Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Ardmore’

Ardmore 20y 1992, The Auld Alliance

De Auld Alliance botteling die de eer krijgt de eerste in een hopelijk lange rij te zijn, en dus luistert naar de naam Selection 001, is deze Ardmore 1992. Emmanuel kon niet veel beter kiezen.

 

Ardmore 20 YO 1992, 51.3%, The Auld AllianceArdmore 20y 1992/2013, 51.3%, The Auld Alliance, selection 001, bourbon barrel, 218 bottles
Schitterende zachte, complexe, gelaagde neus. Olieachtig, mineralig, zacht rokerig, fruitig, licht ‘farmy’, licht zilt, wat floraal, wat aards, kruidig… he’s got it all. Bij het fruit noteer ik ananas, mandarijn, meloen, roze pompelmoes. Qua olie is het notenolie en ook wel wat lijnzaadolie. De mineralen doen me denken gepoetst zilverwerk en natte grond (die aarde waar ik al naar verwees). De (turf)rook is zacht en zoet. Dat zoete wordt versterkt door honing. Nat hooi brengt het farmy karakter naar voor. De kruiden zijn al even zacht als de rest, zoethout en kaneel vallen hier op. Heb ik lichte zilt al vermeld? Ja dus. Bij dat florale verwijs ik naar het hooi maar ook naar gedroogde bloemen. Man, dit ruikt heerlijk. De smaak is misschien iets minder complex, maar daarom niet minder lekker. In willekeurige volgorde proef ik zachte turf, vanille, honing, olie, appels, mandarijnen, meloen, gember, zoethout, mineralen, meloen, zilt, hooi, peperkoek… weinig complex is dit nu ook weer niet. Alles mooi verweven en gebalanceerd. Het mondgevoel is zacht, romig en elegant. Lange, olieachtige afdronk, op tonen van zoete turf, fruit, zilt en mineralen. Mwa, ik denk dat dit voor mij toch wel de beste Ardmore 1992 is. Heerlijke whisky. 91/100

Advertenties

Ardmore 22y 1991, Malts of Scotland

Ik weet het, ondertussen zijn er al nieuwe Malts of Scotland bottelingen op de markt gebracht, maar ik moet de laatste van de vorige batch nog bespreken. Een Ardmore. Geen 1992 deze keer, wel een 1991. Die daarenboven rijpte op een rumvat (geen finish, hij bracht de volle 22 jaar door in een vat waar voordien rum op rijpte). Reken op net geen honderd euro.

 

Ardmore 22 YO 1991/2013, 53.8%, Malts of Scotland, rum barrel #MoS13018Ardmore 22y 1991/2013, 53.8%, Malts of Scotland, rum barrel #MoS13018, 234 bottles
Zoete neus, erg zoete neus. Maar niet op een manier dat het stoort, integendeel. Ik veronderstel dat dat te maken heeft met de turf en de mineralen die voor balans en complexiteit zorgen. De mineraliteit is misschien niet even prominent als bij enkele 1992’ers (denk vooral See me, Drink me), maar het is toch weer absoluut een meerwaarde. Natte grasmat, natte stenen, net gepoetst zilverwerk. De turf is zoet, en ook licht zurig. Het gaat een beetje de ‘farmy’ kant op. I don’t mind. Ook fruit tekent present, en laat zich kennen als zoet. Allerlei oranje snoep. Van die halve appelsienschijfjes met suiker. Niet zo erg verschillend van de meeste 1992’ers die ik proefde. Het patroon verschilt op de smaak van de neus in de zin dat de turf meer op de voorgrond treedt en minder zoet is. Iets scherper en assiger. Ook het fruit roept wat harder om de aandacht. Veel appelsienen (vers geperst sap, zoetzuur), rijpe kruisbessen, zuurzoete appels. Zuurzoet is echt wel het woord hier. De mineralen blijven hun ding doen, kruiden zoals peper en zoete gember vullen aan. Zoetzure afdronk, behoorlijk lang. Rook, citrus en kruiden. Verschilt in wezen niet erg veel van de 1992’ers, de rum maakt ‘m enkel wat zoeter. Maar al bij al even geweldig als z’n broertjes. 89/100

Ardmore 18y 1992, Liquid Sun

Ardmore 1992, hebben we er daar al niet genoeg van gehad? Nha, never enough. Vandaag ééntje van Liquid Sun, je weet wel, één van die labels van The Whisky Agency. Hier betaal je een 90 euro voor.

