Spring naar inhoud

Berichten van Johan

15 mrt

Een troep Speysiders

Tamnavulin 30y 1977/2007, 50%, DL OMC, cask 3947, 210 bottles – Speyside – 83/100
Lekkere oude Tamnavulin, gedronken op Spirits in the Sky 2008. Erg fruitig, maar smaak is redelijk snel weg.
 
Benriach 23y 1981/2004, 43%, G&M Connoisseurs Choice, refill sherry – Speyside – 78/100
Lekker fruit in de neus. Weliswaar niet zo lekker en veel als we in de jaren zeventig Benriachs aantreffen, maar toch. Vanille. Botermelk. Noten. Lichte rook. In de smaak hebben we bloemen, infusiethee (niet onmiddelijk een idee welke), kiwi en lichte turf. Sloeberwhisky. Eerder korte, tegenvallende finish. Spijtig van het einde, zo mist ie de kaap van de 80 punten.
 
Imperial 1991/2003, 59.1%, G&M Reserve, cask 8687 – Speyside – 77/100
Neus met veel graan, beetje citrus en wat karamel. Frisse maltige smaak met ook hier weer citrus en kruiden. Middellange finish met behoorlijk wat peper.
 
Mortlach 11y 1996, 57.5%, Dun Bheagan, cask 6131 – Speyside – 69/100
Officiële festivalbotteling Whisky Festival Gent 2007. Beetje een tegenvaller. Zoete, fruitige neus en smaak. Smaak ook licht kruidig, maar wat te scherp (bitter). Niet echt in balans.

14 mrt

2 Reacties

Port Ellen 24y 1982/2007 for The Nectar – een puntje erbij

Ik heb deze whisky na een clubtasting mee naar huis genomen. 43 euro voor nog een dikke 25 cl, geen slechte deal me dunkt. Heb er ondertussen al regelmatig van genipt en hij bevalt me hoe langer hoe meer. Ik doe dus een puntje bij de score. 90 wordt 91.

12 mrt

Een koppel oude knarren

Twee 1966’ers.
 
Balblair 41y 1966/2007, 43%, Gordon & MacPhail – Highland – 84/100
Frisse, fruitige neus. Munt? Lichte rook ook. Erg fruitige smaak, maar hier ook iets van bloemen. Beetje droog. Hout. Zoethout en kruiden. Best complex. Relatief korte, wat ziltige finish. Lekkere oude Balblair.
 
Highland Park 38y 1966/2005, 40.7%, Duncan Taylor, cask 11010, 138 bottles – Orkney – 84/100
Lekkere neus, tegenvallende smaak. Neus van honing, fruit (sinaas, peer…), evoluerend naar hout, rook, kokos. Heerlijk! Smaak is wat plat. Erg droog ook. En veel hout. Daarnaast sinaas, kokos en kruiden. Peper, nootmuskaat. Korte afdronk. Als ze dit vat tien jaar eerder hadden gebotteld, was het ongetwijfeld een 90-er. Toch nog 84 punten omwille van de geweldige neus.

9 mrt

Vicks

Inchgower 37y 1969/2006, 46.2%, Duncan Taylor, cask 6129, 184 bottles – Speyside – 58/100
Dit heeft meer weg van een kruidendrankje dan van whisky. Vooral de neus is erg bloemig en kruidig. Maar het type kruidig dat m’n in de taal van Shakespeare ‘herbal’ noemt en dus niet ‘spicy’, spijtig genoeg maakt het Nederlands dat onderscheid niet. Concreet nu. Eucalyptus. Vicks. Hars ook. Zeer vreemd. Ook smaak is erg ongewoon. Hoestsiroop! En veel hout. Lange afdronk op Vicks toestanden. Op z’n minst speciaal te noemen, maar lekker kan ik dit niet vinden. Daarenboven vind ik 170 euro veel geld om een verkoudheid te bestrijden…

5 mrt

2 Reacties

Deksels goede whisky ten huize Dominiek…

Maar dat wisten we al. Had al lang beloofd een CD’tje bij Dominiek binnen te brengen en gisteren kwam het er van. Nu, zoals te vrezen viel – ja ok, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen ‘te hopen viel’ – liep het bezoekje een beetje uit. Voor ik er erg in had, waren we vijf uur later en besefte ik dat ik in het beste geval nog 4 uur slaap zou hebben. De wekker gemolesteerd, de dag vervloekt, een teen op niet nader vernoemde – maar vooral onnavolgbare – wijze gestoten, de “precies een beetje laat gisteren?” opmerkingen over me heen laten komen, de aandachtige blik tijdens een vergadering wanhopig proberen vast te houden… ja, het was een beetje doorbijten vandaag, maar hoeft het gezegd, het was het allemaal méér dan waard.
Ik had zelf enkele flessen meegenomen zodat we een paar head to head konden zetten.

