Spring naar inhoud

24 aug

Strathisla 1937 bis

Ik proefde in het verleden al eens een andere batch van deze Strathisla 1937, ééntje die iets later gebotteld is, want vermeldt de inhoud niet alleen in fluid ounces maar ook al in centiliter (75.7cl). Deze is dus ouder. En lichter van kleur. Toch altijd een belevenis, whisky gedistilleerd vóór de Tweede Wereldoorlog.

 

Strathisla 1937 70° proof, Gordon & MacPhail, 26 2/3 fl. oz., early 1970’sStrathisla 1937, 70° proof, Gordon & MacPhail, 26 2/3 fl. oz., early 1970’s
De geur is alvast typisch voor whisky uit deze periode. Voor zover ik dat hier kan poneren natuurlijk, het is nog maar mijn zevende of achtste whisky van de jaren dertig. Nu ja, nog maar, ik prijs me gelukkig, daar niet van. Maar wat bedoel ik nu met dat profiel? Dat is moeilijk te omschrijven. Het is ook moeilijk om te zeggen wat maakt dat dit zo ruikt. De periode (andere distillatiemethoden)? De verdere rijping op fles? Rook deze whisky bij bottelen m.a.w. ook al zo? Ik veronderstel dat beide elementen meespelen. In ieder geval, ik ruik oude meubels, oud leder en oud zilverwerk. Bestek. Jawel, ook bestek heeft een geur. Nog andere metalige tonen, zoals allerlei gereedschap. Engelse sleutels en zo. Je gereedschapskist opentrekken. Na een jaar niet meer gebruikt te hebben. Soit, je snapt het plaatje. Het gaat verder op tabak en wat kruiden zoals kaneel en munt. Fruit ook wel, gestoofde appels en limoen. Zachte, erg zachte rook. Geen turfrook, eerder een soort herfstgeur. De geur van het hout, maar ook rottende bladeren (pas op, dat is absoluut een meerwaarde). Delicate en subtiele smaak op tonen van heide, hooi, tabaksbladeren, hars en gestoofd fruit. Warme aarbeienconfituur. Appelsienen ook. Subtiele kruiden en al even subtiele rook. Een hint van balsamico. Alles heel breekbaar. Geen al te lange, licht droge afdronk op kruiden en gestoofd fruit. Uniek profiel en erg lekker. De latere batch vind ik echter nog beter, heeft meer body. 92/100

22 aug

Balblair 1969, G&M Rare Vintage

Vandaag een Balblair uit de Rare Vintage reeks van Gordon & MacPhail. Voor Balblair zou 1969 dus een zeldzaam jaar moeten zijn.

 

Balblair 1969/2008, 43%, G&M Rare VintageBalblair 1969/2008, 43%, G&M Rare Vintage
Mooie, ronde, zoete neus. Vanille, nougat, marsepein, cake… frangipane. Heide en hooi, en ook een hint van leder. Best wat kruiden (kaneel en nootmuskaat) en eik, die voor de nodige body zorgen. Niet zo veel fruit, buiten kruisbessen en meloen. Rook van het hout. Op de smaak meer eik dan in de geur, maar het geheel blijft gebalanceerd. De vanille, de cake, de kruisbessen en het leder zorgen voor het nodige tegengewicht. Middellange afdronk die de balans mooi doortrekt. Had dit iets complexer verwacht, maar dat hoeft geen minpunt te zijn. Lekkere drink-away whisky. 85/100

20 aug

Glenlivet 25y 1973, Signatory

Vandaag een Glenlivet 1973 op sherryvat, die vijftien jaar geleden gebotteld werd door Signatory. En dat was geen moment te vroeg.

