Spring naar inhoud

Posts tagged ‘2009’

Port Ellen 9th release

Voordat de tiende release wordt uitgebracht, laat ik nog even de vorige passeren. Dit is een whisky die me doet denken aan Campbeltown. Je zou denken aan Islay, maar neen, aan Campbeltown. Op onze Fulldram Schotlandreis werd deze ontkurkt toen we wachtten op de overzet van Campbeltown naar Arran. We hadden immers tijd zat… Gezeten op een rots, met de voeten in het water, de blik op het wondermooie Isle of Arran en een Port Ellen 9th in m’n glas… ha, memories! Nu dezelfde whisky, maar op een bureaustoel en de blik op het scherm, het is niet hetzelfde.


Port Ellen 30y 1979/2009 ‘9th release’, 57.7%, OB, 5916 bottles
Cleane neus. Niet scherp, niet heftig zoals deze van sommige andere Port Ellens. Niet teveel turf, niet teveel hout, niet teveel zilt, neen, alles is zacht, subtiel zelfs en perfect gebalanceerd. Ik heb het dan over zachte turf, een zoete granigheid (ontbijtgranen met honing en melk), teer (maar ook dit is subtiel), zeelucht (inclusief de jodium), fruit (zoete appels), planten (heide, munt) en een lichte farmy touch. I love it! En I love de smaak also. Even clean, subtiel en complex als de neus. Evoluerend van zoet naar droog, met altijd een aangename rokerigheid en fruitigheid. Eerst is er de citrus en het zilt, daarna het hout, de grassige tonen en de kruiden. Zoethout, peper, kruidnagel… De afdronk is zoals te verwachten lang en moet het hebben van rook en zilt, zo kennen we Port Ellen. Eén van de beste ‘officials’ die ik al dronk. 92/100

Longmorn 30y, Gordon & MacPhail

Een dertigjarige Longmorn voor minder dan 100 euro, nice! Gordon & MacPhail blijft z’n whisky’s op drinksterkte scherp geprijsd houden. Mooi zo.

 
Longmorn 30y, 43%, Gordon & MacPhail, 2009
De neus laat zich omschrijven als ‘gedempte vegetale sherry’. Wat ik bedoel is dat de sherry zacht is, wat onderdrukt en vergezeld wordt van de geur van groenten en planten. Peterselie, oxo… ja, ook wat zilt. Mooi verweven met de sherry: karamel, gedroogde vruchten, noten en nootmuskaat. Lekker! De smaak ligt perfect in het verlengde van de neus, maar is wel behoorlijk droog. Gedroogd fruit, noten (studentenhaver), groenten. Ja, die peterselie zit ook hier. Wat nog? Bessen, sinaas, bittere chocolade, kruiden en toch wel een stevige hoeveelheid hout. De droge afdronk is middellang, kruidig en toch ook nog voldoende fruitig. Los van het iets teveel aan hout op de smaak is dit best een aangename whisky. 86/100

Twee Singletons

Vorige week kwam de Singleton of Glendullan aan bod, vandaag proef ik de Dufftown en de Glen Ord. Singleton is dus een label van Diageo voor de duty free markt.

 
Singleton of Dufftown 12y, 40%, OB 2009, for duty free 1 liter
Lichte neus op honing, bloemen, sinaas en noten. Gerookte ham? Ook de smaak is licht en wat stoffig. Ik heb zoethout, karton, een klein beetje fruit… niet geweldig eigenlijk. Droge finish op zoethout en sinaasschil. 71/100
 
Singleton of Glen Ord 12y, 40%, OB 2009, for duty free, 1 liter
Lekkere zoete neus. Ik denk vooral aan cake, geconfijt fruit en chocolade. Appel en peer ook. Een beetje kruiden. Licht maar aangenaam. Ook de smaak is aangenaam. Wat krachtiger dan de neus en de 40% doen vermoeden. Granen, honing, lindethee, sinaas, zoethout, nootmuskaat. De afdronk is middellang, granig en kruidig. Niet slecht deze Glen Ord, verre van. 79/100

Enkele nieuwe officiële bottelingen

Drie naar mijn smaak matige standaardbottelingen.
 
