9 mrt
Clynelish 31y 1972/2004, 57.8%, SMWS 26.33 ‘Friar’s Balsam and Cigar Boxes’ – Highland
Heerlijke oude Clynelish. Ok, dit is een pleonasme. Het beproefd recept van waxyness, tropisch fruit, honing, bloesems en zachte turf. Prachtig weerom. Beetje peper in de smaak ook. Niet veel zin om meer te noteren, veel te lekker. Top notch! 92/100
Vandaag maak ik een sampleflesje soldaat dat ik al lang eens moest proeven maar waarvan ik het proeven om één of andere reden altijd voor mij bleef uitschuiven. Het is geen whisky die ik snel tussendoor wou achteroverslaan, maar waarvoor alle omstandigheden (tijd, rust, neus, goesting – euh, ‘zin’ voor de Nederlandse lezers) optimaal moeten zijn. In dat flesje zit Laphroaig. Maar niet zomaar Laphroaig.
Laphroaig bracht rond 1995 een eerste versie van z’n 10 jarige cask strength op de markt. Er zouden er nog vele volgen. De eerste droegen een groene streep (Green Stripe), latere versies een rode (Red Stripe). Hun meest recente (2009 – Batch 001) kreeg opnieuw een facelift (stempel). Van de meeste batches bestaan zowel 70 cl flessen voor de reguliere handel en 100 cl of 1 liter flessen voor duty free. De allereerste batch – die een ondertussen legendarische status heeft verworven en die ik dus vandaag proef – bestond evenwel enkel in duty free 100 cl versie. Maar als je een 100 cl fles Green Stripe in handen hebt, is de kans erg klein dat het die bewuste eerste botteling betreft. Er zijn nadien immers nog vele, uiterlijk identieke bottelingen op de markt gebracht. Er is maar één manier waarop je de ‘legend’ kan herkennen en dat ga ik hier mooi niet uit de doeken doen. Maar iemand die al wat ervaring heeft met het onderscheiden van batchvariaties weet waarop hij of zij dient te letten.
Laphroaig 10y CS, 57.3%, OB +/- 1995, First Edition, 100 cl – Islay
Ik zit rustig, alle tijd van de wereld, mijn erfgenamen het huis uit, de neus in optimale conditie, de goesting groot. Erg groot. Niet-te-houden groot. En ik ruik… ooooh ja, die reputatie heeft ie niet gestolen. Succulent fruit en dito zachte turf. Qua fruit heb ik (onder andere) roze pompelmoessap (véél), kruisbessen en passievrucht. Daarnaast turf, zeewier, jodium, rozebottel en wat hout. Niets scherps, niets storend, perfecte balans. De smaak is euh… nogal stevig. Djee, wat een explosie in de mond! Een kopstoot van turf en zilt met ertussen citrus, mango, perzik, abrikoos, rabarber, hout, kruiden… nogal complex, pfiew! Minder zoet dan ik gewoon ben bij Laphroaig, en meer soorten fruit dan de typische citrus. Ellenlange, complexe afdronk of turf, zilt, fruit en kruiden.
Een formidabele whisky, maar om de score mee te helpen bepalen, heb ik er de Port Ellen 19y 1970 voor Sestante – die ik 95 punten gaf – naastgezet. De Port Ellen is voor mij net nog een tikkeltje beter (die neus!). 94/100
Bedankt voor de sample Luc.
Het laatste deel van onze Japantasting werd gevormd door een Yoichi, een Hakushu en een beruchte Karuizawa.
