Spring naar inhoud

22 mei

Glendronach 15y Moscatel finish

Vandaag een Glendronach ge-finished op Moscatel wijnvaten, één van de vele finishes die eind 2010 door Glendronach gelanceerd werd. Vanaf morgen de nieuwe Malts of Scotland.

 

Glendronach 15y Moscatel finish, 46%, OB 2010
Fruitige neus, zowel zoet als zuur fruit. Ik noteer abrikoos, perzik, limoen en citroen. Amandelen ook (gaat wat richting marsepein), net als kruiden (nootmuskaat valt hier op). Niet veel meer echter. De smaak lijkt als twee druppels water op de neus: abrikoos, perzik, citroen, amandelen, marsepein, nootmuskaat. Misschien ook nog wat kruisbessen. En een beetje honing. Een beetje eik naar het einde. En ook de middellange afdronk wijkt weinig af van dit patroon, zoet en fruitig. Niet slecht, dit is zeker geen mislukt huwelijk, maar te weinig complex en eigenlijk ook te weinig boeiend om hoger te scoren. Ik word hier warm noch koud van. 82/100

21 mei

Blair Athol 14y 1998, Asta Morris

Als Bert Bruyneel na zestig, zeventig cask samples te proeven een ‘Eureka’ moment beleeft, dan weten we dat het weerom prijs is, we mogen ons dan opnieuw aan een pareltje van een whisky verwachten. Zijn laatste vondst is een Blair Athol 1998. Op 345 flessen… er is volgens mij niemand anders die zot genoeg is om 345 flessen van een 14-jarige Blair Athol op de Belgische markt te brengen. De timing (vlak voor vaderdag) en de prijs (49 euro) zijn natuurlijk wel troeven. Hopelijk is de inhoud dat ook… Te verkrijgen via drie winkels: QV.ID, Crombé en The Single Malt Whisky Shop.

 

Blair Athol 14y 1998/2012, 47.8%, Asta Morris, cask AM007, 345 bottles
Erg lekkere neus die start op honing en waxy tonen zoals kaarsvet en geboend leder. Daarna warme appeltaart, ahornsiroop en marsepein. Romige, zoete toetsen dus. Rijpe (rode) kruisbessen, hoe langer hoe duidelijker. Ook iets licht mineraligs. Kalk? Wat granen, maar ook deze ver op de achtergrond. Enkele kruiden. Kaneel bijvoorbeeld (van op de appeltaart). Pas na enige tijd natte aarde en allerlei wortels (vers uit de grond getrokken). Mierik, gentiaan… knappe evolutie. Romig mondgevoel, met een smaak die in het verlengde van de neus ligt, maar meer uitgepuurd. De aroma’s zijn gelijkaardig maar geconcentreerder. De ahornsiroop roept weer om de aandacht en de wortels zijn nu van in het begin aanwezig. In het kruidencompartiment wordt de kaneel vergezeld van zoethout en gember. De appels brengen cider naar boven. De gember Canada Dry. Een beetje ananas en Frosties vullen aan. Weer die zoete granen, maar altijd op de achtergrond. Behoorlijk lange, zoete en kruidige afdronk, met die wortels die de rode draad in deze whisky blijken te vormen. Eik zegt u? Nee, niet te bespeuren. Ik vond de neus erg lekker, maar de smaak is nog beter, geconcentreerder (ik bemerk hier een patroon in de bottelingen van Bert). En zo vreselijk drinkbaar ook. En verdacht complex voor z’n leeftijd. Een ideale daily dram me dunkt, zeker gezien z’n prijs. Kopen die handel! 91/100

20 mei

Auchentoshan 11y 1999 Bordeaux cask matured

Auchentoshan ligt niet ver van Glasgow en dus makkelijk bereikbaar als je op Glasgow (Prestwick) vliegt. Sinds 1984 is het in handen van de Bowmore Morrison groep, dat vandaag deel uitmaakt van het Japanse Suntory.
De 1999 die ik vandaag bespreek, rijpte volledig op rode wijnvaten

