Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Islay’

28 nov

4 Reacties

Bunnahabhain 35y 1976, The Whisky Mercenary

Laat ons maar meteen de derde en laatste botteling van The Whisky Mercenary (leuk label trouwens) in de ether gooien. Ik proefde ze alle drie naast elkaar en hield het beste voor het laatste. Een Bunnahabhain 1975, waar je een zeer correcte 145 euro voor dient neer te tellen.

 

Bunnahabhain 35y 1976/2012, 48.8%, The Whisky Mercenary, 80 bottles
Heerlijke neus op een geweldige combinatie van kruiden en banaan. Frisse kruiden zoals munt en tijm, maar ook peterselie. Doet me in zeker opzicht wat aan oude high-end rum denken. Very high-end. Maar dit biedt nog wat meer. Rozijnen (op rum, welja), opgelegde peren, rijpe kruisbessen, maar dus vooral banaan wat het fruitcompartiment betreft. Noten, met een nadruk op amandelen. Amandelspijs, marsepein. Boter. Gezouten boter. Zachte eik en een erg lekkere grassigheid die voor diepgang zorgt. Complex, diep en rijk. Ook de smaak is dat. Een smaak die prikkelend start op zilt, peper en zoethout, gevolgd door het fruit, zoals daar zijn: sinaas, banaan en pompelmoes. Onderliggende eik en okkernoten. En hooi. Mooi droog. Groene thee ook. Balsamico? Een beetje. Lange afdronk, bitterzoet op tonen van drop, eik en – wat had je gedacht – banaan. Is dit een sherryvat? Waarschijnlijk, alhoewel de kleur dat helemaal niet verraadt. Zo ja, geen actief vat in ieder geval. Fino? Dat zou wel eens kunnen. 145 euro? Voor 35-jaar oude whisky? Voor 35-jaar oude whisky van dit niveau? All right! Ik hoop dat Jürgen beseft dat hij de lat voor zichzelf wel erg hoog heeft gelegd met zijn eerste bottelingen. Nu ja, wij klagen niet. 91/100

21 nov

2 Reacties

Bowmore 12y 2000, The Whisky Mercenary

Er wordt de laatste tijd serieus wat afgebotteld in België. Lange tijd was The Nectar de enige noemenwaardige naam in het landschap, maar de jongste jaren zijn daar enkele bottelaars bijgekomen. Ik denk in de eerste plaats aan Thosop, Asta Morris en The Whiskyman, maar ook kleinere spelers zoals Lords of the Drams en nu ook The Whisky Mercenary. De mercenary of huurling in kwestie is Jürgen Vromans, al jarenlang een gevestigde naam in de Belgische whiskywereld en tegen het lijf te lopen op zowat elk whiskyfestival of tasting in de regio. Jürgen brengt meteen drie whisky’s op de markt, een Clynelish 1997, een Bunnahabhain 1976 en deze Bowmore 2000. Voorwaar een aanlokkelijk trio. De Bowmore kost je 60 euro.

 

Bowmore 12y 2000/2012, 46%, The Whisky Mercenary, 42 bottles
Ja ja, dit zit snor (met alle sympathie voor Movember), het eerste wat mij opvalt is zoet fruit, eerder nog dan de turfrook en het zilt, twee zaken waar je bij jonge Bowmore moeilijk omheen kunt. De associaties van de zee, met naast het zilt ook zeewier en oesters, en de zachte turfrook, worden mooi in bedwang gehouden door tonen van zoete rode appels, ananas in blik, banaan en zelfs wat lycheesap. Vrij zoet, naast het zoete fruit heb ik ook kandijsuiker, marsepein, vanille en gekonfijte gember (prikkelend zoet). Gezouten boter, leder en onderliggend een subtiele maar absoluut welgekomen mineraleit. Behoorlijk complex voor z’n leeftijd. All good. Zacht en romig op de tong. Iets meer turfrook dan op de neus, zoals wel vaker, maar het is toch weer het fruit dat met de pluimen gaat lopen. Perziken en de ananas en lychee die ik ook al in de neus had. Een stevige hoeveelheid zilt, en ook wat vanille, kandij en kruiden. Hoe langer hoe meer kruiden. Gember en zoethout. Zwarte olijven? Ik denk het. Middellange afdronk, zilt, rokerig en fruitig. Aangezien deze whisky op drinksterkte is gebotteld, doe ik hier geen water bij, iets waar ik ook absoluut geen behoefte aan heb. Op veel vlakken vind ik dit allemaal perfect. Compleet mijn profiel, turfrook als toegevoegde waarde. Prijs/kwaliteit een echter topper. 89/100

