Spring naar inhoud

Posts tagged ‘5yo’

Kilchoman ‘Loch Gorm’ 2007

Kilchoman is hier nog niet veel aan bod gekomen. Er zijn er nog maar twee voorafgegaan, aan deze Loch Gorm. Deze botteling is trouwens de enige standaard-Kilchoman die volledig op sherryvat rijpte. Bij deze eerste batch is dat oloroso.

 

Kilchoman ‘Loch Gorm’ 5y 2007/2013, 46%, OB, first release, 10.000 bottles
Zilte en rokerige neus, vergezeld van wat zoetere tonen (karamel en gebak) en wat scherpere (kruiden zoals peper en gember, en teer). Dankzij de sherry komen er ook koffie, tabak, leder en noten bij. En fruit. Bij deze laatste denk ik vooral aan appelsienen en kersen. Mooie balans voor zo’n jonge whisky, dit is immers nog geen zes jaar oud. De smaak moet het vooral hebben van zoete turfrook. De zoete aroma’s worden aangevoerd door chocolade, karamel, rozijnen, appelsien en pruimen. Met wat moeite ook een beetje banaan. Rijpe banaan. Pas daarna komen er kruiden bij. Gember, zoethout, munt en kaneel. Het mondgevoel is romig en olieachtig. De afdronk is iets droger, vooral op turf, zilt en kruiden, maar met voldoende zoet weerwerk. En hij is erg lang. Rekening houdend met het feit dat ik nog niet zo veel Kilchoman heb geproefd, is dit voor mij met gemak het beste van de distilleerderij. Moet ronduit fantastisch worden op hogere leeftijd. 86/100

Advertenties

Bunnahabhain ‘Mòine’ 5y 2006, Archives Anniversary Release

Ik heb even gewacht met mijn bevindingen van deze whisky te publiceren. Ik vind ‘m dan ook niet echt geweldig. Het betreft een wel erg jonge Bunnahabhain, amper 5 jaar oud. Hij draagt de naam ‘Mòine’, Gaelic voor turf en dus het geturfde product van de distilleerderij.

 

Bunnahabhain 'Mòine' 5 YO 2006/2012, 61.1%, Archives, Whiskybase, Anniversary Release, Bourbon hogshead #800041Bunnahabhain ‘Mòine’ 5y 2006/2012, 61.1%, Archives, Whiskybase Anniversary Release, Bourbon hogshead #800041, 264 bottles
De neus is erg zoet op bubblegum en fruitsnoepjes. Jong dus. Veel granen en gist ook. Nog redelijk ‘new make’ (nog niet gerijpt distillaat). Rokerig natuurlijk, maar niet te assig. Smeulende houtskool. Grassig is het ook, net als ‘notig’. Okkernoten. Fruit zegt u? Amper, in de verte misschien wat citroen. Erg zoete smaak. Naast het granig en zilt karakter. Hier krijg je kruiden als extra. Zoethout en peper. Gist opnieuw. Ah, en nu ook fruit. Aardbeien(snoepjes) en peren. Een stevige portie assen. Lange, zoete en rokerige finish. Dit hadden ze echt nog langer moeten laten rijpen, dit is nog veel te veel new make. Meer educatief dan genietbaar. 60/100

Pig’s Nose

Pig’s Nose is een blend van single malt en grain whisky, gedistilleerd in de verschillende Schotse whiskyregio’s. De jongste whisky in deze blend is 5 jaar oud. De man achter deze botteling is niemand minder dan Richard Paterson, de man acher de naam is een nobele onbekende die op de voorstelling van deze whisky uitriep dat de whisky zo zacht was als de neus van varken.

 

pig-s nose 5yoPig’s Nose 5y, 40%, OB +/- 2012
Lichte en zoete neus. Zoete granen (Frosties), karamel, kandijsuiker. Allerlei noten (amandelen, hazelnoten, cashewnoten). Wat fruit in de vorm van appels en perziken. En een lichte gembertoets. Op de smaak van hetzelfde laken een broek. Zoete associaties zoals karamel en kandij, de appels en (witte) perziken (maar erg op de achtergrond), noten, en granen. De zachte gember wordt vergezeld van peper en nootmuskaat. Na enige tijd ook appelsienen. En helemaal op het einde zelfs een lichte rokerigheid. De zoete granigheid domineert echter. Korte afdronk, en eerder aan de droge kant. Het graan en de noten roepen het luidst. Als blend best genietbaar. Maar ook niet meer dan dat, daarvoor domineren de granen en de noten het geheel te veel. 70/100