Aberfeldy 12y, 40%, OB 2009 – Highland
Zoete neus met de geur van bloemen, gedroogd gras en kruiden. Aangenaam zonder meer. Ananas heb ik ook. Op de tong heb ik honing, kruiden (gember) en lindethee. Middellang en kruidige (herbs) afdronk. Lekker zonder echt stunning te zijn. 79/100
 
Isle of Jura 10y, 40%, OB 2009 – Jura
Neus: acaciahoning, granen en hars. Sober (‘austere’). Dennennaalden ook. Lichte vernis-touch. Smaak: licht en beetje bitter. Witte pompelmoes, hout en hars. Afdronk: kort en drogend. Licht bitter. Ik kan dit niet slecht noemen, maar mijn ding is het toch niet. 74/100
 
Bunnahabhain 12y, 40%, OB 2009 – Islay
Neus: yoghurt, granen, muesli. Ontbijtwhisky? Wat vanille ook en bodding. Smaak: granen, beetje hout, peper, beetje gember en een lichte tabaktoets. Korte, granige afdronk. Saaie, weinig uitgesproken whisky. Niet beter dan de 2006 batch die er van proefde. 72/100

De nieuwe Glann ar Mors

Vandaag proef ik de twee nieuwe Glan ar Mor bottelingen, beide in december op flessen getrokken. Van zowel de peated (Kornog) als de non-peated had ik eind vorig jaar al de eerste batch geproefd. Zeker van de non-peated was ik erg onder de indruk. Eens zien of het niveau bij deze tweede releases aangehouden wordt.

 
Glann ar Mor ‘Taol Esa – Dec. 09’, 46%, OB, 2009 – Frankrijk
O ja, dit blijft een knappe whisky! Erg fris en fruitig, die neus. We hebben peren, sappige perziken, appelsienen (véél) en druivensap. Vanille, gesuikerde amdandelen… gaat richting marsepein. Een lichte, onbestemde kruidigheid ook. Zéér aangenaam. De peer en de perzik krijg ik terug op de tong, net zoals de marsepein. De smaak is trouwens vrij olieachtig. Wat granen en hars vervolledigen het plaatje. Middellange, frisse en grassige finish. Ja, dit is lekker. Zeker voor een whisky van amper enkele jaren oud. Zelfde niveau als de eerste release, ongewijzigde score. 86/100
 
Kornog ‘Taouarc’h Eilvet’, 46%, OB, Glann ar Mor, 2009 – Frankrijk
Een mengeling van twee Bourbonvaten en een Sauternevat. Het resultaat zal dus sowieso anders zijn dan de eerste release. Inderdaad, meer fruit op de neus, de turf lijkt wat onderdrukt door het fruit, wat naar mijn smaak een pluspunt is. De eerste batch had vooral citrus, hier heb je een grotere variatie. Ik denk aan rijpe banaan, meloen en appelsien. De zachte turf komt langzaamaan opzetten. En ook de zee-associaties komen naar voor. Ook op de smaak is ie gematigder. Deze zit natuurlijk op een 11% lager alcoholvolume, maar de dominante assen heb ik hier niet zo. Zachte, romige turf en sappig zoet fruit maken de dienst uit. De lichte bitterheid uit de eerste batch tref je ook hier aan. Lange, kruidige afdronk met terugkerende rook. Wel, in tegenstelling tot sommigen vind ik dat de Kornog er lichtjes op vooruit is gegaan. Lichtjes. Wat beter gebalanceerd als je ’t mij vraagt. 84/100
 

Ik had bij die eerste batchen een voorkeur voor de non-peated versie. Deze voorkeur blijft, maar het verschil is een ietsje kleiner geworden.

 

Oud naar nieuw III

Voor het laatse paar tekende Glendronach. We proefden twee twaalfjarigen, de laatste en een botteling van midden jaren tachtig.

 

Glendronach 12y, 40%, OB 2009 – Speyside
Dit is een recentere versie dan degene die ik een tijdje geleden proefde. Die had een crème kleurig etiket bovenaan, bij deze zijn beide etiketten bordeaux. Deze 2009 vertoont aangename cleane sherry met associaties van noten, karamel, pruimen, hout, tabak. Gember? Vrij zoet op de tong, met woudvruchten en lichte rook. Wat hout en een lichte kruidigheid. Eerder korte, droge en kruidge finish. Beter dan de vorige batch, maar nog niet helemaal my cup of tea. 77/100
 
Glendronach 12y, 43%, OB bottled mid 1980’s, 75cl – Speyside
Qua cup of tea komt dit al een pak dichter in de buurt. Lekkere zacht-zoete sherry met rozijnen, sinaas, honing, leder, tabak, rozebottel en nog veel meer. Complex die neus. Ook in de smaak is dit complexer dan het recentere werk. Vettig, romig met karamel, sinaas, noten, kruidenthee… wat drogend. Oh ja, dit is écht lekker. De afdronk is best lang, kruidig en fruitig. 89/100

 

Yep, de oude was weerom de beste. Het was vroeger gewoon allemaal beter verdorie. Alhoewel dit natuurlijk niet voor elke whisky geldt, maar zo van die oud-naar-nieuw tastings zijn soms toch vrij ontluisterend.

