Spring naar inhoud

Posts tagged ‘16yo’

Aberlour 1994 & Bowmore 1997 Mac Bolle

Ter ere van 100 jaar Ronde Van Vlaanderen in 2012, verschijnen twee single cask bottelingen, een Aberlour 1994 en een Bowmore 1997. Het label draagt de naam en beeltenis van de legendarische Torhoutenaar Karel Van Wijnendale (alias ‘Mac Bolle’), wielerjournalist, stichter van de sportkrant Sportwereld en geestelijke vader van de Ronde van Vlaanderen.
Beide vaten werden geselecteerd door Whisky Import Belux en The Bonding Dram, de flessen worden verkocht door de stad Torhout, dat in 2012 de titel Dorp van de Ronde Van Vlaanderen mag dragen. De prijs voor een fles is 60 euro, waarvan er 5 euro naar de actie Kom Op Tegen Kanker gaat. Hoe je de flessen kunt bestellen lees je hier.

 

Aberlour 16y 1994/2011 ‘Mac Bolle’, 46%, Whisky Import Belux & The Bonding Dram, Bourbon Hogshead #8825, 279 bottles
Erg aangename, zoete neus die start op vanille en fruit. Sappig wit fruit à la rode appels (oké, het wit slaat dus op de binnenkant), peren, perziken en lychee. Lycheesap. Na enige tijd toast, geroosterde noten, hooi en kruiden. Mooi rond en romig mondgevoel. Vanille, peer, perzik. Best stevig ook wel, lijkt meer dan 46%. Hiervoor zorgen de eik en de kruiden, kruiden zoals peper, zoethout en gember. Middellange, wat droge afdronk op hooi, eik en kruiden. Simpele whisky, maar dat bedoel ik positief. Niet complex, niet super gelaagd, wel makkelijk te benaderen en even makkelijk drinkbaar. Een whisky zonder streken. 84/100
 
 

Bowmore 14y 1997/2011 ‘Mac Bolle’, 46%, Whisky Import Belux & The Bonding Dram, Bourbon Hogshead #800029, 303 bottles
Uitzonderlijk zachte, zelfs wat delicate neus, wat natuurlijk aan het alcoholpercentage ligt (de meeste jonge Bowmores die ik proefde, zijn vatsterktes, en dat betekent vaak 60% en meer). Geen rookbom, de (turf)rook is licht en laat veel ruimte voor ‘zee’: jodium, zeewier, zilt en een heuse plat de fruits de mer. Dat laatste besprenkeld (stevig besprenkeld) met citroen. Vanille en zachte nougat maakt de neus wat zoet. Zachte, cleane smaak. Rook, vanille, kaneel, citroen en opnieuw een stevige ‘coastal’ toets (zilt). Mineralig ook wel. Geen al te lange afdronk, zilt en rokerig met citroen ertussendoor. Cleane, zilte en net zoals de Aberlour vlot drinkbare en dus erg toegankelijke whisky. 86/100
 

Advertenties

Mortlach 16y 1995, A. Dewar Rattray

Vandaag nog een whisky uit de nieuwe lichting van A. Dewar Rattray, een Mortlach 1995 deze keer. Het is onduidelijk wanneer Mortlach opgericht is, het kreeg in ieder geval een licentie in 1823 en is de oudste distilleerderij uit de Dufftown regio (Glenfiddich is de tweede oudste).

 

Mortlach 16y 1995/2011, 51.1%, A. Dewar Rattray, bourbon cask #2436, 282 bottles
Mmm, lekkere neus. Fris en aromatisch, zoet en fruitig. Honing, citrus (citroen en mandarijn), van die harde citroensnoepjes. Zoete, rode appels ook, net als kruisbessen en wat graan. Misschien een klein beetje eik, zeker niet veel. Wat wel naar voor komt zijn mineralen. Natte stenen en metalige toetsen. O ja, gepoetste metalen, duidelijk. Zacht en romig mondgevoel, met ook hier het citrusfruit en de honing die eerst opvallen. Vergezeld van perzik. En gevolgd door kruiden (peper, nootmuskaat en zoethout), hooi en kandijsuiker. Licht drogend. Niet het niveau van de neus, maar het blijft best lekker. Middellange afdronk, aangenaam droog op een zoete kruidigheid. Mortlach 1995, ik had hier eerlijk gezegd niet veel van verwacht, ik moet toegeven dat deze whisky (zeker op de neus) me aangenaam verrast heeft. 84/100