Octomore 5y 04.1/167

Octomore of het turfmonster. De neiging van producenten naar extremen, het is niet helemaal nieuw natuurlijk. En dan hebben we het nu even niet over sommige extreme prijzen, maar in dit concreet geval over extreem geturfde whisky’s. Ardbeg deed het met z’n Supernova, Bruichladdich met z’n Octomores: zoals hier al zijn gepasseerd, de 01.1 op 131 p.p.m. en de 03.1 op 156 p.p.m.. Ik had een voorkeur voor deze laatsten, omdat ze toch heel wat meer boden dan enkel turf. Vandaag breien we daar een vervolg aan met de 04.1, deze keer op 167 p.p.m.. The only way is up.

 

Octomore 5y 04.1/167, 62.5%, OB 2011, 15000 bottles
Natuurlijk valt de turf op, maar net zoals bij z’n voorgangers blijft het daar niet toe beperkt. Ook deze is erg zoet (harde aardbeiensnoepjes, suikerspin, vanille), maar ook – en niet geheel onlogisch – alcoholisch en peperig. Scherp dus. De schil van citroen en limoen. Een beetje zilt ook (richting gerookte vis, gezouten boter ook), vers gemaaid gras en groene appels. Krachtig en olieachtig mondgevoel met associaties van peper (de alcohol), zoethout, vanille, citroen, zilt, gras, snoepgoed en natuurlijk turfrook. En die rook is hier dominanter dan in de geur. Oesters ook. En rubber, iets wat ook niet onverwacht om de hoek komt kijken. Iets van rabarber (de rauwe variant). Water maakt het geheel assiger. Geen water toevoegen is dus de boodschap (maar dan heb je met één dram wel genoeg). De turfrook en het alcoholpercentage zorgen natuurlijk voor een lange afdronk, die rokerig, kruidig en zoet is. Het is duidelijk dat de distillatie het turfgehalte van de mout serieus heeft getemperd. En dat is wat mij betreft goed nieuws. Best lekker dus, ook deze. 85/100

Glendronach 15y Moscatel finish

Vandaag een Glendronach ge-finished op Moscatel wijnvaten, één van de vele finishes die eind 2010 door Glendronach gelanceerd werd. Vanaf morgen de nieuwe Malts of Scotland.

 

Glendronach 15y Moscatel finish, 46%, OB 2010
Fruitige neus, zowel zoet als zuur fruit. Ik noteer abrikoos, perzik, limoen en citroen. Amandelen ook (gaat wat richting marsepein), net als kruiden (nootmuskaat valt hier op). Niet veel meer echter. De smaak lijkt als twee druppels water op de neus: abrikoos, perzik, citroen, amandelen, marsepein, nootmuskaat. Misschien ook nog wat kruisbessen. En een beetje honing. Een beetje eik naar het einde. En ook de middellange afdronk wijkt weinig af van dit patroon, zoet en fruitig. Niet slecht, dit is zeker geen mislukt huwelijk, maar te weinig complex en eigenlijk ook te weinig boeiend om hoger te scoren. Ik word hier warm noch koud van. 82/100

Glen Ila 5y

De Glen Ila 5y is een vatted malt, of blended malt zoals we dat nu verondersteld worden te noemen, gebotteld begin jaren zeventig door Bulloch Lade & Co. Bulloch Lade was in die tijd eigenaar van Caol Ila, je kan dus vermoeden dat hier heel wat Caol Ila van die periode in moet zitten.

 

Glen Ila 5y, 40%, Bulloch Lade & Co, early 1970’s
De neus is in ieder geval erg aangenaam om ruiken, met veel fruit en turf. Banaan op de barbeque. Lichte metalige toetsen erdoorheen (een beetje OBE). Ook de smaak is erg lekker met fruit, zachte rook en dito eik. Behoorlijk lange, zoete afdronk. Niet erg complex, wel lekker en vreselijk drinkbaar, kan perfect naast de betere Islay single malts van vandaag gaan staan. 86/100

Twee niet-Schotse Britten

In Groot-Brittanië wordt er buiten Schotland ook in de andere twee ‘landen’ whisky geproduceerd. Vandaag proef ik m’n eerste St. George, een Engelse whisky én m’n eerste Penderyn, een Welshe.

