Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1981’

Dalmore 1981 ‘Amoroso Sherry Finesse’

The Dalmore ligt in de noordelijke Highlands, vlak bij Alness, wat op zijn beurt niet zo ver rijden is van Inverness. De naam Dalmore betekent letterlijk ‘grote weide’, verwijzend naar The Black Isle, het schiereiland tegenover de distilleerderij.
Ik proef vandaag één van de ‘Sherry Finesse’ bottelingen, Dalmore op leeftijd die extra rijpte op een sherryvat, in het geval van deze 1981 was dat op een Amorosovat.

 

Dalmore 1981/2009 ‘Sherry Finesse’, 42%, OB, Amoroso finish, 484 bottles
Frisse neus, floraal en fruitig. Wat opvalt, zijn gedroogde bloemen, ananas in blik, pruimen en mandarijn. Daarachter gaan zowel zoete als kruidige tonen schuil. Honing, gember, anijs en kaneel. Lichte tonen van vernis. En leder. Kruidenthee, zoals linde en rozenbottel. Met honing dus. Alles zacht, romig en delicaat. Ook de smaak is licht en breekbaar. Wel behoorlijk complex en meer dan aangenaam. De hoofdtoon is zoet. Daar zorgen vanille, honing, aardbeien, ananas, appelsien, gesuikerde thee en melkchocolade voor. De afdronk is licht drogend en redelijk kort, met zoete, fruitige en kruidige associaties. Krijgt belachelijke scores op Whiskybase, maar is desalniettemin een zeer genietbare Dalmore. Neem er wel je tijd voor, anders gaat ie aan je voorbij. 87/100

Advertenties

Karuizawa 26y 1981

Een Karuizawa die enkele jaren geleden hoge ogen gooide, was deze 1981 geselecteerd door Marcin Miller van Number One Drinks, toen het nog geen eigenaar was van de resterende Karuizawa stock. Deze whisky behaalde een gouden medaille en de titel van beste Japanse whisky op de Malt Maniac Awards 2007.

 

Karuizawa 26 YO 1981/2007 'Vintage', 58.1%, cask 103Karuizawa 26y 1981/2007 ‘Vintage’, 58.1%, OB selected by Marcin Miller, cask 103
Klassieke, stevige Karuizawa-neus. Krachtig en vol. Vol van kruiden en eik vooral. Peper, kruidnagel, zoethout, anijs, munt. Gevolgd door kansijsuiker en woudvruchten zoals bosbessen en bramen. Maar ook door leder, noten en dennennaalden. Antiekwas. Lichte turfrook en tabak maken het plaatje compleet. Al even stevig op de smaak, en op dezelfde associaties dan in de geur. Veel eik en kruiden, bosvruchten, noten, leder, tabak, zachte turfrook… pruimen en mosterd als extra. Maar het zijn de kruiden die veruit het luidste om de aandacht roepen. Kruidnagel, eucalyptus, munt, zoethout, kaneel, enzomeer. Lange afdronk, of wat had je gedacht? Niet veel fruit meer, de eik en de kruiden nemen ook hier het heft in handen. Misschien niet het absolute topniveau van enkele latere bottelingen (die zijn nog wat complexer met vooral nog grootser fruit), maar wel opnieuw een dijk van een whisky. En in heinde en verre geen sulfer te bespeuren. Die sulfer lijkt me echt wel een fenomeen van Karuizawa uit de tweede helft van de jaren zeventig te zijn. 90/100

 
de wijze whiskyquiz 2013

Een kleine dienstmededeling: whiskyclub Friends of the Quaich organiseert binnenkort hun tweede whiskyquiz, meer bepaald op vrijdag 13 september 2013. De club wil de quiz toegankelijk te houden voor iedereen, het is dus geen quiz voor freaks. Mensen die zich niet door de datum laten afschrikken, vinden hier meer informatie.

Brora 24y 1981, Dun Bheagan

Brora, daar ga ik geen woorden meer aan vuil maken. Alleen al omdat ze hier allemaal al neergeschreven zijn geweest. Ik proef een 1981 uit de stal van Ian MacLeod, gebotteld onder hun Dun Bheagan label. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Brora 24 YO 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524Brora 24y 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524, 726 bottles
Aangename en delicate neus, typisch voor Brora van begin jaren tachtig. Brora zonder de boerderijtoestanden. Redelijk ‘Clynelish’ dus. En deze is ook redelijk ‘groen’. Groene thee, hars, planten en eik. Daarna appels en harde peren. Vooral de schil van groene appels. Hazelnoten. En natuurlijk ontbreekt ook de mineraliteit niet. Natte stenen, nat gras. Boter. Pas daarna toch ook een beetje turfrook, maar dat is ver op de achtergrond. Fris en prikkelend mondgevoel. Mineralen, fruit (appelsien, appel), turfrook (meer dan ik in de geur had), honing en een florale toets (gedroogde bloemen, heide). Lichte bijenwas (zou gaan tijd worden verdorie). Meer eik en hars, de appelsien maakt plaats voor pompelmoes. Het wordt dus wat bitterder, wat hier absoluut geen minpunt is. Middellange afdronk, bitterzoet op citrus, honing en eik, en helemaal op het einde terug wat turf. Niet de beste Brora uit deze periode, maar zeker ook niet de minste. 88/100

