Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Thosop’

Bowmore 17y 1993, Thosop

Om één of andere reden was er in 1993 vanuit de blenders minder vraag naar Bowmore. Men hoefde op de distilleerderij dus minder snel te produceren, alles verliep wat trager. En dat zorgde ervoor dat de whisky van dat jaar wat anders is dan deze van andere jaren. Rijker, dieper. Ik veronderstel dat vooral een langere fermentatie hierin een rol heeft gespeeld. Een voorbeeld hiervan is deze Thosop botteling.

 

Bowmore 17y 1993/2011, 53.7%, Thosop Handwritten label, bourbon cask 477, 198 bottles
Ah, we have die fruit! En nog zo’n klein beetje. Appelsien, ananas, kruisbessen, papaja, coeur de boeuf, passievrucht, perzik, rode appels, mango en pompelmoes. En heel deze fruitsla op tonen van vanille, boter, gedroogde bloemen, een beetje kalk (licht mineralig), zachte eik, lichte gember en heerlijke zachte turf. Erg aromatisch en expressief. Ook de smaak is dat. Iets meer turf dan op de neus, ook wat meer kruiden (de gember, maar nu ook zoethout en kaneel). Maar het zoete, smeuïge fruit blijft op de voorgrond. Zowat dezelfde soorten als in de geur, nogal tropisch dus, samen met zowel sappige appels als appelsien. Minder zilt dan verwacht. Romig, olieachtig mondgevoel. Een genot voor de papillen. De afdronk is vrij lang en rijk op fruit en zoete turf. Ik vind deze Bowmore nu nog beter dan toen ik ‘m twee jaar geleden voor het eerst proefde. En zo vreselijk drinkbaar. Bowmore 1993, toch wel cult-in-the-making. 92/100

Advertenties

Glen Scotia 20y 1992, Thosop

Een nieuwe Thosop handwritten, altijd iets om naar uit te kijken. Deze keer is het een Glen Scotia 1992. Hij kost je 110 euro.

 

Glen Scotia 20y 1992/2012, 48.2%, Thosop Handwritten label by The Whiskyman, refill sherry hogshead, 162 bottles
Mooie sherryneus, zoet en ‘notig’. Studentenhaver, met z’n gedroogd fruit (rozijnen, vijgen) en allerlei noten. Prikkelende munt, eucalyptus en gember. Fris. Hoestbollen. Geboende eik, en een mooie rokerigheid. Geen turfrook, eerder tabaksrook en de geur van sigarendoosjes. Tabaksbladeren. Enorm dat laatste. Erdoorheen wat bosvruchten (bramen, zwarte en rode bessen). Elegante en rijke neus. Ook in de mond is dit een elegante whisky, het droogt nooit uit. Daar zorgt het (weliswaar gedroogde) fruit, de chocolade en de bijenwas voor. Zilt (iets wat ik bij deze niet op de neus had) en munt komen daar bij, net als de onvermijdelijke eik en kruiden. Qua kruiden denk ik aan nootmuskaat, kaneel, peper en (veel) zoethout. Sterke kruidenthees. En ook hier bosvruchten na enige tijd. Ik vreesde dat ik dit op de smaak té droog zou vinden, maar dat is dus niet het geval. Pas op, dit is redelijk droog, maar nooit té. Nice. Middellange afdronk, mooi droog, op eik, noten, kruiden en zilt. Dit is één van de beste Glen Scotias 1992, van de velen die we de jongste jaren voorgeschoteld kregen. 87/100

Aberlour 1985, Thosop handwritten label

De tweede Thosop is dus een Aberlour 1985. Vrij zeldzaam, Aberlour 1985, ik ken enkel twee officiële en een koppel jonge SMWS’ers. Te koop aan 140 euro in de betere whiskyzaak. En in de mindere whiskyzaak zullen ze er waarschijnlijk ook wel zoiets voor vragen – als ze hem al hebben natuurlijk.