Yoichi 15y, 45%, OB Nikka 2009 – Japan
De klemtoon bij de uitspraak ligt op de eerste ‘i’ en niet op de ‘o’. Zachte, zoete neus met noten, vanille, hout, pompelmoes, kruiden en wat tabak. Romig en olie-achting op de tong met veel zoet, gestoofd fruit (appelmoes, confituur enzo), een klein beetje turf, noten en kruiden. Gember en nootmuskaat schreef ik op. Behoorlijk lange afdronk op kruiden en noten. Complexe en subtiele whisky en – hoeft het gezegd – perfect gebalanceerd. Voor mij de winnaar van de avond. 87/100
Hakushu 16y 1992, 57.1%, SMWS 120.6 ‘Lean back smiling’, 170 bottles – Japan
De neus start redelijk scherp op hout, hars, vernis, zoethout en bittere karamel, maar evolueert meer en meer naar zoete tonen. De karamel wordt zachter en er komt fruit bovendrijven. Woudvruchten? Appel-kaneel. Dan doemt het bittere terug op. Een neus die je tijd moet geven, hij verandert voortdurend in het glas, met het bittere en het zoete die om beurten strijden om de aandacht. De smaak is aangenaam bitterzoet op hout, vanille, kruiden, gedroogde abrikozen, vijgen en rozijnen, en vloeit mooi over in de middellange finish. Lekkere Jap! En dan maar smily lean backen… 86/100
Tot slot dronken we nog de Wait La Mazurka, een whisky die hier reeds de revue passeerde. Ik vond deze Karuizawa indertijd lekker, maar niet zo stunning als anderen. Na maandag dien ik dit lichtjes bij te stellen, “niet zo stunning” wordt “bijlange niet zo stunning”. Qua sherry is dit er toch over voor mijn smaak. Maar het dient gezegd dat ik er deze keer geen water had bijgedaan, terwijl bij de eerste keer proeven dat beetje water – vooral op de smaak – toch wel een verschil uitmaakte. Ik laat m’n oorspronkelijke score dus maar onveranderd wegens geen correcte vergelijking, maar als ik ‘m zou aanpassen zou het zuidwaards zijn.
De globale top 3 van de avond zag er zo uit:
Vandaag schrijf ik mijn bevindingen uit van de volgende twee whisky’s de we maandag proefden, een Hanyu en een Hibiki.
Hanyu 1990/2007, 55.5%, Number One Drinks, cask 9511, 374 bottles, Japanese oak – Japan
Hanyu is niet lang actief geweest, in 2000 stopte het met distilleren. Deze Hanyu werd gefinished in Japanese Oak (Quercus Mongolica), wat vrij uniek is. Dit zou moeten resulteren in de geur van sandalwood. De neus heeft in ieder geval wat tijd nodig om zich vrij te geven. Maar dan kreeg ik associaties van peer, pompelmoes, geroosterde noten, iets floraals en inderdaad wat sandalwood, maar dat was louter omdat ik er op lette. Op de smaak kan ie zeker enkele lekjes water gebruiken. Dan is hij zoet met citrus, zoete appels en vanille. De afdronk is vrij droog en kruidig. Niet slecht maar ook niet wauw. 79/100
Hibiki 17y, 43%, OB 2009 – Japan
Hier zou vooral Hakushu en Yamazaki single malt in zitten en natuurlijk wat grain. Deze 17 jarige Hibiki is gefinished op vaten waar pruimenlikeur op gerijpt heeft. Klinkt gek maar smaakt alles behalve gek. Frisse, fruitge neus op appel, perzik, graan, bloemen, perensiroop en zacht hout. Geen pruimen. Van hetzelfde laken een broek wat de smaak betreft, fris en fruitig dus. Karamel ook en een zachte kruidigheid. Mooie balans, zoals bijna altijd bij Japanse whisky. Warme, lichte drogende afdronk. Ik was al fan van de 12y, maar ook deze 17y kan ik erg appreciëren. 84/100
月曜日は8日本語ウイスキーの側面がある置く. Voor de enkelingen die dit niet begrijpen, we hebben maandag dus acht Japanse whisky’s naast elkaar gezet. De selectie vertegenwoordigde een mooie doorsnede van wat Japan aan whisky te bieden heeft. Vandaag en de komende dagen lees je hier een verslagje van. In het Nederlands, voor het gemak.