Lochside 30y 1981, Cadenhead’s Closed Distilleries

Lochside 1981, na 2011 is dat niet meer gebotteld. Ik vrees dus dat we dat wel gehad hebben. Ik ben dan ook verheugd nog eens een Lochside 1981 te kunnen proeven. En niet zomaar een Lochside 1981, nee, de ondertussen al legendarische botteling uit de Closed Distilleries reeks van Cadenhead. Ongelooflijk bedankt Kris!

 

Lochside 30 YO 1981, 54.9%, Cadenhead's Closed DistilleriesLochside 30y 1981/2011, 54.9%, Cadenhead’s ‘Closed Distilleries’, bourbon hogshead, 246 bottles
De neus toont zich zoals ik ‘m verwachtte, nogal fruitig. En ‘nogal’ is hier een stevig understatement. Zeker met wat tijd te geven is dit een regelrechte fruitbom. Vooral zoet fruit voert de forcing. Veel ananas, mandarijn, roze pompelmoes, wat banaan, mango, passievrucht, rijpe meloenen, kiwi, papaja… wow! Citrus en tropische soorten op z’n mooist. Doorheen dit fruitgeweld ruik ik boenwas, vanille en boter, zaken die het nog wat extra smeuïg maken. Hooi en heide geven het diepte. Eik is aanwezig, maar gematigd. En weet je wat, met een beetje water wordt het zo mogelijk nog fruitiger. Op de smaak van hetzelfde laken een broek. Fruit, fruit en fruit. Allerlei tropisch fruit, perziken, peren, roze pompelmoes, mandarijn… De waxyness wijkt niet en ook het hooi blijft z’n ding doen. Ik heb wel meer kruiden. Peper, gember, nootmuskaat. Prikkelende en tintelend mondgevoel. Zestig ook wel. Vrij lange afdronk, fruit en kruiden in perfecte harmonie. Oké, dit is legendarische whisky. De hoop nog een fles vast te krijgen, zal ik bij deze maar opbergen. 93/100

Caol Ila 30y 1981, Liquid Sun

Oude Caol Ila, ik moet de eerste persoon nog tegen komen die dat niet lekker vindt. Vandaag een 1981 van The Whisky Agency, gebotteld onder hun Liquid Sun label. Gunther, bedankt voor deze sample (één van de vele).

 

Caol Ila 30 YO 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun,  bourbon caskCaol Ila 30y 1981/2011, 52.9%, Liquid Sun, bourbon cask, 191 bottles
Bijzondere neus. Zoet en ‘groen’. Groene bananen. Planten. Bladeren. Tabaksbladeren. Doet serieus aan rum denken. De betere rum welteverstaan. Het zoete wordt gevormd door de bananen, ananas, vanille en kandijsuiker. Melkchocolade ook. Ronde eik en maar weinig turf. Na en tijdje waait er een frisse wind door het glas, in de vorm van munt en eucalyptus. Op de smaak meer turf(rook), samen met de bananen, de vanille en de tabaksbladeren van in de geur. Naast de turf maken ook het zilt en de jodium het geheel meer Caol Ila. De eik en kruiden (nootmuskaat en zoethout vallen op) zorgen voor de nodige body. Amandelen (richting marsepein) vullen aan. Naar het einde wordt het wel vrij droog, het groene karakter speelt op. Sterke groene thee. Lange, licht bittere afdronk met citrus (witte pompelmoes), zilt en een lichte rokerigheid. Speciaal, vooral op de neus. En op het einde iets te bitter voor mijn smaak. Zeker geen slechte whisky, zelfs geen matige, maar er is betere Caol Ila uit deze periode te vinden. 85/100

Glen Moray 1981 Manager’s Choice

Glen Moray was oorspronkelijk een brouwerij, opgericht in 1815 en in 1897 omgevormd tot een distilleerderij. Het ligt in de Elgin regio. Vandaag een officiële botteling, de 1981 Manager’s Choice. Naar het schijnt is er ook een 1974 Manager’s Choice.