 

Aberlour 1985/2012, 45.1%, Thosop, handwritten label, 219 bottles
Lekkere romige neus, heerlijk old style. Belegen eik (oude kasten, oude planken vloer), zoete granen en heel wat fruit: perziken, ananas, kruisbessen en zelfs wat lychees. Warme cake, praliné en kandijsuiker. Smeuïge boter. Vol en prikkelend, tintelend op de tong. Voor die prikkelende smaak zorgen eik, kruiden en citrusfruit. Pompelmoes en mandarijn. Kandij en nougat geven het een zoete kant. Peper en nootmuskaat wat de kruiden betreft. De balans tussen het romige zoete en het prikkelende kruidige en fruitige is perfect. Lange, verwarmende afdronk met een tweestrijd tussen kruiden, pompelmoes en veel kandijsuiker. Lovely. 90/100

Cooley 1999, Thosop

Iets waar ik altijd reikhalzend naar uitkijk, is een nieuwe Thosop botteling. En deze maand zijn dat er twee, een Aberlour 1985 en deze Cooley 1999. Een beetje een vreemde eend in de bijt, want de eerste niet-Schotse whisky onder het Handwritten Label. En dan is het nog een erg jonge Ier. Tot ik ‘m proefde, toen leek het ineens niet meer dan logisch dat hij onder dit label z’n plaats heeft. Cooley kan immers zowel erg matige dingen produceren als af en toe prachtige. Denk maar aan sommige jonge Cooley’s gebotteld door Cadenhead.

 

Cooley 1999/2012, 53.3%, Thosop, Handwritten label, 179 bottles
Erg zachte en elegante neus met de perfecte hoeveelheid turf. Dat wil zeggen: je ruikt de turf, je hoeft er niet naar te zoeken, maar hij gaat helemaal niet domineren. Integendeel, de turf ondersteunt het geheel en maakt het extra complex, geeft het diepte. Wat het meest op de voorgrond treedt, is fruit. En dat kan ik altijd bijzonder appreciëren. Roze pompelmoes, mandarijn, ananas en meloen. Vanille. Bijenwas, nog zoiets dat alleen maar een meerwaarde is. En dan krijgt hij op de duur nog een farmy-kantje ook. Nog een punt erbij. Hooi, stallen, dat soort zaken dus. In de verre verte misschien zelfs wat mest (aandachtige lezers weten dat ook dat in tegenstelling tot wat het lijkt een pluspunt is). Geweldige neus. Complex, gelaagd, subtiel en elegant. Het goede nieuws is dat de smaak niet onderdoet. Zacht en romig, fruitig en kruidig, licht rokerig,en waxy. Roze pompelmoes, meloen en ananas wat het fruit betreft, gember, zoethout en peper wat de kruiden betreft. Een beetje zout en vanille vervolledigen. De turfrook is aanwezig, op dezelfde manier als in de geur, in perfecte hoeveelheden dus. Eik proef ik ook wel, maar net als de turf bescheiden, puur als meerwaarde. Lange, kruidige afdronk, met een beetje zilt en zachte turf. Belachelijke score voor twaalf jaar oude Cooley, ik weet het. Het is op mijn schaal echter niet anders. M’n fles is gereserveerd. 91/100

Clynelish 22y 1989, Thosop Handwritten Label

De recentste Thosop Handwritten botteling is een Clynelish. Het was natuurlijk gewoon een kwestie van tijd vooraleer The Whiskyman, alias Dominiek Bouckaert, een Clynelish zou selecteren om onder Luc Timmermans’ Thosop label gebotteld te worden. Het werd een 1989.
We beleven dezer dagen een golf van Clynelish 1989. Wil dat zeggen dat 1982 uitgeput is? Dat er nog veel 1989’ers gaan volgen? Of dat het hiertoe beperkt zal blijven? Dat er binnenkort een nieuwe vintage in grote getale op de markt gebracht zal worden? Ah, de wondere wereld van brokers en bottelaars… Ik proef ‘m naast de 1989 van Malts of Scotland, die al serieus in de (mijn) smaak viel. Voor een kleine 130 euro is hij de jouwe.

