Spring naar inhoud

17 jan

Bruichladdich 24y 1988, Malts of Scotland

De eerste Bruichladdich die Malts of Scotland bottelde is deze 1988, op flessen getrokken ter gelegenheid van het Islay Whisky Dinner 2012 dat ik een tijdje geleden kon bijwonen.

 

Bruichladdich 24 YO 1988, 54.3%, Malts of Scotland for Islay Whisky Dinner 2012, MoS12040Bruichladdich 24y 1988/2012, 54.3%, Malts of Scotland for the Islay Whisky Dinner 2012, sherry hogshead #MoS 12040, 188 bottles
Droge sherryneus op tonen van noten, tabak, gedroogd fruit (zoals abrikozen, rozijnen en pruimen), zachte eik, koffie, chocolade en balsamico. Na enige tijd maakt het gedroogde fruit plaats voor een beetje sinaas en iets meer rode vruchten. Rode bessen, frambozen, aardbeien. Een licht waxy toets. Turf en zilt op de achtergrond. Rond en romig mondgevoel. De eerste indruk is zoet: vanille en karamel (sherryvat van Amerikaanse eik veronderstel ik dan), maar ook iets van nougat. De balans met de drogere sherry-elementen zit meer dan oké. Eik, noten en kruiden (de frisse variant), samen met het zoetere gedroogde fruit. En net zoals op de geur, komt er na enige tijd ook rood fruit door (de bessen), net als een klein beetje sinaas en limoen. De turf is op de smaak even discreet als op de neus. De afdronk is niet geweldig lang, en neigt me net iets te veel naar het droge, de balans van de smaak wordt niet helemaal doorgetrokken. Een ander profiel dan dat wat we gewoon zijn van Bruichladdich. Wel lekker. 86/100

16 jan

Clynelish 21y 1989, The Whisky Agency ‘Insects’

Vandaag heeft Clynelish drie wash stills en drie spirit stills in productie, samen goed voor een jaarlijkse productie van 3,25 miljoen liter alcohol. Het overgrote deel van die productie gaat naar de blends van Diageo, vooral naar Johnnie Walker. Het is pas sedert de jaren negentig dat we Clynelish single malt tegenkomen. In het begin af en toe, de jongste jaren in grotere aantallen, zeker bij onafhankelijke bottelaars. Denk maar aan de geweldige 1982’ers, maar ook 1989 lijkt een zekere cultstatus te krijgen.
Vandaag een 1989 van The Whisky Agency, ondertussen al twee jaar geleden gebotteld. Hij kostte 89 euro, maar spijtig genoeg uitverkocht. Zéér spijtig. Bedankt voor de sample Johan.

 

Clynelish 21 YO 1989/2010, 54%, The Whisky Agency, InsectsClynelish 21y 1989/2010, 54%, The Whisky Agency ‘Insects’, ex-bourbon barrel, 166 bottles
Njummie, heerlijke neus, die alles brengt wat ik kon verhopen. Warm, rijk en complex. Warme appelcake, romige bijenwas, geboend leder, nat hooi en ronde eik. Daarachter zit een geweldige fruitgheid. Sappige peren en al even sappige rode appels. Maar ook perziken en meloenen. Vanille. Lijnzaadolie. Een beetje zilt op de achtergrond. En ook wat mosterd. Maar ondanks die mosterd zit er niks scherps aan, het geheel is erg rond en vol. Perfect gewoon. Romig en rond op de tong, met in het begin toetsen van vanille, kandijsuiker, bijenwas, kaarsvet, leder en gedroogde mango. Daarna zetten er zich kruiden door: peper, zoethout en gekonfijte gember, wat het toch licht prikkelend maakt. Maar de balans tussen de romige, zoetere elementen aan de éne kant en de licht bittere elementen zoals de kruiden en de eik aan de andere, is perfect. Ook hier mag ik het hooi (eerder de droge variant) niet vergeten te vermelden. En – misschien wat verrassend – een beetje rook. Lovely! Lange, wat grassige afdronk met gember en vanille, en die lichte rokerigheid die blijft hangen. 91/100

15 jan

Loch Lomond 1966

Mijn eerste Loch Lomond (toch de eerste die ik hier bespreek, niet de eerste die ik proef), en meteen de oudste die er beschikbaar is. Dit is een distillaat van 22 september 1966, gebotteld in juni 2011. Kost een 140 euro, wat erg goedkoop is voor z’n leeftijd.