Wat dronken we zoal? We begonnen met een fruitige Speysider, de Tomatin 26y 1966/1992, 43%, Signatory, casks 14362-63, 1200 bottles. Veel fruit dus, honing ook en beetje bitter op het einde. Mooie opener. Daarna volgde nog een Signatory, de Aberlour-Glenlivet 19y 1970/1990, 46%, Signatory, casks 236-239, 1300 bottles, lekkere sherry en behoorlijk kruidig in de smaak en afdronk. Ook lekkere sherry in de Macallan 18y 1980/1999 ‘Gran Reserva’, 40%, OB, alhoewel ik de Aberlour toch lichtjes beter vond. Vervolgens maakte Luc’s Daily Dram z’n opwachting. Luc is Luc Timmermans, de whisky een… Glenfarclas, inderdaad. Een veertigjarige Glenfarclas. Er bestaan 20 flessen van, de rest van het vat werd door Douglas Laing gebotteld voor QualityWorld Denmark, een Deense whiskyclub. Voluit: Glenfarclas 40yo 1964/2005, 53.5%, DL for QWD, cask 1578, 515 bottles. Schitterende whisky die de voorgaande gesherriede whisky’s deed verbleken. Naast de sherry ook zilt en lichte rook. Supercomplex, krachtig… smullen! Scoort vooraan in de negentig. Daarna nog een Glen Garicoh 29y 1968, 56%, OB, cask 622, één van de vele heerlijke 1968 Glen Gariochs.

Dan volgde 4 head to heads. Dat de nadruk op Brora lag, mag niet verbazen.

Dominiek’s Brora 27y 1981/2008, 53.8%, Duncan Taylor, cask 1427 vs. mijn Brora 18y 1981/1999, 50% DL OMC, 335 bottles. Deze laatste won overtuigend het pleit. De DT kan je omschrijven als een Clynelish (mineralig, was, bloemen) met een toefje turf, in de tweede herken je onmiskenbare Brora. Voor mij is deze de tot op heden de beste jaren tachtig Brora. Wat niet wil zeggen dat de DT niet lekker was, integendeel.

Dominiek vond niet onmiddelijk een fles om tegen mijn Port Ellen 6e Release te zetten. Tot hij plots “wacht” uitriep en z’n kelder indook. Hij kwam boven met een Port Ellen 24y 1978/2002, 57.9%, DL for The Whisky Shop, 602 bottles die prompt soldaat werd gemaakt. Hoe graag ik de zesde release ook drink (90/100), hij maakte geen kans tegen het geweld van Dominiek. Man, dat is bangelijk lekkere whisky. Top-sherry, top-turf en dito zilt… in perfecte harmonie. Misschien wel de beste Port Ellen tot op heden gedronken. 93, 94? Whatever.

Het gesprek viel op de Port Ellen 21y 1979/2001, 50%, DL OMC, sherry cask, 618 bottles, waarover Dominiek in het verleden al eens de loftrompet stak. Een whisky die nochtans geen hoge scores krijgt in de Maltmaniacs Monitor, maar waarvan meneer Bouckaert toevallig toch nog een staaltje had liggen zeker. De maniacs hebben ongelijk, dit is verdorie lekker spul, Port Ellen zoals ik ‘m graag heb.

En dan werd het tijd om mijn Brora 30y 2004, 56.6%, OB, 3000 bottles naast de Brora 30y 2007, 55.7%, OB, 2958 bottles van mijn gastheer te zetten. De 2004 wordt algemeen beschouwd als de beste van de officiële releases, een these die ik alleen maar kan onderschrijven. Ook de 2007 kon er niet tegen op. Ik scoorde de 2004 95, de 2007 ligt 2 à 3 punten achter, wat nog meer dan behoorlijk is natuurlijk. Hiermee te maken heeft het feit dat in de 2007 duidelijk nog wat begin jaren 1970 Brora zit. 30 jaar is dus ruim 30+.