 

De gezamelijke top 3 was identiek aan die van mij:

  1. Glendronach 12y – oud
  2. Dalmore 12y – oud
  3. Ambassador 8y

Als afsluitertje kregen we nog de Laphroaig Cairdeas 12y te drinken, een beetje turf voor de mensen die dit in de voorgaande whisky’s gemist hadden. Ik blijf dit een erg lekkere Laphraoig vinden, ietsje beter dan de voorganger, de Cairdeas NAS, van 2008.

Port Askaig

Port Askaig is de naam van een havenstadje (nu ja, dorp) aan de noordoostkust van Islay én sinds kort ook de naam van een nieuwe single malt whisky. Denk nu vooral niet dat Islay een nieuwe distilleerderij rijker is, het is Speciality Drinks Ltd. – de firma achter The Whisky Exchange van Sukhinder Singh – dat onder deze naam een single malt whisky uit Islay bottelt. Als je er de kaart van Islay bijneemt, zie je dat er zich in de buurt van Port Askaig maar één distilleerderij bevindt, Caol Ila. Alles wat onder het Port Askaig label wordt gebotteld, is dus in feite Caol Ila whisky.
Vandaag de dag bestaan er drie varianten Port Askaig: een 17-jarige aan +/- 60 euro, een 25-jarige voor een 90 euro en een cask strength whisky die ongeveer 45 euro moet kosten. Eind dit jaar zou er ook nog een 30-jarige gebottled worden. De whisky op drinksterkte hebben ze – net zoals Talisker dat doet trouwens – tot Imperial 80 proof versneden. Dit komt overéén met 45,8% alcohol.
Je vindt Port Askaigs natuurlijk op The Whisky Exchange, maar je komt ze evengoed tegen in de betere whiskyhandel. Ik heb me – ondertussen al een tijdje geleden – via Whiskysamples een setje besteld en nu eindelijk ook geproefd.

 
Port Askaig 17y, 45.8%, Speciality Drinks Ltd (TWE), 2009 – Islay – 83/100
In de neus een klassieke turf-rook-citrus mélange. Cleane turf, kampvuur, citroenen, sinaasschil. Beetje zoets ook, honing. Licht medicinale touch. Hey, als extraatje een subtiele waxy note! In de olie-achtige smaak krijg ik eerst veel turf, citrus (pompelmoes) en honing. Tot zo ver dus mooi in lijn met de neus. Daarna meer en meer zilt, zoethout en kruiden. Lange, warme afdronk op teer en zilt. Klassieke en dus best genietbare Caol Ila met een mooie balans.
 
Port Askaig 25y, 45.8%, Speciality Drinks Ltd (TWE), 2009 – Islay – 86/100
Oh, deze is veel fruitiger, wat gezien de leeftijd niet geheel onlogisch is natuurlijk. Zachte, complexe neus met sinaas, appel, passievrucht, boenwas, honing, zoethout, kruiden… Rook ook (en as – verbrand hout hier) maar merkelijk minder prominent dan in de 17y. Zachte smaak waar fruit, zoet en hout de kernwoorden zijn. Pompelmoes, sinaas, appel, honing, suiker, zilt, kruiden en hout. Serieus drogend (bitter) naar het eind. Middellange droge finish met hout, peper, zoethout en rook. Complexer dan de 17y, lekkerder ook. Een ietsje minder hout in de smaak had een puntje of twee meer opgeleverd.
 
Port Askaig Cask Strength, 57.1%, Speciality Drinks Ltd (TWE), 2009 – Islay – 77/100
Smokey! Veel rook, meer nog dan de 17y. Als ik ze naast elkaar zet, geeft de 17y eerder pure turf en deze CS rook. Houtskool, sigaren, smeulend haardvuur, roet/uitlaatgassen, dat soort zaken. Daarnaast heb ik wat zoets en hooi (of is het stro? – Even een zijsprongetje, een luistertip: Hay foot/Straw foot van 16 Horsepower, een project van de geniale David Eugene Edwards). Datzelfde hooi/grassige in de smaak, naast weerom veel rook en assen. Wat ziltig en met moeite een beetje vanille. Vrij lange rokerige (of wat had je gedacht?) afdronk, die kruidig en wat bitter eindigt. Blijf toch wat met een asbak gevoel zitten, de rook verdringt te veel de rest. Vond de 17y beter gebalanceerd.