Auchentoshan 16y, Duthies (Cadenhead)

Vorige week vielen er enkele samples van Master of Malt in de bus. Master of Malt heeft een ruim aanbod aan samples, wat het handig maakt een whisky eerst te proeven alvorens er een fles van aan te kopen. Eén van de samples die ik ontving is de Auchentoshan 16y Duthies van Cadenhead. Duthies is een recent label van Cadenhead. Maar bij ‘Duthies’ denken wij natuurlijk vooral aan de leverancier van enkele legendarische Samaroli bottelingen.
 

Auchentoshan 16y, 46%, Duthies, Cadenhead 2009, bourbon barrel
Gedempte neus die niet geheel onverwacht gekenmerkt wordt door een zoete granigheid. Mout, ontbijtgranen met yoghurt (lichte zurigheid), vanillepudding, karamel en sappige zure appels. Wat pompelmoes ook nog. Weinig complex maar niet onaangenaam. Stevig op de tong, voelt sterker aan dan 46%. Romig mondgevoel. Ook hier voeren de (zoete) granen de boventoon, maar daar komt niet veel anders bij, buiten wat citrus (mandarijn) en gember misschien. Middellange, droge afdronk met meer kruiden dan ik op de smaak had. Clean maar wat simpel profiel. 78/100

Daintier Bull

Vandaag een Tullibardine van The Nectar en Bresser & Timmer onder het oude Daily Dram label. Niet het eerste label, maar het vorige, dat met de anagrammen. Tullibardine wordt hier Daintier Bull. Hier en daar nog te krijgen voor een 60 euro.

 

Tullibardine 16y 1992/2008 ‘Daintier Bull’, 54.8%, Daily Dram, The Nectar, 120 bottles
Lekkere, aromatische neus op granen (pils), fruit (kruisbessen en pompelmoes) en zachte rook. Eucayptus ook, net als vers gemaaid gras. Wat kaarsvet heb ik nog. En warm zaagsel. Boeiende neus vind ik. Stevig mondgevoel, kruidig en fruitig. Eik, munt, peper en gember. Qua fruit is het hier vooral ananas en peer dat ik heb. Wat vanille en hooi vullen aan. Vrij lange en aangename afdronk op eik, kruiden en hooi. Eerder droog dus. Een meer dan aangename verrassing deze Tullibardine. Mijn beste tot op heden trouwens. 85/100

Weedram Masters – Het tweede paar

Voor het tweede koppel zorgde Longmorn (eigenlijk Bert, maar soit): de standaard 16y zij aan zij met een vrij legendarische 1969/1991 van Gordon & MacPhail, waarvan er trouwens twee versies bestaan. Wij kregen de G&M Cask white label ingeschonken, er bestaat ook een G&M for Intertrade (Highlander Label, Turatello). Verschillende bottelingen, dezelfde whisky. Reken op 300, 350 euro op veilingen of bij verzamelaars.

 
Longmorn 16y, 48%, OB 2011
Deze besprak ik eerder al, ik ga er van uit dat dit dezelfde batch is. Frisse, fruitige whisky, niet echt complex maar foutloos.
 
 

Longmorn 22y 1969/1991, 61%, G&M Cask, White Label
Yééhaa, dit noemt men een stevige neus. Punchy! Alcoholisch, ja, maar de schitterende sherry laat zich meteen kennen. Veel rood fruit, noten, kruiden, koffie en tabak. Dat fruit krijgt op de duur zelfs een tropisch karakter. Iets zalig zurigs zit er ook in, iets wat ik niet onmiddellijk kan thuisbrengen. Limoen, dat in ieder geval wel. Pollen en bijenwas. Zachte rook. Die rokerigheid wordt nog versterkt met wat water toe te voegen. Alhoewel water, ondanks het alcoholpercentage niet noodzakelijk is. Deze whisky is inderdaad perfect drinkbaar op 61%. Krachtig, dat spreekt. Mondvullend, brandend. Opnieuw veel fruit: roze pompelmoes, sinaas, frambozen, perzik, meloen. Noten, karamel, espresso, eik. Een afdronk op het fruit van de smaak, peper, vanille en eik, blijft lang hangen. Best veel eik in deze Longmorn, maar op geen enkel moment storend, de andere smaken krijgen vrij spel. Een dijk van een whisky. 93/100
 

Blij deze eens geproefd te hebben, stond al lang op m’n verlanglijstje. I get the fuss…

Glenallachie 16y 1995, Malts of Scotland

Naast de geweldige Glen Keith 1970 en de twee nog geweldigere Caperdonichs 1972 brengt Malts of Scotland dezer dagen nog andere bottelingen uit, in een lagere prijscategorie. De komende dagen komen deze hier aan bod. Ik begin met een Glenallachie 1995, waarvoor je een 60 euro betaalt.