 

Ardmore 18 YO 1992/2011, 49.1%, Liquid SunArdmore 18y 1992/2011, 49.1%, Liquid Sun, bourbon cask, 209 bottles
Ronde, olieachtige turf met daarop een deftige hoeveelheid fruit. Vooral sinaas valt op, maar ik heb ook meloen, roze pompelmoes en sappige appels. Amandelolie en cashewnoten. Zilt ook wel, iets wat misschien wat vreemd maar wel typisch lijkt te zijn voor Ardmore 1992, naast de olie en de zachte turf. De geur wordt hoe langer hoe mineraliger. Zilverpoets, nog zo’n marker. Op de smaak aardse tonen (wortels), teer en turf, vanille en notenolie, samen met fruit zoals appels (rode), perziken en appelsienen. Best wat kruiden ook (peper, gember) en de mineralen van de geur. Lange afdronk, op zoete turf, olie en rode appels. Een typevoorbeeld van hoe en hoe lekker Ardmore 1992 is. Op hetzelfde hoge niveau van een aantal andere. 89/100

Ardmore 1992, The Whiskyman

Ardmore 1992, gelukkig is het een profiel dat ik niet snel beu raak. Integendeel. En zeker niet als het een whisky is die wat van het klassieke Ardmore 1992 profiel afwijkt. Zoals deze van The Whiskyman. Niet de eerste Ardmore 92 van hem echter, vorig jaar ging er een erg lekkere botteling onder het gitaar-label aan vooraf.

 

Ardmore 21 YO 1992/2013 ' See me drink me', 49.7%, The WhiskymanArdmore 21y 1992/2013 ‘See me, drink me’, 49.7%, The Whiskyman, 175 bottles
In vergelijking met andere Ardmore’s 1992 heeft deze een minder rond profiel. Dit is iets scherper, cleaner en mineraliger. En dat is helemaal geen slecht nieuws. Integendeel. Ik hou wel van dit profiel, opgebouwd rond mineralen, zeste (de schil van citroen en pompelmoes hier), aardse tonen (natte aarde, wortels) en zilt. Samen met de lichte turftonen doet dit zelfs een klein beetje aan cleane Port Ellen (op een weinig actief sherryvat dus) denken. Naast de citrus ruik ik ook groene appels en witte perziken. En zelfs ook meloen en kiwi. Lijnzaadolie maakt het… eh, olieachtig. Een leuk boerderijkantje komt om de hoek kijken. Nat hooi. Na Port Ellen dien ik ook te verwijzen naar Brora (van de tweede helft van de jaren zeventig). Echt mooi. Prikkelend mondgevoel. De zeste, de mineralen, de aarde, het zilt, het keert weer in volle glorie. Gember en peper dragen bij tot het prikkelend karakter. Aan de andere kant van het smakenpalet hebben we honing, nougat en peperkoek. En fruit in de vorm van appels, ananas en bananen. Amandelen. Stevige, olieachtige turf. En ook de boerderij met z’n nat hooi is er nog. De afdronk is lang, zoet, kruidig, zilt en rokerig, en vooral even complex als de rest van deze Ardmore. Het zoveelste bewijs dat Ardmore top was in 1992. En dat er serieus wat van beschikbaar is gesteld voor bottelaars. 90/100

Ardmore 20y 1992, The Nectar of the Daily Drams

Bij een vorige tasting note schreef ik dat je Ardmore 1992 blind kan kopen. Bij deze The Nectar of the Daily Drams weet ik dus waaraan ik me kan verwachten. Vanaf 85 euro is hij de jouwe.

 

Ardmore 20YO 1992/2012, 47.8%, The Nectar of the Daily DramsArdmore 20y 1992/2012, 47.8%, The Nectar of the Daily Drams
Mineralige turf, jawel. Dat is het herkenbare vertrekpunt bij Ardmore 1992 blijkbaar. De turf is echter discreet, discreter dan bij andere bottelingen heb ik de indruk. Mineralen dus, natte aarde, olijfolie, zilt en cashewnoten. En veel citrusfruit. Mandarijn, limoen, citroen… citrus dus. Maar ook kersen. Honing zorgt voor een zoete toets. Nat hooi geeft het een ‘farmy’ kantje. Ik vind het geweldig. Op de smaak is de turf al even discreet en subtiel. Zoete elementen zoals vanille en honing, en fruitige zoals sinaas, citroen en ook meloen spelen de eerste viool. Het is pas na enige tijd dat de turf meer op de voorgrond treedt, samen met het zilt en het hooi, zaken die ik ook al op de neus had. Kruiden zoals peper en gember zijn ook te ontwaren. Eigenlijk ligt de smaak mooi in het verlengde van de neus. Olieachtig mondgevoel. Lange afdronk, waarbij het fruit, de mineralen, het zilt en de turf elkaar ondersteunen. Perfect gebalanceerde whisky en voor mij samen met de Peat Fighting Man van The Whiskyman de beste die ik al kon proeven. Deze laatste heeft trouwens een tweede Ardmore 1992 gebotteld, met een wat minder typisch profiel. Bespreking hiervan volgt. 90/100

Ardmore 23y 1977, Signatory

Vandaag nog zo één van die dumpy Signatory flessen, die mij wel vaker kunnen bekoren. Een Ardmore 1977.