 

Glen Moray 1981 ‘Manager’s Choice’, 57.7%, OB 2001, sherry cask #3661, 463 bottles
Zeer mooie sherryneus op tonen van karamel, munt, chocoladepudding, praliné, vijgen, thee, bramen, kersen… afgewerkt met de geur van een houtvuur. Ook die thee krijgt een rokerig kantje, we gaan dus richting Lapsang Souchong thee. En Zwarte Woudham, nog zo’n gerookt aroma. Zalig! Balsamico crème mag ik niet vergeten. Dik mondgevoel, stroperig. De smaak van rozijnen op rum, chocolade, perensiroop, pruimencompot, mokka, karamel en kruiden (gember, nootmuskaat). Rijke, romige en elegante whisky met weinig hout. Dat laatste heb ik meer in de (lange) afdronk, die is licht bitter. Maar daar malen we niet om, dit is heerlijk spul. Glen Moray, toch wel een schromelijk onderschatte distilleerderij als je ’t mij vraagt. 90/100

Caol Ila 1981, Thosop

Vandaag maak ik met veel plezier tijd voor de nieuwe Thopos Handwritten. Dit keer is het een Caol Ila 1981 geworden. Er verschijnt zeer veel onafhankelijke Caol Ila en deze stellen zelden teleur, ik veronderstel dat dit ook hier niet het geval zal zijn. Maar toch verwacht ik van een Thosop botteling nog nét een ietsje meer, dat deze Caol Ila dus nog beter is dan de grote massa lekkere Caol Ila.

 

Caol Ila 30y 1981/2011, 50.6%, Thosop Handwritten Label, by The Whiskyman, bourbon cask, 153 bottles
Wow, dit is alvast een prachtige neus! Een neus die ik kan samenvatten als zoete, fruitige turf gedrenkt in olie. Olijfolie, maar eigenlijk nog meer lijnzaadolie. Amandelolie ook, wat me dan naadloos bij marsepein brengt. De turf is discreet en clean, maar een weinig medicinaal. Het fruit waar ik aan denk is banaan, mandarijn en ananas. Ook het zee-karakter ontbreekt niet. Zilt en jodium. Een klein beetje teer. Ha, nu ook kokos. Een hint van rum. Complexe en ronduit schitterende neus. En het goede nieuws is dat de smaak niet moet onderdoen. Hier is de turf wel wat minder discreet. Licht medicinaal opnieuw, met ook hier het zilt. Ook de banaan ontbreekt niet. Groene thee noteer ik nog, net als kandijsuiker, ananas en amandelen. Zeste van sinaas. Prikkelend en levendig. Zeer, zeer goed. Old style Caol Ila, deze whisky kan perfect doorgaan voor een begin-jaren-zeventig distillaat. Lange afdronk, op mooie, zachte turfrook, zilt en pompelmoes. Knap! 92/100

Highland Park 30y 1981, The Whisky Agency

Ik proefde deze Highland Park reeds enkele maanden geleden, toen ie nog geen 30 jaar oud was. Ik was er toen volledig weg van. Toch zie ik me verplicht ‘m nog eens te proeven, enkele maanden extra rijping kunnen het profiel immers (soms zelfs drastisch) wijzigen. Oké, ik geef toe, elke reden is goed deze nog eens te proeven. Pas in de winkel, maar volgens mij al uitverkocht…

 

Highland Park 30y 1981/2011, 52.2%, The Whisky Agency, Fungi, ex-bourbon wood, 198 bottles
Bingo! Pure Highland Park neus: heide (enorm), honing, sinaas, veel pollen, turfrook (maar duidelijk heideturf): de typische markers voor Highland Park. Nat hooi ook, wat deze neus een zalige ‘farmy’ toets geeft. Daarna komt er meer fruit door. Kruisbessen, kokos en de sinaas dus. Rijpe sinaas. Die heide die van in het begin zo op de voorgrond trad, wordt nu eerder verbrande turf. Is dat storend? Forget it, I just love it! Zoethout ook en een beetje bijenwas. Warm zaagsel niet te vergeten. Man, wat vind ik dit goed. Krachtig en romig mondgevoel, en al even typisch Highland park als de neus: heide, smeuïge honing, overrijpe sinaas en prachtige heideturf. Nootmuskaat en zoethout zorgen voor een lekkere kruidgheid. Kokos opnieuw. En mooie eik. Lange, verwarmende afdronk, perfect in het verlengde van de smaak. Een prachtige en uitgepuurde Highland Park. 92/100

Lochside 24y 1981, Cadenhead

Dit is niet de eerste Lochside 1981 die hier aan bod komt, maar het is wel een iets oudere botteling, namelijk een Cadenhead uit 2005. Eéntje van voor de hype dus.

