Spring naar inhoud

Posts tagged ‘18yo’

Laphroaig 18y

We blijven op Islay, maar zakken naar de zuidkust. De 18 is al enige tijd onderdeel van de standaardbottelingen van Laphroaig, tijd om hem onder loupe te nemen.

 

Laphroaig 18y, 48%, OB 2013
De turf is zacht en gaat vergezeld van vanille, zilt, jodium en een behoorlijke hoeveelheid fruit. Daar horen onder andere appels, perziken, wat ananas en abrikozen bij. Ik ruik ook een beetje boter. En in de verte hooi, ook een beetje. Het geheel is vrij licht, maar wel meer dan aangenaam om ruiken. Ook de smaak is vrij zacht, het mondgevoel is romig. In eerste instantie turf en zilt, met daarachter zoetere aroma’s zoals vanille, citroensnoepjes, marsepein, zoethout, perziken en wat ananas. Zeewier nu ook. En heide. De eik groeit naar het einde. De afdronk is zacht en lang, zoet, zilt en rokerig. Lekkere Laphroaig, minder assig dan soms het geval is (weliswaar bij jongere whisky’s), deze gaat wat breder. 88/100

Advertenties

Glendronach 18y 1995

Deze 1995 voor The Nectar & La Maison du Whisky (foto is van een andere botteling) heeft op korte tijd al een kleine reputatie opgebouwd. Eens zien of hij die reputatie waard is.

 

Glendronach 18 YO 1995/2013, 54.5%, OB for The Nectar & LMdW, oloroso puncheon #1774Glendronach 18y 1995/2013, 54.5%, OB for The Nectar and LMdW, oloroso sherry puncheon 1774, 643 bottles
De neus van deze Glendronach haalt niet helemaal het niveau van de 1992, maar op de smaak en in de afdronk gaat deze er met gemak boven. Met sprekend gemak. Hij is op geen enkel moment te droog of te bitter, en die afdronk is super. In z’n geheel zeker beter dan de 1992. Op de neus vertoont hij niet dat sappig fruit, wel gedroogd fruit zoals pruimen en vijgen. Dadels ook. Geroosterde noten en toast, gevolgd door oud leder. Chocolade. Balsamico? Yep, in de verte. Kruiden ontbreken niet, kruiden zoals kaneel en kruidnagel. Zelfs een klein beetje rook (van het hout). Tabak. En dan, maar dus pas na enige tijd, vlees. Geroosterd vlees. Erg complex. Komt toch in de buurt van de 1992 hoor. De smaak is al even complex als de neus. Erg rijk en zoet. Siroop van appels en peren, rozijnen, chocolade. Fruitig ook, ik proef de smaak van kersen en bramen, van appelsienenconfituur, van gebakken appeltjes. Leder en koffie. Pas daarna treden de kruiden naar voor. Kaneel en peper. En opnieuw die zachte rokerigheid op de achtergrond. Sappige eik. Hij voelt erg stevig in de mond, maar droogt die mond dus nooit uit. Heerlijk. Geweldig lange, fruitige en kruidige afdronk. Het glas ruikt twee uur later nog altijd heerlijk. Een sherrybom die ik beter vind op de smaak dan op de neus, dat heb ik nog niet veel meegemaakt. Lovely! 91/100

Mosstowie 18y, Sestante

Mosstowie, ik ken weinig mensen die er daar al veel van gedronken hebben. Ook hier is dat nog maar mijn tweede. Mosstowie is trouwens geen distilleerderij, het is de naam van de whisky die tussen 1964 en 1981 in twee ‘Lomond’ distilleerkolven werd geproduceerd op Miltonduff.