 

Loch Lomond 44 YO 1966, 40%, OBLoch Lomond 44y 1966, 40%, OB 2011, 1640 bottles
Grassige en vegetale neus. Nat gras, varens, gekookte bloemkool (no kidding), gekookte broccoli (no kidding)… Ook wat normalere associaties van appels, onrijpe bananen, zoethout en leder. En hars. Spijtig genoeg denk ik ook aan natte kranten. Zo geweldig aangenaam vind ik dit niet. Zachte eik. De smaak is licht, grassig en zoet. Vanille, karamel, marsepein, zoethout… geen karton meer. Goed zo. En meer fruit. Ook goed zo. Appels, wat roze pompelmoes en lycheesap. Kruidenthees. Peper en kaneel. De smaak trekt de minpunten van de neus wat recht, maar een echte hoogvlieger wordt dit nooit. Zijdezacht mondgevoel. De afdronk is dan weer licht bitter (eik en kruiden), en kort. En een beetje metalig. Na de smaak terug op tachtig, na de afdronk er opnieuw onder. Blind zou ik dit dertig jaar jonger schatten. Bizar. 78/100

14 jan

Littlemill 20y 1992, Archives Anniversary release

Littlemill van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, er kunnen er niet genoeg gebotteld worden. Ook Whiskybase heeft er ééntje op de markt gebracht onder z’n Anniversary label, meer bepaald een 1992. Hij kost je 100 euro.

 

Littlemill 20 YO 1992/2012, 54.8%, Archives, Whiskybase, Anniversary release, bourbon hogshead #44Littlemill 20y 1992/2012, 54.8%, Archives, Whiskybase Anniversary release, bourbon hogshead #44, 339 bottles
De neus start minder expressief dan verwacht, maar als je ‘m tijd geeft, bloeit hij open tot een subtiele en complexe whisky. Lichte toetsen van tropisch fruit. Wit tropisch fruit zoals lychee, meloen en coeur de boeuf. Wat pompelmoes ook wel, net als rijpe kruisbessen. Ook lichte weidetoetsen (gras, weidebloemen). Vanille. Onderliggend is er behoorlijk wat kaarsvet, en ook wat amandelspijs. Ik hou erg van dit profiel, maar op de geur heeft hij tijd nodig. Op de smaak veel minder, hij is hier een stuk minder schuw. Meteen veel fruit: pompelmoes (big time), appels, meloenen (Galia) en passievrucht. Naast dit fruit vanille, veel kruiden (peper, gember, kaneel) en een grassige toets. Gedroogd gras, hooi. Gesuikerde lindethee. Lichte eik en wat hars. Stevig en olieachtig mondgevoel. Water toevoegen brengt de vanille en de bijenwas nog meer naar voor. Lange, licht drogende afdronk op kandij en citrus. Een whisky die het haalt op de smaak, daar is hij textbook Littlemill. En je weet hoe graag ik dat heb. 90/100

12 jan

Johnny Walker Red Label 1973

Johnny Walker Red Label, waarom zou ik deze nog eens bespreken? Wel, omdat deze gebotteld werd in 1973.

 

Johnnie Walker Red Label SeventiesJohnny Walker Red Label, 40%, OB 1973 for the Belgian market, 75cl
Licht gesloten neus die langzaamaan openbloeit en erg genietbaar wordt. Granen, de geur van oude boeken, noten, hooi en gedroogde bloemen. Ook iets van petrolium (niet onaangenaam). Kranten. Rijpe ananas. Licht metalige tonen ook. Subtiele rook. De smaak is erg licht, op thee, het hooi en de bloemen opnieuw, sinaas en kruiden. Peper en nootmuskaat. En een beetje karamel. Middellange afdronk. Niet te vergelijken met het spul van vandaag. Was het vroeger beter? Wie zal het zeggen. Laat me er in ieder geval van uitgaan dat bijna veertig jaar flessenrijping een bepaalde complexiteit heeft toegevoegd. 81/100

10 jan

Bunnahabhain 1963

Vandaag een oude Bunnahabhain, ééntje van 1963, in de typische groene, gedrongen fles. Dat is een botteling van 1997. Er is ook een veertigjarige 1963, gebotteld voor het Feis Ile 2003.