 

Glenlivet 25 YO 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307Glenlivet 25y 1973/1998, 57.2%, Signatory, sherry cask #3307, 570 bottles
Stevige sherry zonder scherpe kantjes. Rond en vol. Sappige eik, rozijnen op rum, pruimentaart, tabak, sigarendoosjes, koffie, zoethout, melkchocolade, praliné, appelsienen (met de chocolade komen we bij de orangettes uit), toast… alles heel romig en smeuïg. Oud rubber, wat iets minder smeuïg is, maar verre van onaangenaam. En onderliggend rook van het hout als extra. En zelfs een licht medicinale toets. Knap! Stevig bitter en al even stevig zoet op de tong met opnieuw wat turfrook. Alhoewel het me misschien nog eerder aan een barbecue doet denken. Er zit ook iets vlezigs in. Gemarineerd en geroosterd vlees. Het zoete karakter wordt bepaald door karamel, cake, chocolade en fruit. Pruimen en kersen vallen op. En warme aardbeienconfituur. De eik, hars en kruiden (peper, nootmuskaat) zorgen voor het bittere evenwicht. Krachtig mondgevoel. Met wat water toe te voegen, verdwijnt het hars en wordt het nog wat zoeter. Voor mij hoeft dat water niet, de balans is zonder beter. Lange, verwarmende afdronk, balancerend op zoete en droge elementen zoals chocolade, karamel en kruiden. De rook is verdwenen. Onherkenbare Glenlivet die Signatory niet veel langer op vat had moeten laten zitten. 87/100

19 aug

Glenury Royal 37y 1973, The Whisky Agency & The Nectar

1973 blijkt een geweldig jaar te zijn geweest voor Glenury Royal, één van de drie distilleerderijen die ‘Royal’ voor of na z’n naam mag plaatsen (naast Brackla en Lochnagar). The Whisky Agency bracht in 2010 een heerlijke 1973 op de markt, in 2011 volgde een tweede botteling, samen met The Nectar. Waar hij nog te koop is, betaal je er een 250 euro voor.

 

Glenury Royal 37 YO 1973/2011, 43%, The Whisky Agency & The NectarGlenury Royal 37y 1973/2011, 43%, The Whisky Agency & The Nectar, bourbon hogshead, 146 bottles
Warme, ronde, romige, zoete geur. Hij start op tonen van cake, warme abrikozentaart, honing en vanillefudge. En de geweldige tarte tatin. Hij gaat verder op kruiden zoals kaneel en nootmuskaat. Daarachter schuilt heel lichte rook en sappige eik. Verfijnd en elegant profiel. Heerlijk. Zachte, rijke smaak, zalig zoet en fruitig. Perziken, abrikozen en appelsienen vallen op. De kaneel keert weer, net als de nootmuskaat, de honing en de eik. Met ook hier de lichte rokerigheid. Wat zeste (van de appelsienen). Het geheel is vrij licht, wat het nog wat extra drinkbaar maakt. De afdronk is daardoor misschien niet geweldig lang, maar wel lekker. Mooi drogend op eik en pompelmoes. Een whisky die het moet hebben van z’n elegantie en drinkbaarheid, eerder dan van kracht of complexiteit. 90/100

16 aug

Highland Park 21y, Alchemist

Vandaag een 21-jarige Highland Park van Alchemist die geen vintage vermeldt. Het is een botteling van 2010 op drinksterkte, dus dat moet een distillaat zijn van eind jaren tachtig.

 

Highland Park 21 YO, 46%, AlchemistHighland Park 21y, 46%, Alchemist, 2010
De neus start on-Highland Park op veel wit fruit. Zoals daar zijn: peren, appels en witte perziken. Geen sinaas dus, wel honing. Ook geen, of zo goed als geen heide. Ook weinig zilt. Wat nog wel? Melkchocolade bijvoorbeeld, en cake. Kruiden, de tuinvariant. Kruidenthees. Zachte smaak op lichte granen, wit fruit, honing en kruiden. Daarna krijgt de smaak een grassige toets. Hooi. En ook wat eik ontbreekt niet. Een klein beetje turf, iets wat in de geur wel ontbrak. Middellange afdronk, met hier naast het fruit en de kruiden wel een zilt kantje. En ook meer turf. Lekkere en vooral atypische Highland Park, die echter de nodige diepgang mist om een grotere indruk achter te laten. 85/100

14 aug

Caperdonich 38y 1970, Duncan Taylor Rare Auld

Caperdonich 1967, 1968, 1969 en 1972 hebben we hier al in succulente overvloed gehad. 1970 en 1971 zijn de missing link. 1971 lijkt me niet éénvoudig, 1970’ers zijn er wel voldoende gebotteld. Waaronder deze 38y van Duncan Taylor.

