Spring naar inhoud

Posts tagged ‘1973’

Bunnahabhain 40y 1973 ‘Birthday dram’

Voorafgaand aan het voorbije Lindores Whiskyfest gaven vier Lindorables een vrij memorabel feestje voor hun veertigste verjaardag. Dominiek, Geert, Billy en Dirk hebben 1973 als vintage, wat meteen ook het distillatiejaar is van de botteling die dit feestje nog wat extra luister moest bijzetten. Dominiek, aka The Whiskyman, selecteerde een bijzondere Bunnahabhain, die moeiteloos de drie lotgenoten kon overtuigen. Ruben (WhiskyNotes) ontwierp het label, na de Caperdonich 1972 voor QV.ID het tweede ‘black label’ van The Whiskyman. Te verkrijgen bij één van de vier jarigen (contactgegevens op aanvraag) voor 250 euro.

 

Bunnahabhain 40y 1973/2013, 48.5%, The Whiskyman ‘Birthday dram’, 155 bottles
Zalige, smeuïge neus. Zoet, fruitig, zilt en waxy. Ik noteer, en dit in willekeurige volgorde: bananen (geflambeerd), perziken, meloen, papaja, mango (tropical!), vanille, honing, geboende meubels, gedroogde bloemen, heide, zilt, gekonfijte gember, zachte rook (van het hout) en sappige eik. Typisch oude Bunna. Maar dan nog wat extra geconcentreerd en extra aromatisch. Heerlijk om ruiken. De smaak is al even romig en smeuïg. Hij is fruitig, op (veel) bananen, perziken, ananas, mango, papaja. Hij is kruidig, op de gekonfijte gember van de neus, zachte peper, kaneel. Hij is wat ‘coastal’, op zilt en zeewier. Hij is zoet, op honing vooral. En hij balanceert perfect de zoete en drogere aroma’s, nog beter dan zustervaten zoals de Archives die ik al super vond, of de Malts of Scotland die wat water nodig had. Aan water heb ik hier bij het proeven nooit gedacht. Best lange afdronk, de balans tussen het zoete fruit en de kruiden/eik verder doortrekkend. Ik heb er de Archives naast gezet, wat resulteert in een puntje extra, dankzij de toch wel perfecte balans (de Archives is een beetje droger op de smaak). Maar al bij al zijn het beide schitterende whisky’s. 92/100

Advertenties

Glen Grant 36y 1973, The Whisky Agency

Glen Grant van begin jaren zeventig? Bring it on!

 

Glen Grant 36y 1973/2010, 53.6%, The Whisky Agency, sherry cask, 251 bottles
Stevige, krachtige sherryneus op rozijnen, gebakken appels, appelsienen (de schil eerder), mandarijnen, veel eik, wat hars, munt, zoethout, chocolade, karamel, koffie en tabak. The usual suspects eigenlijk. Erg aangenaam. De smaak is al even krachtig, start op een eerder romig mondgevoel, om langzaamaan droger en droger te worden. Veel eik en kruiden (peper, gember, nootmuskaat, zoethout, anijs, munt) en minder fruit dan je zou verwachten bij dit profiel en deze leeftijd. Enkel een beetje mandarijn en pompelmoes. Doet me wel aan sterke thee denken. Ik ben niet helemaal overtuigd, toch niet van de smaak. Vrij lange, droge, kruidige afdronk. Niet mijn beste Glen Grant uit deze periode, deze mocht iets vroeger gebotteld worden. De geur is echter wel om (erg) van te genieten. 86/100

Glenlivet 25y 1973, Signatory

Vandaag een Glenlivet 1973 op sherryvat, die vijftien jaar geleden gebotteld werd door Signatory. En dat was geen moment te vroeg.

 

Glenlivet 25 YO 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307Glenlivet 25y 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307, 570 bottles
Stevige sherry zonder scherpe kantjes. Rond en vol. Sappige eik, rozijnen op rum, pruimentaart, tabak, sigarendoosjes, koffie, zoethout, melkchocolade, praliné, appelsienen (met de chocolade komen we bij de orangettes uit), toast… alles heel romig en smeuïg. Oud rubber, wat iets minder smeuïg is, maar verre van onaangenaam. En onderliggend rook van het hout als extra. En zelfs een licht medicinale toets. Knap! Stevig bitter en al even stevig zoet op de tong met opnieuw wat turfrook. Alhoewel het me misschien nog eerder aan een barbecue doet denken. Er zit ook iets vlezigs in. Gemarineerd en geroosterd vlees. Het zoete karakter wordt bepaald door karamel, cake, chocolade en fruit. Pruimen en kersen vallen op. En warme aardbeienconfituur. De eik, hars en kruiden (peper, nootmuskaat) zorgen voor het bittere evenwicht. Krachtig mondgevoel. Met wat water toe te voegen, verdwijnt het hars en wordt het nog wat zoeter. Voor mij hoeft dat water niet, de balans is zonder beter. Lange, verwarmende afdronk, balancerend op zoete en droge elementen zoals chocolade, karamel en kruiden. De rook is verdwenen. Onherkenbare Glenlivet die Signatory niet veel langer op vat had moeten laten zitten. 87/100