 

Bunnahabhain 1963, 43%, OB 1997Bunnahabhain 1963, 43%, OB 1997, green dumpy
Een neus die zeer mooi evolueert van wat gesloten en stoffig (champignons zelfs) naar expressief op tonen van exotisch fruit (meloen, papaya, mango, perzik), gember, kandijsuiker, koffie en lichte turf. Ook lichte zee-associaties zoals zilt en zeewier. En een heerlijke ‘waxyness’. Mooi rond, complex en aromatisch. De smaak is licht, doet wat een slappe thee denken. Maar dat klinkt te negatief. Laat me het op subtiel houden. Subtiele toetsen dus van gember, kaneel, bijenwas, zilt, turfrook en fruit. Eerder rood fruit zoals aardbeien en rode bessen, maar ook perzik opniew. Zachte eik. Mist toch wel een beetje body. Ondanks deze lichte body toch nog een redelijk lange afdronk op zilt, gember en turf. Super neus, maar een iets te slappe smaak om een score in de negentig te verantwoorden. Nee, het is geen Auld Acquaintance. 89/100

9 jan

1 reactie

Jameson Select Reserve

Met de ‘Select Reserve’ bracht Jameson een tijdje geleden een nieuwe botteling op de Zuid-Afrikaanse markt, en nu ook op de Europese. Het is een botteling op beperkte oplage (small batch), die voor 75% bestaat uit twaalf jaar oude Ierse single pot still whiskey (waarvan 20% rijpte op sherryvaten) en 25% vijf jaar oude graan whiskey (driemaal gedistilleerd).

 

Jameson Select ReserveJameson ‘Select Reserve’, 40%, OB 2012, small batch
Het resultaat geurt alvast lekker. Zoete granen (niet echt onverwacht), geroosterde noten, eik, kruiden (kaneel, nootmuskaat) en vanille vallen het meest op. Maar ik heb ook een beetje fruit: perziken, appels en abrikozen. En zelfs wat kokos. En is dat banaan? Wel ja, banaan. En een hint van warme cake. Ik vind dit erg aangenaam om ruiken. De smaak is steviger dan de 40% doet vermoeden, hier zorgen de kruiden en de eik voor. Kruiden zoals kaneel en zoethout. Gedroogde abrikozen, vijgen en rozijnen. Merkelijk meer sherry-invloed dan we gewoon zijn van Jameson. Zowel vanille als karamel wat het zoete betreft. Niet super complex, wel lekker. Eerder korte afdronk, zoet (vanille) en kruidig (nootmuskaat). Dit is beter dan de gemiddelde blend. Een pak beter. In zekere zin doet deze whisky mij aan Greenore denken. En dat is alles behalve een slechte referentie. 82/100

8 jan

Kilkerran 4y 2004, The Tasting Room

Kilkerran is een whisky die geproduceerd wordt in de Glengyle distillery, gelegen in Longrow op Campbeltown. Het is in handen van Springbank

 

Kilkerran 4 YO 2004, The Tasting RoomKilkerran 4y 2004 ‘The Tasting Room’, 58.6%, OB 2009
Op de geur vallen granen, vanille en turf op. Zoete granen, zoete turf. Ook best wat kruiden: zoethout, kaneel en gekonfijte gember noteer ik. Daarna okkernoten. En gedroogd gras. Het balanceert tussen scherp en bitterzoet. Scherpzoet mocht die term al bestaan (en betekenis hebben). Zo goed als geen fruit evenwel, enkel wat citroen op de duur (dat scherpe). Op de tong is dit nogal een uitdaging. Zo goed als niets zoets meer en bijna volledig op de scherpere tonen van de neus: gedroogd gras, okkernoten, peper, gember (niet meer gekonfijt), granen en turf. Nogal heet vind ik dit. Met water meer assen, wat niet echt een verbetering inhoudt (buiten het feit dat het drinkbaarder wordt natuurlijk). De schil van citroenen ook wel. Lange, bittere en rokerige afdronk. Een beest. Eéntje die zich spijtig genoeg niet laat temmen echter. 72/100

7 jan

Laphroaig 14y 1998, Archives Anniversary Release

Een andere whisky uit de Anniversary Release van Archives is een Laphroaig 1998. In de Second Release zat er ook al een Laphroaig 1998, een whisky die me niet helemaal kon overtuigen. Deze doet dat wel. En hoe. Hij kost je 80 euro.

 

