Spring naar inhoud

8 dec

Mortlach 16y 1995, A. Dewar Rattray

Vandaag nog een whisky uit de nieuwe lichting van A. Dewar Rattray, een Mortlach 1995 deze keer. Het is onduidelijk wanneer Mortlach opgericht is, het kreeg in ieder geval een licentie in 1823 en is de oudste distilleerderij uit de Dufftown regio (Glenfiddich is de tweede oudste).

 

Mortlach 16y 1995/2011, 51.1%, A. Dewar Rattray, bourbon cask #2436, 282 bottles
Mmm, lekkere neus. Fris en aromatisch, zoet en fruitig. Honing, citrus (citroen en mandarijn), van die harde citroensnoepjes. Zoete, rode appels ook, net als kruisbessen en wat graan. Misschien een klein beetje eik, zeker niet veel. Wat wel naar voor komt zijn mineralen. Natte stenen en metalige toetsen. O ja, gepoetste metalen, duidelijk. Zacht en romig mondgevoel, met ook hier het citrusfruit en de honing die eerst opvallen. Vergezeld van perzik. En gevolgd door kruiden (peper, nootmuskaat en zoethout), hooi en kandijsuiker. Licht drogend. Niet het niveau van de neus, maar het blijft best lekker. Middellange afdronk, aangenaam droog op een zoete kruidigheid. Mortlach 1995, ik had hier eerlijk gezegd niet veel van verwacht, ik moet toegeven dat deze whisky (zeker op de neus) me aangenaam verrast heeft. 84/100

7 dec

1 reactie

Cardhu 27y 1984, The Whisky Agency

We kunnen dus kiezen, want ook The Whisky Agency heeft een Cardhu 1984 gebotteld. Deze is met z’n kleine 150 euro wel iets duurder dan de Duncan Taylor. Geen idee of het een zustervat betreft, maar als hij even lekker is als de DT, kunnen we al meer dan tevreden zijn.

 

Cardhu 27y 1984/2011, 52.6%, The Whisky Agency ‘Funghi’, bourbon cask, 199 bottles
Het profiel van de neus is in ieder geval gelijkaardig. Ook hier heb ik appels (met kaneel) en bijenwas (geboende meubels), en ook de toast met sinaasconfituur heb ik terug. Ha, ook het natte hooi ontbreekt niet. Het geheel is romig, zoet en warm. Hier wel wat meer kruiden, naast de kaneel. Nootmuskaat en gember onder andere. Deze Cardhu is romig op de tong, boterig bijna. En ook hier wat kruidiger dan de Duncan Taylor. De kruiden dus naast het zoets (kandij, rozijnen) en het fruit (sinaas, mandarijn, bramen). En de bijenwas opnieuw en het hooi. Dat laatste zet zich verder in de lange afdronk, samen met sinaas en de gember. Even lekker? Nee, beter, de kruiden geven het geheel extra punch en extra complexiteit. 90/100

6 dec

Cardhu 26y 1984, Duncan Taylor

Een andere nieuwe botteling van Duncan Taylor is een Cardhu 1984. Opnieuw opmerkelijk is dat er jaren zo goed als geen onafhankelijke Cardhu op de markt kwam (ik ken enkele Signatory’s van begin jaren 2000), terwijl we nu kunnen kiezen. De wondere wereld van de brokers…

 

Cardhu 26y 1984/2011, 54.4%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 2873, 222 bottles
Zeer mooie neus op tonen van toast met sinaasconfituur, vanille, sappige eik, appel-kaneel (warme appelstrudel), geboende eikenhouten meubelen en kandij. Nat hooi ook. Niet supercomplex maar erg lekker om ruiken. Prikkelend en mondvullend. De smaak is zowel zoet (chocolade, rozijnen en kandij), fruitig (mandarijn en pompelmoes) als licht kruidig (kaneel). Bijenwas erdoorheen, net als amandelen en hooi. Erg lekker. Lange afdronk waar het zoete en het bittere elkaar perfect in evenwicht houden, én met een zalig tropisch kantje als bonus. Knappe, prikkelende en aromatische whisky. 88/100

Watch Cardhu 1984! Kom morgen bv. eens terug.