 

Lochside 24y 1981/2005, 59.1%, Cadenhead, Authentic Collection, bourbon barrel, 276 bottles
Cleane, wat grassige neus zonder de verwachte fruitexplosie. Wat appel misschien, pompelmoes en perzik. En de verte. Best wat hout, kruiden en de geur van cake. Lichtjes aangebrande cake. Ai, na enige tijd veel meer aangebrande tonen, die cake blijkt echt wel stevig aangebrand te zijn. Nog ai: rubber. Nieuw rubber. Me no like. Is dit echt een bourbonvat? Met water weliswaar meer fruit, maar nog altijd ver van de fruitsalades die ik in recentere bottelingen aantrof. Daarenboven blijft de rubber storen. Bittere en licht fruitige smaak op pompelmoes, limoen en bittere sinaas. Hout, kruiden, rubber… ja, het bittere voert echt wel de bovenhand. Ook hier iets beter (minder slecht) met water, maar lekker wordt het nooit. Middellange, droge, zelfs wrange afdronk. Tja, zeker gezien de reputatie van Lochside 1981 is dit een enorme teleurstelling. 68/100

Lochside 29y 1981, The Whisky Agency

Lochside 1981, dat begint zo’n reputatie op te bouwen als Caperdonich 1972 of Clynelish 1982, twee andere super-fruitige profielen. Met veel plezier zet ik me dan ook aan deze van The Whisky Agency. Bedankt voor de sample Stefaan!

 

Lochside 29y 1981/2010, 52.4%, The Whisky Agency, Oloroso Hogshead, 172 bottles
Erg aromatische neus met – zoals te verwachten bij Lochside 1981 – veel fruit. Braambessenconfituur, mandarijn, aardbeien, aalbessen… Dan laat de sherry van zich spreken in de vorm van rozijnen, gedroogde abrikozen en pruimen. Eau de vie van pruimen, opmerkelijk. Iets van opgelegde peren in de verte. Wijnazijn? Vervolgens krijg je een heerlijke waxy toets (antiekwas). Eucalyptus is ook nog het vermelden waard, net als lichte grassige tonen. Ronduit heerlijke neus! Op de smaak moet hij niet onderdoen, even aromatisch en fruitig. Romig, bijna boterig mondgevoel met mandarijn, roze pompelmoes, de braambessen terug en een beetje tropisch fruit erdoorheen. Infusiethees. Rozenbottel. Kruiden, een beetje eik, honing… misschien minder complex maar even lekker als in de geur. Middellange, prikkelende, fruitige en licht florale afdronk. Hier domineert de citrus. Fantastische Lochside! 92/100
 

Ik vind Lochside 1981 vaak ondergewaardeerd in leidinggevende reviews, denk Malt Maniacs bv.. Ook deze, met scores van 87 en 88 in de Monitor, vind ik persoonlijk een klasse beter. Blijkbaar is het een profiel dat je moet liggen. In ieder geval, samen met de Fino van Whisky Doris is deze de beste Lochside die ik al proefde.

Intermezzo: Fulldram supertasting

Zoals vermeld, kon een eventueel intermezzo het rijtje feestwhisky’s onderbreken. En aangezien de slottasting – ook en beter gekend onder de naam supertasting – van onze club Fulldram altijd een feestelijk orgelpunt op het voorbije seizoen is, zal dit verslag niet echt uit de ‘feest’-toon vallen. We houden het niveau immers hoog, erg hoog.
Het opzet van de tasting was lichtjes anders dan vorig jaar, toen werd het budget gespreid over vijf toppers, dit jaar ook vijf heerlijke whisky’s maar met het grootste deel van het budget dat naar de afsluiter ging. Een afsluiter met een nogal stevig cultgehalte. Van enkele whisky’s nam ik een restje mee naar huis – van de ‘cult’ was dat meer dan een restje. Met m’n neus in het glas hieronder een verslagje.

 

Als soortement aperitief kregen we een oude luxeblend ingeschonken, de House of Peers 12y. De House of Lords 12y hebben we hier al eens gehad, tijd om ons onder het gewone volk te begeven. Geen idee wanneer deze gebotteld werd, laat het ons houden op ‘ergens in een ver verleden’. Je zou kunnen zeggen de Chivas Regal van toen.