 

Caperdonich 38 YO 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377Caperdonich 38y 1970/2009, 45.9%, Duncan Taylor Rare Auld, cask 4377, 205 bottles
Zoals we kunnen verwachten van oude Caperdonich gaat de geur van start op heerlijk fruit, zoals daar is: rijpe kruisbessen, rode appels, opgelegde peren, mango. Achter dat fruit gaat een mooie kruidigheid schuil. Kaneel, eucalyptus, kamille en gember. Best wat vanille ook. Een beetje heide en hooi vullen aan. Maar vooral het fruit is groots. De smaak is wat minder fruitig, daar nemen de kruiden en de eik de bovenhand. Zonder te droog te worden echter. Pompelmoes, mandarijn, meloen, vanille en honing zorgen voor het nodige weerwerk. Middellange afdronk op peper, fruit en honing. Zeer mooi, enkel en alleen voor de neus verdient hij de negentig punten, mocht het fruit op de smaak even groots zijn als op de neus, was het nog meer geweest. 90/100

12 aug

Knockando 1967/1979, Justerini & Brooks

Tot voor kort had ik nog geen enkele lekkere Knockando gedronken. Recente bottelingen bleken meestal granig en clean te zijn, niet slecht maar saai. Deze 1967 brengt daar verandering in. Hier en daar nog (of opnieuw) te koop, aan prijzen variërend tussen 185 en 350 euro.

 

Knockando 12 YO 1967/1979, 43%, Justerini & BrooksKnockando 12y 1967/1979, 43%, Justerini & Brooks, Dateo Import Italy
Mooie, droge en mineralige neus. Nat gras en natte keien. Die mineralen worden na enige tijd vergezeld van was. Kaarsvet vooral. Citronellakaarsen. En ook door een hint van turfrook. Niet veel fruit, buiten de citroenen en gele appels dan. Ik ruik ook wat leder. Oude, geboende ledere zetels. En zoete gember. Ginger Ale. Okkernoten dienen zich ook nog aan. Helemaal niet slecht deze neus. Olieachtig mondgevoel met aroma’s van kaarsvet, appels, olijfolie, hars, okkernoten, appelsien, kokos en zachte rook op de achtergrond. En doorheen dat alles altijd dat grassige. Best complex eigenlijk. Middellange, droge afdronk. Mijn beste Knockando tot op heden. 85/100

9 aug

1 reactie

Amrut ‘Double Cask’ 2003

Vandaag de volgens sommigen beste Amrut. Ik had er al veel over gehoord, maar onlangs pas geproefd. De Double Cask dus, een vatting van twee vaten, elk zeven jaar oud. Gezien de klimatologische omstandigheden in Bangalore, is dit zowat het oudste dat ze deze whisky krijgen. Waar hij nog te koop staat, betaal je er een 150 euro voor.

 

Amrut 'Double Cask' 7 YO 2003/2010, 46%, ex-bourbon casks 2874&2273Amrut ‘Double Cask’ 7y 2003/2010, 46%, ex-bourbon casks 2874/2273, 306 bottles
Cleane, zoete neus, gedomineerd door vanille en fruit uit blik (op siroop). Ananas, peren, perziken, you name it, zelfs zo’n blik fruit cocktail van Del Monte (inclusief die twee krieken). Maar hij is complexer dan dat, ik ruik ook granen, lichte kruiden zoals nootmuskaat en kaneel, en een beetje was (kaarsvet). Wat gedroogde bloemen op de achtergrond, niet ongewoon bij Amrut. Zacht en romig mondgevoel, zoet en kruidig. De nootmuskaat keert terug, nu vergezeld van gember en een beetje peper. Vanille en honing. Het fruit is nu ronduit tropisch en niet zozeer ingeblikt. Banaan, ananas, lychee, meloen, papaja. Hoera. Lichte, ronde eik. Geen erg lange afdronk, maar wel rond en rijk. Dit is een expressieve en aromatische Amrut, en inderdaad één van de beste die ik al kon proeven. 90/100

7 aug

Macallan 14y 1980, Master of Malt for Roland Schär

Vandaag een Macallan met een kleine reputatie. Een distillaat van 1980 dat bijna twintig jaar geleden door Master of Malt werd gebotteld voor een zekere Ronald Schär. Ik ken die mens niet, maar hij heeft een verdomd goede smaak.

