. En dan iets wat ik nog maar zelden in whisky heb geroken: geroosterde sesamzaadjes. Gomasio, iemand? Ja, ook dat beetje zout zit er in. Het geheel wordt ondersteund door sappige eik. Wat een ontdekking! De smaak houdt dit niveau niet helemaal aan, maar ook hier blijft het toch genieten. Appelsienen en kersen op een bedje, of zeg maar bed) van kruiden. Hoestsiroop. Karamel. En een licht vegetale toets. Veel eik en ook okkernoten, welke maken dat het naar het einde toe vrij droog en een beetje bitter wordt. Krachtig en explosief. De afdronk is redelijk lang en licht drogend, met koffie en munt als extra. Zou het kunnen dat 15 jaar flesrijping zo z’n meerwaarde heeft? De vraag stellen, is ze beantwoorden. 91/100

Brora 1972/1995, Gordon & MacPhail

Deze Brora is door Serge Valentin de hemel in geprezen. Hij kreeg “95, almost 96” punten. Ik prijs mezelf dus super gelukkig dat ook ik deze eens kan proeven. De 1972/1995 ontbrak immers nog op mijn lijstje, de 1972/1992, de 1972/1993, de 1972/1996, de 1972/1997 en ook de 1972/1997 Rare Old van Gordon & MacPhail zijn hier al gepasseerd.

 

Brora 1972/1995, 40%, G&M Connoisseurs ChoiceBrora 1972/1995, 40%, Gordon & MacPhail, Connoisseurs Choice
Heerlijke, volle, smeuïge Brora-neus. Brora 1972 neus, waarmee ik me dus midden op een boerderij bevind. Op het middenplein, aan een hoop nat hooi, met openstaande staldeuren en een natte hond die tegen me opspringt. De geweldige zoetzure turf. Maar deze ‘farmyness’ is minder expliciet als bij bv. de 1996 en de 1997. Ik ruik ook heel wat Clynelish met z’n sappige fruit (groene appels, pompelmoes), zilt en bijenwas. Geboend leder, net gepoetste schoenen, dat soort zaken. Noten ook. Amandelen, hazelnoten, okkernoten. Geweldig allemaal. De whisky vlijt zich elegant neer op de tong. Romig, olieachtig mondgevoel. Rijk en vol. Rokeriger dan verwacht, alhoewel minder ‘farmy’ dan verwacht. Waxy, dat wel. En fruitig. De appels, de citrus, maar ook ananas en perziken. Kruidig, ook dat. Kaneel en zoethout. En zoet niet te vergeten. Honing, nougat. En het goede nieuws is dat hij wel erg lang blijft hangen. Ik vind dit dus subliem, maar ik weet niet of ik ‘m beter vind dan de 1993. Het is zo’n Brora tussen de 1993 en de 1996 in, niet alleen chronologisch. Hij combineert de complexiteit en Clynelish fruitigheid & waxyness van de 1993 met de uitgepuurde farmyness van de 1996. 93/100

Clynelish 38y 1972, Single Malts of Scotland

Clynelish 1972. Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek, ook voor deze.

 

Clynelish 38 YO 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland, cask 430341Clynelish 38y 1972/2011, 42.1%, Single Malts of Scotland (TWE), cask 430341, 439 bottles
Clynelish 1972, hoe kan dat in godsnaam tegenvallen? Effe de neus in het glas steken, maakt meteen duidelijk dat dat ook bij deze niet het geval zal zijn. Typische Clynelish 1972, op dezelfde manier als de Brora typische Brora 1972 was. Typisch Clynelish 1972, dan moet ik dus niet de term ‘farmy’ bovenhalen, maar ‘waxy’. Bijenwas, honing, pollen, we zitten echt wel bij de imker. Na de bijeninvasie kom ik bij het fruit terecht: meloen, ananas en pompelmoes. Vanille nestelt zich naast de honing. En ook de wel vaker aanwezige mineralen tekenen present. Heel lichte zilt en een beetje kruiden, maar deze aroma’s worden stevig overstemd door de bijenwas en het fruit. Fantastische neus. De smaak houdt dit niveau niet helemaal aan, alhoewel hij sterk van start gaat. Honing, citrusfruit (sinaas hier vooral) en bijenwas. Langzaamaan komt er eik opzetten, peper, kaneel en mosterd. Die eik en de kruiden gaan op de duur wel domineren, wat de balans een beetje scheeftrekt. Middellange afdronk, met ook hier het licht bittere dat net de bovenhand haalt op de zoetere elementen. Kamille valt op. Omwille van het iets te drogende karakter op de smaak gaat er een punt (misschien zelfs twee) af. De geur verdient dus eigenlijk meer dan 91/100

