Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Caperdonich’

Caperdonich 35y 1977, Cadenhead small batch

Nog zo’n whisky uit de small batch reeks van Cadenhead waar ik toch wel benieuwd naar was, is deze Caperdonich 1977. We kennen allemaal de vaak sublieme 1972’ers. Vergelijken is misschien niet helemaal eerlijk maar toch onvermijdelijk.

 

Caperdonich 35 YO 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batchCaperdonich 35y 1977/2013, 50.2%, Cadenhead, small batch, sherry butt, 384 bottles
De neus is alvast minder expressief fruitig dan het bewuste 1972 profiel. Ik heb in eerste instantie hars, nagellakverwijderaar en een beetje lijm (velpon). Kruiden zoals kaneel en gember, en eik. Pas nadien fruit. Pompelmoes, abrikozen, mandarijn en aardbeien. Honing. Lichte mineralen en al even lichte zeelucht. Ook op de smaak moet het fruit zich wat in de schijnwerpers werken, de eik en de kruiden dreigen de bovenhand te krijgen. En naar het einde toe is het niet meer dreigen, dan komt het fruit er niet echt meer aan te pas. De mandarijn, de abrikozen en de aardbeien, samen met een beetje meloen delven langzaamaan het onderspit tegen de gember, de nootmuskaat en de peper. En de eik natuurlijk. Het geheel is dus eerder droog, alhoewel ik toch wat marsepein proef. Op de duur is dat amandelen pur sang. Vrij lange, drogende afdronk. Lekkere Caperdonich die naar het einde toe te droog wordt om de negentig te halen. En voor 300 euro wil ik Caperdonich 1972. 88/100

Advertenties

Caperdonich 38y 1970, Duncan Taylor Rare Auld

Caperdonich 1967, 1968, 1969 en 1972 hebben we hier al in succulente overvloed gehad. 1970 en 1971 zijn de missing link. 1971 lijkt me niet éénvoudig, 1970’ers zijn er wel voldoende gebotteld. Waaronder deze 38y van Duncan Taylor.

 

Caperdonich 38 YO 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377Caperdonich 38y 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377, 205 bottles
Zoals we kunnen verwachten van oude Caperdonich gaat de geur van start op heerlijk fruit, zoals daar is: rijpe kruisbessen, rode appels, opgelegde peren, mango. Achter dat fruit gaat een mooie kruidigheid schuil. Kaneel, eucalyptus, kamille en gember. Best wat vanille ook. Een beetje heide en hooi vullen aan. Maar vooral het fruit is groots. De smaak is wat minder fruitig, daar nemen de kruiden en de eik de bovenhand. Zonder te droog te worden echter. Pompelmoes, mandarijn, meloen, vanille en honing zorgen voor het nodige weerwerk. Middellange afdronk op peper, fruit en honing. Zeer mooi, enkel en alleen voor de neus verdient hij de negentig punten, mocht het fruit op de smaak even groots zijn als op de neus, was het nog meer geweest. 90/100

Caperdonich 1972/2011 Connoisseurs Choice

Caperdonich 1972? Waarom niet hé… Deze keer ééntje van Gordon & MacPhail die ze onder hun Connoisseurs Choice label bottelden. Op laag alcoholpercentage dus.

 

Caperdonich 1972/2011, 43%, G&M Connoisseurs Choice, first fill sherry
Mooie, ronde sherryneus. In eerste instantie krijg ik tonen van gedroogd fruit (pruimen, abrikozen, rozijnen), chocolade en mokka. Daaronder zit tabak en eik. Dan ook kersen en bramen. Mooie evolutie. De eik is groots op de smaak, maar droogt niet uit, er is meer dan ruimte genoeg voor sinaas, kersen, gedroogde abrikozen en rozijnen, chocolade, koffie en kruiden. Onder die kruiden kan je zoethout en kruidnagel verstaan. Een lichte rokerigheid ook (van het hout neem ik aan). Kandijsuiker en perensiroop maken het behoorlijk zoet. Lange afdronk, zoet (pruimentaart) en kruidig (zoethout). Zeer lekker, en merkelijk beter dan de 2010 botteling, maar Caperdonich 1972 heeft toch baat bij iets meer power. 89/100