House of Peers 12y, 43%, OB 1970’s?, 75cl
Een neus die ‘oud’ ruikt, met lichte sherrytonen. Een beetje stof en wat metalige tonen. Redelijk wat graan en na enige tijd ook fruit (de fles heeft het patroon van een ananas en je ruikt op de duur ook die ananas). Ook op de smaak domineert het graan en komt wat fruit om de hoek kijken. Niet echt bijzondere, maar verre van slechte blend. 77/100
 

De eerste whisky in het rijtje van vijf was een whisky die ik al eens eerder besprak. De Rosebank 1981 onder het oorspronkelijke Daily Dram label kon me toen al erg bekoren. Het is misschien niet echt typische Rosebank maar wel zeer lekker. Voor alle duidelijkheid, dit is een whisky op vatsterkte.

Rosebank 1981/2006, 43%, Daily Dram
Erg fruitige neus: peer, witte perzik, appel, citrus… Calvados. Zuurzoete appels. Wat florale toetsen. Een vage kruidigheid. In mijn eedere review merkte ik een klein beetje turf op, dat had ik hier nu niet. Op de smaak wel een hint daarvan. Naast het vele fruit. Niet echt complex deze Rosebank, zonder het fruit blijft er niet zo veel over, maar dus wel erg lekker. 88/100

 

Tweede in de rij was een Glen Grant 1959. Deze whisky, die in 2007 uitgegeven werd, is een overschotje – gezien de 22 flessen is dit verkleinwoord echt wel op z’n plaats – van een Samaroli botteling uit 1999. Het was de Whisky Club of Austria (van o.a. Malt Maniac Konstantin Gregoriadis) die Serge Valentin een label liet ontwerpen voor deze 22 flessen. Toch wel bijzonder dat er vier jaar later nog een fles in Leuven beland is, de leden van die club moeten dus minder dan die 22 flessen ter beschikking hebben gehad. Leuk voor ons, dat spreekt!

Glen Grant 40y 1959/1999, 48.9%, issued 2007 for The Whisky Club of Austria, sherry cask, 22 bottles
Erg compexe sherryneus met enerzijds wat ik zou omschrijven als bos-associaties, een wandeling door het bos. Varens, mos, natte bladeren. Ook de geur van een kampvuur, met vooral nat naaldhout. Hars. Anderzijds veel kruiden waar ik niet verder op gezocht heb. Wat nog? Chocolade, rozijnen en ertussendoor heerlijk fruit. Zowel gedroogde vruchten als roze pompelmoes en appel. Op de tong is deze whisky dik, vettig bijna. Vette oude sherry, lovely! Aarde, noten, kruiden, chocolade en veel fruit opnieuw. Pompelmoes, appelmoes, sinaas. Een stevige portie eik maar in tegenstelling tot anderen had ik geen tannines, niet in de smaak, niet in de afdronk. Het fruit geeft genoeg tegengas, het hout overheerst nooit. Zeer lange afdronk, heerlijk bitterzoet. Geweldige en geweldig complexe oude Glen Grant. Het spreekt voor zich dat je al enorm geluk gaat moeten hebben om hier nog een fles van te vinden. 92/100

 

De volgende whisky is op korte tijd een klassieker geworden. De Glen Ord 30y is volgens Serge Valentin trouwens de beste Glen Ord die hij ooit dronk, of althans besprak. Gezien het feit dat hij ook al de Manager’s Dram en de 1962 Samaroli ‘Bouquet’ in z’n track record heeft staan, wil dit wel iets zeggen.

Glen Ord 30y, 58.7%, OB 2005
De neus startte granig. Ontbijtgranen, met yoghurt. Pas na enige tijd florale en fruitige toetsen. Lychee, abrikoos, ananas, peer. Zeer mooi, clean en aromatisch, maar pas na enige tijd. Boter. Op de smaak domineert de alcohol, samen met een zoete granigheid. Dominiek merkte plis op. Earl Grey. Veel peper op het einde (de alcohol dus). Wat fruit, maar dat komt pas echt naar voor met een beetje water. Mandarijn heb ik opgeschreven, net als pompelmoes en kruiden (herbal). Hooi. Wat zoet, wat fruitig, wat bitter… subtiel en elegant, zeker, maar niet makkelijk te doorgronden. Best lange afdronk op fruit en kruiden. Water toevoegen bleek een meerwaarde voor de smaak, de neus was voor mij echter beter zonder. Pas water toevoegen na het ruiken dus… Complexe whisky, in elke betekenis van het woord. Maar beter dan de Manager’s Dram? I don’t think so. 90/100

 

En dan Ben Nevis 1966… iets wat me wel ligt om het eufemistisch uit te drukken. Ik heb al enkele Ben Nevis 1966’ers gedronken en was daar telkens behoorlijk weg van. Deze liet zich daarenboven aankondigen als euh… één van de betere.