Brora 1972/1997, Connoisseurs Choice

Brora 1972! Geen verder commentaar. Bedankt Dominiek.

 

Brora 1972/1997, 40%, G&M, Connoisseurs ChoiceBrora 1972/1997, 40%, G&M Connoisseurs Choice
Veel typischer kan dit niet ruiken. Benchmark Brora 1972. Farmy that is. Die zoetzure geur van turf en stallen, stallen met hun nat hooi en mest. Ja, ik ben er wild van. Mooie zee-aroma’s zoals zilt en jodium. En pas gepleisterde muren ruik ik hier ook in. Planten en sappige eik. Dan ook leder, oude boeken en warm kaarsvet. En er is ook fruit te ontwaren, in de vorm van appelsienen en de schil van appels. Volle en complexe geur. De smaak is ondanks de 40% aromtisch en helemaal niet vlak of plat. Een beetje vettig op de tong. Zoet (vanille, nougat), rokerig en zilt (de zee, samen met z’n jodium en gerookte vis), met bijenwas, kaarsvet, kolen, thee, jodium en een beetje hars. Zoethout en sappige eik zorgen voor wat gewicht. Citrus en groene appels voor de nodige fraîcheur. Ook op de afdronk doet hij een pak beter dan je op dit alcoholpercentage kan verwachten. Hij is verdacht lang en complex. Zoet, kruidig, zilt en rokerig. Dat ik fan ben, hoef ik hier niet meer te herhalen. 92/100

Karuizawa 1972

Next in line is een 1972 voor La Maison du Whisky. Deze is nog te koop via de website van LMdW voor 520 euro, wat al 120 euro meer is dan enkele maanden geleden.

 

Karuizawa 39 YO 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038Karuizawa 39y 1972/2011, 63.3%, OB for La Maison du Whisky, sherry butt #7038, 523 bottles
Fantastische sherryneus. Prachte droge én zoete sherrytonen, vermengd met een perfecte hoeveelheid turfrook. Wat het zoete betreft, is er chocolade, sinaas (jawel, we zijn weer bij de orangettes beland), mandarijn, zachte karamel, rozijnen, ahornsiroop en pruimencompot. De droge elementen zijn leder (oud, geboend leder), kruiden (kaneel) en sappige eik. Rubber ook, maar dan de ‘goede’ versie, de aangename. Sigarendoosjes, rook van het hout en turf zorgen voor de geweldige rokerige toets. De alcohol is er natuurlijk ook, maar die vergeet je als je dit ruikt. Bij het proeven, denk je er natuurlijk wel opnieuw even aan (dit is 63% you know), maar je laat je vrijwel meteen meeslepen door de schitterende smaaksensaties. Wat een grootse sherry opnieuw! Die chocolade, die sinaas, die rozijnen, die pruimen, die siroop, die kruiden, die sappige eik, dat leder… het zijn zaken die je in veel gesherriede whisky’s terugvindt, maar hier is het zo geweldig. En dit is zo complex. Ik noteer nog sandelhout, zilt, mandarijnen, heerlijke turfrook, rubber… en zelfs licht tropische toetsen zoals papaja en mango. Erg krachtig en mondvullend. Ik ga toch een beetje water proberen toe te voegen. Wel, dat verandert niet zo veel aan de whisky, hij wordt er zelfs wat minder rond door, de aroma’s lijken wat meer in het wild weg te springen, de consistentie gaat er wat door verloren. Dus, ondanks het hoge alcoholpercentage, is water geen meerwaarde, integendeel. Vreselijk lange, verwarmende afdronk. Licht rokerig, droog (de eik, de kruiden) en toch vol fruit. Wat een dijk van een whisky! Een krachtpatser met een elegante en verfijnde kant. 93/100