 

Glenallachie 16y 1995/2011, 53%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #1257, 222 bottles
Lichte, prikkelende, fruitige neus die redelijk ‘jong’ aandoet. Harde peren, ananas, gele appels. Vanille. Wat granen ertussendoor (ik denk aan havermoutpap, een jeugdherinnering vooral), net als – en dat is de eerste keer dat ik deze associatie gebruik – botermelk met druivensuiker. Best genietbaar. De smaak is zoet en granig. Licht bitter en wat alcoholisch. De vanille en het fruit die ik op de neus had, zitten ook hier. Appels vooral. Op het einde komt er limoen door, net als een klein beetje peper. Drop? Licht bitter. De afdronk is vrij lang, licht drogend op pompelmoes en mandarijn. Genietbaar, absoluut, zeker op de neus. 82/100

Caol Ila 16y 1977, Cadenhead

Vandaag proef ik een oude jonge Caol Ila. Deze Cadenhead botteling is een 1977, maar al bijna twee decennia geleden op flessen getrokken.

 

Caol Ila 16y 1977/1993, 58.6%, Cadenhead
De neus van een hammetje aan ‘t spit, rokerig en zilt, maar ook van behoorlijk wat groene appels, net als van gras (hooi misschien eerder), mineralen (natte steen), mosterd en peper. Dik en boterig op de tong. Hier heb ik in eerste instantie turf, daarna een stevige portie kruiden en wat hout. Hier is echter niet veel fruit te bespeuren, tenzij wat witte pompelmoes. Lange afdronk op kruiden en turf. Lekkere, foutloze Caol Ila, ook toen al. 86/100

Ardmore 1990, Gordon & MacPhail

Opgericht tijdens de whisky-boom einde negentiende eeuw door William Teachers, bleef Ardmore eigendom van de familie Teachers tot het overgenomen werd door Allied Distillers. Sedert 2005 zit het in de portefeuille van Fortune Brands. De whisky wordt gebruikt in enkele blends, vooral in Teacher’s.

 
Ardmore 1990/2006, 43%, Gordon & MacPhail
Frisse, jonge turf, floraal en zelfs wat bubblegum. Een lichte granigheid. Op de neus komt hij veel jonger over dan de zestien jaar dat hij oud is. Hints van new spirit. Maar hij is wel voller dan new spirit natuurlijk. Heide en honing. Op de smaak gaan het zoete en de turf hand in hand, met ook hier florale toetsen en hooi. Fris. De turf is clean en vertoont geen medicinale trekjes. Middellange, eerder droge afdronk op cleane turf. Straight forward, niet bijzonder boeiend, wel lekker zonder meer. 82/100

Highland Park 16y

De Highland Park 16y, met z’n lichtblauw label, werd gebotteld voor de Duty Free markt in 1 literflessen.

 

Highland Park 16y, 40%, OB 2010, 1L
Zachte en lichte neus op rozijnen, pruimen, kersen, honing, lichte turf, vanille, noten, gedroogde bloemen en een beetje hout. Maar alles erg subtiel en licht, weinig power. Hetzelfde kan gezegd worden van de smaak. Licht, floraal, wat sinaas, wat gedroogd fruit, zachte rook, een beetje vanille, een hintje kruiden, maar ook hier erg gedempt. Wordt vrij bitter na enige tijd. Hout, okkernoten, wat zilt. Korte, bittere finish met honing die voor wat tegengewicht zorgt. Een beetje een tegenvaller. 76/100

Een Glen Scotia die z’n naam niet gestolen heeft

Vandaag proef ik een Glen Scotia van de Scotch Malt Whisky Society. Glen Scotia is de minder bekende distilleerderij op Campbeltown, naast grote broer Springbank (en recente aanwinst Glengyle). Dat oude Glen Scotia overheerlijk kan zijn, bewees de 1972 van Malts of Scotland al, nu eens zien hoe het met recentere zit.