Glenury Royal 37y 1973, The Whisky Agency & The Nectar

1973 blijkt een geweldig jaar te zijn geweest voor Glenury Royal, één van de drie distilleerderijen die ‘Royal’ voor of na z’n naam mag plaatsen (naast Brackla en Lochnagar). The Whisky Agency bracht in 2010 een heerlijke 1973 op de markt, in 2011 volgde een tweede botteling, samen met The Nectar. Waar hij nog te koop is, betaal je er een 250 euro voor.

 

Glenury Royal 37 YO 1973/2011, 43%, The Whisky Agency & The NectarGlenury Royal 37y 1973/2011, 43%, The Whisky Agency & The Nectar, bourbon hogshead, 146 bottles
Warme, ronde, romige, zoete geur. Hij start op tonen van cake, warme abrikozentaart, honing en vanillefudge. En de geweldige tarte tatin. Hij gaat verder op kruiden zoals kaneel en nootmuskaat. Daarachter schuilt heel lichte rook en sappige eik. Verfijnd en elegant profiel. Heerlijk. Zachte, rijke smaak, zalig zoet en fruitig. Perziken, abrikozen en appelsienen vallen op. De kaneel keert weer, net als de nootmuskaat, de honing en de eik. Met ook hier de lichte rokerigheid. Wat zeste (van de appelsienen). Het geheel is vrij licht, wat het nog wat extra drinkbaar maakt. De afdronk is daardoor misschien niet geweldig lang, maar wel lekker. Mooi drogend op eik en pompelmoes. Een whisky die het moet hebben van z’n elegantie en drinkbaarheid, eerder dan van kracht of complexiteit. 90/100

Balmenach 27y 1973

Balmenach? Jawel, Balmenach. Gelegen nabij Cromdale in Speyside. De naam verwijst naar het Gaelic voor ‘nederzetting in het midden’.

 

Balmenach 27 YO 1973/2000, 46%Balmenach 27y 1973/2000, 46%, OB, 2150 bottles
Njammie, dit is een verrassend mooie neus. Complex, gelaagd en vooral lekker. Ik noteer allerlei tuinkruiden, natte bladeren, mos, paddestoelen, varens (een heel bos als het ware), gedroogde gras, honing en geboende antieke meubels. Best wat fruit ook. Appelsienen, braambessen en een klein beetje ananas. Ronde, belegen eik. Erg drinkbaar, levendig en rond op de tong. Hier start het op zachte karamel, appelsienen, mandarijnen, abrikozen en rode, sappige appels. Daarachter gaan kruiden schuil, kruiden zoals munt, gember en kaneel. Ik proef nu ook amandelen en marsepein. Eik in perfecte hoeveelheid. Een klein beetje rook (van het hout) zelfs. Middellange afdronk op kruiden, thee en het fruit dat tot de laatste snik blijft meedoen. Balmenach, het is nog maar mijn vierde, maar het heeft me nog nooit teleurgesteld. Deze is zelfs écht goed. 89/100

Bunnahabhain 40y 1973, Archives

De nieuwe Archives bottelingen dragen een nieuw en wat mij betreft zeer geslaagd label. Onder de naam The Fishes of Samoa staat op elke botteling een afbeelding van een vis uit een historisch-wetenschappelijke publicatie. Naast onderstaande Bunnabahabhain 1973, zit er ook een Tormore 1984 en een niet nader genoemde Speysider bij.
Archives Whiskybase 2013
Maar dus eerst de Bunnahabhain, een botteling waar ik me wat vragen bij stelde. Het gaat om 156 flessen, wat wil zeggen dat – vermits het een butt is – de rest van het vat nog ergens anders zal opduiken, of reeds opgedoken is. Zoeken op vatnumer bracht me bij Malts of Scotland, die whisky uit dit vat twee jaar geleden op 50.6% bottelde, 0.4% minder dan deze Archives. Twee jaar ouder en een hoger alcoholpercentage, dat is bizar. Nee, dat is onmogelijk. Ofwel zou er een fout in het vatnummer zijn, ofwel zou deze Archives eigenlijk al twee jaar geleden gebotteld zijn en was dit dus zogenaamde unlabeled stock. Weet dat een bottelaar maximum 0.2% van het feitelijke alcoholpercentage mag afwijken, wat wil zeggen dat deze whisky (net als de MoS) eigenlijk 50.4% alcohol zou bevatten. En dan is dit geen 40 maar 38 jaar oude whisky met twee jaar flessenrijping. Mmm, plezant, zo’n raadsel.
Ik ben dan toch maar even bij de jongens van Whiskybase te rade gegaan. Zij bevestigen mij, na consultatie van hun broker, dat deze whisky onlangs pas gebotteld is en dat het vatnummer klopt. Het gaat hier zeker om een ander vat dan dat van MoS, wat wil zeggen dat er in het verleden dus een foutje is gemaakt. Tot zo ver dit mysterie.