Laphroaig 14 YO 1998/2012, 53.8%, Archives, Whiskybase, Bourbon hogshead #5619Laphroaig 14y 1998/2012, 53.8%, Archives, Whiskybase, Bourbon hogshead #5619, 156 bottles
Stevige neus, zoet en rokerig. Medicinaal ook. Jodium, ontsmettingsmiddel (en daar is niets mis mee). Mercurochroom. Marsepein (amandelen) en vanille. Nat hooi. Witte pompelmoes en citroen. En daarna meer en meer banaan (nog een beetje groen, perfect eigenlijk). Aardse geuren ook. Natte aarde, natte bladeren, varens en wortels. Balancerend tussen zoet, zuur en bitter, maar nooit iets storends. Espresso. Wat mineralen geven het een fris en clean karakter. Riesling. Prachtig vind ik dit. Turfrook en zilt spelen de eerste viool op de smaak. Opnieuw de wortels en de aarde. En het medicinale. Kruiden zoals zoethout, gember en peper. Citrusfruit met de klemtoon op citroen en pompelmoes. Limoncello. Redelijk in lijn van de geur eigenlijk. Kandijsuiker, en suikerspin. Scherp en stevig profiel. Erg lange, verwarmende afdronk. Zoet, rokerig en zilt. Uitgepuurde en gebalanceerde jonge Laphroaig, voor mij een stuk beter dan de 1998 uit de second release, en één van de beste van de laatste jaren. Knappe selectie. 90/100

5 jan

1 reactie

Balvenie 12 ‘Double Wood’

De Balvenie Double Wood heb ik al eens besproken, maar dat was een fles van 2001. Ik schenk me vandaag een dram uit van een spiksplinternieuwe fles. Deze 12y onderging niet echt een dubbele rijping, dit is eerder een finish, aangezien hij na twaalf jaar rijping op bourbonvat maar even verder rijpte op sherryvaten.

 

balvenie 12 double woodBalvenie 12y ‘Double Wood’, 40%, OB +/-2012
Mooie, ronde neus op tonen van vanille, amandelspijs, rozijnen en zoete granen. Zoete tonen dus, die zich eerst laten vergezellen van kruidige tonen (ik denk aan zoethout, kaneel en gember) en zachte eik, nadien gevolgd door fruit. Fruit zoals appelsienen, appels en perziken. Erg zacht en elegant. Ook op de tong is dit elegant en zijdezacht. Misschien wat licht, maar dat maakt ‘m des te drinkbaarder. Karamel en honing maken het zoet, kruiden (kaneel en nootmuskaat hier), amandelen en eik geven structuur, en wat fruit geeft het een bepaalde complexiteit. Citrusfruit en perziken. Een lichte hint van leder valt er ook nog te ontwaren. Korte, bitterzoete afdronk. Wel, ik vind dit een erg aangename whisky, voor mij nog altijd één van de beste standaardbottelingen. Als je als beginner deze fles, samen met een Talisker 10 en een Lagavulin 16, in huis haalt, ben je zeer goed gestart. 83/100

3 jan

Glenglassaugh 12y

De feestdagen zijn achter de rug, nu dus terug met beide voeten op de grond. Niet leuk misschien voor de whisky die nu volgt. Alhoewel, dat valt best wel mee.
Deze standaard Glenglassaugh kan je nog voor een 150 euro kopen, o.a. via The Whisky Exchange. Dat zal indertijd een pak goedkoper zijn geweest.

 

Glenglassaugh 12Glenglassaugh 12y, 43%, OB mid 1990’s
Zachte, lichte en frisse neus op tonen van vanille, noten, kaarsvet en een beetje fruit. Niet veel, maar het is er wel. Ik denk dan vooral aan abrikozen en appelsienen. Aangenaam zonder meer. De smaak is redelijk droog op granen, eik, noten, chocolade en ook wel wat abrikoos. Licht zilt naar het einde toe. Mist body en complexiteit. Nog relatief lange, droge afdronk. Dankzij de neus toch nog 80/100

2 jan

1 reactie

Lagavulin 21y 1991, Special Release 2012

In de 2007 release van Diageo zat de beruchte Lagavulin 21y 1985, door velen de hemel ingeprezen, door sommigen de grond ingeboord. De al dan niet vermeende sulfertonen waren de reden voor de controverse. Vandaag proef ik de tweede 21y die Diageo lanceert, deze keer in z’n nieuwe 2012 release, whisky uit 1991.

 

Lagavulin 21 YO 1991, 52%, Special Release 2012Lagavulin 21y 1991, 52%, OB Special Release 2012, first fill sherry, 2772 bottles
De kleur is een pak lichter dan deze van de 1985, je kan vermoeden dat de sherry een stuk minder prominent zal zijn. En inderdaad, op de neus is deze whisky in ieder geval veel cleaner, wat scherper en minder rond dan de 1985. Veel minder sherry ook. Minder zoet. En cero, cero cero cero sulfer. Eerlijk gezegd iets meer spek naar mijn bek. Wat hebben we dan wel? Om te beginnen cleane turfrook en zilt, beide niet erg onverwacht. Jodium (de zeelucht) ook. Dan prikkelende kruiden zoals nootmuskaat, peper en munt. Samen met de licht minerale toets maakt die munt het geheel vrij fris. Ik heb tevens redelijk wat fruit: enerzijds de gedroogde variant (rozijnen, abrikozen), anderzijds de sappigere variant (stervrucht, citroen en appels). De schil van sinaas ook wel. De geur van tabak. Vanille en amandelspijs geven het toch nog een zoet kantje. Complex en clean profiel. En mooi gelaagd. Ook de smaak is clean. Rokerig, kruidig en fruitig, met een minerale ondertoon. Tabaksrook en cleane, mineralige turfrook. Peper, kaneel, kruidnagel en zoethout. Peperkoek. Gedroogde abrikozen, citroen, limoen, sinaas. Zachte karamel, vanille en marsepein. Mooie, drogende eik. Erg lange en heerlijk droge afdronk. Kruidig, zilt en rokerig. 93/100