5 dec

Aberlour 8y, square bottle screw cap

Voor velen is de Aberlour-Glenlivet 8y square bottle small cork één van de beste Aberlours ever, maar het is niet eenvoudig zo’n fles op de kop te tikken. Er bestaan immers verschillende versies van, je hebt er op 43% en op 50%, met opschrift ‘8 years old’ of ‘over 8 years old’, je hebt flessen met een grote kurk, met een kleine kurk, een grote of kleine schroepfdop, een metalen schroefdop of een plastieken dop. Daarnaast heb je nog twee vintages, een 1964 en een 1965. Het is dus moeilijk het bos nog door de bomen te zien. De Aberlour 8 die ik vandaag proef is in ieder geval een whisky op 50% uit een vierkanten fles met een zwarte metalen schroefdop. Waarschijnlijk gebotteld begin jaren zeventig en regelmatig te koop op veilingen (voor een dikke 100 euro).

 

Aberlour 8y, 50%, OB early 1970’s, square bottle, black screw cap, 75cl
Zoete en waxy neus met honing, pollen en geboend leder. Wat Europees fruit erdoorheen: rode appels, harde peren en witte perziken. Lichte eik. Lekker maar mist wat diepte. Ook de smaak mist complexiteit, maar is wel scherper dan de neus kon doen vermoeden. Alcoholisch en zoet met een weinig fruit. Jong, bijna spirity. Naar het einde toe wel wat kruiden. Eerder korte afdronk. Aangename maar simpele neus, wat scherp en jong op de tong. Tja, dit is best lekkere whisky maar het is duidelijk geen ‘small cork’. 82/100

3 dec

Tullibardine 21y 1990, A. Dewar Rattray

In 1995 sloot Tullibardine de deuren, om in december 2003 onder de nieuwe eigenaars de productie te hervatten. Begin 2011 werd een eerste whisky op de markt gebracht die na de heropening werd gestookt, de Tullibardine Aged Oak Edition. Maar vandaag proef ik een distillaat van voor de sluiting, recent gebotteld door A.D. Rattray.

 

Tullibardine 21y 1990/2011, 46%, A. Dewar Rattray, bourbon hogshead #6100, 234 bottles
Zoete en granige neus op ontbijtgranen, honing, kaarsvet, olijfolie, leder en natte wol. Iets geparfumeerds ook, maar zeker niet onaangenaam. Aarde, natte bladeren en gras noteer ik ook nog. Zachte smaak op zoete tonen (suikerspin), kruidige (zoethout, peper) en grassige. Ook hier olijfolie. Zachte, middellange afdronk op zoete en kruidige tonen. Verre van slecht, deze Tullibardine. 82/100

2 dec

Clynelish 15y 1995, A. Dewar Rattray

Ook A. Dewar Rattray brengt deze dagen een hele reeks nieuwe bottelingen op de markt. Gedurende de komende weken zal je hier dan ook regematig een fles besproken zien. Beginnen doe ik redelijk gericht met een Clynelish 1995.

 

Clynelish 15y 1995/2011, 55.3%, A. Dewar Rattray, sherry butt #8657 (part), 330 bottles
Mooie, elegante sherryneus op gekarameliseerde appeltjes uit de oven, warme aardbeienconfituur, ananas in blik, koffie, melkchodolade en vanillepudding. Daarna krijg ik kruiden: peper, curry, tandoori. En daaronder nat hooi, en ook de obligate bijenwas ontbreekt niet. Met water groeit de was en krijgt het geheel zelfs iets licht farmy. Mondvullend en prikkelend op de tong. De eerste associaties die in me opkomen zijn eau de vie (inderdaad wel wat alcoholish), sinaas, honing, hooi, gezouten boter en zoethout. Mosterd ook. Eik, noten en een beetje hars maken het wat drogend. Hier niet veel was meer te bespeuren. Toch wat scherp en droog in de mond, wat je met een beetje water onder controle krijgt, meer fruit en honing. Lange, drogende afdronk op sinaas en zilt. Lekkere whisky met een erg aangename neus. 85/100

1 dec

Glen Garioch 20y 1990, Kintra Single Cask Collection

De tweede Kintra botteling die ik proef, is een Glen Garioch 1990. Mijn ervaring tot op heden met deze distilleerderij is nogal zwart/wit: de oude distillaten zijn meestal super (denk aan de officiële 1968’ers of 1971 en de Samaroli’s van de jaren 1970), de recentere distillaten bekoren me een stuk minder. Ook met 1990 had ik al niet zo’n geweldige ervaring.