 

Mosstowie 18 YO, 64.8%, Sestante, Rare Highland MaltMosstowie 18y, 64.8%, Sestante +/- 1985, Rare Highland Malt, 75cl
De neus is erg scherp en clean. Alcoholisch (niet abnormaal natuurlijk), etherisch, kruidig (peper, gember), grassig (hooi, gedroogd gras) en granig. Dat laatste brengt me bij pils. En gist. Niet veel meer, echt aangenaam wordt het nooit. Ook niet met water toe te voegen. Het scherpe en alcoholische vermindert wel, maar de granen en het gras blijven overheersen. Deze whisky maakt ook het proeven niet echt gemakkelijk. Zonder water te scherp en alcoholisch, met water drinkbaarder maar niet echt lekker. Granen, kruiden, karton, gras, sterke thee… het geheel blijft ook met een stevige scheut water bitter en wat wrang. Lange afdronk, en dat is niet noodzakelijk positief. 74/100

Caol Ila 18y 1995, Chester Whisky

Nog een Chester whisky uit de laatste batch die ik bijna vergeten was. Een Caol Ila 1995. Kost net geen tachtig euro.

 

Caol Ila 18 YO 1995/2013, 53.8%, Chester Whisky, bourbon hogsheadCaol Ila 18y 1995/2013, 53.8%, Chester Whisky, bourbon hogshead, 175 bottles
Zoete en aardse geur. Honing vermengd met natte aarde. Of zoiets. Die natte aarde brengt een stevige mineraliteit met zich mee. Gepoetst zilverwerk. Lijnzaadolie. Turf is er natuurlijk ook. Licht assige turf met een medicinaal kantje. Atypisch Caol Ila. Wat amandelen en lichte zilt. Langzaamaan komt er ook fruit door, wit fruit zoals peren en appels (appelsap). Behoorlijk complexe neus. Het mondgevoel is olieachtig, de smaak erg zoet (honing, marsepein) en meteen ook erg assig. Een beetje té assig voor mij. Meer zilt ook dan in de geur. Qua fruit minder de boomgaard, eerder citrus. Witte pompelmoes (met kristalsuiker). Gerookte vis (heilbot) legt nog wat extra nadruk op het zoute karakter. De aarde van de neus en lichte kruiden zoals gember en zoethout vullen aan, maar vooral de assen en het zilt roepen om de aandacht. Lange, zoete, zilte en rokerige afdronk. Een whisky die me meer aan jonge Laphroaig dan aan Caol Ila op middelbare leeftijd doet denken. Soit, aangename neus maar naar mijn smaak te veel assen op de tong. 83/100

Knockando 18y 1989, slow matured

Knockando, dat is lang geleden. Nog maar m’n tweede op Onversneden. De distilleerderij, die opgericht werd tijdens de whisky-boom eind negentiende eeuw, ligt aan de rivier Spey in Upper Knockando. De naam van de plaats en de distilleerderij verwijst naar het Gaelic voor ‘klein zwart heuveltje’.
Ik proef een 1989 die traag gerijpt is, wat dat ook moge betekenen. 18 jaar, ja, dat kan men traag noemen.

 

Knockando 18 YO 1989, 43%, slow maturedKnockando 18y 1989/2007, 43%, OB ‘slow matured’
Cleane, granige neus op associaties van havermoutpap, bierbeslag, pils. Niet mijn favoriet profiel. Daarachter zit er gelukkig ook wat fruit, citrus vooral. Citroen en witte pompelmoes. Iets vegetaals ook, de geur van noten en van boter. Eik en in de verte een klein beetje rook (van het hout). Zacht en romig in de mond. De granen zijn ook hier prominent aanwezig, maar op de smaak worden deze vergezeld van lichte sherrytonen. Wat zich vertaalt in rozijnen, zachte karamel, noten, appelsienen, kruiden en eik. Maar de granen verpesten toch een beetje de sfeer hier. Eerder korte, licht bittere afdronk. Foutloos maar saai. 77/100

Ardmore 18y 1992, Liquid Sun

Ardmore 1992, hebben we er daar al niet genoeg van gehad? Nha, never enough. Vandaag ééntje van Liquid Sun, je weet wel, één van die labels van The Whisky Agency. Hier betaal je een 90 euro voor.