 

Auchentoshan 11y 1999 Bordeaux cask matured, 58%, OB 2010, 6000 bottles
Erg ‘notige’ start: amandelen, okkernoten, cashewnoten… Daardoorheen lichte fruitige (allerlei stoofd rood fruit) en kruidige toetsen (nootmuskaat, peper en kaneel). Licht zurig. Rode bessen. Iets van chocolade ook wel. De smaak is zoet en kruidig op kandijsuiker, vanille, peper, nootmuskaat en fruit. Opnieuw dat rode fruit (wat natuurlijk niet mag verwonderen), net als een beetje sinaas. Taninnes ook wel. Wordt echt wel bitter en wat wrang. Druivenpitten. Met water minder scherp en zoeter. Geen al te lange, droge, bittere afdronk. Zonder water niet lekker, met water ook niet. Of toch niet écht lekker, slecht zou ik deze whisky nu ook weer niet durven noemen, maar is natuurlijk veel betere Auchentoshan 1999… 75/100

18 mei

Cutty Sark 25y Tam o’ Shanter

Het is lang geleden dat ik nog eens een blend heb besproken. Ruben wees me op een volgens hem erg lekkere Cutty Sark die recent op de markt werd gebracht. Tijd om deze te proeven.
Deze 25-jarige blend die de naam Tam o’ Shanter meekreeg, is de eerste creatie van Kirsteen Campbeel, de nieuwe master blender van het huis, en in feite een ‘bijgewerkte’ versie van de bestaande Cutty Sark 25y. Aan 240 euro is hij niet echt goedkoop te noemen, maar bij de fles krijg je dan wel een stevige houten doos en een boek van wel 134 bladzijden met een vijftigtal prenten gebaseerd op het gedicht van Robert Burns waarnaar deze botteling genoemd is. Het is trouwens in dit gedicht dat de naam ‘Cutty Sark’ (naam van het schip) valt. De whisky werd gelanceerd op de Burn’s Night begin dit jaar. Bedankt voor de sample Ruben.

 

Cutty Sark 25y Tam o’ Shanter, 46.5%, OB 2012, 5000 bottles, blended whisky
Voor een blend is dit een rijke, complexe en volle neus. Ik noteer zowel zoete tonen (karamel en honing), fruitige (pruimen, rozijnen en vijgen) als kruidige (nootmuskaat, gember en kaneel). Mokka ook wel, noten en wat tabak. Mooie sherry-invloeden. Ook op de smaak. Die is romig en rond, en ligt perfect in de lijn van de geur. Opnieuw noten, tabak, karamel, honing, gember en nootmuskaat. Het fruit trekt echter een ander register open: ik heb sinaas, rode appels en toch ook weer rozijnen en vijgen. Meer en meer eik. De afdronk is eerder droog (eik en kruiden) en best lang, met toch een klein beetje zoets (kandijsuiker). Knappe blend, absoluut, rijk en vol. Ik volg Ruben hier volledig in, en heb geen reden om een andere score te geven. 86/100

16 mei

Rosebank 20y 1990, Silver Seal

Begin 2009 werd een vreemd bericht over Rosebank de wereld ingestuurd. Er werd gemeld dat de uitrusting van de distilleerderij gestolen was. Het vreemde is dat Rosebank in 2002 definitief verkocht werd aan de British Waterways Board met de bedoeling de gebouwen om te vormen tot appartementen en kantoorruimte. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat de gebouwen zeven jaar later nog vol distilleermateriaal zouden staan. Maar de aandacht was wel weer even op de brand Rosebank getrokken. Slimme communicatie?
Vandaag een 1990 (de helft van de Rosebanks die de laatste jaren uitkomen zijn volgens mij van dat jaar) van Silver Seal.