Ben Nevis 26y 1966, 59%, OB for Japan
Hola, wat een zalige neus! Schitterende zoete en waxy sherry met een enorme fruitigheid. Banaan (nog niet al te rijp), ananas, sinaas (wel rijp), gedroogde abrikoos, vijgen… Associaties van koffie, cake, honing, antiekshop, geboende eiken meubelen, kruiden (veel kruiden, nootmuskaat en gember o.a.), tabak, sigarendoos, pfff, je kan hier eindeloos op doorgaan. Absolute topneus. Beter dan alle andere 1966’ers die ik al had, deze gaat dieper, is voller, is complexer. Hetzelfde geldt trouwens voor de smaak. Het zoete en het bittere in perfecte harmonie. Karamelsaus, noten (gesuikerd, denk aan coupe brésilienne), fruit, kruiden, prachtige eik, rozijnen, oude rum, een klein beetje rook… Afdronk? Van hetzelfde laken een broek. Ronduit prachtige Ben Nevis! 94/100

 

En dan was het tijd voor een streepje cult. Voor het slot in grootse stijl mocht een flesje Ardbeg zorgen, een flesje die wat men noemt een reputatie heeft. Dat is Reputatie met hoofdletter. Van de Provenance bestaan er enkele versies, wij kregen de eer de 1974/1997 for Europe op 55.6% te proeven. Dat is Eer met hoofdletter. Een sacraal sfeertje en dito stilte maakte zich meester van de zaal.

Ardbeg ‘Provenance’ 1974, 55.6%, OB for Europe, 1997
Schitterende, elegante neus op zachte, zoete turf vermengd met veel fruit (zoete appel en perzik), wat zilt en leder. Het looien van leder. Oud leder ook. Bijenwas, boenwas, de geur van oud geboend leder dus. Echt opmerkelijk dat leder. Maar hij gaat verder op kruiden (nootmuskaat, kruidnagel en gember) en lichte medicinale toetsen. Prachtige evolutie. En zo verschrikkelijk (dat woord is hier eigenlijk wat misplaatst) heerlijk om ruiken. Prikkelend mondgevoel. De zachte turf, dezelfde kruidigheid, een even heerlijke fruitigheid… zoetzure appels, pompelmoes, mandarijn. Het leder dat ook hier z’n opwachting maakt. Donkere chocolade smeltend op je tong. Vreselijk (ook dat woord is hier eigenlijk misplaatst) lange afdronk, op de heerlijke tonen van de smaak. Ik kan begrijpen waar dat cultgehalte vandaan komt. 94/100

 
Eindklassement van de groep (en van mezelf):

  1. Ardbeg Provenance
  2. Ben Nevis 1966
  3. Glen Grant 1959
  4. Glen Ord 30y
  5. Rosebank 1981

Geef toe, een schoon tastinkje.
 

Lochside 1981, Whisky Doris

Ha, Lochside 1981! We worden er de laatste paar jaar rijkelijk van voorzien. Het is wel een profiel dat je moet liggen, er zijn mensen die er niet warm voor te krijgen zijn. Voor alle duidelijkheid, ik behoor niet tot deze categorie. De whisky die ik vandaag proef is een recente botteling van Whisky-Doris, op sherry fino vat, wat vrij uniek is – alhoewel ook The Whisky Agency er eentje heeft. Deze Lochside is verkrijgbaar bij Whisky-Doris voor 150 euro.

 

Lochside 29y 1981/2010, 58.8%, Whisky-Doris, Fino sherry butt #960, 403 bottles
Mmm, het is niet de verwachte (tropische) fruitigheid wat me het eerste opvalt in de neus. Integendeel, dat fruit is in het begin zelfs ver te zoeken. Wat wel? Leder, boter, lijnzaadolie, okkernoten en gekookte groeten (broccoli, aardperen, schorseneren). Misschien wat bizar maar verre van onaangenaam. Klei? Vers gemaaid gras ook wel. Daarna kruiden (peperkoek met gember, bieslook, munt), met geleidelijk aan het fruit dat komt opzetten. Witte pompelmoes, mandarijn en limoen. Eens dat fruit er is, gaat het niet meer weg, zeker als je er wat water bij doet, treedt de citrus zelfs op de voorgrond. Maar deze neus blijft heerlijk schommelen tussen de verschillende sensaties (klassieke en dus veel minder klassieke), zonder ook maar één moment te vervelen. Integendeel, dit is verdomd lekker! Op de tong ontpopt hij zich als een stevige en kruidige whisky die doet vermoeden dat hij wel wat water kan gebruiken. Pas op, dit is ook erg genietbaar zonder. Kruiden (veel gember – ja, ik denk weer aan de peperkoek met gember, in België bij mijn weten spijtig genoeg niet te vinden, in Nederland daarentegen bij manier van spreken op elke hoek van de straat) en (citrus)fruit in perfecte harmonie. Heel lichte rook ook, net als noten. Met water wat zilt en honing. Limoen en mandarijn, en door het toevoegen van water zelfs wat lychees. Je merkt dat ik op de smaak minder vreemde associaties heb, maar hij is hier zeker even geweldig als op de neus. De afdronk is lang op citrus, kruiden en zilt. Een whisky met een hoek af, een beetje zoals ook de Banff van de Dead Whisky Society, maar ook hier op een manier dat ik het geweldig vind. 92/100