Caperdonich 1972, en nog één

Caperdonich 1972, moet ik daar nog woorden aan vuil maken? Nee toch? Of juist wel, je leest ze hieronder. En het zijn er veel, dit is immers het type whisky waarbij ik me nogal eens durf laten gaan. Het betreft daarenboven twee whisky’s, een botteling van Duncan Taylor van begin vorig jaar en een botteling van The Whiskyman voor QV.ID van eh, nu. Reken op een 300 euro voor beide whisky’s (afzonderlijk welteverstaan), wat meer dan het dubbele is dan de prijs van de Duncan Taylor bij lancering zowat anderhalf jaar geleden. Hoe dat komt? Wel…

 

Caperdonich 38y 1972/2011, 53.6%, Duncan Taylor Rarest of the Rare, cask 7460, 160 bts.
Tsjaka! Yeeha! Bingo! En nog zo enkele kreten. Dit is Caperdonich 1972 zie. En Caperdonich 1972 op z’n best, op de ideale leeftijd gebotteld. Gelaagder en voller dan de bottelingen van enkele jaren voordien, en waarschijnlijk beter in balans dan bottelingen die er de komende jaren misschien nog gaan volgen. Waarom? De eik. Die is in z’n volle glorie aanwezig, meer dan bij vroegere bottelingen maar in de perfecte hoeveelheid. De eik draagt het geheel, geeft het structuur en gelaagdheid, resulterend in een volle, rijke, complexe whisky. Op de neus ondersteunt de eik het fruit (sinaas, mandarijn, ananas, mango en perzik), de gedroogde vijgen, de was (boenwas, oud geboend leder), de geur van een sigarendoosje, de nougat, de honing, de pollen, de kruiden (gember en kaneel) en het natte hooi. En ongetwijfeld nog heel wat meer. Genieten in drukletters. Elegante en toch ook krachtige smaak, expressief en aromatisch. Opnieuw veel fruit: perziken, mandarijnen, bloedappelsienen, mango’s, appelsienconfituur. Honing en kandijsuiker maken het zoet, kruiden zoals kaneel, nootmuskaat en peper pittig. En opnieuw die prachtige, sappige eik die draagt. Lange afdronk, zoet en kruidig met het fruit dat heel langzaam uitdooft. Tja, ik kan er nog een paar krachttermen tegenaan gooien, maar laat het me hierbij houden. Het bovenstaande zegt genoeg, een welverdiende 93/100

 

Caperdonich 40y 1972/2012, 49%, selected by and bottled for The Whiskyman & QV.ID, 65 bts.
Deze is anders, de neus start iets minder expressief maar nog altijd zeer herkenbaar Caperdonich 1972. Wreed lekker dus. Na enige tijd komt al hetgeen ik bij de Duncan Taylor genoteerd heb wel naar boven, maar iets bedeesder, iets meer onderdrukt. Maar het is er dus wel allemaal: het fruit, de ‘waxyness’, de kruiden, het zoets, de lichte tabaksgeur, de even lichte ‘farmyness’ (het natte hooi) en natuurlijk de eik. Deze treedt iets meer op de voorgrond, de reden waarom de rest iets moeilijker op dreef raakt. Op de smaak is dat minder het geval, de eik en de kruiden zijn perfect in balans met het fruit en het zoets, de bitterheid is wel zéér aangenaam. Vol, krachtig en rond. Perzik en abrikoos, roze pompelmoes en mandarijn, honing en vanille, kaneel en gember. Maar ook munt, iets wat ik niet terugvond in de DT. Lange, bitterzoete afdronk. Op de neus wint vat 7460 de debatten, op de smaak heb ik een lichte voorkeur voor deze. Een gelijkspel dus (weliswaar met een karrevracht aan doelpunten). Maar veel langer moet Caperdonich 1972 toch niet rijpen, de eik is prominent aanwezig, hier dus nog prominenter dan bij de Duncan Taylor, maar ook nog altijd in balans. Nog iets meer eik zou echter te veel zijn. Als je dus nog een Caperdonich 1972 wil kopen, is nu het moment. Ware het niet dat deze botteling op de dag van lancering (vorige zaterdag) al uitverkocht was. Niet geheel onbegrijpelijk. 93/100

En morgen doen we daar nog een schepje bovenop…

Caperdonich 1969, The Cross Hill

Oude Caperdonich, altijd iets om naar uit te kijken. We weten ondertussen hoe fenomenaal goed Caperdonich 1972 kan zijn (voor mij nog altijd het beste wat de laatste paar jaar op de markt is gekomen), maar er zijn natuurlijk ook andere vintages door allerlei bottelaars uitgebracht. Telkens een ander profiel dan dat beroemde 1972 profiel, maar meestal ook erg lekker. Vandaag een 1969 uit de stal van Jack Wieber.

