Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Sestante’

Mosstowie 18y, Sestante

Mosstowie, ik ken weinig mensen die er daar al veel van gedronken hebben. Ook hier is dat nog maar mijn tweede. Mosstowie is trouwens geen distilleerderij, het is de naam van de whisky die tussen 1964 en 1981 in twee ‘Lomond’ distilleerkolven werd geproduceerd op Miltonduff.

 

Mosstowie 18 YO, 64.8%, Sestante, Rare Highland MaltMosstowie 18y, 64.8%, Sestante +/- 1985, Rare Highland Malt, 75cl
De neus is erg scherp en clean. Alcoholisch (niet abnormaal natuurlijk), etherisch, kruidig (peper, gember), grassig (hooi, gedroogd gras) en granig. Dat laatste brengt me bij pils. En gist. Niet veel meer, echt aangenaam wordt het nooit. Ook niet met water toe te voegen. Het scherpe en alcoholische vermindert wel, maar de granen en het gras blijven overheersen. Deze whisky maakt ook het proeven niet echt gemakkelijk. Zonder water te scherp en alcoholisch, met water drinkbaarder maar niet echt lekker. Granen, kruiden, karton, gras, sterke thee… het geheel blijft ook met een stevige scheut water bitter en wat wrang. Lange afdronk, en dat is niet noodzakelijk positief. 74/100

Advertenties

Miltonduff 21y ‘Pluscarden Valley’

Miltonduff distillery ligt op het landgoed van de oude Pluscarden priorij, in de Pluscardenvallei (Glen of Pluscarden), ten zuiden van Elgin. Deze benedictijner priorij bezat een brouwerij en waarschijnlijk ook een distilleerderij, en dat reeds in de 13de eeuw. In die dagen (de Middeleeuwen dus) werden religieuze ordes immers beschouwd als houders van de geheimen van het distilleren.
Vandaag een oude Miltonduff, ergens in de jaren tachtig gebotteld voor Sestante.

 

Miltonduff 21 YO 'Pluscarden Valley', 43% G&M for SestanteMiltonduff 21y ‘Pluscarden Valley’, 43%, G&M for Sestante, 1980’s
Old style sherry op tonen van balsamico, geroosterde noten, rozijnen op rum, pruimen en dadels. Hoe langer hoe meer kruiden. Peterselie, munt en gember. Lichte tonen van boenwas en kaarsvet ook. Ondersteundende belegen eik. Erg mooi toch wel. De smaak ligt in het verlengde hiervan: kruiden (dezelfde als op de neus), noten, rozijnen, pruimencompot, bijenwas, balsamico. Naast het gedroogde fruit ook sinaas. Allemaal erg elegant en subtiel. Middellange, zijdezachte afdronk, waxy en licht kruidig. Een golden oldie. 87/100

Ardbeg 15y 1973, Sestante

Gisteren Old Pulteney, vandaag Old Ardbeg. Een 1973 van Sestante. Niet één van hun legendarische bottelingen op vatsterkte, wel een easy drinking versie op 43%. De ‘clear glass’, je hebt ook een groene fles 15y 1973/1988 op 43%.

 

Ardbeg 15y 1973/1988, 43%, Sestante, clear glass
Zachte neus met veel fruit en niet zo veel turf. Qua fruit denk ik aan verse pruimen, peren, ananas in blik. Kruidenthee ook (linde). Noten, natte wol, kalk en marsepein. Ook wat honing. Daarna zilt en jodium, lichtjes medicinaal. Gerookte heilbot. De smaak is licht en even zacht als de geur. De associaties lopen gelijk met deze van de geur: honing, gerookte vis, noten, zachte turf, marespein en fruit (ananas, peer). Gember en munt. Fris. Geen erg lange, frisse afdronk. Heerlijke oude Ardbeg, zalige drink-away whisky. 91/100

Glenburgie 22y 1966, Sestante

1966 moet toch wel het jaar zijn dat Glenburgie op z’n best was. Dit heb ik al kunnen merken bij de Glenburgie 1966/2005, 45%, G&M for La Maison du Whisky, cask 11693 en nog meer bij de Glenburgie 1966/1990, 61.2%, G&M Cask, cask 3405/6, 75cl. Maar ook de whisky die ik vandaag bespreek, dient zich veelbelovend aan. Deze botteling van Sestante is immers niet meer of niet minder dan een cultwhisky. Op veiligen zal je minstens 400 euro dienen te betalen.