 

Clynelish 22y 1989/2012, 53.5%, Thosop Handwritten Label by The Whiskyman, bourbon barrel, 138 bottles
Ha, de Thosop moet op het eerste zicht (eerste inhalering eigenlijk) niet onderdoen, integendeel. Erg dikke, geconcentreerde en rijke neus. Warme cake, sappige eik (big time), bijenwas en vanille vallen op. Qua fruit noteer ik pompelmoes (de roze variant) en kruisbessen. Daarna zilt en zeewier (we lopen over het strand – Costa Brora) en zelfs lichte rook (we stoken een vuurtje op dat strand). Als je mijn notes van de MoS erbij haalt, lees je dat dit toch een ander profiel is. Minder weide (alhoewel nu ik op let toch ook een beetje grassig), meer zilt, ander fruit. Typischer Clynelish eigenlijk. Ook op de smaak. Romig en zoet: honing, vanille, kandijsuiker. Pompelmoes (hier de witte versie), bijenwas, kaarsvet, schoensmeer, de hele waxy zooi. Meer kruiden dan op de neus (de alcohol doet z’n werk). Vooral gember, en misschien ook wat nootmuskaat. Hooi. Mineralen naar het eind. En ook hier dat klein beetje rook. Lovely. Lange afdronk, waxy en zilt. Tja, de Malts of Scotland was geweldig lekker. Deze is beter. Duidelijk beter. 92/100

Caol Ila 1981, Thosop

Vandaag maak ik met veel plezier tijd voor de nieuwe Thopos Handwritten. Dit keer is het een Caol Ila 1981 geworden. Er verschijnt zeer veel onafhankelijke Caol Ila en deze stellen zelden teleur, ik veronderstel dat dit ook hier niet het geval zal zijn. Maar toch verwacht ik van een Thosop botteling nog nét een ietsje meer, dat deze Caol Ila dus nog beter is dan de grote massa lekkere Caol Ila.

 

Caol Ila 30y 1981/2011, 50.6%, Thosop Handwritten Label, by The Whiskyman, bourbon cask, 153 bottles
Wow, dit is alvast een prachtige neus! Een neus die ik kan samenvatten als zoete, fruitige turf gedrenkt in olie. Olijfolie, maar eigenlijk nog meer lijnzaadolie. Amandelolie ook, wat me dan naadloos bij marsepein brengt. De turf is discreet en clean, maar een weinig medicinaal. Het fruit waar ik aan denk is banaan, mandarijn en ananas. Ook het zee-karakter ontbreekt niet. Zilt en jodium. Een klein beetje teer. Ha, nu ook kokos. Een hint van rum. Complexe en ronduit schitterende neus. En het goede nieuws is dat de smaak niet moet onderdoen. Hier is de turf wel wat minder discreet. Licht medicinaal opnieuw, met ook hier het zilt. Ook de banaan ontbreekt niet. Groene thee noteer ik nog, net als kandijsuiker, ananas en amandelen. Zeste van sinaas. Prikkelend en levendig. Zeer, zeer goed. Old style Caol Ila, deze whisky kan perfect doorgaan voor een begin-jaren-zeventig distillaat. Lange afdronk, op mooie, zachte turfrook, zilt en pompelmoes. Knap! 92/100

Littlemill 1989, Thosop

Littlemill 1989, twee woorden die me doen watertanden. En als de heren Timmermans en Bouckaert er eentje gevonden hebben die ze goed genoeg achtten om onder Luc’s Thosop label te bottelen, moet ik m’n zakdoek nemen om het opkomend kwijl tegen te gaan.

 

Littlemill 22y 1989/2011, 55.4%, Thosop Handwritten label, distributed by The Whiskyman, refill sherry, 227 bottles
Zeer mooie, frisse, kruidige neus met doorheen de kruiden kruisbessen (big time), warme abrikozen (vers gebakken abrikozentaart) en perziken. Wat de kruiden betreft, denk ik aan kaneel, eucalyptus en vooral veel gember. Afrikaanse gemberdrank. Rozijnen ook. De neus is ook wat grassig, richting nat hooi… Mineralig ook. Geweldig lekker om ruiken in ieder geval. Stevig, vol mondgevoel. Krachtig op de tong met eerst kruiden (nootmuskaat en de gember opnieuw) en eik, dan gedroogd fruit en noten, en dan… tropisch fruit. Papaya, roze pompelmoes, mandarijn en coeur de boeuf. O ja, die smaak doet me enorm aan coeur de boeuf denken, en ik heb het dan voor alle duidelijkheid niet over de tomatenvariant, maar over het tropische fruit (wit vruchtvlees met zwarte pitten). Prachtig hoe dat fruit zich eerst gedeisd houdt om pas na enige tijd los te barsten. Lange, mooi bittere afdronk op kruiden, pompelmoes, coeur de boeuf en rozenbottel. Pfiew, dit is goed! 91/100
 

En het is nog niet gedaan met geweldige nieuwe bottelingen… er volgt deze week nog meer van dattum.