17 nov

Bruichladdich 28y 1968, Signatory Vintage

Die Signatory Vintage ‘dumpy’ flessen, daar zitten toch wel pareltjes bij. Zeker bij de eerste bottelingen, deze van vóór 1995. Vandaag een botteling van 1996, een Bruichladdich 1968. Signatory heeft heel wat Bruichladdich 1968 op de markt gebracht, de éne al beter dan de andere.

 

Bruichladdich 28y 1968/1996, 49.6%, Signatory Vintage, dumpy, cask 2120, 382 bottles
Frisse, fruitige neus. Meloen, lychee en perzik. Honing en Canada Dry (Ginger Ale) zorgen voor de zoete toets, kaneel, anijs en gember (zie ook de Canada Dry) voor een pittige. Gedroogd gras en mos vervolledigen. Stevig mondgevoel, complexe smaak. Vanille, meloen, lychee en groene appels, met onderliggende eik en kruiden. Peper, kaneel, nootmuskaat. Licht zilt. Lange afdronk op gekookt fruit en kruiden. Die kruiden drogen het geheel wel wat uit. Maar buiten dat bittere naar het einde toe vind ik dit een zeer aangename en elegante whisky. 89/100

8 nov

Octomore 5y ‘Comus’

We keren even terug naar Octomore. Na de 4.1. die ik best te pruimen vond, proef ik nu de 4.2, ook op astronomisch turfgehalte (167 ppm – let wel, dat gaat dan altijd over hoe zwaar de malt geturfd is, dat zegt uiteindelijk weinig over het turfgehalte van de whisky zelf). Deze is echter gefinisht op Chateau d’Yquemvaten. De naam van deze botteling verwijst naar Comus, de zoon van Bacchus, die we natuurlijk wel allemaal kennen.

 

Octomore 5y 04.2 ‘Comus’, 61%, OB 2012, 18000 bottles, chateau d’Yquem finish
Ook bij deze valt de turfrook wel mee. Hij is er – natuurlijk – maar hij is niet zo overweldigend dan je wel zou denken. Deze whisky is ook fruitig en zoet, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Wat het fruit betreft, denk ik aan perzik en abrikoos, peren en rode appels. Qua zoete tonen noteer ik cake, honing en nougat. Maar daar stopt het niet bij. Ik heb ook leder, hooi en een beetje bijenwas. Zilt ook nog. En peper. En een klein beetje hars. Erg lekker vind ik dit. Stevig en olieachtig mondgevoel, de smaak verweeft perfect de zilte en rokerige aroma’s van de whisky met de zoete en fruitige aroma’s van de Sauternes. Turfrook, teer, zilt en zeewier aan de éne kant, abrikozen, perziken, druiven en meloen aan de andere. Leder, hooi en noten vullen aan. Lange afdronk, rokerig en zoet. Lekkerder nog dan z’n voorgangers. De finish op Chateau d’Yquem heeft hier blijkbaar een erg positief effect gehad, het voegt een heerlijke complexiteit toe. 89/100

7 nov

Caol Ila 23y 1984 for The Finest Notes

Ik ben een tijdje geleden via-via in het bezit gekomen van een sample van de eerste clubbotteling voor The Finest Notes, de whiskyclub met uitvalsbasis Zolder. Het betreft een Caol Ila 1984, gebotteld ter ere van hun 5 jarige bestaan.

 

Caol Ila 23y 1984/2008, 52.7%, Duncan Taylor for The Finest Notes, 65 bottles
In de neus zachte zoete turf, fruit (appel, citroenschil, confituur van appelsienen), zilt, zeewier, oesters (de zee dus) en kruiden (kruidnagel, zoethout). Lekker. Een klein beetje eucalyptus ook. En lichte mineralen. Zelfs een licht farmy kantje valt te ontwaren. Het mondgevoel is zacht en romig. In de smaak turf, meer dan in de geur, vanille, zilt en citrus. Allerlei zeevruchten, besprenkeld met citroen. Na enige tijd ook ananas en rode appels. En de zoethout die ik ook op de neus had, hier aangevuld met kaneel. Hoog drinkbaarheidsgehalte. Lange zoete afdronk op turfrook, vanille, zilt en een toefje peper. Een zeer geslaagde selectie van de mannen van The Finest Notes. 89/100