Tobermory 23y 1972, Lombard

Tobermory is de enige distilleerderij op het eiland Mull. Vandaag bottelt Tobermory onder z’n eigen naam niet-geturfde whisky, en geturfde onder de naam Ledaig. Ik proef vandaag een Tobermory 1972, die Lombard bottelde onder z’n Jewels of Scotland label.

 

Tobermory 23 YO 1972, 46%, Lombard Jewels of ScotlandTobermory 23y 1972, 46%, Lombard Jewels of Scotland
De neus start niet al te geweldig op scherpe granen, karamel, overrijpe (maar dan écht wel overrijpe) sinaas, peper, boter, medicinale toetsen en scherpe turfrook. Mosterd ook. Van Dijon. Scherp is het woord, en helemaal niet zo aangenaam. Na enige tijd komt er zelfs wat zeep bij, wat niet echt een verbetering te noemen is. Op de smaak heb ik die zeep vrij meteen (misschien omdat ik er nu op gefocust ben). Er is spijtig genoeg ook een soort van plastic waar te nemen, net als het even geweldige natte karton. Oké, aan de andere kant van het spectrum valt er ook wat sinaas, peper en nootmuskaat te ontwaren, maar daar moet je al moeite voor doen. Soit, het heeft niet veel zin nog verder te zoeken, het is toch al om zeep. De afdronk is gelukkig niet al te lang. Jewels of Scotland… mja. 58/100

Caperdonich 1972/2011 Connoisseurs Choice

Caperdonich 1972? Waarom niet hé… Deze keer ééntje van Gordon & MacPhail die ze onder hun Connoisseurs Choice label bottelden. Op laag alcoholpercentage dus.

 

Caperdonich 1972/2011, 43%, G&M Connoisseurs Choice, first fill sherry
Mooie, ronde sherryneus. In eerste instantie krijg ik tonen van gedroogd fruit (pruimen, abrikozen, rozijnen), chocolade en mokka. Daaronder zit tabak en eik. Dan ook kersen en bramen. Mooie evolutie. De eik is groots op de smaak, maar droogt niet uit, er is meer dan ruimte genoeg voor sinaas, kersen, gedroogde abrikozen en rozijnen, chocolade, koffie en kruiden. Onder die kruiden kan je zoethout en kruidnagel verstaan. Een lichte rokerigheid ook (van het hout neem ik aan). Kandijsuiker en perensiroop maken het behoorlijk zoet. Lange afdronk, zoet (pruimentaart) en kruidig (zoethout). Zeer lekker, en merkelijk beter dan de 2010 botteling, maar Caperdonich 1972 heeft toch baat bij iets meer power. 89/100

Glen Grant 24y 1972, Signatory

De laatste jaren zijn er een aantal Glen Grants 1972 op de markt gekomen, meestal wreed lekker. Vandaag een 1972 die heel wat eerder gebotteld werd, meer bepaald in 1996 door Signatory.