 

Rosebank 20y 1990/2011, 56.7%, Silver Seal, Sestante Collection
Erg aangename en aromatische neus die op twee benen hinkt: een zoet en een fris, kruidig been. Tuinkruiden. Associaties die in me opkomen zijn zoethout, drop, munt, linde, dille en groene thee. Hij evolueert richting mineralige toetsen (natte stenen enzo), noten, iets van groene bananen en pas in laatste instantie de veel eerder verwachte citroenen en limoenen. Complex? Ja, maar het is vooral de knappe evolutie die me opvalt. Romig, smeuïg mondgevoel. Het zoete valt op, harde (en ook wel minder harde) citroensnoepjes. Honing. Kandijsuiker. Daarachter de tuinkruiden (zie neus + gember) en hooi. En het fruit natuurlijk, maar ook hier laat dit zich pas na enige tijd zien. Limoen, witte pompelmoes en citroen. Middellange afdronk met opnieuw een knappe balans tussen zuur (citrus) en zoet (suiker), maar ook hier wat hooi als extraatje. Rosebank 1990 zoals Rosebank 1990 is, maar dan beter. Eh, ik wil maar zeggen dat ik dit bangelijk lekker vind. 90/100

15 mei

Bruichladdich 18y 1992 Brunello finish

Een finish? Nee? Toch wel. Het hoeft niet te verbazen dat we bij Bruichladdich uitkomen, en wel bij hun ‘Micro Provenance’ serie ofte ‘Cask Evolution Exploration’. Juist, een ander woord is ‘finish’.

 

Bruichladdich 18y 1992/2010 Brunello finish, 51.2%, OB for Belgium ‘Micro Provenance series’, bourbon cask #004, 288 bottles
Zoete neus op suikerspin en karamel, gevolgd door schoensmeer, kaarsvet en boter. Wat fruit in de vorm van sinaas en ook een beetje zeep. Dat laatste is hier niet op z’n plaats en stoort toch wel. Ook lichte metalige tonen. Matig. Ook de smaak is zoet en licht fruitig (opnieuw sinaas, maar ook wat perzik). Kruiden zoals nootmuskaat en kruidnagel vullen aan. Ik schrijf ook nog eik en noten op, het geheel wordt hierdoor vrij bitter. Ook hier dien ik het woord matig te gebruiken, op z’n best. Middellange en toch voral droge afdronk. Absoluut geen geslaagd huwelijk als je ‘t mij vraagt. 74/100

14 mei

Clynelish 22y 1989, Thosop Handwritten Label

De recentste Thosop Handwritten botteling is een Clynelish. Het was natuurlijk gewoon een kwestie van tijd vooraleer The Whiskyman, alias Dominiek Bouckaert, een Clynelish zou selecteren om onder Luc Timmermans’ Thosop label gebotteld te worden. Het werd een 1989.
We beleven dezer dagen een golf van Clynelish 1989. Wil dat zeggen dat 1982 uitgeput is? Dat er nog veel 1989’ers gaan volgen? Of dat het hiertoe beperkt zal blijven? Dat er binnenkort een nieuwe vintage in grote getale op de markt gebracht zal worden? Ah, de wondere wereld van brokers en bottelaars… Ik proef ‘m naast de 1989 van Malts of Scotland, die al serieus in de (mijn) smaak viel. Voor een kleine 130 euro is hij de jouwe.

 

Clynelish 22y 1989/2012, 53.5%, Thosop Handwritten Label by The Whiskyman, bourbon barrel, 138 bottles
Ha, de Thosop moet op het eerste zicht (eerste inhalering eigenlijk) niet onderdoen, integendeel. Erg dikke, geconcentreerde en rijke neus. Warme cake, sappige eik (big time), bijenwas en vanille vallen op. Qua fruit noteer ik pompelmoes (de roze variant) en kruisbessen. Daarna zilt en zeewier (we lopen over het strand – Costa Brora) en zelfs lichte rook (we stoken een vuurtje op dat strand). Als je mijn notes van de MoS erbij haalt, lees je dat dit toch een ander profiel is. Minder weide (alhoewel nu ik op let toch ook een beetje grassig), meer zilt, ander fruit. Typischer Clynelish eigenlijk. Ook op de smaak. Romig en zoet: honing, vanille, kandijsuiker. Pompelmoes (hier de witte versie), bijenwas, kaarsvet, schoensmeer, de hele waxy zooi. Meer kruiden dan op de neus (de alcohol doet z’n werk). Vooral gember, en misschien ook wat nootmuskaat. Hooi. Mineralen naar het eind. En ook hier dat klein beetje rook. Lovely. Lange afdronk, waxy en zilt. Tja, de Malts of Scotland was geweldig lekker. Deze is beter. Duidelijk beter. 92/100

