Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1982’

Caol Ila 30y 1982, Coopers Choice for TWF

Na de serieus tegenvallende Blair Athol 1989, proef ik vandaag een naar alle waarschijnlijkheid veel betere Coopers Choice, de Caol Ila 1982 gebotteld voor The Whisky Fair.

 

Caol Ila 30y 1982/2013, 52%, Coopers Choice for The Whisky Fair, hogshead #4721, 275 bottles
Ja man, wat een geweldige neus! Aromatisch, elegant, complex. Erg fruitig (kruisbessen, appelsien, ananas), zilt (gerookte vis, maar ook de jodium van de zeelucht), mineralig en rokerig. Zachte zoete turf, neigend naar de farmy-kant. Dat wordt dus eerder zoetzuur, met nat hooi, stallen en zo. Vanille. Zoethout. Erg olieachtig ook, typisch. Lijnzaadolie. Boenwas (geboend leder, geboende meubels) maakt het nog wat extra smeuïg. Prachtig. Ronde, olieachtige smaak op tonen van zoete turf, zilt, oesters, mineralen, citrusfruit (appelsien en mandarijn) en gele appels (cider met wat goede wil), bijenwas, zachte kruiden (gember, zoethout, kaneel) en lichte eik. Lange, zoete, zilte en licht rokerige afdronk, met een klein beetje appelsien, dat de eer van het fruit hoog probeert te houden. Wow, dit is goed. En zo vreselijk drinkbaar. 92/100

Old Pulteney 15y 1982, sherry wood

De naam Pulteney verwijst naar een oud landgoed in het zuidelijk deel van Wick, Pulteneytown, dat tot 1902 een aparte gemeente was. Op zijn beurt werd dat plaatsje genoemd naar Sir William Pulteney, een beheerder van de Britse visserij-associatie. Pulteneytown en Wick kenden in de 19e eeuw een enorme bloei dankzij de haringvangst.

 

Old Pulteney 15y 1982, 59.9%, sherry wood, cask 929, millennium single cask
De geur van gezouten karamel en gezouten noten, en nog niet zo’n klein beetje. Dat krijg je natuurlijk als je een whisky als Old Pulteney, die sowieso al een zilt karakter heeft, laat rijpen op een sherryvat dat nog lang niet uitgepraat is. Honing ruik ik ook, abrikozen, cake (licht aangebrand), eucalyptus en munt, champignons, zachte rook en zelfs oude boeken. Antiekwinkel. Bijzonder profiel. En bijzonder lekker ook. De smaak is heerlijk droog op toast, eik, noten, kruiden zoals munt en peper, en natuurlijk zilt. Maar het gaat verder, met appelsienen, abrikozen, dadels, gele pruimen, meloen en chocolade. Geweldig vind ik dit. Lange afdronk, kruidig en zilt, met nu hints van aardbeienconfituur. Old Pulteney op een (liefst zeer actief) sherryvat geeft vaak een geweldig resultaat, zilt en sherry gaan beter samen dan je op het eerste zicht zou denken. 89/100

Port Ellen 27y 1982, Old Bothwell

We blijven nog even hangen bij Port Ellen 1982. Vandaag één van de vele PE’s uit de stal van Old Bothwell. Een stal die ondertussen wel zo goed als leeg is, toch qua Port Ellen betreft, want Diageo heeft de vaten teruggekocht.

 

Port Ellen 27 YO 1982/2010, 55.5%, Old Bothwell, bourbon hogshead, cask 2558Port Ellen 27y 1982/2010, 55.5%, Old Bothwell, bourbon hogshead, cask 2558
Cleane Port Ellen neus. Zilt, jodium, zeewier en citrus, met onderliggend zachte rokerige turf. De klassieke combinatie van een Port Ellen gerijpt op een weinig actief vat (third fill of zo). De citrus is in concreto pompelmoes en limoen. Ik ruik ook groene appels. Of de schil ervan. Een klein beetje hooi. Lichte tonen van gember en munt. De turf komt op de smaak meer naar voor, ook niet ongewoon. Het ‘coastal’ karakter blijft behouden, je proeft de zee. Zilt, jodium, je kent het plaatje. Citroen, limoen, pompelmoes… de citrus zet zich verder. Mooi mineralig ook wel. Natte keien. Nu, het is lang geleden dat ik nog eens natte keien gegeten heb. Kruiden vullen aan. Tuinkruiden nu vooral. Lange afdronk, al even clean en mineralig als de smaak. Zilt en turf blijven het langst hangen. Weerom een heerlijke Port Ellen, maar in het genre van clean en zesty zijn er nog betere te vinden. 90/100