 

Glen Grant 24y 1972/1996, 54.3%, Signatory, cask 691, 290 bottles
Zeer mooie old style sherryneus. Belegen eik, antiekwas, oude meubels, gedroogde bloemen en best wat fruit. Sinaas, bramen en pruimen. Karamel ook. En chocolade. Praliné. Op de smaak fruit, zowel gedroogd (abrikozen, pruimen) als vers (sinaas), eik (maar zeker niet te veel), chocolade (met pralinévulling, jawel) en heel zachte rook. Eerder richting tabak. Middellange afdronk in het verlengde van de smaak, bitterzoet. Ook op 24-jarige leeftijd was Glen Grant 1972 dus al heerlijk. 89/100

Caperdonich 1972, Private Stock

Nu we toch bezig zijn… schakelen we dus nog een versnelling hoger. En wel met de Caperdonich 1972 die The Whisky Agency bottelde onder z’n exclusieve Private Stock label. En dit op amper 57 flessen, wat er toe bijdraagt dat de prijs van deze whisky op veilingen al vlot de horde van 500 euro heeft genomen. Ongelooflijk bedankt voor de sample Dominiek!
Op de achtergrond spelen Tindersticks met hun tweede album Tindersticks II. Hemelse muziek en hemelse whisky, wat kan een mens nog meer verlangen? Eh, voor jullie je gedachten de vrije loop laten, suggesties hoeven niet.

 

Caperdonich 39y 1972/2011, 52.8%, The Whisky Agency, Private Stock, sherry hogshead, 57 bottles
Halleluja! De Heer zij geloofd. Wat is het een privilege zaken zoals dit te mogen proeven in je leven. Man man, hoe heerlijk is dit… Ik voel een opkomende eruptie van lyriek, maar ik ga me inhouden. Qua associaties verwijs ik met veel plezier naar de twee voorgaande reviews. Maar toch speelt dit nog een klasse hoger. Nu ja, een klasse, het verschil is toch meer dan een punt op mijn schaal. Het verschil zit ‘m vooral in de intensiteit van de aroma’s, de expressiviteit gaat in overdrive. Ook ten opzichte van alle andere Caperdonichs die ik al geproefd heb. Zowel op de neus als op de smaak krijg je een samengebalde concentratie aan geuren en smaken die zich een weg banen langs je neus en smaakpapillen. Het fruit van allerlei slag – zowel gedroogd, gestoofd als tropisch hand in hand – is ronduit groots. De was (geboend leder, bijenwas), de pollen, de melkchocolade en de honing zijn geweldig smeuïg. De kruiden (die gember!) en het grassige geven het karakter. De sappige eik ondersteunt en versterkt het geheel op sublieme wijze. Op de neus, op de smaak, in de afdronk, op elk vlak wint hij het pleit van z’n concurrenten. Caperdonich 1972 op zijn absolute best. Vol zijn geur en smaak van z’n heerlijkheid. Hosanna in den hoge. 95/100

 

Dit is toch wel de beste Caperdonich die ik al geproefd heb. En ook één van de beste bottelingen van de afgelopen jaren tout court. Ik kom echter wel een beetje in de problemen met mijn scores. Ik heb namelijk al een Caperdonich 95/100 gescoord, cask 1145 van Malts of Scotland. De eerste Caperdonich 1972 die me echt van m’n sokken blies, was echter de Perfect Dram, die gaf ik 94 punten. Vaten 1144 en 1145 van Malts of Scotland kwamen iets later op de markt en proefde ik naast The Perfect Dram. Cask 1144 vond ik als twee druppels water gelijken op TPD, dus kreeg die ook 94 punten. Vat 1145 was anders, vooral toegankelijker en vond ik op dat moment nog nét iets beter. 95 dus. Deze Private Stock is echter beter dan alle drie de voorgaande, maar 96 is er dan weer over. Dilemma!
De verhoudingen tussen de drie blijven voor mij echter overeind, TPD en 1144 héél gelijkaardig én gelijkwaardig, 1145 iets beter. Ik denk dat ik achteraf gezien de Perfect Dram gewoon een puntje te veel heb gegeven, waardoor ik de rest vergelijkend met deze whisky in verhouding ook een punt te veel gaf. Nu, met zowel de QV.ID, de Duncan Taylor (#7460) als deze Private Stock, klopt het volledige plaatje als ik van de drie eersten een punt aftrek. Iets wat ik bij deze dan ook doe.
Maar dan nog, zes recente whisky’s die op mijn schaal variëren van 93 tot 95 punten, laat ons zeggen dat Caperdonich 1972 zowat het beste is dat ons whiskyliefhebbers de jongste tijd is overkomen. Of althans toch mij.