 

Ardmore 18 YO 1992/2011, 49.1%, Liquid SunArdmore 18y 1992/2011, 49.1%, Liquid Sun, bourbon cask, 209 bottles
Ronde, olieachtige turf met daarop een deftige hoeveelheid fruit. Vooral sinaas valt op, maar ik heb ook meloen, roze pompelmoes en sappige appels. Amandelolie en cashewnoten. Zilt ook wel, iets wat misschien wat vreemd maar wel typisch lijkt te zijn voor Ardmore 1992, naast de olie en de zachte turf. De geur wordt hoe langer hoe mineraliger. Zilverpoets, nog zo’n marker. Op de smaak aardse tonen (wortels), teer en turf, vanille en notenolie, samen met fruit zoals appels (rode), perziken en appelsienen. Best wat kruiden ook (peper, gember) en de mineralen van de geur. Lange afdronk, op zoete turf, olie en rode appels. Een typevoorbeeld van hoe en hoe lekker Ardmore 1992 is. Op hetzelfde hoge niveau van een aantal andere. 89/100

Mortlach 18y 1994, Malts of Scotland

Mortlach 1994, ook dat zit in de nieuwe reeks Malts of Scotland. Een whisky die achttien jaar rijpte op sherryvat.

 

Mortlach 18 YO 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059Mortlach 18y 1994/2012, 55.2%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12059, 235 bottles
Zalige sherryneus, die zich ouder voordoet dan hij is. Geroosterde eik, geroosterde noten, toast met appelsienenconfituur, licht verbrande cake, vlees op de grill… ja, hij komt behoorlijk geroosterd binnen. Balsamico komt erbij, net als praliné en crème brûlée. Drop? Yep! Espresso. Gedroogde vruchten zoals rozijnen en dadels. Vooral die dadels vallen op. Echt heel mooie sherry is dit. En ik mag zeker de rook niet vergeten. Rook van het hout en tonen van tabak. Rijke, krachtige, gebalanceerde smaak. Zoete, fruitige elementen hand in hand met drogere en bitterdere zaken. Onder die laatste categorie vallen eik, kruidnagel, peper, noten en rode bessen. Onder de eerste karamel, rozijnen, appelsienen en mokka-ijs. Tabak en rook van het hout. Hoestsiroop ook. Lange, verwarmende, aromatische en mooi kruidige afdronk. Mooi droog. De verrassing uit deze reeks. 88/100

Glendullan 18y Manager’s Dram

Eén van de Manager’s Drams (niet te verwarren met de recentere Manager’s Choice bottelingen) die eind jaren tachtig tot midden jaren tweeduizend zijn gebotteld, is een Glendullan 18y. Dit betreft een botteling van 1989, en is dus één van de eerste Manager’s Drams.
Deze whisky’s werden niet verkocht, maar desondanks kan je deze fles hier en daar vinden (vooral bij winkels over de plas). Je betaalt er met 300 à 350 pond wel een stevige prijs voor.

 

Glendullan 18 YO Manager’s Dram, 64%, OB, 1989Glendullan 18y Manager’s Dram, 64%, OB 1989, 75cl
Op de neus moet je je even door de alcohol werken (een constante bij de Manager’s Drams). Door de peper, het gedroogde gras en de espresso. Als je dat hebt gedaan krijg je een mooie, ronde en waxy neus. Bijenwas, honing, pollen. Het gedroogde gras slaat om in bloemen. Er komt ook een geweldige minerale toets bij. Ondersteunende eik en zachte rook (van het hout?). Knap. De smaak is zonder water weinig toegankelijk. Vrij scherp en vooral kruidig. Enkele druppels water zijn echter al genoeg om deze whisky open te doen bloeien. Waxy, mineralig, floraal, zoet (honing en marespein – amandelen) en fruitig (citrus en groene appels). Alles in perfecte balans en ondersteund door sappige eik. Lange, verwarmende afdronk, prachtig bitterzoet. Eén van de beste Manager’s Drams die ik al kon proeven. Maar water is dus wel verplicht. Bijna het niveau van de Glen Ord. 91/100

Highland Park 18y 1992, Silver Seal

Highland Park, de meest noordelijk gelegen Schotse distilleerderij, bevindt zich aan de rand van de hoofdstad Kirkwall en overziet de bekende Scapa Flow, de centrale baai tussen een aantal van de Orkney eilanden die doorheen de geschiedenis heel wat bekendheid verwierf. De vikingen gebruikten de baai voor hun oorlogsschepen, het werd later de thuisbasis van de Britse vloot en het speelde een belangrijke rol tijdens de twee wereldoorlogen.
Vandaag een 1992 van Silver Seal, te koop voor een goeie 140 euro.