24 okt

1 reactie

Lg1

Je kent ze wel, die kleine halve-liter flesjes met daarop wat een chemisch symbool lijkt. Je hoeft er echter niet de tabel van Mendeljev bij te halen, een kaart van Islay volstaat. Speciality Drinks, het vehikel achter The Whisky Exchange, bottelt immers op regelmatige basis Islay whisky’s onder dit ‘Elements of Islay’ label, telkens zonder enige leeftijdsaanduiding. Lg1 was de eerste Lagavulin onder dit label.

 

Lagavulin ‘Lg1’, 56.8%, Speciality Drinks (TWE) 2009, Elements of Islay, 50cl
Zoet, dat is wat opvalt aan deze neus. Niet mierzoet, maar wel tonen van vanille, honing en cake. Dat zoete wordt evenwel snel gevolgd door zilte aroma’s. De zee met z’n (gerookte) vissen en oesters. Turf en teer (of course). Rubber. Geroosterde noten en natte aarde. En een licht farmy kantje. Mooi. Fruit? Ja, maar niet veel. Wat ananas. De smaak is erg stevig en rond. Turf en zilt treden eerst op de voorgrond. En hoe! Daarna granen en kruiden zoals zoethout, peper en gember. En vervolgens het zoete (vanille, honing) en het fruit. Meer fruit dan ik in de geur had: perzik, mango, ananas en rijpe kruisbessen. Onderliggend opnieuw de natte aarde. Het mondgevoel is prikkelend en zelfs wat springerig, het tegendeel van rond. Laat zich moeilijk temmen. De jonge leeftijd ongetwijfeld. De afdronk is machtig lang. Rokerig, zoet en kruidig. Ik vind dit ondanks de ongetwijfeld jonge leeftijd erg lekker, vooral dankzij het wat onverwachte fruit op de smaak. 89/100

17 okt

1 reactie

Caol Ila 1979, Taste Still

Taste Still was een label van M&H (Mario & Hubert) dat midden jaren 2000 een reeks – meestal schitterende – whisky’s op de markt bracht. Zo ook deze Caol Ila 1979.

 

Caol Ila 1979/2006, 57.4%, Taste Still, cask #2796, 227 bottles
Ja ja, weer die old-style Caol Ila geur, I just love it. Ik heb het dus over die zoete, olieachtige turf. Olijfolie, lijnzaadolie aan de éne kant, zoete medicinale turf aan de andere. Dat zoete wordt gevormd door bananen, honing en marsepein. Een mooie waxyness ook. Kaarsvet. En een groeiende mineraliteit. Natte gazon. Een beetje kruiden. Ik vind het weer super. Krachtig en mondvullend, prikkelend op de tong. Meer kruiden (peper, nootmuskaat, zoethout), turf, daarna gevolgd door het fruit. Banaan (nog wat groen hier, minder zoet) en rode appels. Zilt. Best wat eik en okkernoten, wat het samen met de kruiden en de groene banaan wat droog maakt. Lange afdronk, rokerig, zilt en zoet. Op basis van de neus had ik ‘m nog een puntje meer gescoord, op de smaak neigt de balans net iets te veel naar het droge. Maar dit is en blijft heerlijke whisky. 90/100

14 okt

Laphroaig 19.0

Deze Laphroaig 19.0 is een zéér zeldzame, zéér gezochte en ondertussen dan ook zéér dure botteling. Hij werd gebotteld ter gelegenheid van het 190-jarig bestaan van de distilleerderij en de 175 flessen werden verloot onder de (massale) geïnteresseerden. Reken maar op een kleine duizend euro, als je al ergens een fles tegenkomt.