Caperdonich 1972, en nog één

Caperdonich 1972, moet ik daar nog woorden aan vuil maken? Nee toch? Of juist wel, je leest ze hieronder. En het zijn er veel, dit is immers het type whisky waarbij ik me nogal eens durf laten gaan. Het betreft daarenboven twee whisky’s, een botteling van Duncan Taylor van begin vorig jaar en een botteling van The Whiskyman voor QV.ID van eh, nu. Reken op een 300 euro voor beide whisky’s (afzonderlijk welteverstaan), wat meer dan het dubbele is dan de prijs van de Duncan Taylor bij lancering zowat anderhalf jaar geleden. Hoe dat komt? Wel…

 

Caperdonich 38y 1972/2011, 53.6%, Duncan Taylor Rarest of the Rare, cask 7460, 160 bts.
Tsjaka! Yeeha! Bingo! En nog zo enkele kreten. Dit is Caperdonich 1972 zie. En Caperdonich 1972 op z’n best, op de ideale leeftijd gebotteld. Gelaagder en voller dan de bottelingen van enkele jaren voordien, en waarschijnlijk beter in balans dan bottelingen die er de komende jaren misschien nog gaan volgen. Waarom? De eik. Die is in z’n volle glorie aanwezig, meer dan bij vroegere bottelingen maar in de perfecte hoeveelheid. De eik draagt het geheel, geeft het structuur en gelaagdheid, resulterend in een volle, rijke, complexe whisky. Op de neus ondersteunt de eik het fruit (sinaas, mandarijn, ananas, mango en perzik), de gedroogde vijgen, de was (boenwas, oud geboend leder), de geur van een sigarendoosje, de nougat, de honing, de pollen, de kruiden (gember en kaneel) en het natte hooi. En ongetwijfeld nog heel wat meer. Genieten in drukletters. Elegante en toch ook krachtige smaak, expressief en aromatisch. Opnieuw veel fruit: perziken, mandarijnen, bloedappelsienen, mango’s, appelsienconfituur. Honing en kandijsuiker maken het zoet, kruiden zoals kaneel, nootmuskaat en peper pittig. En opnieuw die prachtige, sappige eik die draagt. Lange afdronk, zoet en kruidig met het fruit dat heel langzaam uitdooft. Tja, ik kan er nog een paar krachttermen tegenaan gooien, maar laat het me hierbij houden. Het bovenstaande zegt genoeg, een welverdiende 93/100

 

Caperdonich 40y 1972/2012, 49%, selected by and bottled for The Whiskyman & QV.ID, 65 bts.
Deze is anders, de neus start iets minder expressief maar nog altijd zeer herkenbaar Caperdonich 1972. Wreed lekker dus. Na enige tijd komt al hetgeen ik bij de Duncan Taylor genoteerd heb wel naar boven, maar iets bedeesder, iets meer onderdrukt. Maar het is er dus wel allemaal: het fruit, de ‘waxyness’, de kruiden, het zoets, de lichte tabaksgeur, de even lichte ‘farmyness’ (het natte hooi) en natuurlijk de eik. Deze treedt iets meer op de voorgrond, de reden waarom de rest iets moeilijker op dreef raakt. Op de smaak is dat minder het geval, de eik en de kruiden zijn perfect in balans met het fruit en het zoets, de bitterheid is wel zéér aangenaam. Vol, krachtig en rond. Perzik en abrikoos, roze pompelmoes en mandarijn, honing en vanille, kaneel en gember. Maar ook munt, iets wat ik niet terugvond in de DT. Lange, bitterzoete afdronk. Op de neus wint vat 7460 de debatten, op de smaak heb ik een lichte voorkeur voor deze. Een gelijkspel dus (weliswaar met een karrevracht aan doelpunten). Maar veel langer moet Caperdonich 1972 toch niet rijpen, de eik is prominent aanwezig, hier dus nog prominenter dan bij de Duncan Taylor, maar ook nog altijd in balans. Nog iets meer eik zou echter te veel zijn. Als je dus nog een Caperdonich 1972 wil kopen, is nu het moment. Ware het niet dat deze botteling op de dag van lancering (vorige zaterdag) al uitverkocht was. Niet geheel onbegrijpelijk. 93/100