Ik vond de 1985 zéér lekker, die vermeende sulfernotes stoorden mij hoegenaamd niet. Maar net zoals ik meer van cleanere, scherpere, mineraligere, ziltegere, meer ‘zesty’ Port Ellens hou, eerder dan van de zoetere en rondere, hou ik ook nog net iets meer van deze Lagavulin, meer dan van de 1985 dus. Maar laat het duidelijk zijn, ze zijn beide super.

29 dec

Glencadam 28y 1978, Jack Wieber

Vandaag wat voor menig liefhebber de beste of toch op z’n minst één van de beste Glencadams is, namelijk de 1978 die Jack Wieber bottelde onder z’n Old Train Line. Hij zal het wat mij betreft dan toch moeten opnemen tegen de 1974 van Malts of Scotland.

 

Glencadam 28 YO 1978, 56.2%, Jack Wieber’s Old Train LineGlencadam 28y 1978/2006, 56.2%, Jack Wieber’s Old Train Line, cask 2311, 402 bts.
O ja, dit is een wel erg mooie sherryneus. Gedroogde vijgen en dadels, koffie, tabak (tabaksbladeren en tabaksrook), noten, praliné en een hoop kruiden. Qua kruiden zowel de keukenvariant (kaneel, nootmuskaat) als de tuinvariant (munt, bieslook, peterselie). Gebakken appeltjes. Met kaneel dus. De smaak is stevig en start op licht bittere tonen van de eik, de noten en de kruiden, snel gevolgd door fruitige tonen van pruimen, aardbeien en abrikozen en zoete tonen van karamel en chocolade. Lange, verwarmende afdronk waarbij het fruit en de kruiden mooi in balans blijven. I like this a lot. 89/100

27 dec

Caol Ila 22y 1990, Archives Anniversary Release

Ter gelegenheid van de eerste verjaardag van het Archives label brengen de jongens van het geweldige Whiskybase enkele bottelingen op de markt om dit gebeuren te vieren. Een Bunnahabhain 2006, een Laphroaig 1998, een Littlemill 1992 en deze Caol Ila 1990. Voor 95 euro is de fles de jouwe.

 

Caol Ila 22 YO 1990/2012, _56.3%, Archives, Whiskybase, Anniversary Release, bourbon hogshead #13121Caol Ila 22y 1990/2012, 56.3%, Archives, Whiskybase Anniversary Release, bourbon hogshead #13121, 130 bottles
Prikkelende, cleane neus. Veel ‘zee’ (zilt, zeewier, oesters, jodium), veel mineralen (natte stenen) en veel zoete turf. Iets minder fruit misschien, alhoewel in voldoende mate. Citroen, lychee en appels vallen er te noteren. Licht waxy: kaarsvet en schoensmeer. Ook wat nat hooi. Dit is een wel zeer aangename neus. Stevig en mondvullend. Mooie zoete turfrook. Vanille, honing en nougat. Naast de rook van de turf ook tabaksrook. Ronde eik. Naast de citrus van in de geur ook krieken en kersen. Vooral de krieken eigenlijk. En groene thee. Licht drogend naar het einde, maar helemaal niet storend. Op de smaak misschien niet helemaal het niveau van de neus, maar het blijft lekker. Lange afdronk op zoete turf en sinaas. Balans, dat is het kernwoord hier. Caol Ila rijpt over het algemeen erg goed, maar hier was langer laten rijpen niet nodig, het was perfect om nu gebotteld te worden. 87/100

26 dec

Aberlour 12y 2000 ‘Christmas 2012’, Malts of Scotland

De Kerst en al het bijhorende lekkers hebben we achter de kiezen, maar laat ons de Kerststemming nog een dagje doortrekken. Het is per slot van rekening Tweede Kerstdag. Malts of Scotland heeft immers een speciale Kerstbotteling op de markt gebracht, een Aberlour 2000, gerijpt op sherryvat.