Port Ellen 27y 1982, The Nectar of the Daily Drams

In 2013 hebben nog niet zo veel nieuwe Port Ellens gezien. Zitten de bottelaars stilaan door hun voorraad? Teruggrijpen naar een iets eerdere botteling dan maar. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Port Ellen 27 YO 1982/2010, 53%, The Nectar of the Daily DramsPort Ellen 27y 1982/2010, 53%, The Nectar of the Daily Drams
Zalige PE-neus op het beproefd recept van rook, zilt en mineralen. Maar het zijn vooral het zilt en de mineralen die met de aandacht gaan lopen. Vers gemaaid nat gras (slecht voor de grasmaaier I know, maar dat is nu even irrelevant). De gazon na een zomerse regenbui, ook dat wel. Natte keien, ook een klassieker. Veel zilt dus ook. Gerookte vis, oesters. De rook is eerder dat van een smeulend haardvuur dan wel pure turf. Juist, ik moet nog het fruit vermelden, wat ook meer dan voldoende aanwezig is. Peren, rijpe kruisbessen en de onvermijdelijke citroen. Gezoete citroen. Rietsuiker. En een beetje vanille. Op de tong is hij rond en minder scherp dan bij soortgenoten. Wel clean en op gelijkaardige associaties dan op de geur. Dat zijn dus mineralen, rook, zilt (veel zilt) en fruit. Minder de peren en de kruisbessen, hier is het voluit op citrus. Citroen en pompelmoes. Vanille en harde citroensnoepjes. Zachte eik. De afdronk is lang en droog op gerookte heilbot, mineralen en rook. Het fruit is hier verdwenen. Cleane en ronde Port Ellen, zoals ik ze graag heb. 91/100

Clynelish 27y 1982, The Perfect Dram

Van 1989 springen we gezwind naar 1982.

 

Clynelish 27 YO 1982, 55.1%, The Perfect Dram, TWAClynelish 27y 1982/2010, 55.1%, The Perfect Dram (TWA), bourbon hogshead, 256 bottles
De neus van deze is nog een tikkeltje beter dan de 1989. Nog wat ronder en zoeter. Het fruit is een beetje anders. Minder wit fruit, al is dat er wel, ik heb nu ook abrikozen, perziken op siroop, gele pruimen en ananas. De marsepein is grootser en verdringt samen met honing de vanille wat. Die amandelen, daar kan je echt niet naast ruiken. De ‘waxyness’ is even geweldig, de eik en de zachte kruiden iets dieper en het zilt misschien wat minder aanwezig. Top! De vijf percent meer laat zich gelden op de smaak. Hij is nog steviger en prikkelender. Voor dat laatste zorgen zilt, kruiden en citrusfruit zoals pompelmoes, mandarijn en citroen. Wat het kruidencompartiment betreft, noteer ik peper, gember en nootmuskaat. Daarachter heb ik jodium, kamillethee met honing en een stevige portie eik. Maar alles blijft mooi in balans. De mineraliteit is misschien iets minder dan bij de 1989, maar de bijenwas blijft om de aandacht roepen. Lange, verwarmende en waxy afdronk, mineraliger dan op de smaak. Net iets beter dan de 1989, op de neus duidelijker dan op de smaak. 92/100

St. Magdalene 25y 1982, Old Malt Cask

Vandaag een whisky die evengoed Linlithgow had kunnen heten. Eén van de vele 1982’ers die Douglas Laing gebotteld heeft.