 

Glen Garioch 20y 1990/2011, 49.6%, Kintra Single Cask Collection, bourbon hogshead #5873, 96 bottles
Cleane en wat delicate neus waar de granen het eerste opvallen, gevolgd door hooi en fruit. Perzik, rode appels en een beetje kokos. Vanille ook, net zoals de geur van cider. Prikkelend op de tong met ook hier de granen die domineren. Naast de granen heb ik eik, vanille, English Breakfast thee en kruiden. Nootmuskaat. Vrij korte afdronk op granen en gedroogd gras/hooi. Niet zo bijzonder. 78/100

30 nov

2 Reacties

Malt Maniac Awards 2011

Zonet zijn de resultaten bekend gemaakt van de Malt Maniac Awards 2011. Veertien maniacs proefden en scoorden in totaal 171 whisky’s, blind. Dat zijn er merkelijk minder dan de 263 van vorig jaar, wat de opdracht ongetwijfeld een stuk aangenamer maakte. De scores vind je hier, het volledige jury rapport hier. De acht gouden medailles gaan naar:

  • Glendronach 39y 1972/2011, 49.9%, OB, Oloroso Butt #712, 466 bts.
  • Karuizawa 1981/2011, 55.2%, OB, cask 2634
  • Glendronach 39y 1972/2011, 54.7%, OB for Taiwan, PX cask 2033
  • Lochside 46y 1965/2011, 52.3%, Adelphi, Blended, 499 bts.
  • Strathisla 1970/2011, 43%, G&M Licensed Bottling, 514 bts.
  • Strathisla 1965/2011, 48%, G&M for LMdW, 1st Fill sherry, cask 3473
  • Port Ellen 28y 1982/2011, 60%, Wilson & Morgan, cask 2011, 534 bts.
  • Glen Grant 59y 1952, 49.2%, G&M Book of Kells, cask 1134

Weinig bekende bottelingen, maar anderzijds ook geen echte verassingen. Het overwicht van sherry-gerijpte whisky’s, La Maison du Whisky, Glendronach 1972, Port Ellen, Karuizawa… het zijn stilaan usual suspects geworden.

29 nov

2 Reacties

Caol Ila 10y 2000, Kintra Single Cask Collection

Kintra is het geesteskind van Erik Molenaar, een Nederlander met een grote passie voor whisky. Hij organiseert al vele jaren tastings, maar in 2009 schakelde hij een versnelling hoger met de oprichting van Kintra Whisky. Een jaar later begon hij zelf whisky te bottelen onder z’n Kintra Single Cask Collection label.
De regio waar de whisky vandaan komt wordt verraden door de kleur van het label: rood voor Speyside, blauw voor de Highlands, groen voor de Lowlands en bruin voor Islay. Ik begin met een bruin…

 

Caol Ila 10y 2000/2011, 62.6%, Kintra Single Cask Collection, Bourbon Hogshead #309534, 120 bottles
Zoet-rokerige neus. Niet zozeer turfrook echter, eerder een smeulend haardvuur, wat assig. De assen van sigaren ook wel. Die rook vermengt zich met kandij, acaciahoning en amandelen. Niet veel fruit, enkel wat citrus (ik denk aan limoen). Water versterkt de grassigheid en brengt de geur van natte wol en mineralen naar voor. Best lekkere neus. Gezien het alcoholvolume hoeft het niet te verbazen dat het mondgevoel stevig en prikkelend is, maar hij is verdacht drinkbaar zonder water. Erg clean, rokerig en grassig met gezoete citrus erdoorheen. Hier wel turf. Zoete turf. En wat zilt niet te vergeten. Niet complex maar erg rechttoe rechtaan. Met water nog wat zoeter en assiger. Tja, zelfs op 62.6% (op welk percentage is deze spirit op vat gedaan???) heb ik ‘m het liefst zonder water. Lange afdronk, zoet, rokerig en zilt. Ik vind dit een erg lekkere jonge Caol Ila, knappe vatselectie van de mensen van Kintra. 86/100