 

Glenburgie 22y 1966/1988, 58%, G&M, Sestante import, exclusively for Enoteca Marchetti, cask 323, 75cl
Wow, wat een stevige neus! Vol, krachtig en expressief. Prachtige, geconcentreerde sherry op tonen van smeuïge karamel, chocolade, praliné, rozijnen, gebakken bananen, koffie, braambessen, bosbessen, geroosterde noten, belegen eik, boenwas, pollen, zilverpoets (licht old bottle), gember, kaneel,… in willekeurige volgorde en verre van volledig. Zo complex en zo geconcentreerd! Pfiew… wat een neus! Water toevoegen brengt munt en eucalyptus naar de voorgrond, net als een klein beetje rook. Het hoeft niet te verbazen dat ook het mondgevoel stevig en krachtig is, explosief bijna. Gedroogd fruit (pruimen en rozijnen), peren, chocolade, noten, koude koffie, karamel, peper, munt, kruidnagel. En dat alles op een bedje van mooie, sappige eik. Met water krijg je nog meer fruit, tropisch fruit zelfs. Ananas, meloen, papaya, banaan. All right! En ook nu dat beetje rook. Geen taninnes te bespeuren, te droog wordt het nooit. Erg lange, volle en verwarmende afdronk op kruiden, eik en dat fruit dat van geen wijken wil weten. Hier gaat het trouwens richting citrusfruit. Sublieme old school sherry, whatever ik daar ook mee bedoel. 94/100

Nog twee Glen Mhors

Ik had hier nog twee staaltjes staan van oude Glen Mhors. Weliswaar niet zo oud als de Charles MacKinlay van zaterdag, maar toch. Beide werden door Gordon & MacPhail gebotteld. Ik proefde ze gisteren naast elkaar.

 

Glen Mhor 13y 1974, 58.4%, G&M for Sestante, White label with green and gold letters, 75cl
De neus is clean, fris (zelfs na meer dan twintig jaar op fles), mineralig en grassig. Natte stenen, vers gemaaid gras, natte aarde. Leder ook en een klein beetje citrus. Water toevoegen accentueert het grassige nog meer, en voegt noten en groene thee toe. Eigenlijk helemaal niet slecht deze neus. Op de tong is deze whisky zonder water weinig toegankelijk, alcoholisch en scherp. Maar met water is hij erg genietbaar. Dan krijg je fruit, meer dan op de neus, noten en vooral veel kruiden. Peper, gember, en hoe langer hoe meer tuinkruiden. Dille, rozemarijn, tijm… Heel lichte rook ook. De afdronk is lang, zeer lang zelfs, licht drogend en vooral erg kruidig. Bijzondere whisky, en zeker met water ook best lekker. 86/100
 
 

Glen Mhor 15y, 40%, Gordon & MacPhail +/- 1985, 75cl
Erg donker van kleur, dat wordt een sherrymonstertje. En inderdaad, veel eik op de neus, maar met genoeg zoete toetsen erdoorheen. Zelfs wat tropisch fruit, heel licht weliswaar. Ook wat hars en granen. En redelijk wat kruiden. Peterselie, kervel, dille. In de verte wat tabak. De smaak is voor z’n alcoholpercentage best krachtig en eerder droog. Toch ook wat zoet (karamel, maar ook wat vanille), fruitig (banaan) en kruidig. Verwarmende afdronk, stevig en droog. Niet echt complex en misschien wat te droog op de tong, maar voor de rest niets mis mee. 83/100

Ardbeg 21y 1974, Sestante

Nog eens een Ardbeg 1974? Why not, een mens kan immers nooit teveel Ardbeg 1974 proeven. Het wordt een botteling uit 1996 door het Italiaanse Sestante.

 

Ardbeg 21y 1974/1996, 40%, Sestante
Zachte, smeuïge en fruitige turf, hét kenmerk van Ardbeg uit deze periode. Ik denk aan mandarijn en citroensnoepjes, vermengd met turf en wat coastal tonen zoals zilt en zeewier. Marsepein en gebak geven de neus een zoete toets. Een beetje bijenwas niet te vergeten, wat altijd een mooie meerwaarde is. Erg lekkere neus. Hopelijk kan de smaak dit niveau aanhouden. Het mondgevoel is alvast romig en zacht. Erg zacht. Mmm, misschien wel wat té zacht, hij mist hier toch wat kracht. Turfrook, bijenwas, amandelspijs (om niet opnieuw marsepein te schrijven), maar minder fruit dan op de neus (juist een beetje citrus). Weinig complexe en ook niet al te lange afdronk op turf en noten, wat drogend. Op de smaak een beetje een tegenvaller, maar meer dan aangenaam om ruiken. 85/100