 
Glen Scotia 16y 1992/2008, 55.1%, SMWS 93.34 ‘Absolutely delicious!’, 178 bottles
Laten we ons vooral niet beïnvloeden door de naam die de Society deze whisky meegaf. The proof of the pudding enzo. Mooie, rokerige en zoete neus. Het zoete laat zich vertalen als karamel, zachte karamel. Daarnaast is hij licht ziltig en kruidig. Maggi. Wat nog? Leder, tabak en peper. Ook de smaak is zilt en zoet. Pittig op de tong en wat stroperig. Ik heb tonen van pruimen, zoethout, appel, rozijnen, rook… complex. Vrij lange afdronk op gedroogd fruit en kruiden. Doet me wat aan oude rum denken. Heerlijke whisky, en volledig terecht die naam. 87/100

Longmorn 16y

De Longmorn 16y werd in 2007 gelanceerd als opvolger van de 15y. Die 15 vond ik altijd al een sterke benchmark whisky.

 

Longmorn 16y, 48%, OB 2010
Veel fruit op de neus, fruit à la appels, peren en kersen, Europees fruit dus. Niet veel meer dan dit fruit evenwel… of ja, wat vanille, maar toch redelijk vlak die neus. Lekker maar weinig complex. Romig op de tong met ook hier vooral fruit, wat honing, noten en een beetje kruiden. Middellange, droge finish op kruiden en gestoofd fruit. De oude 15y vond ik beter. 79/100

Twee 16-jarige Benriachs head to head

De Benriach 1993 voor Pin’Art heb ik onlangs op een Fulldram-event geproefd en goed bevonden. Nu blijkt dat ik daar een sample van heb staan, de ideale gelegenheid dus om hem eens in al rust te proeven. En laat ik er meteen de officiële 16y naast zetten.

 
Benriach 16y, 43%, OB 2010
De neus is fris en fruitig, de smaak droog en fruitig (maar wordt hoe langer hoe kruidiger). Qua geuren denk ik aan honing, pompelmoes, onrijpe banaan, kruisbessen, sultanas (veel fruit zoals ik al aanhaalde), bloemen en… papier. Warm papier, net uit de copier gerold. Qua smaken noteer ik deze van vanille, banaan, kamillethee, redelijk wat hout, kruiden en hars. Het geheel droogt een beetje uit, het hout en de kruiden beginnen het fruit wat te verdrijven. Droge, middellange finish. Deze whisky begon mooi maar op de smaak wordt ie met de tijd een ietsje te droog. Al bij al toch een lekkere whisky. 82/100
 
Benriach 16y 1993, 55.6%, OB for Pin’Art, 2009, cask 2587, 295 bttls
Deze Benriach is gefinished op Sauternevat. Aangename zoete neus op karamel (fudge eerder), stroopwafels, rozijnen, perzikken en pruimentaart. Een lichte kruidigheid erdoorheen. Mooie balans. Ook op de smaak zijn de zoete en fruitige tonen mooi verweven met de kruiden. Deze 1993 is een vatsterkte, wat het geheel natuurlijk ook wat meer ‘oomph’ geeft. Op de afdronk nemen de kruiden het heft in handen. Knappe Benriach en beter dan standaardbotteling. 86/100

Glenlivet 16y 1990, Gordon & MacPhail

Voor lekkere Glenlivet moet je je meestal tot onafhankelijke bottelaars wenden, alhoewel ik hun nieuwe 15-jarige ‘French Oak Reserve’ erg kon smaken.

 
Glenlivet 16y 1990/2006, 52.6%, G&M Reserve, cask 26946, 100 bottles
Zalige zoete, fruitige neus. Rijpe peer. Bloesems. Ook de smaak is behoorlijk fruitig (perzik hier) en fris. Vanille. Middellange, fris-fruitige afdronk. Ja ja dit is lekkere Glenlivet! 89/100

Twee 16-jarige eilanders

Bij publicatie van deze post zit ik waarschijnlijk op Islay, maar het zijn de eilanden Jura en Orkney die vandaag aan bod komen met de nieuwe Isle of Jura 16y en de nieuwe Scapa 16y.