28 nov

Bunnahabhain 1968, The Whiskyman

De vijfde botteling van The Whiskyman is een Bunnahabhain 1968. 1968, het jaar van de Auld Acquaintance… (sorry, even het kwijl van m’n mondhoeken vegen). Deze botteling werd getiteld ‘Dram together’. Je moest eens weten hoeveel Beatle-songs er zich nog lenen tot een leuke whisky-gerelateerde verbastering. Bring it on Dominiek!
Ik proef ‘m op de tonen van Chet Baker’s Angel Eyes. Oké, dat is niet van hem, het een jazzstandard uit de jaren 1940, maar zijn versie dus. Ah, melancholie…

 

Bunnahabhain 1968/2011 ‘Dram Together’, 46.5%, The Whiskyman, 120 bottles
Bananen! Gebakken bananen. Geflambeerde bananen… zalig gewoon! Niet dat ie nogal ééntonig is, verre van, maar die warme bananen is toch wel het eerste dat opvalt in deze neus. Vijgen, ja ook dat valt op. Maar ook andere soorten fruit laten zich gelden: pruimen, gele rozijnen, aardbeienconfituur. Naast dit (zoete) fruit heb ik honing, antiekwas en (oud) leder. Daarna gember (gekonfijte gember) en zoethout. Dennenhars. Melkchocolade. Subtiele sherrytonen. Eik? Ja, maar heel wat minder dan je zou verwachten op deze leeftijd. Getemde eik. Het zoete en het fruitige halen het op de neus van het bittere, met meerdere fietslengtes. Op de smaak meer eik, zoals wel vaker, maar het wordt nooit drogend. Integendeel, het zoete en vooral het fruit blijven de forcing voeren. De bananen en de vijgen zetten zich door en worden vergezeld van sinaas, sappige peren en zelfs wat mango. Qua zoets heb ik honing en rozijnen. Kaneel, zoethout en nootmuskaat qua kruiden. Tabak noteerde ik nog, net als toast. Meer ‘sherry’ dan op de neus. En een perfect, romig mondgevoel. Lange afdronk op vijgen, zoethout, honing en zachte eik. Het blijft dus tot op het einde zacht en elegant. En dat is de sterkte van deze whisky: 43 jaar oud en nog zo levendig, fris en vol aroma’s. Prachtig! 93/100

27 nov

Royal Lochnagar ‘Selected Reserve’, 75cl

De Royal Lochnagar Selected Reserve is een botteling zonder leeftijd en daarom op het eerste zicht de instapmalt van de distilleerderij. Maar als je naar de prijs kijkt (een kleine 120 euro voor de recentste batch), weet je dat deze botteling toch wel enkele trapjes hoger staat dan de standaard 12y. Hij bevat whisky van allerlei leeftijden maar vooral ouder dan twintigjaar. De batch die ik vandaag proef, een botteling van vóór 1992 (want 75 en geen 70cl) heeft daarenboven door de jaren heen een mooie reputatie opgebouwd. Een sample van bij de Dutch Connection op Spirits in the Sky.

 

Royal Lochnagar ‘Selected Reserve’, 43%, OB bottled before 1992, 75cl
De neus start wat gesloten, beetje stoffig, om daarna plaats te maken voor fruit (meloen, zoete appels en ananas in blik) en zachte sherrytonen. Vers gebakken cake, geroosterde noten, café au lait, confituur en stroop. Nat hooi ook en heide. Zachte, elegante smaak op de aroma’s van de neus (de cake, de ananas, de geroosterde noten), met een extra kruidgheid (gember) en een toefje turfrook. De afdronk is niet erg lang te noemen maar ook hier is dit een meer dan aangename whisky. Blij deze eens geproefd te hebben. 87/100

26 nov

Clynelish 14y

Clynelish 14 is één van die standaardbottelingen die mij maar matig kan bekoren, ondanks het feit dat ik een zwak heb voor het Clynelish profiel. Eens zien of de recentste batch hier verandering in brengt.