 

Bunnahabhain 40 YO 1973/2013, 50.6%, Archives, Whiskybase, butt #3463Bunnahabhain 40y 1973/2013, 50.6%, Archives ‘The Fishes of Samoa, Whiskybase, butt #3463, 156 bottles
Hola, wat een zalige neus. Fruitig, zoet en waxy. Rijpe bananen, mango, papaja, perziken en een beetje ananas. Pruimen ook, en gele rozijnen. Gevolgd door warme bijenwas, geboende antieke meubels. Iets floraals. Snijbloemen. En een aantal zoete elementen zoals honing en vanille. Een lichte mineraliteit op de achtergrond. Natte stenen, nat gras en nat mos. In de verte zachte rook. Geen turf, wel rook van het hout. Zacht en zoet op de tong met bananen à volonté. Geflambeerde bananen. Njummie! Meer fruit in de vorm van ananas, papaja en appelsienen. Dadels ook. Daarna de alomtegenwoordige bijenwas en kruiden. Eik en geroosterde noten zorgen voor de nodige body. Een mooie, lichte bitterheid. Lange, mooi droge afdronk op bananen (maar dan minder rijp, het is wat droger hier), kruiden, eik en naar het einde toe een zoetere terugslag. Geweldige Bunna. En zoals je merkt, scoor ik deze hoger dan de Malts of Scotland, hij is gewoon beter. Ik was me al aan het afvragen of in die twee jaar mijn smaak veranderd is (kan perfect), of dat twee jaar flessenrijping een gunstig effect op deze whisky heeft gehad. Dat laatste zou niet voor het eerst zijn. Let er maar eens op, een whisky die je enkele jaren laat liggen alvorens open te doen, is vaak (nog) beter. Dat is geen old bottle effect, gewoon de rijping die zich nog even verder zet (vertraagd natuurlijk, want glas heeft geen invloed op whisky). En dat zonder de whisky droger te maken (geen eik meer om mee te interageren). De verandering in whisky wordt niet abrupt gestopt na botteling, het vertraagt langzaamaan. Ik heb daar geen wetenschappelijke verklaring voor, ik merk het gewoon op. Maar al deze theorieën kunnen naar de prullenmand, het gaat simpelweg om een ander vat. Ook de meest logische verklaring. 91/100

Teaninich 29y 1973, Berry’s Own Selection

De naam Teaninich verwijst naar het gelijknamig landgoed dat eigendom was van Kapitein Hugh Munro. Deze Munro stichtte er de distilleerderij in het jaar 1817. In die tijd moest Teaninich opboksen tegen de zware concurrentie van de illegale distilleerders uit de buurt. Het was dan ook pas na de invoering van het vergunningenstelsel in 1823 dat de productie een grote bloei kende. Vandaag is Teaninich onderdeel van Diageo.

 

Teaninich 29 YO 1973, 43%, Berry Bros, Berry’s Own Selection, cask 20225Teaninich 29y 1973/2002, 43%, Berry Bros, Berry’s Own Selection, cask 20225
Ronde, gepolijste geur die start op zoute drop, gezouten boter en zachte rook. Daarna wordt het redelijk zoet door tonen van vanille, marsepein en kweeperen. Best wat fruit, want naast de kweeperen noteer ik aardbeien, appels en abrikozen. Onderliggende eik. De geur zet zich door op de smaak, waarbij het fruit (appels, peren, perziken) en de eik de bovenhand halen op de ziltere elementen. Ook de vanille tekent present. Kruiden zoals kaneel en peper als extra. Middellange, zoete en kruidige afdronk (vanille en peper). Zeer aangename whisky die omwille van een iets te beperkte diepgang niet echt potten breekt. 85/100

Teaninich 39y 1973, Malts of Scotland

De parel aan de kroon van de jongste Malts of Scotland release is een Teaninich 1973, die rijpte op een bourbonvat. Net geen veertig jaar oud en net geen 200 euro.