 
Isle of Jura 16y, 40%, OB 2009
De neus is een beetje alcoholisch maar voor de rest lekker zoet & fruitig. Granen, hooi, citrus, confituurtoestanden, karamel, cake. Op de tong is hij zacht en olieachtig. Ik heb granen, citrus, kruisbessen en een beetje kruiden. Gember. Drogend en minder lekker dan de neus. De afdronk is vrij kort, zoet en kruidig. Ja, dat kan er mee door. Zeker de neus is geslaagd te noemen. 79/100
 
Scapa 16y, 40%, OB 2009
De lichte neus start zoet, op honing en gebakken banaan. Daarna is er plaats voor appel, citrus, gras en munt. Gerookt vlees ook. Ja, een lichtje ziltigheid. Best aangenaam die neus. Zachte en zoete smaak op fruit (sinaas en peer), honing, zilt en nootmuskaat. Die kruidigheid speelt meer en meer op, samen met een lichte houttoets. Eerder lange en bitterzoete afdronk. Ik vind dit lekkere whisky, en een merkelijk vooruitgang t.o.v. vorige batch. 82/100

Een blinde Fulldram sessie – vervolg

Na de pauze gingen we blind en gezwind verder met volgende vier gesokte flessen.

 
Longrow 10y 100° proof, 57%, single cask for The Nectar, Belgium
Zachte, granige neus met associaties van zoete turf, vanille, hout en veel granen. Bierbeslag. Niet geweldig, maar water toevoegen helpt. Water brengt vooral fruit naar boven, zoet fruit, rijpe banaan, maar ook cake en winegums zoals iemand opmerkte. Ook op de smaak heeft hij water nodig, zonder is hij te scherp en te gesloten. Dan krijg je zachte, zoete turf en vanille. Lekkere whisky, maar enkel en alleen met water. 83/100
 
Arran 1997/2010, 55%, OB for Belgium, cask 965, 306 bottles
Zachte sherry- en wijnneus. Ik dacht aan tarte tatin. Met z’n rozijnen, warme appels en karamel. Eucalypus. Honing. Deed me ook wat aan rum denken. Op de tong is hij erg krachtig, het vocht brandde zich een weg naar m’n maag. Alcohol en karamel maar niet veel meer. Water dan maar. Mmm, blijft weinig uitgesproken. Gestoofd fruit, dat wel. Middellange, bitterzoete afdronk. Ook dit is best lekkere whisky hoor, maar voor mij toch de minste van de avond. Niet voor iedereen evenwel, zie de eindrangschikking onderaan. Aan mijn score kan je echter afleiden dat het niveau van de tasting wel meer dan oké was. 80/100
 
Bowmore 16y 1993/2010, 59.9%, The Perfect Dram (TWA), 209 bottles
Aha, een Bowmore 1993! Een legendarische jaar voor deze distilleerderij. In 1993 draaide Bowmore op verminderde kracht, alles gebeurde er een beetje trager. Zo nam de fermentatie dubbel zoveel tijd in beslag als andere jaren. Het resultaat is whisky van uitzonderlijke kwaliteit. Probleem is dat er nog weinig Bowmore 1993 te vinden is, wat gezien de reputatie niet verwonderlijk is. Maar misschien zullen er later nog wel enkele beauties uit dat jaar gebotteld worden op hogere leeftijd.
De neus van deze is licht mineralig en geeft zachte turf en veel bitterzoet fruit. Sinaasschil, kruisbessen, bosbessen, maar ook een lichte tropische touch met ananas en papaya. Vanille. Dit patroon zet zich verder op de smaak. Licht bitter (wat kruiden), veel fruit (de bessen) en zachte turf. De laatste twee associaties komen meer naar voor met enkele druppels water. Fruitige en zoete afdronk met terugkerende rook en wat zilt. Lekkere fruitige whisky (staat in m’n top 3) maar van een Bowmore 1993 had ik misschien toch nog net een ietsje meer verwacht. 86/100
 
Port Charlotte 6y 2002/2008, 57.6%, Streah, cask 85, 281 bottles
Ik moet bekennen nog nooit van deze onafhankelijke bottelaar gehoord te hebben. Vraag me af wat ze zo nog gebotteld hebben. De neus is romig en fruitig met turf natuurlijk, zilt, vanille en vrij veel wit fruit (jong). Niet geweldig complex maar wel lekker. Hetzelfde geldt voor de smaak. Fruit, turf, peper en een lichte assigheid. Lange afdronk in het verlengde hiervan. Voila, een Port Charlotte die wél 84 verdient! 84/100
 

Met deze Port Charlotte sloten we een geslaagde avond af. We hebben dus redelijk wat peat voorgeschoteld gekregen, maar telkens wel mooie en relatief complexe peat. En op zich mocht dit ook wel eens, de nadruk ligt over het algemeen immers sterk op fruitige whisky, waar we natuurlijk niets op tegen hebben.
Blinde tastings? Zo mogen er voor mij elk jaar wel enkele zijn.