 

St. Magdalene 25 YO 1982/2008, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask, refill butt #4282St. Magdalene 25y 1982/2008, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask, refill butt #4282, 378 bottles
Cleane en grassige neus. Vers gemaaid gras, vermengd met kaarsvet en citroen. Citroenkaarsen, jawel. Harde citroensnoepjes. Daarachter gaan er tonen van gezouten boter en lampolie schuil. En ook associaties van okkernoten en rubber. Dat laatste is hier geen meerwaarde. Schweppes tonic. Een beetje vanille. De schil van groene appels. Best complex. Doorheen dit alles ontwaar ik mineralen. Kalk en klei. En zelfs de geur van natte kranten. Scherp en clean profiel. De smaak is iets ronder, de vanille treedt meer op de voorgrond, samen met gele appels (cider) en noten. Ook hier is deze whisky redelijk waxy. De citroen laat zich echter wat naar de achtergrond drukken. Kruiden zijn op de smaak dan weer meer aanwezig dan in de geur. Peper en mosterd. Groene thee. Een beetje droog gras. De mineralen blijven sluimeren. Middellange, cleane en licht bittere afdronk. Niet de gemakkelijkste neus, de smaak overtuigt meer. 84/100

Brora 20y 1982/2003, Old Malt Cask

Begin jaren zeventig produceerde Brora een rijk geturfde malt, wat de distilleerderij de bijnaam ‘Lagavulin of the North’ opleverde. Toen Caol Ila opnieuw op volle kracht opereerde, verminderde de nood aan geturfde Brora. En wat later ook aan Brora an sich, resulterend in een definitieve sluiting in maart 1983. 1983, het jaar dat Diageo een grote reorganisatie doorvoerde en meerdere distilleerderijen sloot. Een deel van de oude gebouwen wordt nu nog gebruikt als warehouse voor Clynelish, andere delen staan leeg en zijn verboden terrein.
Vandaag een 1982 uit de stal van Douglas Laing.

 

Brora 20 YO 1982/2003, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask_sherry, cask 1186Brora 20y 1982/2003, 50%, DL Old Malt Cask, sherry cask #1186, 264 bottles
Aromatische neus, op veel wit fruit (appels, witte perziken), honing, vanille, zilt, oud leder en natuurlijk de onvermijdelijke ‘farmy notes’. De geur van de stallen en het natte hooi. Die boerderij-associaties komen echter pas in tweede instantie. Zoete, maar erg lichte rook. Tja, ik vind het zalig om ruiken. Op de smaak is deze Brora vooral zoet, fruitig en zilt. Maar ook hier ontbreken de typische boerderijgeuren niet. Meer kruiden dan in de geur en ook de turfrook is iets prominenter. Middellange, zilte en zoete afdronk. Niet erg complex maar wel spek naar mijn bek. Of wat had u gedacht? 89/100

Captain Beefheart & St. Magdalene

Captain BeefheartEen streepje muziek, dat is weer veel te lang geleden. En laat me weer wat van de platgetreden paden afwijken. Zo kom ik terecht bij Captain Beefheart, in het echte leven gekend als Don Van Vliet. Nu ja, leven, de man is sedert twee jaar niet meer onder de levenden, hij stierf op 17 december 2010 – een maand voor hij zeventig zou worden – aan de gevolgen van multiple-sclerose.
Captain Beefheart was zo’n beetje de soulmate van Frank Zappa. Ze groeiden als kind samen op in het Amerika van de jaren vijftig en zestig, bleven hun ganse leven vrienden en werkten ook muzikaal veel samen. De naam Captain Beefheart komt trouwens van een mislukt filmproject van Zappa, genaamd ‘Captain Beefheart vs. the Grunt People’. Van Vliet is vooral bekend als muzikant, maar was ook een niet-onverdienstelijk schilder en beeldhouwer.

In zijn carrière, die startte in 1964, maakte Beefheart twaalf studioplaten, waarvan de meeste samen met zijn Magic Band (waarin o.a. Ry Cooder z’n eerste muzikale stappen zette). Hun creatieve hoogtepunt was ongetwijfeld het experimentele en door Zappa geproducete Trout Mask Replica uit 1969, wat nog altijd wordt beschouwd als één van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de rock. Hij componeerde alle muziek en speelde zelf ook saxofoon en mondharmonica. Z’n teksten kan je gerust bizar noemen, maar surrealistisch doet ‘m misschien meer aan. In 1982 stopte hij met muziekmaken en wijdde hij zich volledig aan het schilderen en in mindere mate aan het beeldhouwen.
Ice Cream for CrowDe muziekstijl laat zich moeilijk omschrijven. Het is rock, het is blues, maar het is vooral experimenteel en avant-gardistisch. Regelmatig ook met psychedelische invloeden. Misschien niet altijd even toegankelijk maar vaak geniaal. Niet altijd echter, zo staat de commerciële(re) periode van midden jaren zeventig onder de fans bekend als Captain Beefheart and his Tragic Band. Vooral de periode rond 1970 (met naast Trout Mask Replica o.a. ook het geweldige Lick my decals off, baby) en deze rond 1980 (met de meesterwerkjes Shiny Beast en Ice Cream for Crow) worden beschouwd als z’n hoogtepunten. Tijdens de eerste helft van de jaren zeventig werd z’n muziek uit noodzaak toegankelijker (het was gewoon tè modern voor die tijd), met de nadruk op blues en rock eerder dan op het exprerimentele.