 

Ardmore 23 YO 1977/2000, 58.1%, Signatory, cask 1183Ardmore 23y 1977/2000, 58.1% Signatory, cask 1183, 306 bottles
Mooie ronde, olieachtige neus op tonen van zachte turf, olijfolie, gedroogde bloemen, heide, nat hooi en zelfs wat mest. Nogmaals, dat is een meerwaarde, hoe gek het ook klinkt. Zoetzuur geheel. Gesuikerd citroensap. Een beetje zilt ook wel. Niet supercomplex, wel erg aangenaam om ruiken. Op de smaak is de turf nog wat promintenter aanwezig, en het gevoel is ook hier olieachtig. Peper, nootmuskaat en gember zorgen voor de nodige pit, citroen en sinaas voor wat fruit, vanille en nougat voor zoets. Lange afdronk, op turfrook, kruiden en citrus. Dat olieachtige is hier een absolute meerwaarde. De lichte farmy toets op de neus zeker ook. Weer een erg lekkere Signatory dumpy. 88/100

Ardmore 16y 1993, G&M Reserve

We blijven nog even bij Ardmore hangen, met een 1993 van Gordon & MacPhail. Aan 46 euro was dit een koopje. Was, want ondertussen uitverkocht. Wel kan je op meerdere plaatsen in België en Nederland nog het zustervat (#5747) kopen. Geen idee echter of deze even goed is. Bedankt voor de sample Serge!

 

Ardmore 16y 1993/2009, 54.7%, Gordon & MacPhail Reserve, bourbon barrel #5746, 225 bottles
Ander profiel dan de Archives botteling, frisser, springeriger, minder rond. Maar niet minder aangenaam. Integendeel. Die extra frisheid wordt vertaald in tuinkruiden zoals munt en eucalyptus, en een nog grotere mineraliteit. Natte stenen, de geur na een zomerse regenbui. Fruit is zeker ook aanwezig, maar ook dat is minder rond, minder zoet, eerder prikkelend: citroen en pompelmoes. Appelschillen. Noten ook. De turf mag ik natuurlijk niet vergeten, medicinaler dan in de Archives. Na enige tijd wordt het toch wat zoeter: vanille, nougat. Zeer complex, en een mooie evolutie. Ook op de tong minder vol en rond, wel fris en prikkelend. Munt, citroen, pompelmoes. Iets scherpere turf dan bij de Archives. Na enige tijd toch ook zoetere elementen zoals honing en rietsuiker. Naast de tuinkruiden van op de neus, ook peper en zoethout. Gekonfijte gember naar het einde. Evolueert ook hier heel mooi als je er de tijd voor neemt. Erg lange afdronk, langer dan bij de Archives. Kruidig, zilt en rokerig. En toch ook nog dat licht zoete op de achtergrond, de balans blijft tot op het einde bewaard. Op de neus prefereer ik deze, op de smaak zijn ze elkaar waard. Een puntje meer dus. 90/100

Ardmore 20y 1992, Archives

Ik heb nog enkele samples van de vierde Archives release staan, waarvan een Ardmore 1992 mij aanlokkelijk staat aan te staren. Ardmore 1992, we weten immers al dat dat erg lekker kan zijn. 80 euro kost deze fles.

 

Ardmore 20y 1992/2012, 48.6%, Archives, Whiskybase, bourbon barrel #4764, 90 bottles
Ook deze mist alvast z’n start niet, wat je ruikt is meteen bingo: een heerlijke combinatie van zachte turf, zoet fruit en mineralen. In het fruitcompartiment denk ik aan sappige rode appels, zoete kersen, rijpe kruisbessen en meloen. Qua mineralen gaat het naar nat gras en natte aarde, maar ook gepoetst zilverwerk. Olijfolie en een lichte farmy toets (nat hooi). Peterselie nu ook nog. Lovely! Zacht op de tong, olieachtig mondgevoel. Opnieuw zachte turf, opnieuw gras en hooi, opnieuw mineralen en opnieuw fruit. Meloen en ananas. Wat wel nieuw is, zijn kruiden: gember en kaneel. Rozenbottelthee. Lange afdronk in het verlengde van de smaak. Ardmore 1992 ìs gewoon goed, dat kan je bijna blind kopen. 89/100