 

Highland Park 18y 1992/2010, 53.1%, Silver Seal, 260 bottles
Zeer mooie, ronde sherryneus, zoet en kruidig. Honing en zachte karamel zorgen voor het zoets, nootmuskaat, kaneel, gember en zoethout voor het kruidig karakter. Oud leder ook, geboende antieke meubels, tabaksdoosjes, en de heerlijke rozijnen op (oude) rum. Sinaas komt ook naar voor, net als gebakken bananen. Sappige eik. Ook op de tong is het rond, geen scherpe kantjes te bespeuren. Gedroogd fruit zoals rozijnenen, pruimen en vijgen vallen op, net als tabak, zachte karamel, antiekwas, smeuïge eik en opnieuw heel wat kruiden. Zoethout, kaneel, nootmuskaat en peper naar het einde. Een klein beetje zilt ook in dat einde. Rook vraagt u? Wel ja, maar ver op de achtergrond, zowel op de neus als op de smaak. Het is pas in de afdronk dat ik heide opmerk. Die afdronk is voor de rest behoorlijk lang, de balans behoudend tussen het droge, kruidige en het zoete, fruitige. Als je het weet, merk je hier en daar typische Highland Park elementen op, maar het is de sherry die ‘m speciaal maakt. Of beter, de stevigere sherry dan we gewoon zijn bij HP. 89/100

Port Ellen 18y 1976, First Cask

First Cask is het label waaronder in de eerste helft van de jaren negentig enkele whisky’s gebotteld werden voor Direct Wines. De reeks bevat juweeltjes zoals een Tomatin 1976, een Caol Ila 1974, een Glenrothes 1975, een Bowmore 1974 en een sublieme Ardbeg 1974 (één van de twee Ardbegs 1974 trouwens). Vandaag proef ik de Port Ellen 1976. Of beter één van de Port Ellens 1976 van hen, vat 4776, terwijl zij ook vaten 4778, 4781 en 4783 bottelden.

 

Port Ellen 18y 1976, 46%, First Cask +/- 1994, cask 4776
Erg expressieve neus, op prachtige rook en boter. Barbecue, geroosterd en gerookt vlees, houtvuur, turf, teer en diesel (geweldig hier). Daarna frisse tonen zoals munt en appelsap. Vanille ook, en pas daarna zilt en enkele kruiden (peper en kruidnagel vallen op). Iets licht grassigs nog. Complex, maar vooral zeer expressief, ik zei het al. Krachtig in de mond, voelt sterker aan dan 46%. Mooie, zoete turfrook, opnieuw vanille en het appelsap (ook appelmoes), maar ook gedroogde ananas en peer. En op de duur ook sinaasconfituur. Amandelspijs. Vervolgens komt de peper en het zout opzetten, vergezeld van zoethout, gember en drop. Geen teer meer. Erg rijk en ‘dik’. Lange afdronk, rokerig en zilt, met daartussen drop en peper. Bijzonder compacte, krachtige en aromatische Port Ellen, zoeter dan recentere vintages. 91/100

Bruichladdich 18y 1992 Brunello finish

Een finish? Nee? Toch wel. Het hoeft niet te verbazen dat we bij Bruichladdich uitkomen, en wel bij hun ‘Micro Provenance’ serie ofte ‘Cask Evolution Exploration’. Juist, een ander woord is ‘finish’.

 

Bruichladdich 18y 1992/2010 Brunello finish, 51.2%, OB for Belgium ‘Micro Provenance series’, bourbon cask #004, 288 bottles
Zoete neus op suikerspin en karamel, gevolgd door schoensmeer, kaarsvet en boter. Wat fruit in de vorm van sinaas en ook een beetje zeep. Dat laatste is hier niet op z’n plaats en stoort toch wel. Ook lichte metalige tonen. Matig. Ook de smaak is zoet en licht fruitig (opnieuw sinaas, maar ook wat perzik). Kruiden zoals nootmuskaat en kruidnagel vullen aan. Ik schrijf ook nog eik en noten op, het geheel wordt hierdoor vrij bitter. Ook hier dien ik het woord matig te gebruiken, op z’n best. Middellange en toch voral droge afdronk. Absoluut geen geslaagd huwelijk als je ‘t mij vraagt. 74/100