Maar geweldig bekend is Captain Beefheart dus nooit geworden. En hetzelfde kan gezegd worden van het Whisky Tales label. Wie kent dat? Whisky Tales is een Duits initiatief, zij hebben tot op heden een vijftiental bottelingen op hun conto. Ik weet niet of deze St. Magdalene 1982 representatief is, dit is nog maar de eerste die ik proef. Maar ik hoop voor hen van wel. Wat een parel! Met Ice Cream for Crow op de achtergrond. Twee parels.

 

St. Magdalene 27 YO 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales 'Poseidon'St. Magdalene 27y 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales ‘Poseidon’, bourbon cask, 184 bottles, 500ml
Ronduit prachtige, cleane, complexe neus. Er zit een zoet kantje aan (honing, nougat), een vegetaal (gras, en groene en witte groenten – schorseneren, no kidding), een floraal (gedroogde bloemen), een fruitig (rijpe kruisbessen, banaan, ananas), een zilt en een mineralig (natte stenen, klei enzo). Natte wol. Lampolie. Ronde, sappige eik en lichte begeleidende rook op de achtergrond en in perfecte verhouding. Rond en romig op de tong. Intens en complex. Honing en vanille, peperkoek, zoete witte wijn (uit het topsegment welteverstaan), ronde eik, hoe langer hoe meer fruit ook. Perzik, abrikoos en de (rijpe) kruisbessen die ik ook op de neus had. En ook de zachte rokerigheid is opnieuw van de partij. En hetzelfde kan gezegd worden van het zilt. Lichte aarde tonen. Een beetje hars, noten (lichte en fantastische bitterheid) en leder. Complex, ik zei het al. Vrij lange en complexe afdronk. Zowat alle elementen van de smaak worden doorgetrokken. Elegante complexe klasse. Prachtige whisky. 92/100

Inchgower 28y 1982, Berry Bros & Rudd

Inchgower, wat kan ik daar nog over kwijt? Niet veel en vooral geen zin eigenlijk. Wel lekkere whisky, deze 1982 van de Berry Brothers.

 

Inchgower 28y 1982/2010, 56.2%, Berry Bros. & Rudd, cask 6968
Frisse en zoete neus. Zowel floraal (bloemen, heide, hooi), fruitig (appels, bananen, dadels, rozijnen) als zoet (zie het fruit, maar ook karamel). Lichte gember en zachte eik. Melkerijboter (een beetje gezouten). Zeer aangenaam om ruiken. Zachte sherrytonen op de smaak (net zoals op de neus, denk de gedroogde vruchten en de karamel) met opnieuw het florale dat opvalt: heide, tuinkruiden, hooi. Ook de gember keert terug, samen met peper. Zonnebloemolie. Het mondgevoel is trouwens ook erg olieachtig. Ook een beetje leder. Mooi. De afdronk is lang en verwarmend. Water is niet nodig, brengt weinig bij. Meer dan lekker zo. 87/100

Caol Ila 1982, Archives

De jongens van Whiskybase gaan hard, zeer hard. We hebben net de derde release achter de rug of hier is de vierde al. Zeven nieuwe bottelingen waarin een North British 1962 het meest opvalt. Ik begin echter gericht met een whisky waarvan ik kan vermoeden dat hij me in vervoering brengt, een Caol Ila 1982. Kost 135 euro.