 

Laphroaig ’19.0’, 54.9%, bottled 2005 for the 190th anniversary, cask 5386, 175 bottles
Maar dus niet alleen de zeldzaamheid, ook de kwaliteit van de whisky verantwoordt in zekere zin de hoge prijs (alhoewel). Hij biedt in ieder geval het beste van Laphroaig, erg geconcentreerd, erg expressief en alles in een perfecte balans. Zoete turf, vanille, citroentaart, medicinale toetsen, zilt, zoethout… eigenlijk zegt dit niet veel, het zijn grotendeels klassieke Laphroaig elementen. Je moet het proeven, het is alles wat je verwacht maar dan in de overtreffende trap. En aangevuld met een geweldige ‘farmy’ kantje. En die afdronk, die blijft maar duren. Ik prijs mezelf ongelooflijk gelukkig dat ik hier een (klein) sampletje van heb kunnen bekomen, ik ga hier dan ook niet veel meer woorden aan vuil maken en met volle teugen genieten van deze laatste centiliter. 93/100

Wat een topweek was me dat… moet ik vaker doen.

8 okt

2 Reacties

Octomore 5y 04.1/167

Octomore of het turfmonster. De neiging van producenten naar extremen, het is niet helemaal nieuw natuurlijk. En dan hebben we het nu even niet over sommige extreme prijzen, maar in dit concreet geval over extreem geturfde whisky’s. Ardbeg deed het met z’n Supernova, Bruichladdich met z’n Octomores: zoals hier al zijn gepasseerd, de 01.1 op 131 p.p.m. en de 03.1 op 156 p.p.m.. Ik had een voorkeur voor deze laatsten, omdat ze toch heel wat meer boden dan enkel turf. Vandaag breien we daar een vervolg aan met de 04.1, deze keer op 167 p.p.m.. The only way is up.

 

Octomore 5y 04.1/167, 62.5%, OB 2011, 15000 bottles
Natuurlijk valt de turf op, maar net zoals bij z’n voorgangers blijft het daar niet toe beperkt. Ook deze is erg zoet (harde aardbeiensnoepjes, suikerspin, vanille), maar ook – en niet geheel onlogisch – alcoholisch en peperig. Scherp dus. De schil van citroen en limoen. Een beetje zilt ook (richting gerookte vis, gezouten boter ook), vers gemaaid gras en groene appels. Krachtig en olieachtig mondgevoel met associaties van peper (de alcohol), zoethout, vanille, citroen, zilt, gras, snoepgoed en natuurlijk turfrook. En die rook is hier dominanter dan in de geur. Oesters ook. En rubber, iets wat ook niet onverwacht om de hoek komt kijken. Iets van rabarber (de rauwe variant). Water maakt het geheel assiger. Geen water toevoegen is dus de boodschap (maar dan heb je met één dram wel genoeg). De turfrook en het alcoholpercentage zorgen natuurlijk voor een lange afdronk, die rokerig, kruidig en zoet is. Het is duidelijk dat de distillatie het turfgehalte van de mout serieus heeft getemperd. En dat is wat mij betreft goed nieuws. Best lekker dus, ook deze. 85/100

22 sep

Ardbeg 15y 1973, Sestante

Gisteren Old Pulteney, vandaag Old Ardbeg. Een 1973 van Sestante. Niet één van hun legendarische bottelingen op vatsterkte, wel een easy drinking versie op 43%. De ‘clear glass’, je hebt ook een groene fles 15y 1973/1988 op 43%.

 

Ardbeg 15y 1973/1988, 43%, Sestante, clear glass
Zachte neus met veel fruit en niet zo veel turf. Qua fruit denk ik aan verse pruimen, peren, ananas in blik. Kruidenthee ook (linde). Noten, natte wol, kalk en marsepein. Ook wat honing. Daarna zilt en jodium, lichtjes medicinaal. Gerookte heilbot. De smaak is licht en even zacht als de geur. De associaties lopen gelijk met deze van de geur: honing, gerookte vis, noten, zachte turf, marespein en fruit (ananas, peer). Gember en munt. Fris. Geen erg lange, frisse afdronk. Heerlijke oude Ardbeg, zalige drink-away whisky. 91/100

14 sep

Bunnahabhain 21y 1990, Archives

De voorlaatste in het rijtje van de vierde Archives release is een Bunnahabhain 1990. Hij kost je 85 euro. Dan staat er ook nog een Macduff te wachten.