 

Caperdonich 1969/2010, 46.4%, The Cross Hill, Jack Wiebers Whisky World, 147 bottles
De neus start alvast fantastisch, op smeuïg zoet fruit. Ananas, sappige rode appels, mandarijn, meloen en mango. Vooral dat tropisch fruit springt er uit. Vanille. Niet al te veel hout, wel een zalige florale toets. Gedroogde bloemen en gesuikerde kamillethee. Een beetje gras ook. Heerlijke aromatische neus. De smaak is licht en erg zacht. Misschien zelfs iets té zacht. Fruitig, floraal en zoet, in lijn met de neus dus. Koude infusiethee, zachte karamel, munt, ananas, limoen, mandarijn… Misschien wat meer hout dan op de neus, maar dat is niet echt abnormaal bij veertig jaar oude whisky. De eik houdt zich echter redelijk gedeisd, het is pas in de afdronk dat het droger wordt. Alhoewel het fruitige en florale karakter niet helemaal moet wijken. Niet erg complex, wel zalige sloeberwhisky. Vooral de neus is top, met een iets krachtigere smaak en iets minder droge afdronk zou hij nog hoger scoren. 90/100

Caperdonich 1972/2010, Connoisseurs Choice

Ik blijf vandaag bij het Connoisseurs Choice label, en wel met een Caperdonich 1972. O yes! Het zou echter een wat ander profiel kunnen worden dan dat ik gewoon ben bij Caperdonich ’72… first fill sherry, erg donkere kleur, een sherrybom?

 

Caperdonich 1972/2010, 43%, G&M Connoisseurs Choice, first fill sherry butt
Stevige en volle sherryneus op sappige eik, noten (amandelen, cashew- en hazelnoten), rozijnen, pruimen, wat tabak, koffie, sinaas en kruidnagel. Ook licht florale aroma’s, bloemen en bloesems. Naast het gedroogd fruit en de sinaas toch minder fruit dan verwacht. Maar so far so good. Op de smaak is hij wel erg droog. Zware eik, tabak, gedroogde vijgen, veel kruiden (peper, zoethout, kruidnagel), ook veel noten, karamel, bittere chocolade… enkel voor de fanatieke sherry heads. Best lange, kruidige afdronk, maar ook hier voor mij wat te droog. Weer zo’n whisky die het pleit op de smaak verliest omwille van de té zware sherry. Van de neus kan ik echter erg genieten. 85/100

Caperdonich 36y 1967, Douglas Laing Platinum Selection

De Caperdonich die ik gisteren proefde was een beetje een teleurstelling, laat me dit goedmaken met een klepper, een 1967 van Douglas Laing. Grazie mille Signore Bruyneel.

 

Caperdonich 36y 1967/2004, 57.9%, DL Platinum Selection, 167 bts.
Ronduit sublieme, aromatische en rijke neus op succulent fruit en dito zoets. Allerlei fruit, zoals perzik, mandarijn, sinaas, abrikoos (vers én gedroogd), gedroogde vijgen, druiven en ananas, vermengd met romige chocolade (chocoladefondue), praliné, honing en vanille. En daardoorheen geroosterde noten, gele rozijnen, een beetje kruiden en prachtige, sappige eik. Halleluja, dit is goed! En dan zou ik de bijenwas nog vergeten… Stevige, romige smaak die start op veel fruit: braambessen en rode bessen, ananas, sinaas en roze pompelmoes. Zowel licht zoete, wat zure als eerder bittere varianten dus. Daaronder zachte karamel en nougat, gevolgd door wat kruiden zoals kaneel, nootmuskaat en gember, een beetje zilt, een beetje bijenwas en zachte eik. Die eik blijft in eerste instantie op de achtergrond, ter ondersteuning, zorgend voor extra karakter en body. Maar naar het einde toe treedt de eik meer op de voorgrond, en het samenspel met de pompelmoes maakt het dan wat bitter. Aangenaam bitter dien ik te onderstrepen. Water is niet echt nodig, maar het brengt de bijenwas meer naar voor. Lange afdronk in het verlengde van de smaak en dat is hier geweldig nieuws. Machtige whisky, zeker op de neus. 93/100