 

Teaninich 39y 1973/2013, 41.8%, Malts of Scotland #MoS13011Teaninich 39y 1973/2013, 41.8%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13011, 198 bottles
Frisse en expressieve neus op veel fruit. Zoet en zuur. Kruisbessen (niet al te rijp), kiwi (enorm), ananas, banaan, appelsien… Pisang orange. Smeuïge acaciahoning. Marsepein. De geur van tabak (en tabaksbladeren) en sigarendoosjes. Houtskool. Geboterde toast. Delicate eik op de achtergrond. Yoghurt, wat samen met een deel van het fruit echt voor een mooie zurigheid zorgt. Perfect in balans gehouden door de zoetere aroma’s. Genieten. De smaak is licht maar meer dan gewoon aangenaam. The return of the pisang. Groene bananen, appelsienen, kiwi. Vanille. Een mooie bitterheid die nooit drogend wordt. De nog wat groene banaan, kruiden zoals zoethout en kaneel, groene thee en sappige eik. Hij valt wel vrij snel weg, de afdronk is voor z’n leeftijd verdacht kort. Wel mooi gebalanceerd op fruitige elementen enerzijds en de eik en de kruiden (eucalyptus nu ook) anderzijds. Complexe oude whisky die echter de nodige body en power mist om negentig of meer te scoren. 89/100

Ardbeg 27y 1973, Old Malt Cask

We feesten verder op Islay, meer bepaald met een Ardbeg in de hand. Douglas Laing heeft veel Ardbeg gebotteld, zowel onder z’n Old Malt Cask label als onder de Platinumvlag. Daaronder ook een aantal 1973’ers. 1973, dat is dus Ardbeg uit z’n topperiode. Deze botteling wordt beschouwd als één van de beste 73’ers.

 

Ardbeg 27 YO 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottlesArdbeg 27y 1973/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 240 bottles
Bingo! Geweldige ‘farmy’ turf op de neus. Dat is dus de zoetzure variant die doet denken aan nat hooi, stallen en de bijhorende mest. Hij is ook zalig ‘coastal’, waarmee we het dan hebben over zilt, zeewier en jodium, dat soort zaken. Maar ook oesters. En welke Engelse termen kunnen we nog gebruiken? Wel, ‘fruity’ of course. Kweeperen, limoen en ananas. Lichte tonen van rubber ook. En melkchocolade. En dennennaalden. Chocolaty indeed. Maar vooral: f#*!ng great! Dit is echt machtig om ruiken. De smaak is al even machtig. Erg complex. Intens en dik op de tong. De boerderij, de zee, het fruit (citrus en kiwi, jawel), de lichte rubber, het zit ook hier. Samen met kruiden zoals zoethout en gember. En cacao. En noten. En marsepein. En lichte teer. En gedroogd gras. Complex, ik zei het al. Fantastisch droog. Indrukwekkend lange afdronk. Fenomenaal, één van de beste oude Ardbegs die ik al kon proeven. 95/100

Bowmore 27y 1973, Blackadder

Vandaag een oude Bowmore, een 1973 van Blackadder.

 

Bowmore 27y 1973/2000, 50.2%, Blackadder, cask 3176, 233 bottles
Niet het verwachte (tropische) fruit. Of toch niet onmiddellijk. Wel granen, koffie en zilt. Hars ook wel. Pas na enige tijd zet het fruit zich door en dat is inderdaad tropisch. Ananas, banaan, mango, meloen, en ook wat limoen. Vanille. Het geheel is wel vrij vluchtig, ik mis de nodige body. De smaak is redelijk droog, daar zorgen eik, noten en kruiden voor. Het fruit wordt er wat door onderdrukt. Maar het is er wel, onder de gedaante van mango, meloen en mandarijn. Vanille, zilt en dan nu (dus niet onmiddellijk) turfrook. Vrij lange afdronk op vanille, mandarijnen en veel zilt. Lekker, absoluut, maar ik mis consistentie, aroma’s komen en gaan. 86/100

Linlithgow 30y 1973

Linlithgow, dat is dus St. Magdalene. Beide namen werden door elkaar gebruikt, zonder een echte logica. Het gaat dus niet om twee verschillende whisky’s van dezelfde distilleerderij (zoals bv. Springbank, Longrow en Hazelburn) maar gewoon twee namen voor hetzelfde product. Deze officiële 30y rijpte op Amerikaanse eik.