Ardmore 17y 1977, Cadenhead White Label

In april dit jaar bezochten we met een aantal Fulldramleden Orkney. Op weg daarnaartoe verbleven we in Dornoch en logeerden in het statige Dornoch Castle hotel. Het leuke aan dit hotel is dat het niet alleen een prachtig kader biedt, het eten er zalig is en het comfort ruimschoots aan onze verwende eisen voldoet, de twee gasten die het hotel uitbaten, Simon and Phil, zijn daarboven echte whisky freaks. Het hotel heeft dan ook een geweldige whiskybar en de jongens doen niets liever dan andere liefhebbers mee te laten genieten van allerlei lekkers, van op of onder de toog. Met hun kennis en leuke verhalen is het voor je het weet een gat in de nacht. Ze organiseren ook whisky tours en speciale tastings op verzoek. Echt een aanrader als je de noordelijke Highlands zou willen bezoeken. Dalmore, Clynelish, Glenmorangie, Teaninich, Balblair, het ligt allemaal op minder dan een half uur rijden.

In hun bar proefde ik een geweldig lekkere Ardmore 1977 van Cadenhead. Aangezien er niet veel meer in de fles zat, kocht ik dat laatste restje en nam het mee naar huis. Vandaag proef ik ‘m opnieuw. Cadenhead bottelde deze Ardmore onder z’n beruchte White Label. Onder dit label werden enkel zeer bijzondere whisky’s gebotteld, bijzonder als in speciaal, exhuberant, moeilijk, vreemd. Ik proefde hiervan al een erg bizarre Inchgower 1977. Deze is in verhouding dan nog erg gewoon. Nu ja, gewoon…

 

Ardmore 17y 1977/1995, 59.9%, Cadenhead, white label, cask 7625
Muahaha, wat is die neus goed! Heerlijke zoete en mineralige turf, vol en rond. Natte aarde, even natte stenen en dito gras. Lichte granen, appelsap en de geur van olijfolie komen daar bij. Vooral die olijfolie valt op. Kokos en amandelen ook. Mmm, rabarbermoes nu. Een beetje vanille. Iets wassigs ook. Kaarsvet. En dan… dan gaat ie de farmy toer op, boerderij-assocaties dienen zich aan. Iets wat ik altijd ten zeerste kan appreciëren. Het natte gras gaat richting nat hooi, de natte hond komt erbij. Allemaal nogal nat dus. Over de boerendochter ga ik wijselijk zwijgen. Soit, hoog tijd om te proeven, nog langer over die neus doorbomen, dat komt niet goed. Zeer stevig en krachtig mondgevoel, maar toch ook romig. Erg vol. En eh, nat ja. Maar vooral fantastisch lekker, ik vind ‘m op de smaak nog boven de neus gaan. Assig, maar op de mooiste manier denkbaar. Die assigheid is perfect ingekapseld in olie (olijfolie) en zoete en fruitige aroma’s. Vanille, rozijnen, chocolade, gezoete rabarber, zoete perziken en citroen met veel suiker. Gember en zoethout, en ook peper omwille van het alcoholpercentage. Gezouten boter. Marsepein (de amandelen spelen weer op). Zilt, maar dat hadden we al in de boter. Man, dit is ècht goed. En hij heeft geen druppel water nodig. De afdronk dan, die er gelukkig ook. En hij is lang. Maar ook romig, net zoals de smaak. Zoet, rokerig, fruitig, waxy en olieachtig. Maar dat kan ook de gezouten boter zijn. Sublieme zeventienjarige whisky. Vreselijk complex maar perfect gebalanceerd. En enorm drinkbaar voor 60%. Een toppertje. 92/100

Iets om naar uit te kijken op veilingen, alhoewel je ‘m ook nog kan vinden bij Whisky Online. Met verzendkosten kost hij je wel 340 euro. Heb ‘m maar laten staan…

Ardmore 20y 1992, The Whiskyman

Samen met de wel zeer bijzondere Littlemill 1988 zette Dominiek ook een Ardmore 1992 in de markt. Deze whisky kreeg Rolling-Stones-gewijze de naam Peat Fighting Man mee.