Glen Elgin 1984, Thosop Handwritten Label

Het staaltje dat ik nog had staan van de Glen Elgin 1991 Murray McDavid vormde eigenlijk niet meer dan de aanloop naar een andere Glen Elgin, nl. de nieuwe Thosop Handwritten Label.

 

Glen Elgin 1984/2011, 46.1%, Thosop Handwritten Label, selected by The Whiskyman, Bourbon Hogshead, 213 bottles
Deze Glen Elgin is toch een stuk beter dan de 1991 van Murray McDavid. Mooie ronde, olieachtige (lijnzaadolie) en grassige neus met een zoete toets en lichte rook van het hout. Het grassige vertaalt zich de geur van nat hooi, het geheel heeft zelfs iets licht farmy. Het zoete in honing, nougat en bananen. Bijenwas ook, geboend leder en mineralen. Rond dus en perfect gebalanceerd. Ook de smaak is rond en olieachtig, wat vettig. En mooi in lijn met de neus. Het natte hooi opnieuw, de bijenwas, het licht mineralige, het zoete (suikerspin), het zit allemaal ook hier. Een zeer aangename bitterheid in de vorm van eik, tuinkruiden en witte pompelmoes geeft het geheel wat extra karakter. Sinaas ook, meer fruit dan in de geur in ieder geval. Zoethout. Lekker! Best lange afdronk, kruidig en zesty (de schil van allerlei citrusfruit). Een Glen Elgin met een erg clean, natuurlijk profiel. Prikkelende, complexe en erg boeiende whisky. Knappe vatselectie. 89/100

Longmorn 1976, Thosop

Ha, een nieuwe Thosop Handwritten label! Altijd iets om naar uit te kijken. Thosop is het geesteskind van Luc Timmermans, die de bottelingen onder het handwritten label nog steeds zelf selecteert, maar sedert kort doet hij dat samen met Dominiek Bouckaert (The Whiskyman), die de whisky’s ook verdeelt. Hun recentste selectie is dus deze Longmorn 1976 op 134 flessen. 134 flessen die wel eens snel uitverkocht kunnen zijn.

 

Longmorn 35y 1976/2011, 53%, Thosop, Handwritten label, bourbon barrel, 134 bottles
O ja, even ruiken maakt duidelijk dat dit absoluut geen slechte vatselectie is… integendeel, zalig zoet en fruitig. Rijpe kruisbessen, peren, perzik, meloen, biscuit, meringue. Ik proefde deze een eerste maal naast een Longmorn 1975. Een erg lekkere 1975, ook erg fruitig en zoet, maar daar bleef het grotendeels bij. Deze gaat een stuk verder, hier komen nog wat extra lagen bij. Vooral de eik zorgt voor extra diepte en complexiteit, net als kruiden (gember, veel, maar ook nootmuskaat en kaneel), oude en stoffige meubels, romige melkchocolade, wat vanille en leder. Erg complex. Ook de smaak is dat. Net als op de neus is het het fruit dat eerst opvalt. Ik denk aan perzik, meloen en sinaas. Gebakken appels ook. Met bruine suiker. Tarte Tatin. Dan komt de eik erbij, die zorgt voor diepte maar gaat nooit overheersen. Kruiden vergezellen de eik, gevolgd door leder en iets licht waxy. Heerlijk! Rond en olieachtig mondgevoel. Lange, volle afdronk, fruitig en kruidig. Een top-Longmorn, een van de beste die ik al dronk. 92/100

Port Ellen 1982, Thosop

Vandaag een whisky die me meer dan een jaar terug in de tijd doet belanden. Meer bepaald naar mijn eerste stappen op Islay, vergezeld van enkele andere whiskyfreaks, een frisse zeebries, kippenvel en Port Ellen 1982. En niet de eerste de beste Port Ellen 1982. Toen scoorde ik ‘m 100, vandaag een iet of wat objectievere herneming.