 

Linlithgow 30y 1973, 59.6%, OB 2004, 1500 bottles
Wat een zalige neus! Smeuïg zoet op cake, zoete drop, rozijnen (sultanas eigenlijk), gedroogde vijgen, abrikozenconfituur, geflambeerde banaan en gekonfijte gember, wat het licht prikkelend maakt. Ook citrus zorgt voor de lichte prikkeling. Naast dit alles vallen er ook lichte rook en oud leder te noteren, net als wat olijfolie. In de mond is dit niet meer en niet minder dan een smaakbom. Veel fruit (citroen, mandarijn, de schil van appelsienen), rozijnen, zachte karamel, praliné, bijenwas, cake, gember, peper, nootmuskaat, enzoverder. De kruiden groeien, op een fantastische manier. Ze gaan het geheel nooit uitdrogen, ze prikkelen en accentueren de complexiteit. Alles expressief en rond. En de perfecte hoeveelheid eik. De balans is gewoon perfect. Erg lange afdronk, kruidig en zoet. Ronduit prachtige whisky. 93/100

Clynelish 1973 & The Velvet Underground

The Velvet Underground, mijn antwoord indertijd op de vraag ‘The Beatles of The Stones?’ Ik heb de The Velvet Underground altijd boeiender gevonden dan hun twee populaire tijdsgenoten. Nu, tijdsgenoten, ze waren actief in de tweede helft van de jaren zestig, tot begin jaren zeventig, dus lang hebben ze het niet getrokken. Een aantal van hun leden, zoals Lou Reed en John Cale, zijn echter nog steeds muzikaal actief. En hoe.

De stijl van The Velvet Underground laat zich moeilijk omschrijven. Het is een rock band, dat zeker, maar dan eerder een avant-gardistische en experimentele, toch zeker in hun beginjaren. John Cale zorgde voor het avant-gardistisch karakter, Lou Reed voor de rock ‘n roll, iets wat zich ook verder doortrok in hun latere solo-carrières. Een pre-punk element zat er zeker ook in, zowel The Stooges (Iggy Pop), The Birthday Party (Nick Cave) als de geweldige New York Dolls beriepen zich maar al te graag op hen.
Hun teksten waren niet de meest vrolijke, ze moeten de eersten zijn geweest die het hadden over sadomasochisme, heroïne en consorten. Ook de dood en moord waren veel voorkomende thema’s.

 

The Velvet Underground werd in 1965 door Reed en Cale opgericht in New York en bracht in datzelfde jaar met The Velvet Underground & Nico z’n eerste album uit. Een iconisch album met een al even iconische hoes. Iedereen kent die wel, de gele banaan ontworpen door popart kunstenaar Andy Warhol. Warhol zou zich trouwens nog een hele tijd met de band blijven bemoeien.
Naast John Cale, die een resem instrumenten bespeelde, en Lou Reed aan zang en op leadgitaar, bestond de band uit Maureen ‘Moe’ Tucker op drums en Sterling Morrison op gitaar. Andy Warhol zorgde er voor dat de Duitse zangeres en fotomodel Nico de band vervoegde. Deze verliet VU echter toen bleek dat het commercieel succes uitbleef. De muziek werd omwille van de zware en harde teksten door heel wat radiostations geboycot. White Light/White Heat was zo mogelijk nog rauwer en verkocht voor geen meter. Lou Reed besloot daarop John Cale uit de band te zetten, in de hoop de muziek te ontdoen van z’n avant-gardistisch karakter en toegankelijker te maken. Cale’s vervanger was Doug Yule. Het resultaat van deze personeelswissel was het derde titelloze album, een typische rock ’n roll plaat dat wel werd gedraaid en gekocht. Na MGM Records ingeruild te hebben voor Atlantic Records, verscheen in 1970 het vierde album Loaded met daarop enkele radiohitjes. Kort na de opnames verliet ook Lou Reed de band.

Alle bandleden behalve Morrison brachten nadien solo albums uit, maar enkel Reed en Cale kenden succes. Na het overlijden van Andy Warhol en Nico werkten beide heren samen aan Songs for Drella, een eerbetoon aan Warhol. Een echte reünie van de band kwam er echter niet, daarvoor was en is het water tussen beiden te diep.


 

Commercieel succes heeft de band dus eigenlijk nooit gekend, maar hun belang voor de muziekscene kan onmogelijk overschat worden, van Bowie tot The Ramones, van The Rolling Stones tot Joy Division, allen zijn ze op z’n minst gedeeltelijk schatplichtig aan de VU. Over ‘de banaan plaat’ zei Brian Eno in 1993 het volgende: “It’s definitely the most influential album of all time. There were only a few people who bought The Velvet Underground & Nico, but those who did, started a legendary rock band themselves. Without it, rock would never become what it is today.” I couldn’t agree more.

Hun vijfde en laatste studioalbum Squeeze, wat op alle vlakken een flop werd, verscheen in 1973, het jaar waarin ook Clynelish geweldige dingen uit z’n distilleerkolven toverde. Zo ook deze whisky gebotteld door Signatory. Kostte indertijd een goeie 100 euro. Nu op veilingen 200+. Met ‘de banaan’ op de achtergond, dubbel genieten.