 

Ardmore 20y 1992/2012 ‘Peat fighting man’, 49.9%, The Whiskyman, 146 bottles
Hola, dit is een mooie neus. Rond en vol. En complex. De eerste elementen die opvallen zijn turf en mineralen. Zilverpoets, natte aarde, natte gazon. Het maaien van nat gras. Daana noten (okkernoten en vooral cashewnoten), gevolgd door olie en de schil van sinaas, zilt en zelfs wat jodium. Aan welke kust ligt Ardmore nu ook al weer? De turf ondersteunt het geheel, is constant discreet aanwezig. Na enige tijd wordt in de fruitafdeling de sinaas vergezeld van banaan en ananas. Nat hooi ook, licht ‘farmy’. I like. Op de smaak wordt dit patroon verdergezet. Het mondgevoel is zacht en olieachtig. Qua associaties kan ik me er gemakkelijk van afmaken en verwijzen naar de neus. Maar dat ga ik niet doen, ik schrijf op: mineralen, zachte turf, hooi, cashewnoten, zilt, sinaas en ananas. Maar ook vanille, limoen en kruiden (peper en gember). En ook hier zit de balans tussen dit alles perfect. Lange afdronk op aarde, turfrook en fruit, en op het einde nog wat zilt als extraatje. Lekkere, complexe en fraai gebalanceerde Ardmore. Weerom een knappe selectie Dominiek! 90/100

Ardmore 18y 1992, Malts of Scotland

Met een productie van ongeveer 3 miljoen liter per jaar is Ardmore één van de grootste distilleerderijen van Schotland. Voor deze productie zorgen o.a. acht distilleerketels van 15000 liter. Het is ook één van de weinige die over een eigen ‘cooperage’ of kuiperij beschikt.

 

Ardmore 18y 1992/2010, 49.4%, Malts of Scotland, cask 5014, bourbon barrel, 185 bts.
Aangename neus met niet echt turfrook, maar eerder de geur van houtskool, roet, teer en rubber. Verbrand rubber, maar achterliggend, zeker niet storend. Gerookte hesp. Zilverpoets ook, mineralen… en dan zet het fruit zich door. Peren, appels (de schil) en kruisbessen. Toch ook een beetje cleane turf. Die turf komt trouwens meer naar de voorgrond met enkele druppels water. De (turf)rook is prominenter op de smaak en gaat vergezeld van vanille en vooral veel groene appel, zoet-zuur is de toon. Ook wel wat zilt, een beetje rubber en bosbessen. Zoethout op het einde en in de afdronk. Die afdronk is vrij lang, zoet en licht rokerig. Aangename whisky, best te genieten zonder water. 85/100

Ardmore 1990, Gordon & MacPhail

Opgericht tijdens de whisky-boom einde negentiende eeuw door William Teachers, bleef Ardmore eigendom van de familie Teachers tot het overgenomen werd door Allied Distillers. Sedert 2005 zit het in de portefeuille van Fortune Brands. De whisky wordt gebruikt in enkele blends, vooral in Teacher’s.

 
Ardmore 1990/2006, 43%, Gordon & MacPhail
Frisse, jonge turf, floraal en zelfs wat bubblegum. Een lichte granigheid. Op de neus komt hij veel jonger over dan de zestien jaar dat hij oud is. Hints van new spirit. Maar hij is wel voller dan new spirit natuurlijk. Heide en honing. Op de smaak gaan het zoete en de turf hand in hand, met ook hier florale toetsen en hooi. Fris. De turf is clean en vertoont geen medicinale trekjes. Middellange, eerder droge afdronk op cleane turf. Straight forward, niet bijzonder boeiend, wel lekker zonder meer. 82/100

Drie Ardmores

Ardmore NAS Traditinal cask, 46%, OB 2007, 1l – Speyside – 82/100
Aangename neus met lichte turf en fruit. Ook turf in de smaak. Naar het einde toe wel wat droog en bitter, maar wordt nooit onaangenaam. Middellange, beetje droge en fruitige afdronk. Lekkere whisky.
 
Ardmore 1992/2004, 55.4%, OB for the Belgian Whisky Festival Verviers – Speyside – 82/100
Bourbon Hogshead, gebotteld voor het whiskyfestival van Verviers 2004. Lekkere, rokerige neus. Smeulende houtskool. Zoete vanille. Smaak met turf en en een licht ziltige ondertoon. Middellange, rokerige en kruidige afdronk.
 
Ardmore 11y 1996/2008, 46%, DL Provenance, Autumn distillation, cask 4645 – Speyside – 74/100
Scherpe neus. Verf! Turf, leder, beetje mineralig ook. Na enige tijd komt er fruit door, wit fruit. De smaak is rokerig en kruidig. Zo goed als geen afdronk, alhoewel het mondgevoel wel wat blijft hangen.