Caperdonich 1972/2008, G&M for La Maison du Whisky

Ha, Caperdonich 1972… daar kan ik er niet genoeg van proeven. Deze van Gordon & MacPhail voor La Maison du Whisky proefde ik al eens eerder, maar ik heb er nu een sample van op de kop weten te tikken. Ik vond het toen immers een bijzondere whisky, hij kleurt wat buiten de klassieke Caperdonich 1972 lijntjes. First fill sherryvat, wat wil je…

 

Caperdonich 1972/2008, 49.9%, Gordon & MacPhail for LMdW, first fill sherry, cask 1976
Mooie, volle neus. Kruiden (kruidnagel, peper), eik, gedroogd fruit, karamel, koffie en geroosterde noten. Expressieve, stevige sherry, maar ongewoon voor Caperdonich 1972. Op de smaak is hij wel erg droog, voor mijn smaak er over. Bitter hout en taninnes. Kastanjes, okkernoten, kaneel. Toch ook wat zoete tonen: gedroogde vijgen, hoestsiroop en zoethout, net als chocolade, maar dan wel heel donkere. Het droge domineert. Een lichte rokerigheid, wat hier een absolute plus is. Lange, bittere en droge afdronk. Dit is echt een whisky om aan te ruiken, drinken bevalt me een stuk minder. De score dankt hij dus grotendeels aan de neus. 84/100

Caperdonich 1995, A.D. Rattray

Ik heb tot op heden enkel nog maar Caperdonich 1968 of 1972 besproken, je zou haast vergeten dat deze distilleerderij tot 2002 actief was en er dus heel wat meer Caperdonich is dan deze twee vintages.

 

Caperdonich 15y 1995/2011, 60.4%, A.D. Rattray, bourbon cask 95052, 82 bottles
De neus start een beetje bizar op een aantal geroosterde en zelfs verbrande associaties. (Iets te hard) geroosterde noten, aangebakken aardappelen, verbrand hout… geblakerd bourbonvat? Deze associaties laten zich echter vrij snel wegdrukken door heel wat frissere aroma’s. Peer, meloen, aardbei, zelfs wat jodium (zeelucht). Zo zie je maar, je hoeft niet aan de kust te liggen om ‘coastal’ aroma’s in je whisky te krijgen. Een klein beetje rook ook op de achtergrond. Caperdonich heeft in de jaren negentig meermaals geëxperimenteerd met geturfde runs, misschien dat de leidingen niet helemaal uitgekuisd waren voor deze run. 60.4%… op de neus merkte ik dat niet zo, op de smaak daarentegen! Brandt zich een weg naar je maag. Al wel wat fruit, maar dat komt pas goed naar voor met meerdere druppels water. Peer, meloen, vergezeld van honing en noten (marsepein). En ook hier een klein beetje zilt. Op de neus verandert water niet zo veel, dat verbrande blijft licht aanwezig. Middellange afdronk. Moeilijk om te scoren. Los van die licht storende start, is dit best aangename whisky, maar op de smaak heeft hij water nodig. 82/100

Caperdonich 1972 extravaganza

Zo, u dacht dat het feest gedaan was? Wel, u heeft het mis. Ik heb m’n rijtje dan wel afgewerkt maar ik wil nog even terugkeren naar Caperdonich 1972. Vorige week proefde ik één van de twee Caperdonichs 1972 van Malts of Scotland, naast deze van The Whisky Agency. Dat moest beter kunnen, er ontbrak namelijk iets aan die setting. Vandaag proef ik dan ook beide Caperdonichs 1972 van Malts of Scotland, naast deze van The Whisky Agency. Voor de besprekingen van de eerste Malts of Scotland (cask 1144) en de TWA, verwijs ik graag naar de links hierboven, ik beschrijf deze challange vanuit het standpunt van die andere Malts of Scotland, vat 1145 op 52.4%.