12 mei

1 reactie

Springbank 1964 & PJ Harvey

Oude Springbank, hoofdstuk elfendertig. Eéntje uit 1964 deze keer, gebotteld door de Scotch Malt Whisky Society.
Terwijl ik proef, speelt op de achtergrond Let England Shake van PJ Harvey, voor mij dè plaat van 2011. Luister naar The Glorious Land of On Battleship Hill en voel de haren op je armen rechtkomen.


 

PJ, of voluit Polly Jean, werd in 1969 geboren in Bridport, in het zuiden van Engeland. Ze is singer-songwriter en bespeelt een hele resem aan instrumenten: gitaar, piano, bas, saxofoon, harmonica, orgel… Haar carrière nam een bescheiden start in 1988 toen ze het plaatselijke bandje Automatic Dlamini van John Parish vervoegde. Vanaf 1991 ging de groep als PJ Harvey door het leven en bracht het twee platen uit, Dry in 1992 en Rid of Me in 1993. Niet veel later werd de groep ontbonden en ging Harvey solo verder. Ze nam nog een zestal studioalbums op met medewerking van een pleiade aan bekende muzikanten.
Ze is trouwens de enige artiest die tweemaal de prestigieuze Mercury Price in de wacht wist te slepen, in 2001 voor Stories from the City, Stories from the Sea en in 2011 voor deze Let England Shake.

Wat een machtige plaat, en wat een machtige whisky… best of both worlds.

 

Springbank 31y 1964/1996, 51.1%, SMWS 27.41
De neus bestaat uit een heerlijke mix van allerlei sherrytonen met voorop fruit zoals pruimen, kersen, kokos en sinaas. Gevolgd door oud leder, oude boeken, mokka, eik en zoete toetsen zoals honing en gekonfijte gember. Munt ook. En zachte rook als finishing touch. Sigarendoosje. Erg krachtig op de tong, vol en olieachtig mondgevoel. Opnieuw de pruimen en de kersen, okkernoten (een beetje drogend, maar o zo mooi), brownies en chocolade, kokos, tabak, een beetje rook, balsamico, eik… vooral veel puntjes. Erg complex. Drogend naar het einde en in de zalig lange afdronk. Maar laat je niet afschrikken door het droge karakter op de tong, dit is hier een absolute meerwaarde. Sublieme whisky. 93/100

11 mei

1 reactie

Royal Lochnagar 12y

Vandaag een standaardbotteling als tussendoortje, de recentste versie van de Royal Lochnagar 12. Lochnagar, één van de drie distilleerderijen (samen met Brackla en Glenury) die het predicaat Royal in hun naam mogen dragen.

 

Royal Lochnagar 12y, 40%, OB +/- 2011
Lichte neus op granen (veel granen), vanille, wat eik, vers geschilde groene appels en lichte karamel. Licht en weinig boeiend. Ook de smaak is dat niet. Zoet op karamel, vanille, granen, noten, appels en in de verte wat kruiden. Mist complexiteit. Middellange afdronk op vanille, granen, eik (best bitter) en een heel klein beetje rook. Nee, op geen enkel moment kan ik dit lekker vinden. 70/100

10 mei

Een heerlijke oude Glenrothes

Glenrothes is een distilleerderij die ik pas na enkele jaren whisky proeven echt heb leren kennen en leren appreciëren. Zeker distillaten van eind jaren zestig, begin jaren zeventig kunnen ongelooflijk lekker zijn. Een bewijs hiervan is deze 1970 van Duncan Taylor.