 

Bunnahabhain 21y 1990/2012, 52.3%, Archives, Whiskybase, ‘Fresh Sherry’ cask #14, 62 bottles
Frisse en zoete sherryneus. Voor het frisse zorgen munt, anijs en zilt, voor het zoete chocolade (donkere), praliné, warme confituur (aardbeien, krieken) en pruimen. Aarde, tabak, wat balsamico, een klein beetje rubber, gevolgd door een nog kleiner beetje sulfer. Pas op, dat laatste zit goed verstopt, het stoort amper. De smaak is erg krachtig, dik en mondvullend. In willekeurige volgorde: gedroogde vijgen, de schil van appelsienen, zwarte bessen, gember, zoethout, zoute drop, hoestsiroop, tabak. En helemaal geen spoor van sulfer meer. Het geheel droogt wel wat uit. Eik, de drop en de vermelde kruiden zijn verantwoordelijk. Ha, Ricola! Best lange afdronk, verwarmend en drogend. Sterke groene thee, gember en eik. Op de smaak wat té droog voor mijn smaakpapillen. 81/100

9 sep

1 reactie

Airigh Nam Beist revisited

Net nog eens de Ardbeg ‘Airigh Nam Beist’ 1990 (46%, OB 2006) geproefd. Wat een geweldige whisky is dat toch. Complex, perfect gebalanceerd en vooral fantastisch lekker. Ik had die op 90 punten staan. Ik doe er een puntje bij. Gewoon omdat ie het verdient.

27 aug

Caol Ila 1982, Archives

De jongens van Whiskybase gaan hard, zeer hard. We hebben net de derde release achter de rug of hier is de vierde al. Zeven nieuwe bottelingen waarin een North British 1962 het meest opvalt. Ik begin echter gericht met een whisky waarvan ik kan vermoeden dat hij me in vervoering brengt, een Caol Ila 1982. Kost 135 euro.

 

Caol Ila 1982/2012, 51.2%, Archives, Whiskybase, Bourbon Hogshead #758, 207 bottles
Prachtige, elegante neus. En complex. Waar begin ik? Met het ‘coastal’ karakter misschien (zilt, jodium). Of met de zachte, zoete turf. Of waarom niet met het fruit? Ik bedoel dan de sinaas en de geflambeerde banaan. Het zoets, meer bepaald de vanille en de nougat, ook daar kan ik mee starten. Met de kruiden trouwens ook (zoethout bv.). Of zelfs met de lichte mineraliteit. Tja, waar beginnen? Ik zou ook eerst kunnen vermelden dat hij erg fris overkomt. Weet je wat, laat maar vallen, ik ga meteen over naar de smaak. Die is zacht en romig, op perfecte drinksterkte. En al even complex als de geur. Het zilt en de turf komen iets meer naar voor. Wat eik en kruiden (naast het zoethout van op de neus ook wat kaneel en gember), maar absoluut niet veel echter, dit is geen al te actief vat geweest en dat is hier zeker een pluspunt. Het zoete fruit blijft om de aandacht roepen. Knap! De afdronk is lang, op zilt, fruit en zachtjes wegdeemsterende turf. Knap. Of had ik dat al vermeld? 91/100

14 aug

Caol Ila 19y 1993, Malts of Scotland

Malts of Scotland heeft al een aantal oude Caol Ila’s gebotteld, een 1979, een 1980 en een 1981. In de nieuwe batch zit een jongere, een 1993. Net als de Port Charlotte een sherry hogshead. Te koop voor 95 euro.

 

Caol Ila 19y 1993/2012, 56.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12037, 225 bottles
Zachte en complexe neus. Turf, ja, maar niet dominant, genoeg fruit en zachte karamel. Het fruit is wit: peren en appel. Vers geperst appelsap. Misschien ook wat ananas, zonder echter de tropische toer op te gaan. Onderliggend enkele zee-elementen zoals jodium, zeewier en een beetje zilt. Licht mineralig ook wel (de natte stenen). Kaarsvet heb ik nog, net als wat zoetere zaken zoals praliné en warme cake. Redelijk complex. Aangenaam romig in de mond, met meer turfrook dan op de neus. Ook het zilt is prominenter aanwezig. En het fruit is anders, eerder de gedroogde variant: rozijnen, pruimen, vijgen. Bijenwas in de verte. Middellange afdronk, zoet en rokerig met een mooie lichte bitterheid. 87/100

13 aug

Port Charlotte 10y 2002, Malts of Scotland

Nu de zomervakantie stilaan naar z’n einde loopt, mogen we ons weer warm maken voor nieuwe bottelingen, zo ook voor een zevental van Malts of Scotland, een bottelaar die er vooralsnog een stevig tempo in weet te houden. En naar het schijnt hebben ze daar in Paderborn nog genoeg vaten liggen om dit een hele tijd vol te houden. Een eerste die ik bespreek, is een Port Charlotte 2002. Kost je 85 euro.