 

Clynelish 33y 1973/2007, 54.5%, Signatory, cask 8915, 399 bottles
Expressieve, frisse neus op florale, mineralige en fruitige tonen. Allerlei bloemen, eucalyptus, limoen, mandarijn, aardbeienconfituur, natte stenen, nat hooi. Een beetje farmy. Een beetje Brora dus. Vanille en honing maken het geheel wat zoet. Bijenwas natuurlijk ook. En onderliggend een heerlijk bedje turfrook. Prachtig! Doet me wat aan sommige Brora’s 1972 die eerder naar Clynelish neigen denken, zoals bv. de geweldige Connoisseurs Choice 1972/1993. Op de smaak wordt dit patroon verdergezet. Clynelish met een geweldig Brora-kantje. Citrusfruit, ananas, florale elementen, honing, bijenwas, gras, hooi, kruiden en dat beetje zoete turf. Net voldoende eik. Lange, fruitige en frisse afdronk, met dat beetje zoete turf dat van geen wijken wil weten. Niet zo erg ‘Brora’ als vat 8912, maar wel meer dan vat 8914. Ergens tussen de twee in. Perfecte combinatie van Brora en Clynelish eigenlijk. En dus compleet, maar dan ook compleet mijn ding. 93/100

Ardbeg 15y 1973, Sestante

Gisteren Old Pulteney, vandaag Old Ardbeg. Een 1973 van Sestante. Niet één van hun legendarische bottelingen op vatsterkte, wel een easy drinking versie op 43%. De ‘clear glass’, je hebt ook een groene fles 15y 1973/1988 op 43%.

 

Ardbeg 15y 1973/1988, 43%, Sestante, clear glass
Zachte neus met veel fruit en niet zo veel turf. Qua fruit denk ik aan verse pruimen, peren, ananas in blik. Kruidenthee ook (linde). Noten, natte wol, kalk en marsepein. Ook wat honing. Daarna zilt en jodium, lichtjes medicinaal. Gerookte heilbot. De smaak is licht en even zacht als de geur. De associaties lopen gelijk met deze van de geur: honing, gerookte vis, noten, zachte turf, marespein en fruit (ananas, peer). Gember en munt. Fris. Geen erg lange, frisse afdronk. Heerlijke oude Ardbeg, zalige drink-away whisky. 91/100

Cragganmore 29y 1973

Cragganmore was lange tijd vooral gekend via onafhankelijke bottelaars, maar het werd pas echt populair dankzij Diageo’s Classic Malts waar het van bij de start in 1988 deel van uitmaakte. Vandaag wordt dan ook een 30% van de productie als single malt gebotteld.
Ik proef wat volgens velen één van de beste Cragganmore’s ooit is.

 

Cragganmore 29y 1973, 52.5%, OB 2003, 6000 bottles
Delicate en frisse neus die floraal en zoet van start gaat. Gedroogde bloemen, tuinkruiden en heide, vermengd met honing en harde aardbeisnoepjes. Daarna fruit, gaande van wit fruit zoals peren en perziken, tot de meer tropische varianten zoals banaan, meloen en ananas. Daarna leder en toast, wat voor de nodige body zorgt, het geheel wordt dus wat minder delicaat. De smaak is helemaal niet delicaat, integendeel, stevig mondgevoel en best expressief. Opnieuw veel fruit (zie de neus) en honing, maar ook vanille en hier meer kruiden en eik dan ik in de geur had. Wordt naar het einde toe vrij bitter. Lange, licht drogende, peperige afdronk, waar het fruit stilaan uit verdwijnt. Ja, ook voor mij is dit de beste Cragganmore die ik al dronk, alhoewel ik er gezien z’n reputatie toch nog een ietsje meer van verwachtte. De niet helemaal aangename bitterheid op het einde kost ‘m de 90 punten. 89/100

Glenallachie 38y 1973, Malts of Scotland

Voor ik enkele nieuwe Malts of Scotland bespreek, laat ik eerst nog even een botteling uit de batch van eind vorig jaar aan bod, de Glenallachie 1973. Eentje die links en rechts al bejubeld werd. En nu ook hier.

 

Glenallachie 38y 1973/2011, 44%, Malts of Scotland, bourbon hogshead, MoS 11018, 125 bottles
Aromatische neus met veel fruitige tonen: sappige appels, peren, lychee, ananas, perziken… succulent. Suikerspin en honing zorgen voor een zoete toets, weidebloemen en gras voor een florale. Na enige tijd gaat dat richting vegetaal. Planten, groenten. Zeer mooie neus. Zo goed als geen eik, iets wat ik op de smaak wel heb, samen met kruiden en okkernoten, wat het geheel licht drogend maakt, maar er is nog meer dan genoeg fruit (wit fruit en pompelmoes) en zoete tonen (vanille, honing) om de balans te vrijwaren. Middellange, mooi drogende afdronk met eik en fruit in balans en ook iets aangenaam zurigs. De smaak haalt niet helemaal het niveau van de neus, maar dan nog is dit een absolute winnaar. 91/100

Bowmore 21y 1973

Oude Bowmore, why not. Vandaag een officiële 1973, een vatting van twee sherryvaten, gebotteld in 1994.