 

Macallan 14 YO 1980/1994, 43%, Master of Malt, special bottling for Roland SchärMacallan 14y 1980/1994, 43%, Master of Malt, A special bottling for Roland Schär, 360 bottles, 75cl
Hola, is me dat een zalige geur! Sherry op z’n fruitigst. De verwachtte droge variant: abrikozen, rozijnen, vijgen, pruimen. Maar ook de verse, sappige variant: perziken, abrikozen, appelsienen, rode bessen en bramen. Al dat fruit wordt gevolgd door allerlei noten. En ook door chocolade, karamel en kandijsuiker. Samen met kruiden en de rozijnen doet hij me wat aan superieure rum denken. En dan nog wat vloeibaars in de vorm van balsamico en sojasaus. Onderliggend lichte tabakstonen en eik. Van hetzelfde laken een broek op de smaak. Kruiden, ja. Eik, ja. Chocolade, ja. Koffie, noten, tabak, ja. Maar het is het fruit dat ook hier de eerste viool speelt. Alhoewel het nu vooral gedroogde vruchten zijn. Pruimen, rozijnen, dadels… Eucalyptus en zoethout wat de kruiden betreft. En een hint van anijs. Hoestsiroop. Bitter en zoet in perfecte harmonie. Ook in de middellange afdronk. Wat een beauty! Na een copieuze maaltijd scoort hij nog een punt of twee hoger denk ik. Blij dat ik die heb kunnen ontdekken. Bedankt Gunther! 91/100

5 aug

Highland Park 14y 1998, Malts of Scotland

Een whisky van Malts of Scotland die weinig aandacht heeft gekregen (ook hier niet) maar die wel erg snel uitverkocht was, is de Highland Park 1998 op sherryvat. Ik begrijp ondertussen waarom.

 

Highland Park 14 YO 1998/2012, 57.4%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12058Highland Park 14y 1998/2012, 57.4%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12058, 189 bottles
Mooie, fruitige sherryneus die een pak ouder overkomt dan 14 jaar. Gele sultanarozijnen, gedroogde abrikozen en dadels. Pruimencompot en bramenconfituur. Dat fruit wordt gevolgd door amandelen en een stevige portie zoethout. En een iets kleinere hoeveelheid peterselie. Geboend leder, koffie en tabak. Chocolade. Balsamico, wat al helemaal ongewoon is op deze leeftijd. Lekker om ruiken, doet zelfs wat aan Karuizawa denken. De eerste smaak is licht bitter, maar dat gaat snel weg, om in de afdronk terug te keren. Voor dat bittere zorgen eik, chocolade, noten en kruiden (zoethout opnieuw, munt, peper en kruidnagel). Drop. Pas op, dat bittere is hier echt mooi. Ook de obligate rokerigheid ontbreekt niet. Tabaksrook en turfrook. In het fruitcompartiment treffen we zwarte bessen en pruimen aan. Lange, mooi drogende afdronk waar vooral het zoethout en de donkere chocolade de plak zwaaien. Geweldige whisky. Volledig terechte hype. 91/100

2 aug

St. Magdalene 25y 1982, Old Malt Cask

Vandaag een whisky die evengoed Linlithgow had kunnen heten. Eén van de vele 1982’ers die Douglas Laing gebotteld heeft.

 