En morgen doen we daar nog een schepje bovenop…

Caperdonich 1972/2010, Connoisseurs Choice

Ik blijf vandaag bij het Connoisseurs Choice label, en wel met een Caperdonich 1972. O yes! Het zou echter een wat ander profiel kunnen worden dan dat ik gewoon ben bij Caperdonich ’72… first fill sherry, erg donkere kleur, een sherrybom?

 

Caperdonich 1972/2010, 43%, G&M Connoisseurs Choice, first fill sherry butt
Stevige en volle sherryneus op sappige eik, noten (amandelen, cashew- en hazelnoten), rozijnen, pruimen, wat tabak, koffie, sinaas en kruidnagel. Ook licht florale aroma’s, bloemen en bloesems. Naast het gedroogd fruit en de sinaas toch minder fruit dan verwacht. Maar so far so good. Op de smaak is hij wel erg droog. Zware eik, tabak, gedroogde vijgen, veel kruiden (peper, zoethout, kruidnagel), ook veel noten, karamel, bittere chocolade… enkel voor de fanatieke sherry heads. Best lange, kruidige afdronk, maar ook hier voor mij wat te droog. Weer zo’n whisky die het pleit op de smaak verliest omwille van de té zware sherry. Van de neus kan ik echter erg genieten. 85/100

Glen Grant 35y 1972, Duncan Taylor for Limburg

Vandaag proef ik een Glen Grant 1972 (altijd iets om naar uit te kijken), gebotteld door Duncan Taylor voor Limburg. Let op, er bestaat ook een 1972 van The Whisky Fair. Dat is een andere botteling, maar misschien betreft het wel dezelfde whisky?

 

Glen Grant 35y 1972/2007, 56.3%, Duncan Taylor for Limburg, sherry cask #3887, 163 bottles
Heerlijke, smeuïge en aromatische neus. Om te beginnen veel fruit, zowel tropische varianten zoals banaan, mango en ananas, als gedroogde vruchten zoals vijgen, pruimen, rozijnen en abrikozen. Abrikozentaart ook. Naast het grootse fruit heb ik romige honing (acacia?), bijenwas, kruiden zoals gember, munt en zoethout, en sappige eik. Expressief, complex en perfect gebalanseerd. Op de smaak spelen gelijkaardige aroma’s ten dans, walsend tussen zoete fruitigheid en een drogere kruidigheid. Bij dat laatste denk ik zowel aan keuken- als aan tuinkruiden. Eucalyptus valt me op, maar ook nootmuskaat, kruidnagel en peper. En een beetje zoethout. En ook hier heb ik bijenwas en honing. Tonen van versgebakken cake ook, en een beetje eik. Deze smaken blijven erg lang hangen. Zalig drankje. 91/100

Bunnahabhain 38y 1972, Silver Seal

En we blijven ook vandaag bij Bunnahabhain plakken, met een 1972 van Silver Seal. Nog wat ouder dan de voorgaande, maar ook een prijsklasse hoger (reken op 220 euro). Binnenkort trouwens nog wat meer recent werk van Silver Seal (geweldige labels toch?).