Lochside 29y 1981, Daily Dram (48.6%)

We gaan dus verder op het pad van de Daily Drams. Ook morgen nog. Vandaag een Lochside 1981 op bourbonvat. Ik besprak reeds de Lochside 29y 1981, 51.8% van The Nectar, net als deze een joint-bottling met The Whisky Agency. Ik vond die zéér lekker, mijn verwachtingen bij deze op 48.6% zijn dan ook hoog gespannen.

 

Lochside 29y 1981/2010, 48.6%, The Nectar of the Daily Drams
Ja ja, weerom een zijdezachte, subtiele en aromatisch neus. Fruit (veel perzik, maar ook mandarijn en roze pompelmoes), bloemen en kruiden. Ik denk aan gember en nootmuskaat. Een beetje hout ook, boter… krijgt op de duur iets licht tropisch. Safari orange? Ha, op de smaak is dat tropische meteen aanwezig, maar dat kan zijn omdat ik er nu op lette. Passievrucht, mango, papaya en de mandarijn die ik al op de neus had. Een klein beetje zuur, maar dan de fruitige soort zurigheid. Een toegevoegde waarde hier, absoluut. De zachte kruiden en een beetje hout houden het geheel mooi in evenwicht. Water is hier niet nodig en voegt ook niets toe, hij is perfect zo. De zachte, romige afdronk ligt perfect in het verlengde van de smaak, op fruit en kruiden. Dit is echt geweldig goed, en zelfs nog beter dan de 51.8%. 1981, dat wordt zo’n beetje wat 1982 voor Clynelish is. 91/100

Lochside 29y 1981 Daily Dram

Vandaag nog een recente Daily Dram, een 29-jarige Lochside 1981, vat gedeeld met The Whisky Agency.

 

Lochside 29y 1981/2010, 51.8%, The Nectar of the Daily Dram, refill hogshead
Een typische Lochside 1981 neus, zijnde veel (tropisch) fruit, maar dan wel vermengd met sherrytonen. Qua fruit denk ik aan passievrucht, papaya, banaan en ananas. De sherry vertaalt zich onder andere in karamel, hout, earl grey en peterselie. Subtiele rook ook en hoe langer hoe meer vegetale en florale toetsen. Een neus om van te genieten. Maar de smaak moet niet echt onderdoen en laat zich omschrijven als fruitige sherry. In willekeurige volgorde: noten, rode bessen, appelsienen, roze pompelmoes, pruimencompot, kruiden, perensiroop en ook hier héél lichte (turf)rook. Vrij lange afdronk met tropisch fruit en een aangename bitterzoete kruidigheid. Heerlijke whisky! 89/100

Dallas Dhu 27y 1981, Duncan Taylor

Dallas Dhu distillery werd getekend door Charles Doig, de geestelijke/geestrijke vader van het pagodedak. Dallas Dhu is niet meer actief, het sloot de deuren in 1988.

 
Dallas Dhu 27y 1981/2008, 55.1%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 389
Sherry cask. Lekkere fruitige neus op pompelmoes, limoen, kiwi en peer. Antiekwas, honing, zilverpoets, koffie, sigarenrook… oh ja, dit is lekker. Behoorlijk wat hout op de smaak met zoets en fruit ter compensatie. Sinaas, pompelmoesschil, karamel en veel kruiden. Ik denk aan kruidnagel en nootmuskaat. Een aangename zurigheid. Lange, kruidige afdronk met ook hier veel citrus. 88/100

Brora 27y 1981/2009, Duncan Taylor

Dit is een fel bejubelde Brora. Oké, dit is in zekere zin een pleonasme, maar Brora van begin jaren tachtig is over het algemeen toch van een minder niveau dan Brora van enkele jaren ervoor en bijlange niet meer van het niveau van begin jaren zeventig. Toch bestaan er enkele fantastische tachtigers, zie bijvoorbeeld ook de 18y 1981/1999 Old Malt Cask. Maar desalniettemin denk ik dat Brora op tijd gesloten werd. Er was natuurlijk Caol Ila dat de rol van geturfde-whisky-leverancier voor Diageo overnam, er was het asbest in de distilleerderij, maar – en dat is dan belangrijker voor de Brora liefhebbers – er was ook het gegeven dat de jaren zeventig Brora waarschijnlijk toch nooit meer terug ging komen. Ga er maar van uit dat Brora, indien nooit gesloten, vandaag de dag helemaal niet de reputatie zou hebben die het nu heeft.