St. Magdalene 25 YO 1982/2008, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask, refill butt #4282St. Magdalene 25y 1982/2008, 50%, Douglas Laing, Old Malt Cask, refill butt #4282, 378 bottles
Cleane en grassige neus. Vers gemaaid gras, vermengd met kaarsvet en citroen. Citroenkaarsen, jawel. Harde citroensnoepjes. Daarachter gaan er tonen van gezouten boter en lampolie schuil. En ook associaties van okkernoten en rubber. Dat laatste is hier geen meerwaarde. Schweppes tonic. Een beetje vanille. De schil van groene appels. Best complex. Doorheen dit alles ontwaar ik mineralen. Kalk en klei. En zelfs de geur van natte kranten. Scherp en clean profiel. De smaak is iets ronder, de vanille treedt meer op de voorgrond, samen met gele appels (cider) en noten. Ook hier is deze whisky redelijk waxy. De citroen laat zich echter wat naar de achtergrond drukken. Kruiden zijn op de smaak dan weer meer aanwezig dan in de geur. Peper en mosterd. Groene thee. Een beetje droog gras. De mineralen blijven sluimeren. Middellange, cleane en licht bittere afdronk. Niet de gemakkelijkste neus, de smaak overtuigt meer. 84/100

31 jul

1 reactie

Balmenach 27y 1973

Balmenach? Jawel, Balmenach. Gelegen nabij Cromdale in Speyside. De naam verwijst naar het Gaelic voor ‘nederzetting in het midden’.

 

Balmenach 27 YO 1973/2000, 46%Balmenach 27y 1973/2000, 46%, OB, 2150 bottles
Njammie, dit is een verrassend mooie neus. Complex, gelaagd en vooral lekker. Ik noteer allerlei tuinkruiden, natte bladeren, mos, paddestoelen, varens (een heel bos als het ware), gedroogde gras, honing en geboende antieke meubels. Best wat fruit ook. Appelsienen, braambessen en een klein beetje ananas. Ronde, belegen eik. Erg drinkbaar, levendig en rond op de tong. Hier start het op zachte karamel, appelsienen, mandarijnen, abrikozen en rode, sappige appels. Daarachter gaan kruiden schuil, kruiden zoals munt, gember en kaneel. Ik proef nu ook amandelen en marsepein. Eik in perfecte hoeveelheid. Een klein beetje rook (van het hout) zelfs. Middellange afdronk op kruiden, thee en het fruit dat tot de laatste snik blijft meedoen. Balmenach, het is nog maar mijn vierde, maar het heeft me nog nooit teleurgesteld. Deze is zelfs écht goed. 89/100

29 jul

‘Speyside region’ 17y 1995, Archives

Derde en laatste Archives botteling uit de jongste reeks, is een niet nader genoemde Speyside whisky. Het zou, zoals wel vaker, om een Glenfarclas gaan.

 

Speyside region 17 YO 1995/2012, 48.2%, Archives, Whiskybase, butt #56‘Speyside region’ 17y 1995/2012, 48.2%, Archives ‘The Fishes of Samoa’, Whiskybase, butt #56, 54 bottles
Frisse, cleane neus op sappige appels, rijpe kruisbessen, verse abrikozen, een beetje meloen, zachte karamel en honing. De geur doet me ook denken aan een weide met z’n bloemen zoals boterbloemen, klaver, distels, klaprozen, Sint-Janskruid… in volle bloei. Wordt beter en beter. Ik krijg er nu ook iets licht zurigs bij. Aangenaam zuur. Yoghurt. Melkwei. Prikkelend en al even fris op de tong. Appelsap, meloen, een beetje appelsien, zelfs wat lychee (op siroop). Na enkele seconden in de mond komt dat tropisch karakter helemaal naar voor. Altijd een meerwaarde. Lichte eik, nog lichtere granen en drop. Zoete drop, alhoewel er toch ook een klein beetje zilt te ontwaren valt. Vrij complexe smaak, en beter dan de neus. Middellange afdronk, licht drogend met nog heel wat fruit. Een whisky die je de nodige tijd moet geven. Maar als je dat doet, word je dubbel en dik beloond. Het tropisch fruit in het midden van de smaak brengt ‘m zeker een punt of twee extra op. 88/100

27 jul

Bowmore 24y 1974, First Cask

Bowmore van een niet alledaagse vintage deze keer. 1974. Op de overgang tussen de sublieme whisky’s van de jaren zestig en vaak ook nog begin jaren zeventig en de mindere goden van eind jaren zeventig en (vooral) jaren tachtig.