Black Nikka 8y, 37%, OB 2007, Blend – Japan
Als apertitief dronken we een blend, ééntje op 37%. In Japan mag whisky whisky heten als het een alcoholpercentage heeft van minimum 37%. Dit is geen geweldige blend, je kan dit niet vergelijken met de Hibiki’s bijvoorbeeld. De neus is nog redelijk fris met granen en een (klein) beetje fruit. Abrikozen, vanille en een hint van gedroogd gras. De smaak is erg vlak, wat zoet (suiker, karamel) en granig maar zonder uitgesproken elementen. Mooie balans zou je kunnen zeggen, maar zou niet weten van welke smaken. Korte, droge en vooral saaie finish. OK, dit is beter dan een aantal Schotse blends, maar het woord lekker is hier toch verre van op z’n plaats. 62/100
Taketsuru 17y, 43%, OB Nikka 2008, Pure Malt – Japan
Dan speelt dit meteen enkele klassen hoger. Dit label is genoemd naar Masataka Taketsuru, de stichter van de Nikka distilleerderij. Zoete neus met citrus (sinaas vooral), appelmoes, hout, karamel, rozijnen en tabak. Subtiele rook. Dominiek dacht aan een Highland Park. Balsamico had ik ook nog. De smaak is stevig en gaat verder op de citrus en hout en voegt nog een lekkere kruidigheid toe. Iets geroosterd ook. Droge, bitterzoete afdronk met een heel kruidenbouquet. Lekker spul en een aangename kennismaking met deze brand. 82/100
Yamazaki 12y, 43%, OB Suntory 2009 – Japan
Ik vond dat de recente 10Y al een mooie vooruitgang had geboekt t.o.v. oudere batches, de 12y had ik nog niet geproefd. De neus van deze fris, fruitig en bloemig. Ik heb appels, banaan, bessen opgeschreven. Vanille en bloesems. Ook de smaak is frivool, licht en fruitig. Appelsap, banaan, een beetje kruiden en zoethout. Middellange, zoet-fruitige finish met lichte peper die boven komt drijven. Niet super complex maar erg drinkbaar, zeker op een terrasje. Niet in deze tijd van het jaar evenwel. 80/100
Arran 10y 1996/2006, 46%, Duncan Taylor, Whisky Gallore – Isle of Arran
Arran is één van de jongste Schotse distilleerderijen. Deze botteling van Duncan Taylor heeft een zachte, maltige en wat zoete neus. Beetje zilt? Misschien, maar al bij al vrij ééntonig. Smaak is dat ook. Vrij vlak, weinig uitgesproken. Beetje zoet, beetje bitter. Vanille. Niet echt geweldig te noemen. Ook afdronk stelt teleur, droog en bitter. Mist karakter. 69/100
Bruichladdich 17y 1992/2009 ‘Sherry Edition 2 – Fino’, 46%, OB 2009, fino sherry finish, 6000 bottles – Islay
Na 15 jaar bourbonvat nog 2 jaar op sherry fino gerijpt. De neus is vrij droog en geeft lichte rook, meloen, amandelen, karamel, munt en gras. De smaak is zacht en boterig en geeft citrus, chocolade, tabak en kruiden. De afdronk is best lang, zacht en kruidig, noten doemen op. Gewoon lekkere whisky, maar ook niet meer dan dat. 80/100
Lang geleden dat ik nog eens een Lagavulin gedronken heb, laat er ons dan maar meteen twee van maken. Ik heb immers nog samples staan van een koppel Distillers Editions, beide – zoals gewoonlijk bij Lagavulin – bijkomend gerijpt op Pedro Ximénez sherryvaten. De 1981 heb ik me aangeschaft via Luc’s Whiskysamples, de 1990 is een sample van Ruben. De flesjes staan al enige tijd stof te vergaren tussen allerlei ander lekkers, hoog tijd dus om de stofdoek boven te halen.
Lagavulin 1981/2000 ‘Distillers Edition’, 43%, OB, Pedro Ximénez cask – Islay
Complexe neus met de herkenbare Lagavulin-elementen mooi verweven met de sherry. De zachte en zoete turf moet z’n best doen om de aandacht te trekken. Een lekkere kruidigheid (gember en kruidnagel), appelsien en zilt zorgen voor heel wat weerwerk. Ook in de mond komt ie me minder agressief en subtieler over dan andere Lagavulins. Turf en rook ja, maar met een zeer aangename toets die het midden houdt tussen bitter en zuur. Wat is de kruising tussen een citroen en een pompelmoes? Wat hout naar het einde, net zoals wat noten. Lange, verwarmende finish op citrus en rook. Zachte en complexe Lagavulin en minder op turf dan ik gewoon ben bij dit ‘merk’. 90/100
Lagavulin 1990/2006 ‘Distillers Edition’, 43%, OB, Pedro Ximénez cask – Islay
De neus van de 1990 is zoet (suikerspin), rokerig (kampvuur) en zeer droog. Vrij veel hout. En zoethout, ook hiervan veel. Marsepein heb ik zeker nog, net als chocolade – echt wel veel ‘zoete’ associaties – en een beetje zilt. Niet al te veel fruit in deze, en als er al fruit te detecteren valt, is het citrus. De smaak is romig en zoet. Een stevige portie rook vermengd met wat zilt, espresso en ook hier veel zoethout. Geen al te lange, bitterzoete afdronk. Kruiden en turf maken hier de dienst uit. 87/100
In de 1981 speelt de sherry een grotere rol dan in de 1990. Ik weet niet of het dat is, maar ik heb een duidelijke voorkeur voor de 1981.