 

 

Brora 27y 1981/2009, 51.3%, DT Rare Auld, cask 291, 330 bts.
Frisse, waxy en erg mineralige neus. Natte stenen, de geur na een zomerse regenbui, je kent dat wel. De geur van aarde ook. Dan de bijenwas dus, en kaarsen. Vervolgens zachte rook, citroen, groene appels, honing, bloemen, marsepein… complex. En verdomd lekker! Ook de smaak is fris en mineralig. De mineralen, de citroenen, de waxyness, de zachte, fruitige turf, wat kruiden… lekker indeed. Lange, mineralige afdronk met turf en kruiden. Zalige Brora. Dit profiel leunt veel dichter aan bij Clynelish (min de turf) dan bij jaren zeventig Brora. Die typische farmy notes ontbreken. 91/100

Banff 21y 1982, Rare Malts

Banff sloot z’n deuren in 1983 en werd in de jaren daarna geleidelijkaan afgebroken. Het laatste overblijfsel van de distilleerderij, een warehouse, ging in 1991 in vlammen op.

 

Banff 21y 1982, 57.1%, Rare Malts 2004
Zeer frisse, cleane neus die wat tijd nodig heeft om zich volledig bloot te geven. Ik had dat ook met de 1971 van de Dead Whisky Society, alhoewel deze neus dat niveau nu ook weer niet haalt. Het begin is wat saai met citrus, granen (havermout) en hout, maar dan komt er meer fruit door: sappige peren, ananas en meloen (cavaillon ofte charentais). Gras ook en opgeblonken zilverwerk. Niet erg complex, wel lekker. Op de tong toont hij zich ruw, scherp en erg alcoholisch. Bitter. Die bitterheid valt in het begin nog mee, maar naar het einde begint het bittere stevig te overheersen. Granen, vanille, witte pompelmoes, nootmuskaat, veel hout – op de duur teveel – en vooral op het einde noten en rauwe kastanjes. Pfff, neen, dit is niet meer aangenaam. De neus was beter, merkelijk. Bittere afdronk met wat citrus en kruiden maar vooral veel hout en noten. Moeilijk om te scoren. Op basis van de neus had hij 85 verdient, minstens. Het eindoordeel valt een pak magerder uit. 80/100

Een mindere Brora

Het bestaat!

 
Brora 20y 1981/2001, 43%, Signatory, cask 577, 403 bottles
Cleane en mineralige neus met granen, gekookte groenten, olijfolie, vergezeld van bijenwas en een beetje turf. Een klein beetje. Meer turf in de smaak, die trouwens wat punch mist. Metalig, peperig, mineralig en waxy is hij wel. Nogal vlak, niet geweldig boeiend. De afdronk is nog redelijk lang op metalen, hout en was. Alhoewel ik dit absoluut geen slechte whisky kan noemen, denk ik toch dat dit voor mij tot op heden de minste Brora is. 80/100

Highland Park 25y 1981, Daily Dram

Highland park ligt zoals iedereen weet niet in de Highlands maar op Orkney. De naam van de distilleerderij komt van de hoger gelegen heuvels, High Park. Een 20% van de productie gaat naar single malts.

 

Highland Park 25y 1981/2007, 43%, Daily Dram, The Nectar
Aangename, grassige en frisse neus. Hooi, citrus, appels, een beetje rook en een beetje zilt. Zoete en fruitige smaak op honing, marespein, citrus, noten, gras en lichte turf. Geen geweldig lange afdronk met citrus en kruiden. Lekkere en me dunkt vrij typische HP. 84/100

Brora 23y 1981 Duncan Taylor

Bij tijd en wijlen een Brora, dat moet kunnen. Neen, dat is een doelstelling.

 
Brora 23y 1981/2005, 61%, DT Rare Auld, cask 1425, 542 bottles
Ah, vat 1425 was een sherryvat, de neus maakt dat vrij snel duidelijk. De sherry is er mooi verweven met waxy elementen (boenwas, kaarsvet…), fruit (abrikoos, peer), honing en bloemen. Subtiele rook. Heerlijk! Gelijkaardige elementen in de smaak. Sherry (noten, rubber en zo), fruit, turf, karamel, zilt. De finish is vrij lang, kruidig en ziltig. Prachtige sherry. Verdacht drinkbaar ook, is uiteindelijk 61% maar water ben ik gewoon vergeten… te veel aan het genieten. 90/100