 

Bowmore 24 YO 1974, 46%, First Cask, cask 2109Bowmore 24y 1974, 46%, First Cask +/- 1998, cask 2109
Een whisky waar ik lang op heb zitten wroeten. Hij heeft fantastische kanten maar ook kanten die me minder aanstaan. Enerzijds heeft hij tropisch fruit (zoals passievrucht, mango, meloen en pompelmoes), maar anderzijds ruik ik ook inkt en karton. Deze laatste associaties verdwijnen wel na enige tijd, om na terug te grijpen naar deze whisky opnieuw aan de oppervlakte te komen drijven. Bizar. Maar wat ruik ik nog? Om te beginnen zilt en zeewier. We zijn aan zee. Turf natuurlijk ook, maar die is zacht en zoetzuur. Nat hooi. Honing en zoethout vallen ook nog op. Op de smaak valt eerst het fruit op, en dat is een goede zaak. Pompelmoes, mandarijn, citroen en ananas. Dat fruit wordt gevolgd door honing, zoute drop en teer. Hars en zachte eik geven structuur. Zoete turf. Daarna wordt het droger. Kruiden, eik, maar ook karton. Een heel klein beetje karton, maar toch. Droog karton, wat beter is dan nat karton. Licht medicinaal. De afdronk is minder lang dan verwacht, de whisky valt vrij snel weg. Zilt, rook en kruiden, niet veel fruit meer. Was het niet van dat karton en die inkt, het was een topper. Moeilijk te scoren dus, laat het me houden op 87/100

25 jul

Port Charlotte 11y 2001, Malts of Scotland

De Longmorn 1976 van Malts of Scotland wordt vergezeld van een Port Charlotte 2001, gerijpt op een Riojavat. White Rioja neem ik aan. Ik ben echt wel fan van Port Charlotte, over het algemeen prefereer ik Port Charlotte boven jonge Laphroaig of Ardbeg. Samen met jonge Bowmore zowat het boeiendste wat ze tegenwoordig op Islay produceren. Niet goedkoop echter, 109 euro is gewoon duur voor single malt van deze leeftijd.

 

Port Charlotte 11 YO 2001/2013, 57.5%, Malts of Scotland, Rioja Hogshead #MoS13027Port Charlotte 11y 2001/2013, 57.5%, Malts of Scotland, Rioja Hogshead #MoS13027, 358 bottles
Zoet en zilt profiel op de neus. Een hammetje gebraden boven een houtvuur op het strand. Met een honingsausje. Ik krijg er honger van verdorie. Ook gerookte heilbot stimuleert de honger. Het geheel wordt hoe langer hoe zilter. Kappertjes. Gezouten boter. Natuurlijk is dit ook erg rokerig. Turfrook, rook van een haardvuur. De wijn maakt het zoet. Honing heb ik al vermeld, naast de geur van citroensnoepjes. Ik ruik ook een beetje schoensmeer en kaarsvet. Op de smaak wordt dit patroon van zoet, zilt en rokerig verder gezet. Met de (turf)rook nog wat meer op het voorplan. De gerookte vis doet verder z’n ding, vergezeld van best wat citrusfruit. Minder citroen hier, wel appelsienen en mandarijnen. Vanillefudge. Met water (nog) zoeter en (nog) rokerig. Ondanks de 57,5% is water niet noodzakelijk. Erg lange afdronk, perfect in lijn met de smaak. Zilt, rokerig en zoet dus. Toch weer erg lekker hoor. Het zijn extreme smaken, oké, maar het is allemaal wel zeer mooi verweven en geïntegreerd. 89/100

23 jul

Brora 24y 1981, Dun Bheagan

Brora, daar ga ik geen woorden meer aan vuil maken. Alleen al omdat ze hier allemaal al neergeschreven zijn geweest. Ik proef een 1981 uit de stal van Ian MacLeod, gebotteld onder hun Dun Bheagan label. Bedankt voor de sample Gunther.