25 feb
Twee betere als je ’t mij vraagt.
Glenmorangie 10y ‘Original’, 40%, OB 2009 – Highland
Neus: fruit, zijnde appel, peer en perzik. Cake. Rozijnen. Appelstrüdel. Beetje munt, eucalyptus. Redelijk complex. Smaak: ook hier veel fruit. Groene appels vooral. Noten, en naar het einde toe kruiden. Nootmuskaat. Aangename fruitige en kruidige finish. Een duidelijke vooruitgang ten opzichte van vorige batches. 81/100
Glenlivet ‘French Oak Reserve’ 15y, 40%, OB 2009 – Speyside
Neus: sappige peer, njummie! Puur perensap. Stroop. Geconfijt fruit. Iets waxy ook. Smaak: de peren weer. Maar ook banaan. En vanille. Amandelspijs. Franchipane. Middellange, fruitige en zoete finish. Knap! 84/100
Drie naar mijn smaak matige standaardbottelingen.
Aberfeldy 12y, 40%, OB 2009 – Highland
Zoete neus met de geur van bloemen, gedroogd gras en kruiden. Aangenaam zonder meer. Ananas heb ik ook. Op de tong heb ik honing, kruiden (gember) en lindethee. Middellang en kruidige (herbs) afdronk. Lekker zonder echt stunning te zijn. 79/100
Isle of Jura 10y, 40%, OB 2009 – Jura
Neus: acaciahoning, granen en hars. Sober (‘austere’). Dennennaalden ook. Lichte vernis-touch. Smaak: licht en beetje bitter. Witte pompelmoes, hout en hars. Afdronk: kort en drogend. Licht bitter. Ik kan dit niet slecht noemen, maar mijn ding is het toch niet. 74/100
Bunnahabhain 12y, 40%, OB 2009 – Islay
Neus: yoghurt, granen, muesli. Ontbijtwhisky? Wat vanille ook en bodding. Smaak: granen, beetje hout, peper, beetje gember en een lichte tabaktoets. Korte, granige afdronk. Saaie, weinig uitgesproken whisky. Niet beter dan de 2006 batch die er van proefde. 72/100
Glenlivet 37y 1972/2009, 56.8%, The Perfect Dram (TWA), 141 bottles – Speyside
Levendige, frisse neus. Ik heb zowel zoete tonen (vanille, zoethout), fruitige tonen (gestoofd fruit) en maltige (granen). Zachte houttoetsen er doorheen. Na een tijdje bloemen ook. Mooie evolutie. Stevig op de tong met fruit uit de tuin, noten, wat hout en vers gemaaid gras. Beetje kruiden. Die kruidigheid komt terug in de licht drogende afdronk. Een Glenlivet om van te genieten, echt superspul. 90/100
Dalmore 12y, 43%, OB +/- 1977, gold label, dumpy, 75 cl – Highland
Zalige geur van een antiekwinkel! Oude meubels, antiekwas, gedroogde bloemen, pijptabak ook. Subtiel en complex. Hooi, evoluerend in een lichte bitterheid. Rook doemt op. Smeulend haardvuur. De smaak balanceert tussen zoet (honing, cake), bitter (noten, zoethout) en kruidig, afgewerkt met een bescheiden rokerigheid die ik ook in de neus had. De eerder zoete afdronk is niet superlang, maar wel wreed lekker. Zeer mooie oude Dalmore, waarbij het recentere spul met de staart tussen de benen mag afdruipen. Ook de ‘oude’ versie op onze laatste oud-naar-nieuw tasting, enkele jaren later dan deze gebottled, kan hier niet aan tippen. 90/100
20 feb
Laatste in de rij Malts of Scotland is een Clynelish van 1982, het ondertussen bijna magische jaar 1982. Heel wat 1982-ers en ook sommige 1983-ers kunnen makkelijk naast Clynelish van begin jaren zeventig gaan staan en misschien wel naast sommige jaren zestig Clynelish. Eens zien of ook deze dat kan.