Een oude Pittyvaich

Pittyvaich, hebben we die hier al gehad? O ja, een 1974 Kingsbury die ik heerlijk vond (91/100). Eens zien of deze van Cadenhead voor Bar Metro in Milaan de vergelijking kan doorstaan…

 

Pittyvaich 1977, 56.6%, Cadenhead for Bar Metro di Giorgio D’Ambrosio, Milano, Sestante Import, +/-1990, 75cl
Wat ranzige neus op boter en kaas (kaas die al lang terug in de koelkast had moeten liggen), gedroogd gras en een heel klein beetje (groen) fruit. Granny Smith? Voor de rest wordt de geur gedomineerd door de alcohol. Water toevoegen maakt het geheel niet veel beter. Ook de smaak is niet om over naar huis te schrijven. Erg grassig en alcoholisch zonder water, met wat kruiden (munt, gember) en dezelfde zure appels van op de neus. Onrijpe bananen. Water toevoegen maakt het geheel toegankelijker maar daarom nog niet lekkerder. Eerder lange afdronk, een beetje zoet maar ook licht wrang. Minder slecht met een beetje water maar op geen enkel moment lekker. 74/100

Clynelish 24y 1965, Cadenhead

Tijd voor een streepje cult. Pre-Brora Clynelish ís cult. Ik bedoel dus Clynelish gestookt in de distilleerderij die later Brora zou gaan heten. In 1969 verhuisde de productie van Clynelish immers naar ‘Clynelish 2’. Het oorspronkelijke ‘Clynelish 1’ werd snel omgedoopt in Brora en Clynelish 2 werd weer gewoon Clynelish, maar dat verhaal hebben we hier al gehad. Het verhaal van de 24-jarige Clynelish 1965 die Cadenhead voor Sestante bottelde nog niet.

 

Clynelish 24y 1965/1989, 49.4%, William Cadenhead, Sestante import, Ainslie & Heilbron, 75 cl
Djééé, wat een neus! Schitterende oude, waxy sherry vermengd met subtiel fruit. Met oude en waxy sherry bedoel ik de geur van oud en geboend leder en dito meubelen. Een antiekshop, enorm. Het subtiele fruit vertaalt zich in rozijnen op rum, gekonfijte sinaas en gebakken banaan. Nee, geflambeerde banaan. Andere sherrytonen zoals koffie, karamel en tabak ook. Een zachte, bitterzoete kruidigheid. Zoethout, en nog een pak andere kruiden waar ik nu geen zin heb om naar te zoeken. Fenomenaal lekkere neus. Ho wacht, turf. Natuurlijk, nog wat turf om het helemaal perfect te maken, dat zou ik nog vergeten. De smaak is even goed. Ik bedoel even subliem. Stevig mondgevoel, zoet met een zalige bitterheid erdoorheen. Een kruidige, nooit drogende bitterheid. En even waxy als de neus. En dezelfde zalige zachte turf. En de zachte karamel. En het geweldige fruit. En… en… Man, dit is goed! Lange afdronk in het verlengde van de smaak (nogal lekker dus). Whisky zoals alle whisky zou moeten zijn. 95/100
 

Bedankt Dominiek! En ik weet niet waarom, maar ik heb bij het drinken van deze whisky nogal spontaan naar de muziek van Richard Thompson gegrepen.

Bowmore 18y 1971, Sestante

De volgende ‘feest’ sample is een Bowmore 1971 van Sestante. Er is heel wat Bowmore 1971 gebotteld voor Sestante (meestal door Gordon & MacPhail), van midden tot eind jaren tachtig. Sommige op drinksterkte, andere op vatsterkte. Ik proef vandaag één van de vele 18-jarigen, deze op 57.3%.

 

Bowmore 18y 1971, 57.3%, G&M for Sestante
Ja ja, tropisch fruit op een bedje zachte turf… I like. Passievrucht, mango, banaan. Wat hout en de bijhorende kruiden erdoorheen. Jodium ook en zilt, het coastal karakter van Bowmore dus. Voor z’n alcoholpercentage vlot drinkbaar, niet geweldig complex maar wel geweldig lekker. De zachte zoete turf, het fruit (minder dan op de neus), de kruiden, het zilt, het zilt, ik heb het ook hier. Fruitige en zoete afdronk met de zachte turf die lang blijft hangen. Een beauty! 92/100

Port Ellen 19y 1970 for Gallo

Hebben we deze al niet gehad? Nope, dat was er ééntje die er heel goed op trekt, ééntje waarvan een fles me onlangs op een haar na ontglipte. Ook een Port Ellen 1970, ook 19 jaar oud, ook een Gordon & MacPhail botteling geïmporteerd door Sestante, maar deze werd gebotteld voor Gallo, ook voor de Italiaanse markt dus. The lucky bastards.