 

Brora 24 YO 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524Brora 24y 1981/2006, 48.5%, Dun Bheagan, fino sherry butt #1524, 726 bottles
Aangename en delicate neus, typisch voor Brora van begin jaren tachtig. Brora zonder de boerderijtoestanden. Redelijk ‘Clynelish’ dus. En deze is ook redelijk ‘groen’. Groene thee, hars, planten en eik. Daarna appels en harde peren. Vooral de schil van groene appels. Hazelnoten. En natuurlijk ontbreekt ook de mineraliteit niet. Natte stenen, nat gras. Boter. Pas daarna toch ook een beetje turfrook, maar dat is ver op de achtergrond. Fris en prikkelend mondgevoel. Mineralen, fruit (appelsien, appel), turfrook (meer dan ik in de geur had), honing en een florale toets (gedroogde bloemen, heide). Lichte bijenwas (zou gaan tijd worden verdorie). Meer eik en hars, de appelsien maakt plaats voor pompelmoes. Het wordt dus wat bitterder, wat hier absoluut geen minpunt is. Middellange afdronk, bitterzoet op citrus, honing en eik, en helemaal op het einde terug wat turf. Niet de beste Brora uit deze periode, maar zeker ook niet de minste. 88/100

22 jul

1 reactie

Braeval 21y 1991, Brachadair

Een nieuwe bottelaar aan het Belgische whiskyfirmament is Brachadair, ofte Patrick Vanderlinden van Clan Maccurve. Hij selecteerde voor Brachadair ook enkele whisky’s uit de stal van A. Dewar Rattray. Maar dit is dus de eerste ‘naakte’ Brachadair. En dat is dus een naakte moutman (je stelt het je beter niet voor, de gemiddelde Schotse maltman leent zich daar niet toe). Sinds The Whisky Mercenary ligt de lat voor Braeval 1991 echter behoorlijk hoog. Benieuwd of hij de verwachtingen inlost.

 

Braeval 21 YO 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel 95120Braeval 21y 1991/2013, 53.1%, Brachadair, bourbon barrel #95120, 230 bottles
Ja, de neus ligt echt wel in het verlengde van Jurgen’s botteling. Die witte chocolade weet je. En vers gebakken patisserie. Smeuïg zoet is hier de eerste indruk. Ook de vanille draagt daar toe bij. Veel bijenwas, wat het smeuïg karakter accentueert. Ook kokos keert terug. Ander fruit dat ik noteer, zijn rode appels, krieken en een beetje (rijpe) sinaas. Kruiden zoals zoethout en gember zorgen voor de nodige pit, samen met zachte, sappige eik. Nat hooi doemt op, het geheel krijgt dus ook een ‘farmy’ kantje. Nice! Zachte, romige smaak op zoet fruit, bijenwas, kaarsvet en kruiden. Bij deze laatste blijven zoethout en gember, samen met wat peper om de aandacht roepen. Zoete appels en perziken doen hetzelfde bij het fruit. Chocolade en vanille zorgen voor zoets. Meer eik dan op de neus, wat het samen met de kruiden en gedroogd gras (of droog hooi) een mooie bitterheid geeft. Lange, bitterzoete afdronk. Erg in lijn met de The Whisky Mercenary, ik vermoed dat dit een zustervat is. Geen reden om dit anders te scoren. Toch wel belangrijk, zo’n eerste botteling, je zet een standaard, je maakt een statement. Wat dat betreft, missie geslaagd voor Patrick. 88/100

20 jul

Bowmore 17y 1994, Signatory for The Nectar

Signatory heeft een hele reeks zustervaten Bowmore 1994 gebotteld, allemaal in 2010 en 2011. Eén daarvan werd geselecteerd tijdens een masterclass en gebotteld voor The Nectar.

 

Bowmore 17 YO 1994/2011, 48.8%, Signatory for The Nectar, cask 570Bowmore 17y 1994/2011, 48.8%, Signatory for The Nectar, cask 570, 227 bottles
De geur wordt gedomineerd door zoete en medicinale turfrook. Jodium, turf, honing en kandij. Deze elementen worden gevolgd door fruit. Maar niet veel. Een beetje ananas, kruisbessen en appel. Wat nog? Wel, eik sowieso. Kaarvet ook. En kruiden zoals zoethout en munt. Een beetje springerig wel, niet helemaal geïntegreerd en rond. Zacht en romig in de mond (laag alcoholpercentage gezien de relatief jonge leeftijd). De turf domineert, de kruiden (peper, gember, zoethout) staan hun mannetje, het fruit (citrus nu) laat zich wat wegdrukken. Zilt vult aan (zoute drop) en kandijsuiker en appelsiroop maken het zoet. Rubber (binnenband van een fiets), wat ik hier een beetje storend vind. Lange afdronk (wat eigenlijk normaal is, ik ken weinig geturfde whisky’s met een korte afdronk, turf heeft nu éénmaal de eigenschap lang te blijven hangen), licht bitter. Zeker niet slecht maar de rubber op de smaak doet ‘m geen goed. 84/100