 

Clynelish 14y, 46%, OB 2011
Cleane, mineralige neus die start op granige en florale tonen, gevolgd door vanille, een beetje zilt en turf. Fruit? Ja, maar niet veel, appel misschien, en iets van rode bessen, maar dat fruit zit wel ver op de achtergrond. Bijenwas? Ja, maar ook dat eerder weggestoken. Zacht, romig mondgevoel, en qua smaak in het verlengde van de geur. Clean, mineralig, zoet (vanille en granen) en zilt. En ook hier een weinig fruit (appel), een even weinig was, maar wel wat meer kruiden (peper). Middellange, eerder droge afdronk op het zilt en de granen van de smaak, aangevuld met lichte rook en eik. Wat beter misschien dan vorige batchen, maar nog steeds geen hoogvlieger. 78/100

25 nov

5 Reacties

Longmorn 23y 1969, G&M Cask

Bert Bruyneel bottelt niet alleen lekkere dingen, hij heeft daarnaast ook nog heel wat lekkers staan. Zo ook deze Longmorn 1969 van Gordon & MacPhail. 1969 is hét topjaar voor Longmorn en G&M heeft er heel wat gebotteld. Bedankt Bert!

 

Longmorn 23y 1969/1993, 61.2%, G&M Cask, cask 3721 & 5297
Complexe, volle en ‘diepe’ neus. Met diep bedoel ik dat je vele lagen hebt, geuren die niet zo zeer naast elkaar (en tegelijk) maar onder of achter elkaar naar boven komen. Een whisky om bijna letterlijk in te graven. De start is alvast zoet. Fudge, honing en praliné. Dat zoete krijgt daarna een fruitige toets. Gedroogde abrikozen en ananas. Dan volle eik en kruiden, die het geheel dragen. Daarna was. En niet een beetje… dit is de heerlijkste bijenwas met associaties van geboende meubelen en dito leder. Een vage rokerigheid ook. Alles erg krachtig natuurlijk, maar absoluut geen behoefte om water toe te voegen, deze neus is perfect zo. Zelfs op de smaak is water niet echt nodig. Je proeft weinig alcohol, de smaken barsten meteen open op je tong. Vooral het fruit dan. Nog meer tropisch fruit dan op de neus. De ananas, maar ook meloen, passievrucht, papaya, you name it. Mandarijnen ook. Praliné opnieuw. De eik en de bijhorende kruiden geven stevigheid, het fruit en de bijenwas elegantie, en ronden alle scherpe kantjes af. Lange afdronk, eerder droog maar met het tropische fruit dat lang blijft hangen. Misschien niet de beste Longmorn 1969 die ik al proefde (dat is een andere uit dezelfde reeks), maar veel scheelt het niet. Wat kan Longmorn 1969 toch lekker zijn. 93/100

23 nov

2 Reacties

Bowmore 1998, Asta Morris

De jongste botteling van Bert Bruyneel is een Bowmore 1998 onder z’n eigen Asta Morris label. Ik proefde er een tijd geleden al een cask sample van en was meteen verkocht. Ondertussen heeft de whisky nog wat verder gerijpt en is ie ook versneden tot ideale drinksterkte. Opnieuw proeven dus.

 

Bowmore 13y 1998/2011, 49.7%, Asta Morris, cask AM003, 211 bts.
Mineralige, prikkelende turf, dat was het eerste wat me in de cask sample opviel. Nu is hij ronder, minder scherp. Op de neus heb ik nog steeds de mineralen (natte stenen, zomerse regenbui, je kent het wel) en de turf, maar wat mij nu vooral opvalt, is zwarte woudham en lapsang souchong thee, twee associaties die een smile op m’n gezicht brengen. Lapsang souchong thee wordt gedroogd op een vuur van naaldhout, en dat is wat ik in deze neus terugvind, de rook die vrijkomt bij het verbranden van naaldhout. De zwarte woudham wijst dan weer op zilt en zoete rook (en vlees natuurlijk). Wat heb ik nog? Honing, kruisbessen, bijenwas en bostoestanden. Met dat laatste bedoel ik mos, varens enzo. En ja, het is een naaldbos. Rond, romig mondgevoel met opnieuw het gerookte vlees en dito thee. Barbeque, hammetje aan het spit… gemarineerd. Met honing. Kruidig dus, zilt en zoet. Naast de honing noteer ik ook vanille. Qua kruiden heb ik tijm, citroenmelisse, gember, en nog heel wat meer. Amandelen schrijf ik nog op, net als wat citrus en lichte eik. Wreed lekkere whisky, en zo drinkbaar! Lange afdronk op zoete en zilte turfrook. Prijs/kwaliteit een absolute topper. En een whisky die recht op mijn smaakprofiel zit, alsof ie voor mij gemaakt is. 91/100

22 nov

Dalmore 14y 1996, Master of Malt

De derde sample die ik van Master of Malt ontving, is een eigen botteling van hen, de Dalmore 14y 1996/2011 Master of Malt. Ook verkrijgbaar in 3cl flesje dus.