 

Bowmore 21y 1973, 43%, OB 1994, sherry casks 5173 & 5174
Lichte, wat onderdrukte neus. Eentje die tijd nodig heeft. Maar dan krijg je, jawel, tropisch fruit. Niet explosief, maar toch, het is er. Banaan, meloen en mango. En hoe langer hoe meer citroen. Samen met bijenwas, zilt, karamel en koffie-verkeerd. Zelfs een klein beetje farmy tonen. Zeer mooi allemaal, maar licht, zelfs wat vluchtig bij wijlen. Geen, of zo goed als geen turf trouwens. Iets wat ik op de smaak wel heb. Niet veel echter. Naast allerlei citrusfruit (minder tropisch hier, wel mandarijn en sinaas bv.), zilt, eik en kruiden. Maar ook hier ontbreekt wat ‘body’. Hij blijft wel lang hangen, vooral op zilte aroma’s, maar er is ook nog wat citrusfruit. Als ik m’n review overloop, lees ik allemaal geweldige aroma’s en denk ik aan een score van 92 of meer. Maar daarvoor is hij niet expressief genoeg, het is te veel werken, te veel zoeken. Maar bon, het is en blijft een zeer lekkere Bowmore. 90/100

Glen Moray 36y 1973, The Perfect Dram

Vandaag wat voor mij de winnaar was op de Fulldram Class of ‘89 tasting. Ruben en Marc hebben een verslagje van deze tasting gepubliceerd. Zoals je daar kan lezen was de Highland Park 1986 van The Nectar de winnaar voor de groep, voor mij ging daar nog zeer nipt de Glen Moray 1973 Perfect Dram boven. Dit vat deelde The Whisky Agency met de Three Rivers bar in Tokyo. Waar hij nog te koop is, betaal je er een dikke 150 euro voor.

 

Glen Moray 36y 1973/2010, 53.1%, The Perfect Dram (TWA), joint bottling with Three Rivers Tokyo, bourbon hogshead, 301 bottles
Mooie, ronde en volle neus op allerlei soorten fruit (ik denk onder andere aan vijgen, pruimen en ananas), honing, boenwas, een klein beetje rook van het hout, kaneel, vanille en volle, sappige eik. De eik is hier echt groots. Op de smaak een gelijkaardig patroon. Fruit (pruimen, rijpe sinaas, en ook roze pompelmoes), kruiden (ik proef vooral nootmuskaat), was, vanille en noten ook, gedragen door de romige eik. Smeuïg, met onderliggend een zalige bitterheid. Lange afdronk in lijn met de smaak: sinaas, kruiden en eik. En dat laatste, de eik, is wat ‘m voor mij de winnaar maakte. Die eik is echt prachtig en geeft het geheel body en karakter, zonder de andere aroma’s zoals het fruit en kruiden naar de achtergrond te verwijzen. Het lijkt me een typisch kenmerk van Glen Moray, zeker uit deze periode, te zijn. 91/100

Glenlivet 1973, The Whiskyman

En dan nu dus de Glenlivet 1973 ofte ‘Lucy in the Sky with Whisky’. Glenlivet is vandaag de dag eigendom van Pernod-Ricard, samen met o.a. Longmorn, Aberlour, Strathisla en Scapa. Het kocht de distilleerderij over van de Seagram groep. Glenlivet wordt naast single malt ook gebruikt in premium blends zoals Chivas Regal en Royal Salute.

 

Glenlivet 38y 1973/2011 ‘Lucy in the sky with whisky’, 47.5%, The Whiskyman, 78 bottles
Zoals je kon lezen was ik behoorlijk weg van de Linkwood 1984. Wel, deze is beter. Een beetje toch… En daar zorgt de sublieme eik voor. Schitterende, sappige eik die naast het fruit (gestoofd fruit en gedroogde abrikozen), het zoet (marsepein en honing) en de kruiden (vooral kaneel valt me op) voor een geweldige ‘body’ zorgt. Een hint van rook (van het hout ongetwijfeld). Wow! En er is nog goed nieuws. Wat ik halvelings vreesde, nl. dat het hout op de smaak te veel van z’n tak zou gaan maken (van z’n tak, ha! Euh, sorry…), wordt immers niet bewaarheid. Integendeel, het zoete (bruine suiker), het fruit (de gestoofde variant, ook hier), de kruiden (peper, gember, mosterd), ze krijgen allemaal vrij spel. De eik vult aan, zorgt samen met de kruiden voor de nodige punch. Maar het geheel blijft erg elegant. Middellange, zoete en kruidige afdronk. Ik veronderstel dat dit een refill sherryvat was. In ieder geval, het is een whisky met klasse. Grote klasse. 92/100