 

Port Charlotte 10y 2002/2012, 63.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS12034, 265 bottles
Weer zo’n Port Charlotte bom, deze keer gerijpt op sherryvat. De neus is zoals verwacht krachtig en intens. De aroma’s die het hardst om de aandacht roepen (zeg maar schreeuwen) zijn zoete turfrook, sinaas en zilt. Leder en marsepein volgen, warme aarbeienconfituur vervolledigt. Gember en zoethout komen naar het einde toe ook nog meespelen. Een turfexplosie in de mond, of wat had je gedacht. Alhoewel die turf dus groots is, laat hij toch ruimte voor karamel, boter, zilt, gember, peper, rijpe sinaas en donkere chocolade (zonder te bitter te worden). En leder niet te vergeten. Toch ook maar wat water geprobeerd, wat het geheel logischerwijze minder scherp maakt, maar ook zoeter. En de turfrook gaat met nog wat extra water serieus assig worden. Dus best ook weer niet te veel water toevoegen. De afdronk is bijzonder lang, verwarmend, op zilte, rokerige en zoete tonen. Een beest van een whisky, wat jong, wat ruw (minder rond dan bij een aantal vorige bottelingen), maar zoals wel vaker bij jonge PC toch weer lekker. 86/100

9 aug

Caol Ila 28y 1983, Silver Seal

Vandaag nog één van de recente Silver Seal bottelingen, meer bepaald een Caol Ila 1983. Hij kost je een 150 euro. Benieuwd of hij in de buurt komt van de 1983 van QV.ID.

 

Caol Ila 28y 1983/2011, 46%, Silver Seal, 350 bottles
Deze heeft niet dat typische oud Caol Ila profiel, dat je soms ook nog bij Caol Ila van begin jaren tachtig terugvindt. Toch spreidt hij een zeer aangename geur tentoon. Niet zozeer olie, wel boter. Minder op zoete turf maar wel op zilte turf. Geen geflambeerde bananen, wel appelsap (niet van dat whiskykleurig spul maar troebel biosap) en lichte pompelmoes. De turf is zacht en gaat zoals gezegd gepaard met zilt en andere kustelementen (denk zeewier en schelpen). Amandelspijs annex marsepein mag ik ook niet vergeten te vermelden. Erg zacht op de tong, wat zoeter dan de neus, met qua fruit meer citrus naast de appel en ook een extra kruidigheid. Nootmuskaat en zoethout dienen vermeld te worden. Drop. Het zilt blijft present (zoute drop dus), net als de zachte turf. Iets licht medicinaals ook nog. Best complexe whisky eigenlijk. Niet het niveau van de 1983 voor QV.ID, maar toch weer meer dan lekker. De afdronk is niet erg lang te noemen, maar wel prikkelender dan de smaak. Zilt, peper, gele appels en nog maar weinig turf. Lichte, soepele en dus gevaarlijk drinkbare whisky. 88/100

31 jul

Bunnahabhain 1965, OB for Feis Ile 2001

Vandaag één van de oudste officiële Bunnahabhains, de 1965 voor het Feis Ile (het jaarlijkse muziek- en whiskyfestival op Islay) van 2001. De oudste is volgens mij een 1963 voor Feis Ile 2003. Je kan deze 1965 nog vinden, maar reken op een kleine 600 euro.

 

Bunnahabhain 35y 1965, 53.9%, OB Feis Ile 2001, cask 7159, 594 bottles
Meer dan aangename neus, fruitig en zoet. Vanille, marsepein, honing en wit fruit à la peer, appels en vooral witte perziken. Kokos (jawel, ook wit). Daarna kamille, linde en wat munt. Eik? Ja, maar niet opvallend. Bijenwas niet te vergeten. En iets van gerookt vlees. Geen Zwarte Woudham deze keer, iets zachter zoals filet de sax. Delicaat en complex. Op de smaak speelt het hout, zoals wel vaker op hoge leeftijd (de whisky, niet ik), meer op dan in de geur. Eik, noten, thee, je kent het patroon. Maar er is genoeg zoets en fruitigs ter compensatie: sinaas, perzik, banaan, ananas, mango, vanille en honing. Opnieuw wat tuinkruiden en ook iets licht metaligs. Kaneel komt nog om de hoek piepen. Best lange afdronk, met nog steeds het (zoete) fruit, de kruiden en de eik mooi gebalanceerd. Ja, oude Bunna kan verdorie lekker zijn. Ook al is het geen Auld Acquaintance. 90/100