 

Caol Ila 1982/2012, 51.2%, Archives, Whiskybase, Bourbon Hogshead #758, 207 bottles
Prachtige, elegante neus. En complex. Waar begin ik? Met het ‘coastal’ karakter misschien (zilt, jodium). Of met de zachte, zoete turf. Of waarom niet met het fruit? Ik bedoel dan de sinaas en de geflambeerde banaan. Het zoets, meer bepaald de vanille en de nougat, ook daar kan ik mee starten. Met de kruiden trouwens ook (zoethout bv.). Of zelfs met de lichte mineraliteit. Tja, waar beginnen? Ik zou ook eerst kunnen vermelden dat hij erg fris overkomt. Weet je wat, laat maar vallen, ik ga meteen over naar de smaak. Die is zacht en romig, op perfecte drinksterkte. En al even complex als de geur. Het zilt en de turf komen iets meer naar voor. Wat eik en kruiden (naast het zoethout van op de neus ook wat kaneel en gember), maar absoluut niet veel echter, dit is geen al te actief vat geweest en dat is hier zeker een pluspunt. Het zoete fruit blijft om de aandacht roepen. Knap! De afdronk is lang, op zilt, fruit en zachtjes wegdeemsterende turf. Knap. Of had ik dat al vermeld? 91/100

Port Ellen 1982/2007 cask 2850, Berry Bros & Rudd

Vandaag bespreek ik een Port Ellen 1982 van Berry Bros. Ruim een jaar geleden kwam hier al eens een 1982 van deze bottelaar aan bod, maar dat was een sherryvat. Een zeer actief sherryvat. Terwijl de kleur van deze whisky erg licht is en het hier dus ofwel een bourbonvat ofwel een inactief sherryvat betreft.

 

Port Ellen 1982/2007, 56.1%, Berry Bros & Rudd, cask 2850
Frisse, lichte neus, fruitig en ziltig. Limoen en groene appels, zeewier en zilt. Daartussen ook wat vanillle, amandelen en gras. Lichte rook. Stevig mondgevoel, en opnieuw vallen het frisse fruit en het zilt op. Gerookte heilbot, zeewier en appels, gevolgd door vanille, gember, zoethout en peper. Best kruidig. En opnieuw de zachte rook. Erg aangenaam. Lange, zilte afdronk met citrus en kruiden. De laatste jaren kan je Port Ellen 1982/1983 zo goed als blind kopen. Niet goedkoop, maar bijna altijd erg lekker. Enkele jaren geleden werd er af en toe nog een sulferbom gebotteld, zeker in de periode waaruit deze botteling komt, maar die tijden blijken voorgoed voorbij. Strengere selectie? 89/100

Port Ellen 1982/2006, Connoisseurs Choice

Vandaag nog maar eens een Port Ellen, nu een 1982 gebotteld in 2006 door Gordon & MacPhail in z’n Connoisseurs Choice reeks.

 

Port Ellen 1982/2006, 40%, G&M Connoisseurs Choice
Lichte en zachte neus op schuwe tonen van zilt, wit fruit (appels, peer), citrus en turf. Misschien wat jodium en zeewier in de verte, maar dat is maar omdat ik er op lette. Licht en delicaat, maar dat delicate is hier geen pluspunt. De smaak is wat steviger en moet het hebben van grosso modo dezelfde associaties als op de neus: lichte turf, zilt, zeewier, (rode) appels, aangevuld met wat peper. De (turf)rook groeit naar het einde en in de eerder korte afdronk, waar het vergezeld wordt van het zilt. Helemaal niets verkeerds mee, maar deze whisky mist de nodige punch en expressie om hoger te scoren. Vrij uitzonderlijke score voor een PE… 84/100

Port Ellen 30y 1982, Malts of Scotland

Port Ellen time! Ja, weeral, ik weet het. Malts of Schotland moest ook maar geen Port Ellen in z’n laatste batch steken… Deze 1982 is met z’ dertig jaar één van de oudste Port Ellens die ik al proefde.