 

Port Ellen 1982/2010, 56%, Thosop, handwritten Label, 150 bottles
Een zalige Port Ellen is dit toch wel hoor! Hij heeft niet dat scherpe, rubberige dat sommige Port Ellens kunnen hebben. Neen, deze is erg elegant en complex. Op de neus geeft dat fruit (ik denk aan peer en rabarber), zilt, rook, vanille, vers gemaaid gras, mineralen (natte stenen – flinty!) en eucalytus. Top! Op de smaak is het qua fruit eerder citrus, aangevuld met turf, zilt en kruiden (peper en zout). Gestoofd fruit na enige tijd… ja, een geweldige zoetigheid. Perfect drinkbaar op 56%. Lange, erg lange finish op de turf en het zilt. Puur genieten! Ook nu. 92/100

Tomintoul 1967, Thosop

Niet zo lang geleden proefde ik de Tomintoul 1967 van A.D. Rattray. Dat was een whisky die moest groeien, hij startte heel gedempt, zowel op de neus als op de smaak, maar met wat moeite doen en vooral tijd geven, bloeide hij open tot een wondermooie whisky. Vandaag proef ik de 1967 van Thosop, en aangezien ik nog wat over had van de Rattray heb ik meteen een mooie sparring partner.

 

Tomintoul 43y 1967/2010, 49.3%, Thosop, handwritten label, bourbon cask #5426, 112 bottles
Deze Thosop is in tegenstelling tot de Dewar Rattray meteen erg aromatisch, hier moet je niet zo veel moeite voor doen. Ook een bourbon cask maar het hout was hier actiever, zonder dat het z’n stempel op de whisky drukt. Veel fruit: ananas, rijpe sinaas, appels. Veel groene thee ook. Dan geroosterde noten. Karamel? Ja, een beetje. Butterscotch. Nootmuskaat, en dus de mooie, zachte eik. De smaak is zeker steviger dan die van de Rattray (logisch, 9% meer), met de eik die zich heel mooi vermengd met tonen van gebakken banaan, pompelmoes, karamel en kruiden. Hier echt veel nootmuskaat. Daarna ook wat peer. De eik zorgt voor een mooie bitterheid. Eerder lange, verwarmende en drogende afdronk op kruiden en sinaas. Erg lekkere whisky. Het is moeilijk kiezen tussen beide, het zijn twee verschillende profielen, je moet ze ook anders benaderen… maar beide zijn toppers, laat dat duidelijk zijn. 90/100

Glenfar… euh Speyside 1976 by Thosop

Neen, de naam Glenfarclas staat niet vermeld op de fles, maar als Luc Timmermans een niet nader genoemde Speysider bottelt, mag men ervan uit gaan dat het om Glenfarclas gaat. Hij bottelde deze onder z’n handwritten label, een label dat zo stilaan een stevige reputatie aan het opbouwen is.

 

Speyside 33y 1976 (Glenfarclas), 53%, Thosop 2010, Handwritten label
Schitterende smeuïge, romige en zoete neus op tonen van gekonfijt fruit, vanille, honing, siroop en pruimentaart. Confituren. Bijenwas. Daarna heb ik ook wat geroosterde vlees, geroosterd en gemarineerd eigenlijk. Gekruid vlees op de barbeque. Een beetje eucalyptus. Wat meloen. Subtiele en delicate neus. Het zoete en het fruitige zetten zich door op de smaak, maar moeten daar opboksen tegen het hout. Eik, noten, kastanjes, hars en veel kruiden. Nootmuskaat, en peper vooral. Doorheen deze ‘droogmakers’ priemt wat peer en meloen, groene thee en het (gemarineerde) vlees dat ik ook op de neus had. Naar het einde komt het fruit meer opzetten, very nice. Lange, kruidige afdronk met voldoende speelruimte voor het fruit. Erg lekkere whisky, waarbij de neus het absolute hoogtepunt is. 88/100

Macduff 1984, Thosop

Macduff 1984/2009, 54.9%, Thosop import, bourbon cask, 120 bottles – Speyside
Cleane neus met hout, vers gezaagd hout that is, bloesems, granen en honing. Evolueert richting hars en vernis. Zelfs wat nagellakverwijderaar. Zure groene appels. Mmm, mixed feelings bij deze neus. De smaak is vrij scherp op peper en Jägermeister (da’s lang geleden!). Toch effe water proberen. Ja, dat is beter, zachter vooral. In de neus komen de bloesems en de honing nog meer naar voor, in de smaak eucalyptus, kamille en andere planten. Een toefje zout. Middellange, kruidige afdronk. Geen makkelijke whisky, maar met water best genietbaar. 82/100