 

Aberlour 12 YO 2000 'Christmas 2012', 57.1%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12053Aberlour 12y 2000 ‘Christmas 2012’, 57.1%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12053, 275 bottles
De geur start op zoete granen. Frosties. Havermout met honing. Die granen verdwijnen langzaam, om plaats te maken voor noten (geroosterde amandelen) en fruit. En dat is goed nieuws. Dadels, sinaas en druiven. Blauwe druiven. Ook wat bos-associates: varens, mos, natte bladeren. Lichte tonen van boenwas en geboend leder. Kandijsuiker. Zachte eik. Best aangenaam. De smaak vind ik minder, daar is de eik een stuk luider. Het is me te droog. Sinaas, vanillefudge, zoethout, er zijn wel wat elementen die voor wat zoeter weerwerk zorgen, maar ze verliezen nogal duidelijk het pleit. Sterke thee, noten en peper zijn dan weer zaken die het droge accentueren. Lichte tannines zelfs. Middellange, droge afdronk. De neus verdient beter. 81/100

22 dec

2 Reacties

Lokaal graan

Gisteren publiceerde ik review nummer 1499. Vandaag moet ik dus iets bijzonders van stal halen. En laat ons er daar maar meteen twee van maken, het zijn tenslotte feestdagen. 1500 whisky’s op iets minder dan vijf jaar (vijf jaar Onversneden in februari, zal al maar beginnen uitkijken naar wat spectaculair spul), dat is een mooi gemiddelde vind ik zo.

Barley

Wat te denken van wat lokaal graan voor deze gelegenheid? Of lokale gers eigenlijk. Tussen 1988 en 2001 bottelde Springbank een ondertussen legendarisch geworden reeks whisky’s, onder de naam ‘Local Barley’. Er werd dus gebruik gemaakt van whisky gedistilleerd uit lokaal gekweekte gerst – en onder lokaal kan Campbeltown verstaan worden. Voor het overgrote deel waren dat whisky’s gedistilleerd in 1966, maar in 2001 werden ook enkele 1965’ers gebotteld, onder een ander label. Die laatsten zijn iets minder gekend, en ook iets minder gerenommeerd dan een paar beroemde broertjes uit 1966 zoals vaten 443, 499 of 507. Toch waag ik me vandaag aan twee van de buitenbeentjes, die met hun 36 jaar meteen ook de oudste Local Barley’s zijn.

 

Springbank 36 YO 1965 'Local Barley', 47.6%, cask 1965/8Springbank 36y 1965 ‘Local Barley’, 47.6%, OB 2001, cask 1965/8
Pure boter op de neus, bakboter, samen met aroma’s van munt en sappige eik, met daarna (en daarachter) rozijnen (sultanas), ananas, abrikozen, vanille en hooi. Het geheel is fris en expressief. De geur van een warme appelcake ook, wat het frisse wat tempert. Lichte tonen van kokos. Inkt? Ja, dat zit er ook ergens tussen. En – ik zou bijna natuurlijk zeggen – zachte, zoete rook. Turfrook en tabaksrook. Boenwas ook, net als leder. En een beetje hars. Na enige tijd komt daar nog de geur van vers gebakken brood bij. En gember niet te vergeten. Zeer mooi, geweldig om ruiken. De smaak start vrij droog (eik, hars en kruiden), maar langzaamaan komen er zachtere aroma’s bij, zoetere en fruitigere. Wat de kruiden betreft denk ik aan kaneel, zoethout en gember, qua fruit aan abrikozen, perziken, bananen en (warme) appels. Karamel en melkchocolade maakt het zoet, olijfolie maakt het eh, olieachtig. Zilt naar het einde toe. Minder complex dan de neus. Lange afdronk, waar het droge het net wint van het zoete. Kruidig. Goed, zeer goed zelfs, maar toch blijf ik wat op m’n honger zitten, het wordt nooit fantastisch goed (alhoewel het op de neus in de buurt komt). Zou het kloppen dat de 1965’ers niet kunnen tippen aan de meeste 1966’ers? Let’s double check. 91/100

 