 

Glenrothes 35y 1970/2006, 43.5%, Duncan Taylor, cask 10574, 162 bottles
Zeer fruitige neus met honing, allerlei geroosterde tonen, vernis en kruiden. Dat fruit is echt groots: perzik, ananas, banaan, mango, meloen… best tropisch dus. Ook de kruiden zijn divers: nootmuskaat, kaneel, zoethout, eucalyptus… Dat geroosterde karakter slaat zowel op noten als op toast. Eik ook, maar lichte tonen. Boter noteer ik nog. Best krachtig op de tong en qua smaak mooi in het verlengde van de neus. Veel fruit, eik (zoals wel vaker bij oudere whisky’s meer dan op de neus), noten, honing, kruiden. Het fruit is hier minder tropisch en meer citrussig. Sinaas, pompelmoes. Licht bitter. Vanille ook nog. Mokka? Minder expressief dan de neus, ook zoals wel vaker bij oudere whisky’s, maar nog steeds wreed lekker. Behoorlijk lange afdronk, fruitig en kruidig, met groene thee als extra. En wat droger dan de smaak. Heerlijke whisky, die uiteindelijk nog een puntje verloor in het tweede deel van de smaak en afdronk. Het is echter maar één puntje. Mierenziften. Of was het muggenneuken? 91/100

9 mei

1 reactie

Clynelish 22y 1989/2012, Malts of Scotland

Malts of Scotland brengt een nieuwe batch whisky’s uit, maar alvorens me daar aan te wagen, publiceer ik vandaag mijn bevindingen van een botteling uit de eerste batch van dit jaar, de Clynelish 1989. Ik kan het gewoon niet over mijn hart krijgen een Clynelish niet te proeven.

 

Clynelish 22y 1989/2012, 53.2%, Malts of Scotland, bourbon hogshead MoS #12012, 235 bottles
Mooie, frisse neus, floraal en zoet. Echt een lentegeur op weidegras en weidebloemen, honing en kandijsuiker. En dan zeer duidelijk (athans voor mij) warme, verse botermelk met siroop, een jeugdherinnering waar ik opnieuw plots zin in krijg. Natuurlijk is er ook bijenwas te ontwaren, net als geboend leder. Een beetje rook van het hout. Of is dat eerder geroosterd eikenhout? Fruit zegt u? Wel ja, maar geen perzik zoals verwacht, wel sinaas en gestoofd fruit. Zilt? Ja, ook dat, maar in zeer beperkte mate. Wat er ook meer en meer doorkomt, is heide. En gember. Complex en erg lekker om ruiken. Even lekker om proeven trouwens, prikkelend zoet en romig. Gesuikerde citroen en witte pompelmoes (je weet wel, met griessuiker), met de perfecte balans tussen zoet en bitter. Lichte granen, zoethout, peper en honing vullen aan. Zonder ook hier de bijenwas te vergeten, en was kaarsvet. En opnieuw heide. Niet geheel verschillend van cleane Highland Park. Lange, complexe, bitterzoete afdronk op zeste (sinaas), kruiden, kandij en bijenwas. En hier wel duidelijk zilt. Toch anders dan Clynelish 1982, minder mineralen, minder perzik en abrikoos, minder zilt (behalve in de afdronk). Het florale (weide, heide) neemt hun plaats in. Wel even waxy. En in z’n geheel even of bijna even aantrekkelijk. 90/100

8 mei

5 Reacties

Ledaig 2005/2010, Berry Bros

Vandaag een fel bejubelde Ledaig in z’n peuterjaren. Amper vier jaar oud, maar volgens sommigen nu al cult. Anderen zijn er helemaal niet wild van. Zo’n profiel waar je voor moet zijn heb ik de indruk. Eh, juist ja, iets wat voor alle whisky’s geldt natuurlijk.