18 jul

Highland Park 12y ‘Hjarta’

Highland Park lanceerde deze Hjarta ter gelegenheid van de inwijding van haar nieuwe bezoekerscentrum in 2009. De whisky was enkel te koop op de distilleerderij zelf (of via de website) en in de Scandinavische landen. De naam van deze botteling verwijst naar het Noors voor hart.

 

Highland Park 12 YO 'Hjarta'Highland Park 12y ‘Hjarta’, 58.1%, OB 2009, 3924 bottles
Ronde, rijke neus die doet vermoeden dat de whisky in deze botteling grotendeels op sherryvaten heeft gerijpt. Ik ruik rozijnen, koffie, karamel, leder, orangettes en zoethout. Maar ook de typische heide en honing tekenen present. Na enige tijd lichte tonen van kersen en woudvruchten. Op de achtergrond heb ik zachte turfrook en zilt. Ook wat hint van (gezouten) boter. De alcohol laat zich natuurlijk gelden, water toevoegen is echter niet noodzakelijk, het geheel wordt er enkel – en zoals wel vaker – wat zoeter door. Ook op de smaak geeft hij zich volledig bloot zonder. Stevige eik, een pak kruiden, rook, toast en kersen, dat zijn de zaken die in eerste instantie opvallen. Fudge, rozijnen, gedroogde abrikozen, zoethout en honing komen daarna en verzachten de tong. Ook een beetje kokos en butterscotch. Stevig en prikkelend mondgevoel. De afdronk is lang en verwarmend, kruidig en licht rokerig. Niet goedkoop (was een 100 euro, je betaalt er vandaag het drievoud voor), wel lekker. 87/100

16 jul

Tormore 29y 1984, Archives

De tweede in het rijtje van drie nieuwe Archives bottelingen is een Tormore 1984. Het is niet de enige 1984 die recent op de markt komt, wel de eerste die ik proef. Tormore is redelijk zeldzaam als single malt. Af en toe komt er een onafhankelijke botteling uit, officieel heb je momenteel enkel de 12. De distilleerderij werd in 1958 gebouwd en is sedert 2005 eigendom van Pernod Ricard. Deze Archives kost 145 euro.

 

Tormore 29 YO 1984/2013, 51%, Archives 'The Fishes of Samoa', Whiskybase, cask 3669Tormore 29y 1984/2013, 51%, Archives ‘The Fishes of Samoa’, Whiskybase, cask 3669, 90 bottles
Prikkelende neus met veel alcohol. Eau de vie, thinner, nagelakverwijderaar en ook hars. Vrij scherp. Maar dat scherpe maakt langzaamaan plaats voor citrus. Mandarijnen vooral, en in mindere mate ook appelsienen. Daar komen gele appels bij. Kruiden zwaaien evenzeer de plak, in de vorm van gember, peper en vanille. Een beetje eik ook, alhoewel het wat dat betreft beperkt blijft en vooral om hars gaat. De vanille wordt vervoegd door honing en nougat. Het wordt echt wel zoeter en zoeter. En dat is een pluspunt hier. De smaak zit meteen goed, daar hoef je niet te wachten. Minder dat alcoholische, meer eik, meer kruiden, met de citrus die om de aandacht blijft roepen. Appelsienen en mandarijnen, maar nu ook ananas. Verse ananas, geen blik. Minder scherp dan de initiële neus, maar het blijft wel prikkelen. Honing en peperkoek. Lichte mineralen krijg ik er nu ook plots bij. Best lange, verwarmende afdronk. Kruiden en citrus blijven hangen, en zijn alom tegenwoordig in deze botteling. Bijzondere en bijzonder lekkere Tormore. Knappe selectie. 88/100

← Older Entries
Newer Entries →