Springbank 36 YO 1965 'Local Barley', 52.1%, cask 1965/9Springbank 36y 1965 ‘Local Barley’, 52.1%, OB 2001, cask 1965/9
Mmm, die vlieger gaat niet helemaal op. Helemaal niet zelfs. Ik vond de vorige al geweldig lekker om ruiken, dit is nog een andere categorie. Man, hoe zalig is dit! Tel bij de neus van de 1965/8 een pak meer tropisch fruit (meer kokos, meer ananas, maar ook passievrucht, mango, banaan en meloen) alsook een grotere ‘waxyness’ (bijenwas, boenwas, kaarsvet). De eik is ronduit groots, nog ronder en dieper dan bij de 1965/8. Ik tref ook geroosterde noten aan, praliné, oude boeken en geroosterd vlees. Barbequetoestanden. En dat is allemaal extra, want de munt, de rozijnen, het hooi, de kokos, de appelcake, het leder, het zit ook allemaal hier in. Net als de geweldige rook. Prachtige, rijke, elegante en gebalanceerde sherry. Top! Dik, rijk, krachtig en geconcentreerd mondgevoel. Gestoofd fruit (confituur van sinaas, van aardbei, van bramen), abrikozentaart, rozijnen op rum, chocolade van de beste kwaliteit, geroosterde noten, hooi (licht farmy), meloen, lychee, Lapsang Souchong thee, eucalyptus, kokos, kandijsuiker, hoestsiroop… de aroma’s blijven komen. Ronde sappige eik. Prachtige (turf)rook. Zucht, dit is zo’ whisky die je onmogelijk volledig kunt vatten. Pure kunst. Fantastisch lange afdronk, op een pak van bovenvermelde associaties, maar waar vooral de kruiden, de kandij en zoete rook het luidst om de aandacht roepen. Ik weet niet of dit de meest complexe oude Springbank ooit gebotteld is, maar man, wat is dit een wonderlijk goedje. 95/100

20 dec

Miltonduff 21y ‘Pluscarden Valley’

Miltonduff distillery ligt op het landgoed van de oude Pluscarden priorij, in de Pluscardenvallei (Glen of Pluscarden), ten zuiden van Elgin. Deze benedictijner priorij bezat een brouwerij en waarschijnlijk ook een distilleerderij, en dat reeds in de 13de eeuw. In die dagen (de Middeleeuwen dus) werden religieuze ordes immers beschouwd als houders van de geheimen van het distilleren.
Vandaag een oude Miltonduff, ergens in de jaren tachtig gebotteld voor Sestante.

 

Miltonduff 21 YO 'Pluscarden Valley', 43% G&M for SestanteMiltonduff 21y ‘Pluscarden Valley’, 43%, G&M for Sestante, 1980’s
Old style sherry op tonen van balsamico, geroosterde noten, rozijnen op rum, pruimen en dadels. Hoe langer hoe meer kruiden. Peterselie, munt en gember. Lichte tonen van boenwas en kaarsvet ook. Ondersteundende belegen eik. Erg mooi toch wel. De smaak ligt in het verlengde hiervan: kruiden (dezelfde als op de neus), noten, rozijnen, pruimencompot, bijenwas, balsamico. Naast het gedroogde fruit ook sinaas. Allemaal erg elegant en subtiel. Middellange, zijdezachte afdronk, waxy en licht kruidig. Een golden oldie. 87/100

19 dec

1 reactie

Glenlossie 1992, The Whisky Mercenary

Jürgen Vromans heeft de smaak te pakken. Na de drie eerste bottelingen heeft hij niet lang gewacht om een vierde te bottelen. Het moet zijn dat hij op een whisky stootte die hij moeilijk links kon laten liggen. Het is een Glenlossie 1992, die je 80 euro kost.

 

Glenlossie 20 YO 1992/2012, 57%, The Whisky MercenaryGlenlossie 20y 1992/2012, 57%, The Whisky Mercenary
Geurt als Bladnoch 1990/1991. Heel aromatisch en floraal. De weide met z’n hoog gras, klaprozen en boterbloemen. Natte dennennaalden. Dat florale vermengt zich mooi met zoetere tonen zoals honing en vanille. En marshmellows. Een beetje aarde ook. Veel ‘natuur’ eigenlijk. Melk (jawel, vers van de koe), en boter. Lichte eik en een stuk luidere bijenwas (gelukkig is het niet omgekeerd) zorgen voor de nodige body. Fruit? Wel ja, maar achter het florale. Witte perziken vallen op. Water toevoegen brengt dat fruit wel meer naar boven, ik krijg er dan meloen en papaya bij. Mooi mooi. Ondanks het hoge alcoholpercentage best drinkbaar. Logischerwijze wel erg prikkelend op veel kruiden (peper en veel gember), noten, witte pompelmoes en eik. Knappe bitterheid. Limoncello. Met water opnieuw fruitiger. Wit fruit, zowel uit de boomgaard (perziken en appels) als de tropischere variant (meloen, lychee). Dat water is op de smaak echt wel een meerwaarde, er komen meteen twee punten bij. De balans tussen de zoetere en drogere elementen wordt er volledig door rechtgetrokken. Vanille-ijs. Middellange afdronk, kruidig en zoet, met gember en vanille die het langst blijven hangen. Een frisse en zeer pure whisky, close to nature. I like. A lot. 88/100

18 dec

Ardmore 23y 1977, Signatory

Vandaag nog zo één van die dumpy Signatory flessen, die mij wel vaker kunnen bekoren. Een Ardmore 1977.