Clynelish 27y 1982/2010, 51.5%, Malts of Scotland, cask 5895, 263 bottles – Highland
Mmm, die neus is goed! Herkenbaar Clynelish, maar dan van het beste dat ze daar te bieden hebben. De typische bijenwas, de smeuïge honing, het zalige fruit, alles erg geconcentreerd en perfect gebalanceerd. Het fruit komt mettertijd meer en meer naar voor. Ananas, limoen, abrikoos, peer, meloen en weet ik veel wat nog allemaal. Amandelen. Geroosterde amandalen. Hout en de daarbij behorende kruidigheid. Op de tong is deze whisky stevig en mondvullend. Hij combineert heel mooi zachte en zoete fruitigheid (citroen, pompelmoes) met coastal aroma’s. Zilt, zeewier. Kruidenthee. Kamille. Linde? Ook de spicy variant zit er in. Ik denk vooral aan nootmuskaat en peper. Behoorlijk wat hout ook. Lange, warme en waxy finish met het fruit dat ook hier de dienst uitmaakt. Yep, deze mag in het rijtje gaan staan. Zeker de neus is absolute top. 91/100
18 feb
Littlemill 19y 1990/2010, 54.3%, Malts of Scotland, cask 915, 142 bottles – Lowland
Dit is dan weer een bourbonvat. Maar ook hier tref je een lichte rokerigheid aan. Tussen het fruit en de bloemen door. De neus is erg fris, met bloemen dus, gras, vanille, een beetje hout en fruitassociaties van ananas, kiwi en citroen. En de verrassende zachte rook. Oh ja, deze neus is zalig. Ook op de tong toont ie zich een topper. Dik en romig. Hars, hout en pompelmoes zorgen voor een aangename bitterheid, vanille en praliné counteren met zoets. De lichte rook maakt het af. Lange, kruidige afdronk met hints van peper en nootmuskaat. Littlemill 1990? Ik had me er niet al te veel bij voorgesteld. Heeft deze me effe verrast seg… 90/100
Morgen de laatste uit de nieuwe reeks Malts of Scotland, een Clynelish 1982. Iets om naar uit te kijken!
17 feb
Ben Nevis 13y 1996/2010, 57.1%, Malts of Scotland, Sherry Hogshead, cask 1466, 258 bottles – Highland
Zoete neus met wat ‘verbrande’ associaties. Verbrande cake, verbrande kandijsuiker, dat soort zaken. Vanille. De crème brûlée doemt op. Kersen ook en sinaas. Woodsmoke. Ja, een plezante rokerigheid op de achtergrond. Nat hooi. Ook de smaak kan me bekoren. Die is stevig, met karamel, geroosterde noten en kastanjes. Een aangename kruidigheid op gember en peper. De neus heeft zeker geen water nodig, eens zien wat enkele druppels met de smaak doen. De kruidigheid neemt wat af en ruimt plaats voor fruit. Peren en banaan vooral. Middellange, kruidige finish. Een verrassend lekkere, jonge Ben Nevis. 86/100
15 feb
Linkwood 20y 1989/2010, 53.5%, Malts of Scotland, cask 1826, 263 bottles – Speyside
Clean, krachtig en vrij alcoholisch op de neus. Vanille en hout heb ik eerst, met na enige tijd de geur van bloemen die komt opzetten. Fragiel. Ontbijtgranen ook, appels en groene thee. Ja, als je ‘m wat tijd geeft, best genietbaar. Smaak: punchy! Gedroogd gras, hout, vrij bitter in combinatie met een beetje zoets. Gesuikerde thee en veel kruiden. Ik denk aan nootmuskaat, peper en gember. Ook met wat water blijft het bittere domineren. Lange, bittere afdronk. Op de tong is ie me te droog om hoger te scoren. 81/100
Bunnahabhain 33y 1976/2010, 52%, Malts of Scotland, sherry butt 6388/2, 275 bottles – Islay
Gedistilleerd 25/11/1976, het eerste deel van het vat gebotteld in maart 2009, het tweede deel vorige maand. Subtiele neus met enerzijds een aangename kruidigheid (drop, munt, zoethout, peper) en anderzijds veel zoet fruit. Banaan, rijpe banaan. Geplette banaan met suiker (ja, ook ik ben kind geweest). Er doemt een mooie zurigheid op. Balsamico. Opgelegde peren. De smaak is wat droog, op kruiden, vanille en de zoete banaan weer. Geen al te lange, zoete en fruitige afdronk. Je proeft het hout, maar altijd op de achtergrond. Zeer mooie Bunnahabhain op een niet al te actief sherryvat. 88/100
De komende dagen volgen nog enkele nieuwe Malts of Scotland.