 

Port Ellen 30y 1982/2012, 58.6%, Malts of Scotland, sherry hogshead, MoS12017, 298 bottles
Ronde, complexe en elegante neus. Gezien de leeftijd logischerwijze maar matige turf en dito zilt. Wel veel zoets zoals nougat, praliné en mokka-ijs. Kampvuur en lichte turf. Daarna evolueert het richting fruit, gedroogd en vooral gestoofd fruit. Gele rozijnen, pruimencompot en warme rabarbermoes. In de verte toch ook wat zilt, naast zoethout en (gekonfijte) gember. Zeer mooi. Ook de smaak is complex en elegant. Erg romig. Boterig. Opnieuw vallen gezoete mokka, praliné en en nougat op, samen met het gedroogd en gestoofd fruit. Hier gaat dat vergezeld van vlees, zowel geroosterd (barbecuetoestanden) als gerookt (Zware Woudham). Licht zilt dus opnieuw. En die gekonfijte gember van in de geur laat ook hier van zich horen. Lange afdronk, wat zoet maar nu vooral veel zilter dan op neus of smaak. Mooi om te zien hoe goed PE rijpt, deze heeft niets scherps of hoekigs meer. Misschien maakt dit deze whisky ook een beetje tè af en net niet boeiend genoeg om zoals de meeste andere Port Ellens nog wat hoger te scoren. 90/100

Fulldram Supertastings

Het Fulldram whiskyseizoen werd in grote stijl afgesloten aan de hand van een supertasting, ééntje twee weken geleden in de afdeling Kampenhout en ééntje eergisteren in Leuven. De line-ups, die voor de helft gelijk liepen, bestonden telkens uit een aperitief en zes top-bottelingen. De meeste van deze whisky’s had ik al eens geproefd en hier besproken. Van de rest lees je hieronder mijn summiere indrukken en provisoire score. De aperitief was de Teaninich 12y van The Nectar.

 
Kampenhout:
 
Benriach 35y 1975/2011, 51%, OB for Asta Morris, cask 7227, 236 bottles
Geef toe, een sterke opener. Hij bleef moeiteloos overeind tussen al wat volgde. Niet te verwonderen natuurlijk.
 
Brora 32y, 54.7%, OB 2011, 1500 bottles
Typisch Brora van eind jaren zeventig. Minder ‘farmy’ dan oudere distillaten, maar wel zeer complex. Heeft daarenboven tijd nodig om zich volledig bloot te geven. Een uitgebreide bespreking volgt. Nipt in de top 3.
 
Strathisla 48y 1963/2011, 51.8%, G&M for Limburg, Book of Kells label, sherry butt #576
Ook deze is hier al gepasseerd. Ik blijf dit een zalige whisky vinden, zeker op de neus. Op de smaak vertoonde hij naar het einde voor sommigen net iets te veel eik, maar mij stoorde dat op geen enkel moment.
 
Port Ellen 26y 1982/2009, 56.4%, Old Bothwell, cask 2545
Voor mij is dit één van de beste Port Ellens die ik al proefde. Erg clean, met een perfecte balans tussen het zilt, de turf en zoete en fruitige (sinaas o.a.) tonen. Mooie mineraliteit ook. En geweldig drinkbaar. 93/100
 
Bowmore 37y 1968/2006, 43.4%, OB, 708 bottles
Tropical! Zowel op neus als op smaak een tropische fruitbom. Rozenbottel viel me ook op. Vreselijk lekker, vreselijk drinkbaar maar ver van complex. Who cares? Weinigen, want dit werd met stip de winnaar. 93/100
 
Caol Ila 15y ‘Manager’s Dram’, 63%, OB 1990
Een cultfles. Say no more.
 
 
De top 3 voor de groep:

  1. Bowmore 1968
  2. Benriach 1975 for Asta Morris
  3. Brora 32

 
 
Leuven:
 
Benriach 35y 1975/2011, 51%, OB for Asta Morris, cask 7227, 236 bottles
In Leuven deed hij het met een ex aequo met de winnaar (maar net iets minder leden hadden ‘m op één staan) zelfs nóg beter dan in Kampenhout. Nog maar eens het bewijs van de absolute klasse van deze whisky. Zelfs de Bowmore (geweldig lekker maar een stuk minder complex en gelaagd) verbleekte er tegen. Voor mij toch. Hier dus meer details.
 
Port Ellen 26y 1982/2009, 55.7%, Old Bothwell, cask 2473
Een actiever sherryvat dan de Port Ellen in Kampenhout. Donkerder van kleur maar vooral meer sherry (koffie, eik, leder, rozijnen, kruiden) in geur en smaak. Of sherry tout court, ik ga er van uit dat andere een bourbonvat was. Ik prefereer by far de cleanere PE’s (cleaner, mineraliger, ‘zesty-er’…). 89/100
 
Caol Ila 15y ‘Manager’s Dram’, 63%, OB 1990
Say no more indeed.
 