 

Dalmore 14y 1996/2011, 55.5%, Master of Malt, refill hogshead
Frisse neus op granen, vanille en fruit. Dat fruit is gele appel, citroen en limoen. Hooi heb ik ook. Niet slecht, maar simpel. De smaak ligt in het verlengde van de neus, met citrus, granen en hooi. Hier aangevuld door kruiden zoals peper en gember en alcohol (eau de vie). Kan volgens mij wel wat water gebruiken. Met water inderdaad meer fruit, zeker op de smaak, hij wordt er een beetje minder scherp door. Middellange afdronk, kruidig met een beetje fruit erdoorheen. Citrus en abrikoos. Niet slecht, zeker niet, maar een foutloze whisky is daarom nog niet lekker. A ja, volgens Master of Malt is dit een sherryvat… really? Ik durf het in ieder geval niet vermelden, laat het ons op refill hogshead houden. 77/100

21 nov

Highland Park 30y 1981, The Whisky Agency

Ik proefde deze Highland Park reeds enkele maanden geleden, toen ie nog geen 30 jaar oud was. Ik was er toen volledig weg van. Toch zie ik me verplicht ‘m nog eens te proeven, enkele maanden extra rijping kunnen het profiel immers (soms zelfs drastisch) wijzigen. Oké, ik geef toe, elke reden is goed deze nog eens te proeven. Pas in de winkel, maar volgens mij al uitverkocht…

 

Highland Park 30y 1981/2011, 52.2%, The Whisky Agency, Fungi, ex-bourbon wood, 198 bottles
Bingo! Pure Highland Park neus: heide (enorm), honing, sinaas, veel pollen, turfrook (maar duidelijk heideturf): de typische markers voor Highland Park. Nat hooi ook, wat deze neus een zalige ‘farmy’ toets geeft. Daarna komt er meer fruit door. Kruisbessen, kokos en de sinaas dus. Rijpe sinaas. Die heide die van in het begin zo op de voorgrond trad, wordt nu eerder verbrande turf. Is dat storend? Forget it, I just love it! Zoethout ook en een beetje bijenwas. Warm zaagsel niet te vergeten. Man, wat vind ik dit goed. Krachtig en romig mondgevoel, en al even typisch Highland park als de neus: heide, smeuïge honing, overrijpe sinaas en prachtige heideturf. Nootmuskaat en zoethout zorgen voor een lekkere kruidgheid. Kokos opnieuw. En mooie eik. Lange, verwarmende afdronk, perfect in het verlengde van de smaak. Een prachtige en uitgepuurde Highland Park. 92/100

19 nov

Tasting met Jim McEwan

Op vrijdag 9 december organiseert Fulldram samen met The Nectar in Leuven een tasting met niemand minder dan Jim McEwan. Dit zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat hij naar België komt.

Voor diegenen onder jullie die Jim niet kennen, hij is geboren en getogen op Islay, en een legende in de Schotse whiskywereld. Vroeger Distillery Manager van Bowmore en vandaag Master Distiller van Bruichladdich. Begonnen op z’n 15e als leerling-kuiper bij Bowmore en ondertussen bijna 50 jaar ervaring in de industrie. Er zijn weinigen met een even grote kennis over whisky en er zijn er nog minder die even gedreven over het product praten als hij.

De whisky’s die Jim ons zal laten proeven, zijn stuk voor stuk pareltjes, de éne al verrassender als de andere:

  • Bruichladdich 5y, 50%, Murray McDavid by Jim Murray, for the 5th anniversary of The Nectar, enhanced in Chateau d’Yquem Sauternes casks, 500 bottles
  • Bruichladdich 18y 1992 Calvados finish, 46%, OB 2011 for The Nectar, 270 bottles
  • Bunnahabhain 33y 1976/2010, 49%, Murray McDavid, Celtic Heartlands, 465 bottles
  • Caol Ila 30y 1980/2010, 51.9%, Murray McDavid, Celtic Heartlands, 1017 bottles
  • Glenlivet 33y 1977/2010, 47.7%, Murray McDavid, Celtic Heartlands, 1358 bottles
  • Bruichladdich 32y 1977/2010 ‘MCMLXXVII’, 47.4%, OB, DNA2, 844 bottles

 

Jullie zijn welkom op 9 december 2011 om 20u in Sportoase, Philipssite 6, 3001 Leuven.