Caol Ila 18y 1993, A. Dewar Rattray

Lekkere Caol Ila kan je zo goed als blind kopen. Caol Ila is maar zelden slecht of matig. Daarenboven blijft het aanbod aan bottelingen groot. Maar Caol Ila van begin jaren negentig op sherryvat, dat is volgens mij wel vrij uitzonderlijk. Ik proef een 1993 die rijpte op een sherry butt en die enkele maanden geleden door A. Dewar Rattray werd gebotteld.

 

Caol Ila 18y 1993/2011, 56.7%, A. Dewar Rattray, sherry butt #11145, 584 bottles
Frisse, mineralige en zoete neus. Dat frisse en mineralige uit zich in natte stenen, natte aarde en dennennaalden. Het zoete in karamel en sinaas. De schil van sinaas. Kaarsvet nog, net als motorolie. En onder dat alles turf natuurlijk. Zoete turf. Het coastal karakter zit goed verstopt, er is maar een klein beetje zilt waar te nemen. Droog mondgevoel met de zeste (sinaas) die samen met de turf en eik de toon zetten. Hier wel meer zilt dan op de neus. De sherry voert nog karamel en koffie aan. Naar het einde toe doemen ook kruiden op en krijgt de karamel een verbrand smaakje. Lange, droge afdronk. Water toevoegen? Niet doen! Nee, echt niet, zonder water had ik hoegenaamd geen sulfer, met water zowel op de neus als op de smaak. Weliswaar maar een beetje, maar zelfs een beetje is al snel te veel. Moeilijk om te scoren. Ik startte aan 87 maar heb er tot driemaal toe een punt afgetrokken, helemaal bekoren kon hij me uiteindelijk toch niet. 84/100

Bruichladdich 18y

Na de geweldige Laddie Ten, zet ik me aan een officiële Bruichladdich die iets hoger in pikorde staat, de 18y. Deze kost je een 75 euro.

 

Bruichladdich 18y, 46%, OB +/- 2011
Noten! Veel noten, dat is het eerste wat opvalt in deze neus. Okkernoten, cashewnoten en hazelnoten. Vanille, ook in grote hoeveelheden, en daarachter (maar dat is al wat meer zoeken) abrikozen, perziken, pruimen, wat gedroogd gras, kruiden en een beetje zilt. O wacht, ook een klein beetje rook, ver op de achtergrond, maar het komt toch even piepen. Zacht, romig op de tong met in eerste instantie dezelfde sensaties als in de geur, vanille en noten, gevolgd door perzik en abrikoos. Een beetje pompelmoes ook nog. Meer kruiden naar het einde en in de middellange, wat droge afdronk. Dit is geen slechte whisky, maar geef mij toch maar de nieuwe 10, pakken beter en maar de helft van de prijs. 77/100

Highland Park 18y ‘Earl Haakon’

En nu we toch bezig zijn, hierbij mijn bevindingen van de derde in de Saint Magnus trilogie, de 18-jarige ‘Earl Haakon’, genoemd naar de moordenaar van de heilige Magnus. Nogmaals bedankt voor de sample Marc.

 

Highland Park 18y ‘Earl Haakon’, 54.9%, OB 2011, 3.300 bottles
De neus heeft wat tijd nodig om open te komen. Hij start ‘groen’ (planten en tuinkruiden), gevolgd door kandijsuiker en bananen. Doet me wat aan rum denken. Kaneel ook en warme appelsmoes. Daardoorheen ‘herfst’: natte bladeren en mos. Maar een heel weinig turfrook. Stevig op de tong, mondvullend. Hier vallen de kruiden eerst op: gember, nootmuskaat, peper en zoethout . Ook hier rozijnen en bananen, groene bananen (lichte taninnes). Vanillefudge en nougat maken het geheel zoet. Lichte rook. Middellange, bitterzoete afdronk. Niet erg complex, wel lekker. Maar hoeft het gezegd, te duur voor wat het is. 86/100

Glenlossie 18y 1992, A. Dewar Rattray

Glenlossie is in 1876 opgericht door John Duff, de toenmalige eigenaar van Glendronach. Die meneer Duff was best een bezig baasje, zo stichtte hij ook nog Longmorn en ontwierp plannen voor Benriach. Vandaag een 1992 van A. Dewar Rattray, die je je kan aanschaffen voor 65 euro.