 

Caperdonich 1972/2011, 52.4%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #1145, 76 bottles
Oké, dit zou een erg korte tastingnote kunnen worden: zie vat 1144 en doe er een punt bij. Euh, een punt bij? Dat is dan 95!? Awel ja, dit zou voor mij wel eens de beste Caperdonich ooit kunnen zijn. Het op een rijtje zetten van deze drie juweeltjes maakt in ieder geval duidelijk dat vat 1145 toch wel een lichtjes ander profiel heeft. Zoals in vorige note al aangehaald, vind ik de neus van 1144 een klein beetje beter dan deze van TWA, op de smaak had ik een lichte voorkeur voor TWA. De neus van deze (1145) ligt weliswaar in het verlengde van 1144 maar hij is ronder, voller en romiger. Misschien wat minder kruiden en wat meer zoet fruit (dezelfde soorten als bij de andere). Daarenboven is de waxyness (bijenwas) hier nog prominenter. Ook een florale toets is hier echt wel een extra. Als een fenomenaal lekkere Clynelish op sherryvat. En je weet hoe graag in al gewoon-lekkere Clynelish drink… Op de smaak is het scenario wat gelijkaardig. Het alcoholpercentage zal zeker meespelen, maar deze is gewoon perfect op de tong, daar waar 1144 een beetje water kon gebruiken. Ook hier is hij romig, vol en rond, zonder het minste scherp kantje. Veel fruit (allerlei confituren), kruiden (hier wel meer the herbal kind), honing, leder, en net als op de neus een enorme waxyness. Minder eik dan in beide protagonisten. Je zou kunnen stellen dat op de smaak de 1145 de 1144 is met een beetje water toegevoegd. De afdronk is bij de drie erg lang, hier minder drogend en romiger. Deze is veruit de toegankelijkste van de drie, en – maar niet noodzakelijk daarom – ook de beste voor mij. Uit de kunst. Maar 95!? Jawel, een score waarbij de hoogtevrees begint toe te slaan. 95 geef ik aan Ardbegs Provenance, aan Brora 30y 2004, aan Glenburgie 1966 G&M, aan Port Ellen 1970, héél uitzonderlijk misschien aan een Benriach…. Toch is deze score in mijn beleving en smaak perfect correct, hij kan écht wel zonder blozen naast die andere absolute toppers gaan staan. Waarmee de these nog eens ontkracht is – zie ook vorige post – dat je voor die absolute top per definitie naar oude legendarische bottelingen zou moeten grijpen. 94/100

Intermezzo: Caperdonich 1972, Malts of Scotland #1144

Na de lichtjes geniale Glen Keith proef ik een tweede Malts of Scotland die veelbelovend op m’n bureau stond te blinken, een Caperdonich 1972. Malts of Scotland brengt heden twee 1972’ers uit, ééntje op 52.4% en éénje op 57.4%. Caperdonich en 1972 zijn ‘a match made in heaven’. Maar beter doen dan de Glen Keith, dat is schier onmogelijk.

 

Caperdonich 38y 1972/2011, 57.4%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead #1144, 98 bottles
Hu… onmogelijk? Djeezes, die is gewoon nog beter! De neus start even aromatisch als de Glen Keith maar deze gaat dieper, de sherry zorgt voor een extra laag, de complexiteit wordt naar ongekende hoogtes gekatapulteerd. Steady on Johan… Gho, waar beginnen? Met het fruit: perzik, abrikozen, kweepeer, gedroogde pruimen, vijgen. Dan de kruiden: kamille, linde, munt. Vervolgens het zoets: honing, fudge. Fruit, kruiden, zoets, dat had de Glen Keith ook. Maar hier gaat deze verder. Hij is ook erg waxy. Ik denk aan boenwas, oude meubels, geboend leder. Een beetje rook, van het hout neem ik aan. De sherry die nog voor die extra dimensie zorgt. Fenomenaal goede neus. Proeven nu. De whisky explodeert in de mond, mondvullend is een understatement hier, maar toch is hij zeer goed drinkbaar zonder water, alle sensaties barsten meteen open op je tong. En die sensaties zijn: fruit (gekookt fruit, abrikoos, pruimencompot), kruiden (nootmuskaat, kaneel, peper, zoethout), kandij, honing, eik, leder, bijenwas, pollen, noten,… Let op de puntjes. Complex is het woord. Het geheel is licht drogend, toch ook een beetje water proberen. De eik wordt met water wat naar de achtergrond verbannen, het fruit komt nog meer naar voor en de ‘spicy’ kruiden worden vervangen de ‘herbal’ variant. Lange, erg lange bitterzoete, licht drogende afdronk op honing, fruit en zoethout. Op de neus vind ik deze zelfs nog wat beter dan de botteling van The Whisky Agency, op de smaak wint deze laatse nipt het pleit. Zelfde topscore. 93/100

Ook deze kost een 190 euro, maar ook hier lijkt me haast geboden indien je nog een fles op de kop wil tikken.