 
A ja, voor ik het vergeet, de top 3 van de avond zag er als volgt uit:

  1. Springbank 21y
  2. Arran 1997 for Belgium
  3. Longrow 10y for The Nectar

In de winnaar kon ik me perfect vinden, maar zeker met de tweede plaats van de Arran was ik het niet eens. Bij mij stond de Rollercoaster op twee en de Bowmore op drie, alhoewel deze laatsten erg dicht bij elkaar lagen.

 

Ben Nevis 1990, M&H Taste Still Selection

Ben Nevis 1990/2006, 58.3%, M&H, Taste Still Selection, cask 2712, 313 bottles – Highland
De mooie complexe neus geeft gestoofd fruit, munt, (kruiden)thee, amandel, hout, boenwas en koffie. Het alcoholpercentage zorgt mede voor een erg stevige smaak, die bittere (hars) tonen vermengd met zoete (honing, vanille, het gestoofde fruit). En ook hier een lekkere waxy touch. Middellange, zoete afdronk. Lekkere stevige Ben Nevis die geen water nodig heeft, en na de Ben Nevis 1996 van Malts of Scotland een tweede aangenaam treffen met deze distilleerderij. 87/100

Een rijtje Japanners III

Het laatste deel van onze Japantasting werd gevormd door een Yoichi, een Hakushu en een beruchte Karuizawa.

 
Yoichi 15y, 45%, OB Nikka 2009 – Japan
De klemtoon bij de uitspraak ligt op de eerste ‘i’ en niet op de ‘o’. Zachte, zoete neus met noten, vanille, hout, pompelmoes, kruiden en wat tabak. Romig en olie-achting op de tong met veel zoet, gestoofd fruit (appelmoes, confituur enzo), een klein beetje turf, noten en kruiden. Gember en nootmuskaat schreef ik op. Behoorlijk lange afdronk op kruiden en noten. Complexe en subtiele whisky en – hoeft het gezegd – perfect gebalanceerd. Voor mij de winnaar van de avond. 87/100
 
Hakushu 16y 1992, 57.1%, SMWS 120.6 ‘Lean back smiling’, 170 bottles – Japan
De neus start redelijk scherp op hout, hars, vernis, zoethout en bittere karamel, maar evolueert meer en meer naar zoete tonen. De karamel wordt zachter en er komt fruit bovendrijven. Woudvruchten? Appel-kaneel. Dan doemt het bittere terug op. Een neus die je tijd moet geven, hij verandert voortdurend in het glas, met het bittere en het zoete die om beurten strijden om de aandacht. De smaak is aangenaam bitterzoet op hout, vanille, kruiden, gedroogde abrikozen, vijgen en rozijnen, en vloeit mooi over in de middellange finish. Lekkere Jap! En dan maar smily lean backen… 86/100
 

Tot slot dronken we nog de Wait La Mazurka, een whisky die hier reeds de revue passeerde. Ik vond deze Karuizawa indertijd lekker, maar niet zo stunning als anderen. Na maandag dien ik dit lichtjes bij te stellen, “niet zo stunning” wordt “bijlange niet zo stunning”. Qua sherry is dit er toch over voor mijn smaak. Maar het dient gezegd dat ik er deze keer geen water had bijgedaan, terwijl bij de eerste keer proeven dat beetje water – vooral op de smaak – toch wel een verschil uitmaakte. Ik laat m’n oorspronkelijke score dus maar onveranderd wegens geen correcte vergelijking, maar als ik ‘m zou aanpassen zou het zuidwaards zijn.

 
De globale top 3 van de avond zag er zo uit:

  1. Hakushu 1992 SMWS
  2. Hibiki 17y
  3. Yoichi 15y