 

Glenlossie 18y 1992/2011, 56.1%, A. Dewar Rattray, bourbon cask 3441, 244 bottles
Aangename en frisse neus, grassig en waxy. Bij dat grassige denk ik aan vers gemaaid gras en weidebloemen, bij dat waxy aan kaarsvet. Olijfolie ook en vanille. Pas nadien zet er zich fruit door: mandarijn, appel en limoen. En maakt de vanille plaats voor honing. Levendige, mooi evoluerende neus. Prikkelend op de tong, eerst vrij droog (eik en thee), daarna plaatsmakend voor honing (best veel) en citrusfruit (limoen en citroen, licht zuur). Opnieuw het grassige, hier vergezeld van mineralen. Zoeter met water. Eerder lange en droge afdronk met heel wat citroen. Lekkere, levendige en ‘jonge’ whisky die zeker op de smaak wat water kan gebruiken. 85/100

Aberlour 18y 1993, Duncan Taylor ‘Dimensions’

Dimensions is een nieuwe reeks van Duncan Taylor en volgens deze bottelaar “an outstanding range of single malt and single grain whiskies aged from the youngest to 39 years. Available as single cask, cask strength or exclusively numbered small batch releases at 46% abv. The Dimensions Collection delivers the most comprehensive overview of Scotland’s distilleries. Only the finest whiskies are selected for inclusion in the Dimensions Collection, ensuring each release represents the true multi dimensional character of the distillery”. Wat de meerwaarde hiervan is, is me niet geheel duidelijk, de whisky’s zijn in ieder geval niet koud-gefilterd en ook niet bijgekleurd. Ik proef uit deze reeks de Aberlour 1993 (65 euro).

 
Aberlour 18y 1993/2011, 54.3%, Duncan Taylor ‘Dimensions’, cask 7371
Frisse, levendige neus op sappig, Europees fruit. Rode appel, peer, witte perzik, meloen, en ook rijpe kruisbes. Doorheen dat levendige fruit ontwaar ik gras, kandij en kaarsvet. En iets licht floraals. Prikkelend mondgevoel, eerst op granen, daarna op fruit. Opnieuw vooral wit fruit, appels, peren en perziken. Een beetje simpel misschien. Water toevoegen maakt het zoals verwacht wat zoeter (harde citroensnoepjes). Middellange afdronk op granen en fruit. Doet vrij ‘jong’ aan. Puur op de neus had ik ‘m op 85, 86 staan, op de smaak gaan er enkele punten af. 83/100

Dalmore 18y

Vandaag en morgen twee officiële Dalmore’s. Beginnen doen we met de 18y. Deze whisky rijpte 14 jaar op Amerikaanse eik en daarna nog eens minstens 4 jaar op Spaanse sherryvaten.

 

Dalmore 18y, 43%, OB 2011
Zachte sherryneus die start op sappige eik, granen, kandijsuiker, rozijnen, sinaas en rabarberconfituur. Daarna tabak, leder, geroosterde noten en chocolade. Best complex dus. De smaak is eerder droog en kruidig: peper, kaneel, kruidnagel. Zelfs ook wat lichte zilt. Naast de kruiden ook noten, granen, eik, koffie en wat gedroogd fruit. Allemaal nogal ‘droge’ associaties dus. Donkere chocolade en verbrande karamel noteer ik ook nog. Lange, eerder bittere afdronk met opvallende kruidnagel. Beter op de neus dan op de smaak en afdronk me thinks. 83/100

Littlemill 18y 1975, Signatory

Morgen Lindores Whiskyfest in zeer aangenaam gezelschap, menselijk en vloeibaar. Vandaag een Littlemill 1975 van Signatory.
Littlemill werd ‘gemotbald’ in 1994. En vermits de gebouwen stilaan verwerden tot een ruïne, mag men deze sluiting als redelijk defintief beschouwen. De brand op 4 september 2004 – waarschijnlijk aangestoken – maakt een eventuele heropening nog minder waarschijnlijk.