 

Port Ellen 19y 1970/1989, 40%, Sestante import for Gallo, 75cl
Versneden tot 40%, maar toch een ‘sterke’ Port Ellen, complex en erg verfijnd. Neus van vanille, karamel, boter. Crème brûlée. Turf, maar minder dan verwacht. Zilt en peper. Wel prominente turf in de smaak. Wat zoetigs ook (honing?) en citrus fruit. Krachtig voor z’n alcoholpercentage. Mooie rook. Lange ziltige afdronk. Gebotteld op een 10% meer had ie misschien (maar dat is natuurlijk niet zeker) meer gehaald. Haalde die andere geen 95 op 40%? Inderdaad, maar die is buiten categorie. Naast het bovenstaande heeft die nog – en vooral – een succulente fruitigheid. Nu ja, je leest het daar. 91/100

Tomatin 15y, maal twee

Vandaag twee vijftienjarige Tomatins, de meest recente die ik twee weken geleden proefde en een oude, gebotteld midden jaren tachtig door Sestante, die ik vandaag proef. Twee extremen eigenlijk.

 
Tomatin 15y, 43%, OB 2009
De neus start zoet, mierzoet. Turkish delight, honing en zoethout. Ananas ook, gras en veel granen. Havermout, boekweit, dat soort granigheid. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht, maar dan komt het. De neus krijgt na enige tijd een wel erg vieze twist. Nat karton? Mmm, eerder iets zurigs. Zweet. Ja, zweet, dat is het. En niet je eigen zweet, maar dat van een ander. Yekkie inderdaad. Op de smaak is hij bitter en niet geweldig lekker. Wat ik er kan uithalen is veel graan, wat nootmuskaat, vanille en sinaas, maar ik moet er moeite voor doen. De afdronk is middellang en droog met bittere tonen. 84 op Whiskyfun? Mmm, toch heel wat minder op Onversneden. 69/100
 
Tomatin 15y, 59.2%, Sestante, bottled +/- 1985, 75 cl
Woow, dit is in geen jaren te vergelijken met de vorige… wat een schitterende Tomatin! Zacht, zoet en vooral zeer fruitig. Tropical! Wat nog allemaal? Laat me het kort houden en hier gewoon van genieten. Honing, crême brûlée, zoethout en een perfecte hoeveelheid hout, mooi er doorheen verweven. Daar moeten jullie het maar mee doen. 91/100

Verjaardagsdram

Buiten een after-dinner Cragganmore heb ik m’n 40e verjaardag voorbij laten gaan zonder een deftige verjaardagsdram. ’t Is dat ik die dag niets binnen handbereik had, het was anders niet waar geweest. Laat me dit vandaag goedmaken met een Port Ellen uit m’n geboortejaar, een Port Ellen die best wel als ‘deftig’ kan doorgaan.

 

Port Ellen 19y 1970/1989, 40%, Sestante import, Parma, 75cl – Islay
Woensdag gedronken bij Mara, rest van de fles (een zestal centiliter) zonder twijfelen aangeschaft en mee naar huis genomen. Djééé man, er is echt niet veel lekkerders dan Port Ellen van eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Deze Sestante bewijst dit eens te meer. Neus: fantastisch! Sappig fruit. Peer op het toppunt van z’n rijpheid, mango, perzik. Boter, romige vanillepudding, crème brûlée. Zachte zoete turf op de achtergrond. Na enige tijd komt er een beetje zilt en een vleugje peper door. Oesters. Héél subtiel allemaal. Smaak: idem dito. Complex en o zo verfijnd, de alcohol is amper te proeven. Wel veel fruit (citrus – witte pompelmoes vooral), honing, amandel, peper en turf. De turf prominenter dan op de neus. Lange filmende afdronk met het fruit, de turf en het zilt die strijden om de aandacht. OK, misschien was ie beter niet versneden, 45 à 50% had ‘m wat meer pit gegeven, maar de ‘sterkte’ van deze whisky ligt juist in het succulente mouth-watering zacht-zoete karakter ervan. Je hebt echt niet het idee iets op – toch nog – 40% alcohol te drinken. Het kapt binnen als (goddelijk) fruitsap. Dit is genieten in overdrive. 95/100