Highland Park 12y, 43%, OB bottled 1980’s for Italy (Ferraretto), 75 cl – Orkney
Zachte en zoete neus op honing, pollen, appelsienconfituur, een beetje hout, appelbloesems, heel lichte rook en nog heel wat meer. Complex dus, en erg lekker. Stevige smaak (moest ik niet beter weten, ik zou ‘m een 50% schatten) met karamel, cake, koffie, wat rubber en een aangename kruidigheid (peper, kruidnagel). Drogend naar het einde. Lange, droge finish met honing en zilt. Merkelijk beter dan de huidige standaardbotteling. 88/100
Highland Park 14y 1995/2009, 57.6%, SMWS 4.132 ‘Wrestling match on Hobbister Hill’, 296 bottles – Orkney
Lichte turf in de neus, naast honing en citrus. Sinaas. Wat mineralig ook. Smaak in het verlengde hiervan, met kruiden op het einde. Niet slecht, maar ook niet bijzonder. 77/100
Vandaag proef ik de twee nieuwe Glan ar Mor bottelingen, beide in december op flessen getrokken. Van zowel de peated (Kornog) als de non-peated had ik eind vorig jaar al de eerste batch geproefd. Zeker van de non-peated was ik erg onder de indruk. Eens zien of het niveau bij deze tweede releases aangehouden wordt.
Glann ar Mor ‘Taol Esa – Dec. 09’, 46%, OB, 2009 – Frankrijk
O ja, dit blijft een knappe whisky! Erg fris en fruitig, die neus. We hebben peren, sappige perziken, appelsienen (véél) en druivensap. Vanille, gesuikerde amdandelen… gaat richting marsepein. Een lichte, onbestemde kruidigheid ook. Zéér aangenaam. De peer en de perzik krijg ik terug op de tong, net zoals de marsepein. De smaak is trouwens vrij olieachtig. Wat granen en hars vervolledigen het plaatje. Middellange, frisse en grassige finish. Ja, dit is lekker. Zeker voor een whisky van amper enkele jaren oud. Zelfde niveau als de eerste release, ongewijzigde score. 86/100
Kornog ‘Taouarc’h Eilvet’, 46%, OB, Glann ar Mor, 2009 – Frankrijk
Een mengeling van twee Bourbonvaten en een Sauternevat. Het resultaat zal dus sowieso anders zijn dan de eerste release. Inderdaad, meer fruit op de neus, de turf lijkt wat onderdrukt door het fruit, wat naar mijn smaak een pluspunt is. De eerste batch had vooral citrus, hier heb je een grotere variatie. Ik denk aan rijpe banaan, meloen en appelsien. De zachte turf komt langzaamaan opzetten. En ook de zee-associaties komen naar voor. Ook op de smaak is ie gematigder. Deze zit natuurlijk op een 11% lager alcoholvolume, maar de dominante assen heb ik hier niet zo. Zachte, romige turf en sappig zoet fruit maken de dienst uit. De lichte bitterheid uit de eerste batch tref je ook hier aan. Lange, kruidige afdronk met terugkerende rook. Wel, in tegenstelling tot sommigen vind ik dat de Kornog er lichtjes op vooruit is gegaan. Lichtjes. Wat beter gebalanceerd als je ’t mij vraagt. 84/100
Ik had bij die eerste batchen een voorkeur voor de non-peated versie. Deze voorkeur blijft, maar het verschil is een ietsje kleiner geworden.
Geproefd bij Max Righi op het Lindores Whiskyfest vorig jaar. De overschot op het eind van de dag voor m’n neus weggekaapt door Karel Cousy, een voor de rest zeer aimabel persoon overigens. Nu de gelegenheid om deze eens – met zeer veel goesting – deftig te proeven.
Macallan 21y 1982/2003, 52.5%, 385 bottles, Silver Seal – Speyside
Deze Macallan is één van de beste die ik al heb gedronken. Zijdezachte sherry, niks scherps, niks bitters. Donkere chocolade ja, maar chocolade die smelt op je tong. Met van die stukjes appelsien ertussen! In de neus heb ik allereerst rozijnen, pruimencompot, vijgen en geconfijt fruit. Gerookt vlees. Zwarte-woudham (my favorite!). Geroosterde en gesuikerde noten. Tabak. Njummie! Erg romig, boterig in de mond, dik bijna. Superieure Earl Grey, noten, pruimtabak, pompelmoes, zacht hout, de smeltende chocolade dus… top! Lange, zijdezachte afdronk. Een zalige en complexe Macallan. Dit is nu eens sherry zoals ìk ‘m graag heb. En dat met een kreunende Tom Waits op de achtergrond… mmm, wat kan het leven mooi zijn. Bedankt voor de sample Karel! Aimabel, ik zei het al. 92/100
Onversneden 