 

Ledaig 4y 2005/2010, 62.7% Berry Bros & Rudd, sherry butt #900008
Wow, wat een mineralige neus! Enorm. Natte keien, gepoetst zilverwerk, de geur na een zomerse regenbui… Riesling op speed. Tussen dit mineralig geweld merk ik granen op, rubber, leder, rook, zwarte bessen, zilt, rijpe sinaas, zoethout… best complex voor nog zo jong te zijn. De smaak is minder complex, droog, krachtig en mondvullend. Opnieuw veel mineralen en rook, maar ook zoete tonen zoals crème de cassis, chocolade en nougat, kruiden (gember, peper) en eik. Die zoete tonen komen meer op de voorgrond na een beetje water toegevoegd te hebben. Perfecte balans tussen de mineraliteit, de turfrook en de sherry van het vat. Erg lange afdronk op sinaas, kruiden en rook. Voor op een zomeravond op het terras, liefst als het pas geregend heeft. Maar je moet dus wel tegen een overdosis mineralen kunnen. 89/100

7 mei

Cooley 10y 2000, A. Dewar Rattray

Let’s go Irish again. De Ierse distilleerderij Cooley brengt met Kilbeggan, Greenore, Connemara en Tyrconnell enkele bekende labels op de markt, maar onafhankelijke bottelingen verschijnen meestal onder de naam Cooley (of onder een andere naam zoals Drunken Angel of varianten). Waar Connemara bv. typisch een geturfde whisky is en Tyrconnell niet, kunnen onafhankelijke Cooley bottelingen dus het één of het ander zijn.

 

Cooley 10y 2000/2011, 46%, A. Dewar Rattray, barrel #3240, 262 bottles
In de geur van deze Cooley is alvast amper turfrook te bespeuren, maar des te meer florale en fruitige aroma’s. Gras, boterbloemen, andere weide- en veldbloemen, pompelmoes, citroen en gele appels. Ha, ook wat banaan. Naast al deze frisse sensaties best wat honing en vanille. Groene thee duikt ook nog op. Fris. Romig en zacht op de tong, grassig en zoet. Citroensnoepjes. Ananas (in blik). Lichte, ondersteunende eik. Lijnzaadolie in de verte. En toch iets heel licht rokerigs. Eerder van het hout. Naar het einde toe pompelmoes en kruiden, het laat je mond licht bitter achter. Middellange, droge afdronk op citrus en kruiden. Een aangename en vlotdrinkbare lentewhisky. De mensen van Cooley kunnen whisky maken, maar dat wisten we al langer. 84/100

5 mei

Springbank 8y, pear shaped bottle, 1960’s

We gaan nog wat verder terug in de tijd, om ergens in de jaren zestig uit te komen. En we zitten nog eens op Campbeltown, met een zeer oude Springbank 8y, gebotteld in zo’n typische peervormige fles, en dit zonder enige vermelding van alcoholpercentage.

 

Springbank 8y, no ABV, OB 1960’s, pear shaped bottle
Old bottle effect, onmiskenbaar. En natuurlijk niet te verwonderen na veertig, vijftig jaar op fles gezeten te hebben. Stoffig, metalig, je kent het. Daardoorheen honing, gele appels (gaat richting cider), granen, een beetje rook, pollen, wat bloemen… alles vrij licht en subtiel. Misschien ook nog wat rubber op de achtergrond. Ah, mineralen ook nog, net als zilt. En kaarsvet komt er ook door. Mooie evolutie, de geur blijkt uiteindelijk complexer te zijn dan initieel gedacht, zeker voor z’n jonge leeftijd. Ook de smaak is licht, en wat boterig. Hij start op vegetale tonen, granen en een beetje rook. Daarna volgt karamel, cider, kaarsvet en kamillethee. Drogend naar het einde, door kruiden die op komen zetten. En ook hier wat mineralen en metalige tonen. Erg lekker. De afdronk is romig en langer dan verwacht, op rook, noten, zilt en een beetje hars. Subtiele en elegante whisky, met een stevige portie (aangename) OBE. Moeilijk om te scoren, maar na veel wikken en wegen toch net niet de negentig punten, daarvoor moest hij nog een ietsje complexer zijn, of meer body vertonen. 89/100

4 mei

Macallan 25y Anniversary Malt

Vandaag één van de vele ‘anniversary’ bottelingen van Macallan. In tegensteling tot andere vermeldt deze geen distillatiejaar, maar is hij ergens rond de eeuwwisseling gebotteld. Whisky van de jaren zeventig dus.