 
Littlemill 18 YO 1975/1993, 55.8%, Signatory, cask 2144
Littlemill 18y 1975/1993, 55.8%, Signatory, cask 2144, 225 bottles
De neus neemt een wat stoffige start. Oude kleerkast, al lang niet meer geopend. Weinig fruit, alhoewel er na enige tijd wel wat pompelmoes doorkomt. Wat zoets ook, ik denk aan nougat. Maar veel meer kan ik er niet uithalen. Of ja, wat vegetale toetsen toch. Ook de smaak is niet bijzonder aromatisch noch expressief. Wel stevig, met smaken van zoethout, appelsap, pompelmoes en wat peper. Middellange, eerder kruidige afdronk. Verre van slecht, maar nogal simpel, niet erg boeiend te noemen. 80/100

Speyside Class, Malts of Scotland

Eén van de nieuwe zogenaamde ‘steady crackers’ van Malts of Scotland (scherp geprijsde kwaliteitsmalts) is de Glen Speyside Class, een vatting van achtienjaar oude Glenrothes, gerijpt op bourbonvaten.

 

Glen Speyside Class 18y, 50%, Malts of Scotland ‘Steady Crackers’
Aangename, zachte en zoete neus. Honing. Lichte grassige tonen zoals hooi en heide. Geroosterde kastanjes, net als geroosterde noten. Een mooie granigheid. Appelmoes ook en daarna praliné. Al even aangenaam mondgevoel. Romig, zacht en zoet. Honing, melkchocolade, gevolgd door fruitige en florale toetsen. Kweepeer en allerlei confituren. Kirsch. Suikerspin. Fris. Ha, zelfs een klein beetje rook van het hout op het einde. Prikkelende, middellange afdronk op het florale en het fruitige van de smaak met ook hier zeer lichte rook. Nice! Meer dan correcte instapmalt, je krijgt hier echt wel waar voor je geld. 84/100

Allt-A-Bhainne 18y 1992, Malts of Scotland

Allt-A-Bhainne is een typsiche blenderswhisky, echt veel single malts verschijnen er niet van. Malts of Scotland biedt dus een unieke gelegenheid om ook deze distilleerder te ontdekken. Dat kan je doen voor 79 euro.

 

Allt-A-Bhainne 18y 1992/2011, 56.1%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #6, 273 bottles
Frisse neus op droog hooi, granenpap, eucalyptus, druivensap en abrikozen. Aarde. Licht alcoholisch. Met water iets zoeter (vanille). Romig op de tong, bitterzoet, waarbij het bittere op de duur wel de bovenhand haalt. Nootmuskaat en peper qua kruiden, eik en witte pompelmoes. Het zoete vertaalt zich in een zoete granigheid. Eau de vie van pruimen. Ja, de alcohol laat zich ook hier gelden. Lange, verwarmende afdronk op kruiden, hout en lichte rubber. Niet slecht, maar een grootse indruk laat hij evenwel niet na. 78/100
 

Maar wacht eens, misschien is dit wel één van de beste, of op z’n minst één van de betere Allt-A-Bhainne’s. De weinige single malts die er zijn, krijgen nooit hoge scores, zelden tachtig of meer. Ik proefde er tot op heden drie, één op een festival en die vond ik ronduit slecht, de tweede was de 1992 Scott’s Selection die me ook op geen enkel moment kon bekoren en nu dus deze, met stip de beste van de drie. Als je als whiskyliefhebber van elke distilleerderij een whisky wil hebben die representatief is voor de distilleerderij (wat ik op basis van drie whisky’s natuurlijk niet kan zeggen, maar deze lag qua profiel wel in het verlengde van de Scott’s Selection) en bij de betere ervan hoort, is dit misschien wel een ideale gelegenheid.
En stel nu dat als je als whiskyclub Cask Six zou heten, kan je toch moeilijk anders dan deze whisky op een tasting te zetten?