Het is allemaal waar wat ze zeggen…

…over de Caperdonich 1972 van The Whisky Agency. Dit is een serieus gehypte whisky, maar ik kan alleen maar zeggen dat dit volledig terecht is. What a dram indeed…

 

Caperdonich 38y 1972/2011, 58.4%, The Perfect Dram (TWA), refill sherry, 145 bottles
En wat een neus om mee te starten! Succulente fruitigheid, de sappigste perziken die je kan hebben (het sap dat van je kin druipt), zowel gele als witte, abrikozen, peer, sinaas, ananas, banaan… hangend over een kom verse fruitsla. Onderliggende zachte eik, heerlijke was (boenwas, kaarsen van bijenwas), lichte hars en honing. Rum-rozijnenvla! Na enige tijd zet er zich een zalige kruidigheid door. Kruidnagel, peper. Zelfs lichte farmy tonen. Natte hond? Man, dit is goed! En wat een complexiteit! De fruitsla-invasie zet zich verder op de smaak, vergezeld van hout en kruiden. Perzik en abrikoos, maar ook vijgen en citrus (mandarijn, bloedappelsien). Qua kruiden denk ik aan kaneel, zoethout en nootmuskaat. Hints van hoestsiroop. Een klein beetje zilt zelfs. Maar vooral super-fruitig dus, en licht bitter. Een heerlijke lichte bitterheid voor wie er aan mocht twijfelen. Wat een sublieme eik! Het mondgevoel is erg stevig en romig, boterig bijna. Ondanks het alcoholpercentage is water niet noodzakelijk. Lange, erg lange afdronk met het fruit, het hout en de kruiden (gember, zoethout) in perfecte harmonie, met nog wat zachte kandij erbij ook. Pure schoonheid! Meer kan je van een whisky niet verlangen. Ronduit fantastisch! En daarmee is de voorraad aan uitroeptekens op. 93/100

P.S.: spijtig genoeg was deze fles uitverkocht nog voor hij goed en wel in de winkel lag.

Mijn beste Caperdonich tot op heden

En dat kan dan bijna niet anders dan een 1968 of een 1972 zijn (alhoewel er recent ook enkele 1970’ers gebotteld werden). Het is een 1968 geworden, ééntje op sherryvat. En dat het een onafhankelijke botteling is, mag nog minder verbazen. Er bestaan immers zo goed als geen officiële Caperdonichs, de eigenaars stuurden bijna altijd hun volledige productie naar de blenders. Enkel onafhankelijk bottelaars slaagden er af en toe in een vat op de kop te tikken, vooral na de definitieve sluiting in 2002, toen kwamen er meer en meer onafhankelijke Caperdonichs op de markt. En wij weten ondertussen dat dit een zegen is.

 
Caperdonich 1968/2006, 49.5%, M&H Cask Selection, sherry, 131 bts
De kleur verraadt het vat. De neus en de smaak nog meer. Zachte, zoete en waxy sherrytonen met amandel, marsepein, veel chocolade (gianduja, die amandelen weer), mokka, eucaluptus, oud leder, antiekwas, balsamico, enzoverder enzomeer. Een klein beetje turfrook ook. Zalig, een neus om in alle stilte en rust van te genieten, je vult er je avond mee. De smaak is zowel bitter als zoet-fruitig. Het éne ogenblik overweegt het bittere, het andere het zoete fruit. Sinaas, abrikoos, pruim. Zowel gestoofd als gedroogd fruit. Dat bittere vertaalt zich in koffie, noten, donkere chocolade, kruiden, hout en wat rubber, maar wordt nooit te wrangs of te droog, de balans blijft perfect behouden. Lange, bitterzoete afdronk. Schitterende whisky! 93/100

Caperdonich 1968, Duncan Taylor for The Nectar

Oude Caperdonich kan verdorie lekker zijn. De laatste jaren komen veel Caperdonichs van rond 1970 op de markt, vooral van 1968 en 1972 blijkt er serieus wat voorraad te zijn.