 

Bunnahabhain 38y 1972/2011, 46%, Silver Seal, Sestante Collection
Prachtige eik, dat is het eerste dat opvalt in deze neus. Pas geboende parket. Nadien volgt een mand rijp fruit, ik denk aan kruisbessen, sinaas, ananas, papaya, vers appelsap… Wat aarde en mos ook. Dat alles op een zoete onderlaag van smeuïge honing. En zelfs een heel klein beetje rook. Zalig om ruiken. Ook de smaak kan ik als zalig omschrijven, perfecte balans tussen zoete en drogere tonen. Voor het zoets zorgt het fruit (sinaas, ananas, maar ook dadels en vijgen) en de honing, voor het drogere zorgen dan weer kruiden (kamille, nootmuskaat, zoethout en peper vallen me op) en sappige eik. Lange afdronk waarbij de eik meer en meer op de voorgrond treedt, met de honing op de tweede plaats. Een sublieme neus en een erg lekkere smaak. 91/100

Glen Grant 1972, The Whisky Agency Private Stock

Glen Grant distillery werd genaamd naar z’n twee oprichters, John en James Grant, die in 1840 startten met de bouw van een distilleerderij in Rothes. De zoon van James bouwde een tweede distilleerderij, ‘Glen Grant 2’, aan de andere kant van de straat. Vandaag kennen we Glen Grant 2 als Caperdonich.

 

Glen Grant 39y 1972/2011, 51.4%, The Whisky Agency ‘Private stock’, sherry cask, 87 bottles
Prachtige, fruitige sherryneus. Om te beginnen zoet, gestoofd fruit: abrikozenconfituur, pruimencompot en warme aardbeienconfituur. Daarna kersen en mandarijn. Om tenslotte over te gaan in tropische varianten, zoals ananas en rijpe bananen. Indrukwekkend, geef toe. Maar deze neus is veel meer dan louter fruitig, ik noteer in willekeurige volgorde ook nog honing, fudge, koffie, hazelnoten, zachte eik, boenwas en kruiden. In deze laatste categorie zowel peper, gember als kaneel. Wat rook van het hout. Vreselijk complex (ik kon nog effe doorgaan) en vreselijk lekker. Erg stevig en intens mondgevoel, eerder aan de droge kant wel. Noten, eik, kruiden en donkere chocolade. Toch ook wat zoet tegengewicht in de vorm van rozijnen, vijgen en dadels, kandij en marsepein (het zoete van de noten), maar niet genoeg om het geheel in evenwicht te trekken, het blijft wat te droog op de smaak. Tabak mag ik niet vergeten te vermelden. De afdronk is lang, verwarmend, droog en kruidig met toch ook wat fruit dat naar het einde toe opduikt. Op de (ronduit sublieme) neus scoort hij hoger dan andere 1972’ers die ik al proefde, op de smaak lager. 91/100

Caperdonich 1972/2008, G&M for La Maison du Whisky

Ha, Caperdonich 1972… daar kan ik er niet genoeg van proeven. Deze van Gordon & MacPhail voor La Maison du Whisky proefde ik al eens eerder, maar ik heb er nu een sample van op de kop weten te tikken. Ik vond het toen immers een bijzondere whisky, hij kleurt wat buiten de klassieke Caperdonich 1972 lijntjes. First fill sherryvat, wat wil je…

 

Caperdonich 1972/2008, 49.9%, Gordon & MacPhail for LMdW, first fill sherry, cask 1976
Mooie, volle neus. Kruiden (kruidnagel, peper), eik, gedroogd fruit, karamel, koffie en geroosterde noten. Expressieve, stevige sherry, maar ongewoon voor Caperdonich 1972. Op de smaak is hij wel erg droog, voor mijn smaak er over. Bitter hout en taninnes. Kastanjes, okkernoten, kaneel. Toch ook wat zoete tonen: gedroogde vijgen, hoestsiroop en zoethout, net als chocolade, maar dan wel heel donkere. Het droge domineert. Een lichte rokerigheid, wat hier een absolute plus is. Lange, bittere en droge afdronk. Dit is echt een whisky om aan te ruiken, drinken bevalt me een stuk minder. De score dankt hij dus grotendeels aan de neus. 84/100