 

Ardmore 23 YO 1977/2000, 58.1%, Signatory, cask 1183Ardmore 23y 1977/2000, 58.1% Signatory, cask 1183, 306 bottles
Mooie ronde, olieachtige neus op tonen van zachte turf, olijfolie, gedroogde bloemen, heide, nat hooi en zelfs wat mest. Nogmaals, dat is een meerwaarde, hoe gek het ook klinkt. Zoetzuur geheel. Gesuikerd citroensap. Een beetje zilt ook wel. Niet supercomplex, wel erg aangenaam om ruiken. Op de smaak is de turf nog wat promintenter aanwezig, en het gevoel is ook hier olieachtig. Peper, nootmuskaat en gember zorgen voor de nodige pit, citroen en sinaas voor wat fruit, vanille en nougat voor zoets. Lange afdronk, op turfrook, kruiden en citrus. Dat olieachtige is hier een absolute meerwaarde. De lichte farmy toets op de neus zeker ook. Weer een erg lekkere Signatory dumpy. 88/100

17 dec

Bunnahabhain 25y 1986 for the CasQueteers

CasQueteersDe CasQueteers is een initiatief van enkele Nederlandse enthousiastelingen en bestaat er in om met een aantal liefhebbers de ontwikkeling van een whisky te volgen, van de rijping tot het bottelen. Ze kiezen dus zelf een vat, volgen middels regelmatig proeven de evolutie van de spirit op en besluiten op een gegeven ogenblik dat de tijd en de whisky rijp zijn om tot bottelen over te gaan. Langzaamaan bouwen ze hun kennis over het product op en leggen ze een netwerk aan van contacten met distilleerderijen. Deelnemers krijgen vrijblijvend de mogelijkheid te participeren (voor het deel van hun keuze) in de aankoop van een vat. Meer informatie over dit bijzondere initiatief vind je op de website van de CasQueteers.
Hun eerste whisky is een Bunnahabhain 1986. Deze Bunna rijpte 25 jaar op sherryvat en daarna nog een half jaar op een zogenaamd Octave vat van 50 liter, wat voor wat extra houtinvloed zorgt (hoe kleiner het vat hoe groter de inwerking van het hout). Deze whisky kost 138 euro.

 

Bunnahabhain 25 YO 1986/2012, 54.3%, Duncan Taylor The Octave for the CasQueteers, cask 382893Bunnahabhain 25y 1986/2012, 54.3%, Duncan Taylor ‘The Octave’ for the CasQueteers, cask 382893, 71 bottles
Heerlijke ronde en romige neus op tonen van toast, rozijnen, amandel (zoet, dus eerder richting marsepein), geflambeerde bananen, sigaren en hooi. Ook wat sinaas komt om de hoek kijken. Net als perziken en abrikozen (zowel verse als gedroogde). En daarna gaat het eiland praten, het eiland met z’n zilt en zeewier. En ook de eik maakt duidelijk dat hij er is. Belegen eik. Oude eiken meubels. En oud, geboend leder. Dat hooi dat ik initieel al had, brengt me meer en meer naar de boerderij, met z’n stallen en de geur van een natte hond. Altijd een absolute meerwaarde. De smaak is vol en rijk, en start mooi bitter. Een fruitige bitterheid is dat. Sinaas, granaatappels en veenbessen. Op een bedje van peper en zoethout. De eik is prominent aanwezig, maar het wordt nooit drogend. Daar zorgen het fruit, maar ook zoete elementen zoals honing en chocolade voor. Tabak en boenwas vullen aan. Vrij lange afdronk op orangettes (de schil van sinaas en donkere chocolade), eik en kruiden. Munt, kaneel en zoethout meer bepaald. En helemaal op he einde een terugkeer van de bananen. Dat half jaar Octave cask heeft hier volgens mij absoluut z’n meerdwaarde. Een half jaar was waarschijnlijk ook genoeg, meer eik zou de balans wat verstoord hebben, nu is het perfect. De oude, sappige eik is echt groots hier. 90/100

← Older Entries
Newer Entries →