 
Caperdonich 38y 1968/2007, 54.2%, DT for The Nectar, c2609, 130 bttls
Caperdonich van eind jaren zestig, begin jaren zeventig dat is fruit, fruit en nog ’s fruit. Het fruit dat ik hier heb is vooral gestoofd fruit. Het geur van het maken van confituur. Daarnaast ook banaan en ananas. Yep, het fruit verschuift een beetje van gestoofd naar tropisch. Door al het fruit heen heb ik ook wat vernis, hout, amdandelspijs en munt. Erg lekker en mooi gebalanceerd. Op de smaak toont hij zich nog erg stevig na 38 jaar op vat gelegen te hebben. Kruidiger dan op de neus evenwel, en minder fruit. Vrij zoet ook. Honing vooral. Lange, zachte afdronk op fruit en bloesems. Iets minder dan enkele 1972’ers die ik al proefde, maar toch weer smullen geblazen. 88/100

Tweemaal Caperdonich 1968

Twee 39-jarigen daarenboven.
 
Caperdonich 1968, 46%, Gordon & MacPhail 2007 – Speyside
Zachte, fruitige en zoete neus op honing, pompelmoes, sinaasschil en een lichte kruidigheid. Ook de smaak is erg zacht, ondanks de leeftijd blijft het hout mooi in toom. Vanille, nootmuskaat, peper. Middellange, fruitige en kruidige finish. Niet de beste Caperdonich die ik al geproefd heb, wel een meer dan geslaagde. 87/100
 
Caperdonich 39y 1968/2008, 50.1%, PDA, Closed Distilleries – Speyside
Volle, fruitige whisky. Wat zoet, een beetje zilt, vanille en in de smaak naar het einde toe peper. Erg lekkere oude Caperdonich, waarvan ik gewoon genoten heb zonder al te veel associaties te zoeken (gewoon geen zin soms). 89/100

Mackillop’s

Mackillop’s is misschien geen bekende onafhankelijke bottelaar, hij bestaat ondertussen wel al een dertiental jaar. Opgericht in 1996 door Lorne Mackillop legt het zich toe op het bottelen van Schotse single malt whisky uit individuele vaten, en dit onder het Mackillop’s Choice label.
Lorne Mackillop is de erfgenaam van het hoofd van de Mackillop clan. Deze clan werd zo goed als volledig van de kaart geveegd (i.e. uitgemoord) door de Engelsen tijdens slag om Culloden in 1746, ten tijde van de Jabobijnse rebellie. Twee jonge knapen zouden de slachting overleefd hebben en op die manier de voortzetting van de clan verzekerd. Eeuwen geleden stonden de Mackillop’s trouwens aan het hoofd van de persoonlijke lijfwacht van de koningen van Schotland. De spreuk in het familiewapen is dan ook ‘Non Dormit Qui Custodit’, Latijn voor ‘Hij die bewaakt, slaapt niet’. Soit, tot zover dit streepje geschiedschrijving.
Lorne Mackillop werd in 1984 het jongste lid van het prestigieuze Londense Masters of Wine. Z’n kennis rijkte evenwel verder dan wijn, whisky was z’n tweede passie. Het was dus niet geheel onlogisch dat de man op een gegeven ogenblik met het selecteren en bottelen van whisky begon. Lorne beweert enkel en alleen de beste vaten te selecteren voor z’n Mackillop’s Choice range, maar ja, zeggen ze dat niet allemaal? Alle bottelingen zijn dus single casks, niet koud-gefilterd en zonder toevoeging van enige kleuring, meestal op vatsterkte, soms versneden tot 43% of 46%.

 
Mackillop's
Caperdonich 1968/1999, 43%, Mackillop’s, cask 813 – Speyside – 84/100
Lekkere, zoete neus met veel fruit. Perzik, peer… Zachte, wat boterachtige smaak met eens te meer zoet fruit, gestoofd fruit. Wat peper naar het einde toe. Middellange fruitige finish. Aangename en vlot drinkende oude Caperdonich, maar ik heb er al betere gedronken.