 

Macallan 25y ‘Anniversary Malt’, 43%, OB +/- 2000
Njummie, heerlijk zoete en kruidige neus. Honing, kandijsiroop, zoethout en kruidnagel vallen op. Maar er is ook fruit: kersen, zwarte bessen, bramen… Wat balsamico ook. En daaronder mooie eik en lichte rook van het hout. Zeer mooi. Niet zo complex als bv. de 1964, maar wel erg lekker. Het mondgevoel is romig maar ook stevig (toch voor z’n 43%) en de smaak is net als de neus zoet en kruidig. Het zoete (ik denk aan siroop, kersen, rijpe sinaas, balsamicocrème, chocolade…) houdt gelijke tred met het bittere (de kruiden, de eik). En ook hier is er die rook van het hout. Lange droge afdronk waar ook nog wat sinaas en stroop doorpriemt. Niet geweldig complex, maar wat maakt het uit? Ik kan hier erg van genieten. 91/100

3 mei

Highland Park 11y 2000, Archives

Na de inaugural en de eerste release, is er sedert enige tijd ook een tweede Archives release, met daarin onder andere deze Highland Park 2000, gebotteld op 11,5 jarige leeftijd. Jawel, elf en half. Hij kost je 60 euro, te koop via de shop van Whiskybase.

 

Highland Park 11y 2000/2012, 50.9%, Archives, Bourbon Hogshead #800005, 129 bottles
Frisse neus die me wat doet denken aan net gewassen linnengoed. Geen paniek, geen zeep, wel fris linnen. Daartussen is het vooral zoets dat opvalt: vanille, nougat, suikerspin. Warme cake ook. Met appeltjes. Daarachter komt kaarsvet opzetten. Het is echter pas op de smaak dat het typische Highland Park karakter er door komt, in de vorm van heide en zachte rook (heideturf, die men aldaar gebruikt om een deel van de malt te drogen). Veel peper en zout ook. Net als bijenwas. Geen al te lange afdronk op heide en rook. HP all right. Je kan dit onmogelijk complexe whisky noemen, daarvoor is ie te jong, maar lekker is ie wel. 85/100

2 mei

Tormore 16y 1995, Whisky-Doris

Tormore is een distilleerderij die hier nog niet vaak aan bod is gekomen en al helemaal niet met recente bottelingen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen en wel met een 1995, eind vorig jaar gebotteld door Whisky-Doris ter ere van Horst Manthée, de man die de tekeningen (van distilleerderijen) maakte voor de Whisky-Doris labels en eind vorig jaar het leven liet.

 

Tormore 16y 1995/2011, 53.4%, Whisky-Doris, bourbon hogshead #20213, 132 bottles
Maltige, granige neus, met wit fruit doorheen het graan. Opvallend zijn havermoutpap en appelsap. Ginger ale. Sappige peren ook, en rabarberconfituur. Hooi noteer ik nog, net als wat vanille. Niet erg complex, wel meer dan aangenaam. Mondvullend, licht romig en prikkelend op de tong. Veel kruiden (peper, nootmuskaat, gember) heb ik op de smaak, vermengd met appels en sinaas, vanille en wat honing. De afdronk is middellang, met kruiden op honing. Meer dan aangenaam, ik zei het al. 84/100

1 mei

Craigellachie 20y 1991, A. Dewar Rattray

Schotlandreizigers die in Craigellachie belanden, moeten zeker ook de Speyside Cooperage en z’n visitor centre bezoeken, eigenlijk interessanter en zeker unieker dan de distilleerderij. Jaarlijks worden er een 100.000 vaten vervaardigd, opnieuw geassambleerd. Ook het Craigellachie Hotel is een aanrader, net als de Macallan distillery die ook in Craigellachie ligt. Eigenlijk moet je ooit eens in Craigellachie geweest zijn, maar de gelijknamige distilleerderij is misschien nog het minst interessant.