Bunnahabhain 38y 1973, Malts of Scotland

Ik herinner er graag nog eens aan dat Malts of Scotland recent op de Independent Bottlers’ Challenge 2011 een resem medailles in de wacht sleepte, en dit voor de Old Pulteney 1998 (Highlands, goud), de Ledaig 1998 sherry cask (Island non-Islay, goud), de Highland Park 1986 (Island non-Islay, brons), de Bunnahabhain 1973 sherry (Islay, zilver) en niet te vergeten de Auchantoshan 1999 for Fulldram (Lowlands, goud). En het werd met twee medailles ook nog eens uitgeroepen tot beste bottelaar in de catagorie Island non-Islay. Ik proef m.a.w. vandaag een zilveren medaille winnaar.

 

Bunnahabhain 38y 1973/2011, 50.2%, Malts of Scotland, sherry butt #3463, 216 bottles
Lichte en toch prikkelende neus die start op zachte karamel, zilt, een beetje jodium en mineralige tonen. Natte stenen en zo. Dan, maar pas na enige tijd ademen, zet er zich fruit door (sinaas, citroen en ananas). Na nog wat wachten ook opgelegde peren. Wat honing, net als een weinig turf en eik. Zoethout, mos en kamille komen ook nog om de hoek kijken. Net als wat bijenwas. Licht maar dus best complex deze neus, doet me zelfs wat aan oude Springbank denken. Ook de smaak is zacht, maar heeft toch genoeg ‘body’. Karamel en honing zorgen voor het zoets, ananas, sinaas en sappige rode appels voor het fruit. Daaronder heb ik nog zilt en rook. Best wat eik en kruiden (gember, nootmuskaat) die het geheel een lichte bitterheid geven. Water doet die bitterheid wat naar de achtergrond verhuizen en brengt het fruit meer naar voor. Lange afdronk op eik, kruiden, honing, zilt en een beetje rubber. Hier niet zo veel fruit meer. Lekkere Bunnahabhain die op de smaak een beetje water kan gebruiken. Zilver inderaad, geen goud, maar ook geen brons. 88/100

Weedram Masters XXV

Vorige dinsdag was het verzamelen blazen in Avelgem voor de 25e editie van de Weedram Masters, een jubileumeditie inderdaad. Ceremoniemeester Bert had vijfmaal twee whisky’s op een rijtje gezet, telkens de standaardbotteling en een iets-minder-standaardbotteling van datzelfde huis. Plaats van gebeuren was ’t Eenvoudig Bestaan, een mooi gelegen en gezellig kader dat de vaste stek is van de Weedram Masters. Van de niet-zo-standaard bottelingen heb ik een anderhalve centiliter mee naar huis genomen (karakter), de komende dagen zal je daarvan op deze pagina’s een bespreking vinden. Dit telkens vergezeld van mijn – weliswaar summiere – bevindingen van de begeleidende standaarbotteling. Vandaag het eerste koppel, Glenfiddich.

 
Glenfiddich 12y ‘Special Reserve’, 40%, OB 2011, 1 liter
Frisse neus, getemperd fruitig en maltig. Naast het fruit en het graan heb ik honing, hooi, gebakken groeten en een beetje rubber. De smaak is licht, hier mist hij duidelijk power. Weinig complex ook. Wat wit fruit, een beetje noten, een lichte bitterheid… eerder vlakke smaak. Korte, licht bittere afdronk. Foutloze maar verre van boeiende whisky. 74/100
 
 

Glenfiddich 1973, 46.6%, OB 2007 for LMdW, cask 28563
Oké, dit is een neus van een ander kaliber. Roasty! Allerlei geroosterde tonen (noten, toast, granen) vermengd met heerlijk fruit en kruiden. Qua fruit zowel sappig wit fruit als gestoofd fruit. Acaciahoning ook, net als prachtige belegen eik. Een lichte rokerigheid van het hout. Zeer expressief. Top! Het mondgevoel is dik en chewy, een whisky om op te kauwen. De eik gaat naar het einde toe wel domineren in plaats van aanvullen. Het fruit (perzik en abrikoos vooral) en de kruiden zijn bij de start duidelijk aanwezig maar laten zich hoe langer hoe meer wegdrukken. Ook honing en noten doen hun best om de aandacht te trekken. Lange, licht bittere afdronk met toch ook zoete en fruitige tonen. Een prachtige neus, een iets mindere smaak. Enkel op de neus zou hij twee, drie punten meer scoren. 90/100
 

Dat was op z’n minst een mooi begin, en nog eens een bewijs dat Glenfiddich in 1973 en (vooral) 1974 echt wel lekkere whisky geproduceerd heeft.