 

St. George 3y ‘Chapter 6’, 46%, OB The English Whisky Co, casks 001-011, feb. 2007 – feb. 2010
Chapter 6 is een niet-geturfde St. George en de eerste echte – drie jaar oude dus – whisky. De neus maakt snel duidelijk dat dit een erg jong product is, veel ‘new spirit’ met associaties van granen, alcohol, bubblegum, ananas en peren. Rijpe pruimen ook, hooi en wat munt. Op de tong veel sappig wit fruit (meloen, appels, peren) en mierzoete tonen (harde fruitsnoepjes, bubblegum), wat hout, vanille en ontbijtgranen. Peper naar het eind. Korte, alcoholische en fruitige finish met de peper die effe blijft hangen. Nog redelijk ‘new make’ maar slecht is dit niet. Een goedje met potentieel. 67/100

 

Penderyn Limited Edition 5y, 46%, OB 2007, Madeira finish
Penderyn is een product van de Gwalia distilleerderij, gelegen te Penderyn in het Brecon Beacons National Park. Op 14 september 2000 werd er voor het eerst sinds lang weer whisky gedistilleerd. Deze whisky is na rijping op bourbonvaten gefinished op Madeiravat. Dat laatste merk je wel, je krijgt in de neus zoete wijn associaties. Of is het misschien omdat ik daar op lette? Sinaas, rozijnen, pruimencompot, vanille, bloesems, honing, wat hout (lichte bitterheid), granen, dat zal het zo wat zijn. Granig en licht zoet op de smaak. Ook hier sinaas en snoepgoed. Appelsap. Het jonge karakter speelt meer op dan in de geur. Wordt wat bitter naar einde (hout en kruiden). Afdronk in het verlengde hiervan, bitterzoet. 70/100

Octomore

Laat ons vandaag eens een blik turf opentrekken. Octomore was bij lancering in 2008 met z’n 131 p.p.m. (deeltjes fenolen per miljoen) de zwaarst geturfde whisky op de markt. Ondertussen zijn er nieuwe batchen uitgebracht met een nog hoger turfgehalte. Pas op, het gaat hier telkens om het p.p.m.-gehalte van de malt, niet dat van de spirit. Vandaag proef ik de eerste release, de ‘01.1’ (bedankt voor de sample Ruben). Knap flesdesign trouwens.

 
Octomore 5y ‘Edition 01.1’, 63.5%, OB 2008, Bruichladdich, 6000 bottles
De neus geeft om te beginnen en zoals te verwachten turf en vooral veel rook. Smeulend haardvuur, barbecue, asbak. Daarna krijg ik hints van petrolium, asfalt, zout en zeewier. Wat alcoholisch ook, maar dat is met z’n 63.5% niet abnormaal. Laat er ons wat water aan toevoegen. Mmm, de rokerigheid blijft, maar wordt olieachtiger. Gerookte vis, citrus en hooi heb ik nu ook. Zou hij onverdund te drinken zijn? Wel ja, de turf brandt op de tong maar laat toch al wat ruimte voor zilt en fruit. Gerookte heilbot en citroen zijn de zaken waar ik aan denk. Oh ja, duidelijke citroen. Kastanjes en okkernoten ook. Maar wat een turfbom seg! Daar drink je er niet meer dan één van op een avond (laat staan namiddag). Wat doet het water met de smaak? Het maakt het geheel vooral drinkbaarder. Ook nu blijft de rook en de turf domineren (eerder rook dan turf nu) maar er is toch wat plaats voor tabak (euh ja), noten, drop, meer zilt, zouthout en peper. De finish is erg lang op turf, teer en zilt. Wel, deze Octomore is complexer dan ik dacht en lekkerder dan ik vreesde. Benieuwd wat dit na 5 of 10 jaar extra rijping geeft. 86/100

Glen Grant 5y 1964

Glen Grant 5y 1964, 40%, OB for Giovinetti, Italy, bottled +/-1969 – Speyside
Oh nee, deze whisky had al veel eerder opgedronken moeten worden. Plat, vlak, slappe thee, héél slappe thee. The spirit has gone. 46? Waarom 46? Geen idee, vond 40 of 50 nogal cliché. 46/100
 
Morgen proef ik twee Ardbegs, ter compensatie.