 

Craigellachie 20y 1991/2011, 59.5%, A. Dewar Rattray, first fill bourbon #6921, 240 bottles
Wat bizarre maar ver van ongename neus. Geroosterde granen, smoutebollen en goed doorbakken frieten (no kidding). Gedroogde bloemen ook, wat al minder ongewoon is, net als groene appels, zoethout en gras. Wel, ik kan hier best van genieten, alhoewel ik deze combinatie niet elke dag ruik. Geen frieten op de smaak, alhoewel deze wel olieachtig is. En erg krachtig (60%, wat wil je). Zonder water is de smaak floraal (de gedroogde bloemen, gedroogd gras), zoet (honing), kruidig (peper, gember) en granig. Met water komt er wat fruit om de hoek kijken (appels, pompelmoes en kokos) en komt er ook eik bij. Naar het einde en in de afdronk wordt het wel droog en licht bitter. De afdronk is niet erg lang en kruidig. Bijzondere whisky, maar op de smaak (ook met water) net iets te bitter om hoger te scoren. 82/100

30 apr

Glen Grant 10y 70 proof

Glen Grant was lange tijd eigendom van de Chivas groep, deel van Pernod Ricard, maar deze laatste diende bij de acquisitie van Allied Domecq enkele distilleerderijen van de hand te doen, waaronder dus Glen Grant, maar ook Laphroaig en Bushmills. Glen Grant werd verkocht aan Campari, niet toevallig een Italiaans bedrijf. Glen Grant is altijd zeer populair geweest in Italië. Vandaag een oude jongeling.

 

Glen Grant 10y 70 proof, 40%, Gordon & MacPhail, +/- 1970, Square bottle, 26 2/3 Fl. Oz.
Stevig old bottle effect: grootmoeders kleerkast, zilverpoets, metalige tonen… daartussen de schil van groene appels, granen, honing, thee, een klein beetje rook en iets van gerookte hesp. Best aangenaam om ruiken. Levendig en stevig op de tong, veel granen en appels (eerder gele appels hier), opnieuw de thee (English Breakfast), de zachte rokerigheid en hoe langer hoe meer kruiden. Wordt vrij droog. Verbrande toast meen ik nog te detecteren. Niet echt complex, wel zeer genietbaar. Korte afdronk op toast en kruiden. Een leuk antiek hebbedingetje. 86/100

27 apr

1 reactie

Highland Park 25y

Vandaag één van de standaardbottelingen van Highland Park, de 25 jaar. De helft van de whisky in deze vatting komt van Spaanse eik (first fill). Reken op een 150 euro.

 

Highland Park 25y, 48.1%, OB 2011
Erg lekkere neus op waxy turf of zoiets. Bijenwas, schoensmeer en turf, maar dan de typische (heide)turf van Highland Park, die toch anders is dan deze op Islay bv.. Noten en kruiden zoals kaneel en veel zoethout vullen aan, gevolgd door zoetere tonen zoals witte chocolade, zachte karamel en honing. Toch ook nog een beetje fruit, the orange kind: perzik en abrikoos. Onderliggend ook aarde, varens en mos. Bos dus. Complex en stevig op de neus maar ook op de smaak. De smaak is erg kruidig, zonder bitter of droog te worden. Nootmuskaat, kaneel, peper, gember, kruiden die mooi in balans blijven met de rest. En die rest is heel wat: eik, heide, boenwas, honing, rook (niet zozeer turfrook), karamel, noten en barikoos (de gedroogde variant hier). Oké, dat is dus redelijk in lijn met de neus. Ah, ook nog wat zilt. En de sherry heeft duidelijk z’n werk gedaan. Lange, verwarmende afdronk, kruidig en zoet. Complexe en knap gebalanceerde HP, en duidelijk nog een trapje hoger dan de 18. 88/100

← Older Entries
Newer Entries →