Inkom: 60 euro

Inschrijven kan via whisky@fulldram.be. Let op: je inschrijving is pas bindend na betaling van 60 euro op rekeningnummer 063-4514511-69 (IBAN: BE71 0634 5145 1169, BIC: GKCCBEBB). Gelieve als mededeling bij je betaling ‘McEwan’ te vermelden, alsook je naam en voornaam, emailadres en telefoonnummer.

18 nov

Longmorn 12y 1996, Dun Bheagan

Met al die Longmorns van midden-jaren-zeventig die recent zijn uitgebracht, zou je bijna vergeten dat ze daar ook nadien nog volop gedistilleerd hebben. Bij deze dus wat recenter werk, een 1996 gebotteld door Ian MacLeod onder hun Dun Bheagan label. Hier en daar nog te koop voor een 40 euro.

 

Longmorn 12y 1996/2009, 46%, Dun Bheagan, sherry hogshead #156876, 384 bottles
Wat eentonige neus op zoete en granige toetsen. Nougat, honing, noten, havermout… gevolgd door cider (appels) en gras. Niet bijzonder. Ook de smaak is dit niet. Zacht, granig en zoet. En ook hier doet ie me wat aan cider denken. Abrikoos schrijf ik nog op, net als wat kruiden. Kaneel bijvoorbeeld. Middellange, kruidige afdronk. Zoals ik al zei, niets bijzonders deze Longmorn. 78/100

17 nov

Bunnahabhain 32y 1979, Duncan Taylor

Vandaag nog een nieuwe botteling van Duncan Taylor, een Bunnahabhain 1979 deze keer. Geen vattype vermeld, maar ik vermoed dat het hier om een bourbonvat gaat.

 

Bunnahabhain 32y 1979/2011, 47.1%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 38408, 182 bottles
Zachte zoete neus die het in eerste instantie moet hebben van melkchocolade, marsepein (amandelen, maar dus eerder het zoete en niet het bittere ervan) en sinaas. Ha, van die stammetjes sinaasmarsepein met chocolade rond (denk The Chocolate Line)! Een beetje kokos ook, appel, pistache en weidebloemen. Boter. Erg aangename neus. De smaak is al even zacht als de neus en moet het hebbben van granen (pils), honing, heide en appels. Cider. Wat banaan ook en pompelmoes. Hij wordt hoe langer hoe grassiger. Naar het einde toe doemen nog gember, zoethout en zachte eik op. Wat bitter. Middellange, drogende afdronk op vanille, zoethout en pils. De smaak houdt het niveau van de neus niet helemaal aan, de pils stoort me een beetje. 85/100

16 nov

Glen Scotia 27y 1966, Signatory

Oude Glen Scotia moet dikwijls niet onderdoen voor oude Springbank. Ze delen immers vaak dat typische oude Campbeltown profiel, gekenmerkt door belegen eik, was en zoete turf. Het is dan ook met wreed veel goesting dat ik me aan deze Glen Scotia 1966 zet.

 

Glen Scotia 27y 1966/1994, 51.5%, Signatory, casks 1271&1272, 550 bottles
All right, inderdaad dat oude Campbeltown profiel… nice! Naast de reeds vermelde associaties die met dit profiel gepaard gaan, valt me een zalige zoete fruitigheid op. Geflambeerde banaan en ananas in blik. Rijpe sinaas ook. Voor de rest antiekwas (dat is die waxyness die ik bedoelde), mineralen, marsepein, gember en zachte turfrook. Zelfs (maar niet abnormaal) lichte zee-elementen. Zilt en zeewier. Zoete eik op de achtergrond. Heerlijke neus. Stevig, romig mondgevoel, met een smaak die het moet hebben van zoet fruit (zie de beschrijving van de neus), zachte turf, sinaas, walnoten, zoethout en bijenwas. Best grassig ook, maar dan richting hooi en – vooral – heide. Naar het einde toe opnieuw zilt. Eik, maar net als in de geur eerder op de achtergrond. Lange, zoete en zilte afdronk. Tja, oud Campbeltown-profiel… ik ben fan. 90/100

← Older Entries
Newer Entries →