Bowmore 37y 1968/2006, 43.4%, OB, 708 bottles
Blijft toch smullen.
 
Clynelish 32y 1974/2006, 58.6%, The Whisky Fair, 266 bottles
Ook deze besprak ik hier al, maar dat is al enkele jaren geleden. Hoog tijd om deze score te herzien en ‘m in mijn top 50 ever binnen te loodsen. Een juweeltje.
 
Springbank 33y 1970/2003, 54.4%, Adelphi, cask 1622
Stevige maar o zo mooie en complexe sherry. Zowel op neus als op smaak ronduit prachtig. Ik heb weinig genoteerd, ook onmogelijk om volledig te vatten. Krudig, stroperig, veel rood fruit en rozenbottel (waarvoor dank Christophe) en bovenal: Mon Cheri! En nooit te droog of bitter. 94/100
 
 
De top 3 voor de groep:

  1. Clynelish 1974
  2. Benriach 1975 for Asta Morris
  3. Springbank 1970

 

Clynelish 28y 1982, Malts of Scotland

Eind vorig jaar bracht Malts of Scotland opnieuw een Clynelish 1982 uit. Op het eerste zicht is het geen zustervat van de 2010 bottelingen (vaten 5894 en 5895), maar vatnummers zijn niet meer wat ze geweest zijn natuurlijk. Zo vermeldt deze fles een eigen Malts of Scotland referentie en verwijst het spijtig genoeg niet meer naar het oorspronkelijke vatnummer.

 

Clynelish 28y 1982/2011, 53,7%, Malts of Scotland, MoS 11015, 275 bottles
Expressieve fruitige en waxy neus, zo kennen we Clynelish 1982. Het fruit, dat is perzik, peer, banaan, roze pompelmoes, meloen en ananas. Licht tropisch dus na enige tijd. De waxyness dat is smeuïge bijenwas en kaarsvet. Daarnaast is de neus zoet (honing en vanille) en een beetje zilt. Het geheel wordt ondersteund door eik en kruiden (kaneel en zachte peper). Die kruiden zijn prominenter aanwezig dan in andere 1982’ers. Stevig en mondvullend op de tong, fruit en kruiden in perfecte harmonie. Fruit: pompelmoes, limoen en ananas. Kruiden: munt, peper en kaneel. Ook hier zorgt het zilt, de vanille en de eik voor extra complexiteit. Lange verwarmende afdronk, met de honing, citrus en kruiden die de dienst uitmaken. Opnieuw een zeer mooie en mooi gebalanceerde Clynelish. I just love it. 91/100

Brora 1982/2006, Connoisseurs Choice

Brora, moet ik het daar nog over hebben? Nee toch.

 

Brora 24y 1982/2006, 43%, G&M Connoisseurs Choice, refill sherry butts
Cleane, mineralige neus op boter, natte stenen, honing, sinaaszeste, groene appels, zilt, nootmuskaat en een beetje turf. Nogal licht allemaal, mist diepte. Boterig mondgevoel. Ook de smaak is clean en mineralig. Naast de mineralen ook honing, appels, pruimen en wat turf. Meer kruiden dan op de neus. En ook wat eik, wat op de smaak toch voor de nodige ‘body’ zorgt. Naar het einde licht bitter. Pompelmoes. Dit zijn duidelijk geen al te actieve sherryvaten geweest. Middellange, drogende afdronk. Geen super Brora. Dit moeten we morgen compenseren. 84/100

Highland Park 12y 1982, G&M Cask

Highland Park is een distilleerderij met een rijke geschiedenis, een geschiedenis die officieel teruggaat tot 1825 en officieus tot eind achtiende eeuw. Een zekere Magnus Eunson, predikant en smokkelaar (ook vandaag zijn er mensen die religieuse met criminele activiteiten combineren) zou op de plaats waar nu de distilleerderij staat reeds in de tweede helft van de achtiende eeuw whisky gedistilleerd hebben. In 1825 werd dan de huidige distilleerderij gebouwd door Robert Borwick, die spoedig vervoegd werd door John Robertson, de man die Magnus Eunson achter de tralies stak.