20 jul

Port Ellen 1982/2007 cask 2850, Berry Bros & Rudd

Vandaag bespreek ik een Port Ellen 1982 van Berry Bros. Ruim een jaar geleden kwam hier al eens een 1982 van deze bottelaar aan bod, maar dat was een sherryvat. Een zeer actief sherryvat. Terwijl de kleur van deze whisky erg licht is en het hier dus ofwel een bourbonvat ofwel een inactief sherryvat betreft.

 

Port Ellen 1982/2007, 56.1%, Berry Bros & Rudd, cask 2850
Frisse, lichte neus, fruitig en ziltig. Limoen en groene appels, zeewier en zilt. Daartussen ook wat vanillle, amandelen en gras. Lichte rook. Stevig mondgevoel, en opnieuw vallen het frisse fruit en het zilt op. Gerookte heilbot, zeewier en appels, gevolgd door vanille, gember, zoethout en peper. Best kruidig. En opnieuw de zachte rook. Erg aangenaam. Lange, zilte afdronk met citrus en kruiden. De laatste jaren kan je Port Ellen 1982/1983 zo goed als blind kopen. Niet goedkoop, maar bijna altijd erg lekker. Enkele jaren geleden werd er af en toe nog een sulferbom gebotteld, zeker in de periode waaruit deze botteling komt, maar die tijden blijken voorgoed voorbij. Strengere selectie? 89/100

5 jul

Bowmore 21y 1989, Silver Seal

Nog een recente Silver Seal botteling, is een Bowmore 1989. Bowmore 1989, de ervaring leert dat dat net voorbij de zeepperiode is. Meer nog, Bowmore 1989 is al vaak zéér lekker gebleken.

 

Bowmore 21y 1989/2011, 46%, Silver Seal, 565 bottles
Cleane neus die start op zilt, jodium, mineralen en turfrook. Daarna komen daar natte aarde, varens en kamillethee bij. Niet veel fruit, enkel wat citrus. Noten, vanille en marsepein. Wat zoet dus ook. Munt? Ja, een beetje. Mmm, zelfs een lichte ‘farmy’ toets. Geen mest, wel nat hooi bijvoorbeeld. Oesters, jawel. Heerlijk. Ook de smaak is clean en prikkelend, met meer rook dan op de neus. Maar opnieuw de aarde en de citrus. En de perfecte hoeveelheid zilt en jodium. En ook de oesters zijn daar weer. Oké, de smaak ligt dus mooi in het verlengde van de neus. Ah, ook wat ananas in (of beter uit) blik. Peper mag ik niet vergeten te vermelden. Lange, zilte afdronk met citrus en zachte rook. Perfecte, cleane Bowmore. 90/100

25 jun

1 reactie

Laphroaig 13y 1998, Archives

In de tweede reeks bottelingen van Archives zat ook nog een Laphroaigh 1998. Hieronder mijn bevindingen.

 

Laphroaig 13y 1998/2011, 54.2%, Archives, Bourbon Hogshead #700228, 80 bottles
Typische jonge Laphroaigneus. Cleane turfrook en citroenen, hier vermengd met medicinale toetsen, vanille en zilt. Gerookte heilbot. Varens. Peterselie (enorm). Ja, dat is het helemaal, heilbot besprenkeld met citroen en peterselie erbovenop. Ook wat teer en houtskool. De smaak is minder stevig dan verwacht, zonder dat dit een slappe toestand is, verre van. Assige citroenen. Voor mij te veel assen. Opnieuw dat medicinale en het zilt. Nog maar weinig zoete aroma’s te bespeuren, buiten wat vanille. Lange afdronk op assen, peper en zout. Voor de liefhebbers van het profiel, assen en citroen dus. Ik geraak hier snel op uitgekeken. 84/100

« Oudere berichten
Nieuwere berichten »