 
Highland Park 12y 1982/1994, 56.9%, G&M Cask Selection, casks 784-786 & 788
Volle, aromatische neus op fruit, hooi, sappige eik, kruiden (veel zoethout) en zoete tonen. Vanille en honing. En dan die herfstgeur waar ik zo wild van ben (natte bladeren en zo). Very nice! Zacht (jawel, ondanks het alcoholpercentage) en romig op de tong, fris en fruitig. Peren, appelen en wat sinaas. Mooie eik, zoethout, kaneel (appel-kaneel, strudeltoestanden), honing ook, net als een beetje heide. Perfecte balans. Middellange, mooi bittere en fruitige afdronk. Niet erg complex, maar lekker seg! En vreselijk drinkbaar. En dat is dus gewoon 12 jaar oude Highland Park hé! Nu ja, gewoon is dit niet. 89/100

St. Magdalene 23y 1982, Old Malt Cask

Alhoewel ik oude St. Magdalene enorm kan appreciëren, bevalt de whisky uit hun nadagen mij heel wat minder. St. Magdalene sloot z’n deuren, net zoals heel wat andere distilleerderijen van Diageo, in 1983.

 

St. Magdalene 23y 1982/2006, 50%, DL Old Malt Cask, cask 2918, 331 bts.
Cleane, granige en licht zoete neus. Ontbijtgranen, vers gebakken brood. Vanille. Vrij grassig ook (hooi). Iets licht zurigs… rottend hooi? Wat rubber misschien ook. Daarnaast heb ik de geur van boter, noten en wat vegetale toetsen. Net als kaarsvet. Een klein beetje turf vervolledigt het geheel. Al bij al een weinig boeiende neus. In de mond is dit een olieachtige whisky, redelijk dik. De start is ook hier zoet en granig en wordt net zoals op de neus gevolgd door grassige tonen. Wat bijenwas, citrus en ook hier een beetje turf. Wat ik niet zo op de neus had, zijn kruiden. Munt, peper. Best lange afdronk, zoetzuur (neigt richting farmy tonen). Een whisky die weinig met me doet. 78/100

Port Ellen 26y 1982, Douglas Laing for The Nectar

Pfff, weer Port Ellen…

 

Port Ellen 26y 1982/2009, 56.2%, DL OMC for The Nectar, refill hogshead #4900, 193 bottles
Bitterzoete neus op vanille, citroen, roze pompelmoes en groene appels. Ertussen priemt zilt en jodium, amandelen en versgemaaid gras. En natuurlijk ontbreekt ook de zachte turfrook niet. Krachtig op de tong, mondvullend. Een behoorlijke hoeveelheid turf, wat zilt, hars ook, vanille, honing, sinaasconfituur (best wat zoete tonen), citroen, gember en peper. Lekkere neus, maar ik vind de smaak nog beter. Lange, kruidige afdronk met een aangename bitterzoete fruitigheid. 91/100

Port Ellen 1982, Thosop

Vandaag een whisky die me meer dan een jaar terug in de tijd doet belanden. Meer bepaald naar mijn eerste stappen op Islay, vergezeld van enkele andere whiskyfreaks, een frisse zeebries, kippenvel en Port Ellen 1982. En niet de eerste de beste Port Ellen 1982. Toen scoorde ik ‘m 100, vandaag een iet of wat objectievere herneming.

 

Port Ellen 1982/2010, 56%, Thosop, handwritten Label, 150 bottles
Een zalige Port Ellen is dit toch wel hoor! Hij heeft niet dat scherpe, rubberige dat sommige Port Ellens kunnen hebben. Neen, deze is erg elegant en complex. Op de neus geeft dat fruit (ik denk aan peer en rabarber), zilt, rook, vanille, vers gemaaid gras, mineralen (natte stenen – flinty!) en eucalytus. Top! Op de smaak is het qua fruit eerder citrus, aangevuld met turf, zilt en kruiden (peper en zout). Gestoofd fruit na enige tijd… ja, een geweldige zoetigheid. Perfect drinkbaar op 56%. Lange, erg lange finish op de turf en het zilt. Puur genieten! Ook nu. 92/100