De laatste head to head was deze tussen de Brora 20y 1975/1995, 59.1%, Rare Malts, 75 cl van Dominiek en mijn Brora 21y 1977/1998, 56.9%, Rare Malts. Beide erg lekker, beide vrij mineralig. Turf, zilt, fruit, zoet, lichte farmy toestanden, kortom the whole shebang, al bij al een redelijk gelijklopend profiel. Ik herinner me niet meer welke Dominiek de beste vond (neem het me maar eens kwalijk), ik had een lichte voorkeur voor de 21y. De mijne weerom, ha!

Als toetje haalde Dominiek nog de Brora 30y 1972/2003, 49.7%, DL Platinum, L6961, 222 bottles en de Brora 22y 1972/1995 Rare Malts (de batch op 58.7%) uit z’n toch al indrukwekkende kast whisky’s. Ja, ik wist niet goed waaraan ik het verdiende, maar dat vraagstuk bande ik snel uit m’n hoofd en schoof mijn glas gezwind een halve meter vooruit. De Rare Malts kende ik al (Halleluja!), de Platinum was nieuw voor mij en, my God, ook dat is een dijk van een whisky! ’t Is dat ik de accenten op m’n toetsenbord niet vind, er horen er immers te staan op de ‘ij’ van dijk. De farmy en waxy Brora-notes met de schitterendste sherry (ok, ik weet het, ik val in herhaling, er is al wat sherry van het schitterende soort gepasseerd). En wat een evolutie! Elke snuif, elke slok geeft andere en nieuwe sensaties. Wohoow! En krachtig en complex moeten ook nog vermeld worden… goddelijk! 95/100 I’d say.

Ziezo, dat was het zo’n beetje. Niet slecht hé? Een geslaagd avondje, om even een eufemisme te placeren. Thanks again Dominiek!

4 mrt

Een mooie Dalmore

Dalmore 28y 1976/2005, 58%, Blackadder, cask BA0244, 348 bottles – Highland – 87/100
Blackadder Raw Cask. Lekkere, zoete neus. Honing. Fruit ook. Rode bessen? Mag een beetje water hebben. Fruitige smaak en weer wat zoets. Suikerspin. Turf? Ja, turf, ver op de achtergrond weliswaar. Ook iets ziltigs. Complex. Eerder korte, ziltige afdronk. Erg lekker!

2 mrt

Twee Auchentoshans

Auchentoshan 17y 1987/2004, 61.5%, OB for Belgium, cask 1659, 552 bottles – Lowland – 75/100
Koffie en rubber in de neus. Als dat geen sherryvat is! Toch ook wat zoets. Suikerspin? Smaak is wat bitter. Hout en noten. Pompelmoes. Karamel. Ook de afdronk is bitter, met veel hout en iets ziltigs. Beetje tegenvallende Auchentoshan.
 
Auchentoshan 12y, 40%, OB 2008 – Lowland – 85/100
Erg lekkere, zoete neus. Karamel, honing, cake. Noten. Ook de smaak is zoet, maar zeker niet té. Fruit (citrus), honing en karamel. Vrij lange, droge en zoete afdronk. Wow, dit is echt een verrassing, merkelijk beter dan z’n 10-jarige voorganger.

28 feb

1 reactie

Twee Daily Drams

Daily Dram is de naam van een reeks whisky’s gebotteld door The Nectar – Belgische whiskyinvoerder en verdeler – samen met de Nederlandse invoerders Bresser & Timmer. De deskundige neus van Mario Groteklaes (The Nectar) is bepalend bij de selectie van de vaten. En gezien de reputatie van Mario’s neus hebben deze whisky’s over het algemeen dan ook een erg goeie prijs/kwaliteitverhouding.
Vermits dit Belgisch bottelingen zijn, heeft ons land meteen een stevig aantal flessen ter beschikking, waar dat bij bv. Britse onafhankelijke bottelingen meestal maar enkele zijn.
De reeks bestaat ondertussen al enkele jaren (zie o.a. de Rosebank 25y 1981/2006), maar kreeg recent een facelift. Deze facelift ging gepaard met de invoering van het whiskyanagram. Ik denk spontaan aan de Mad Glance, de Local Ai, de Feral Clangs, de Long Red en de lichtjes fantastische Aloha Grip. Een tasting note van deze – jawel, u hebt het juist – Laphroaig volgt later, er zijn hier de laatste tijd al genoeg Laphroaigs de revue gepasseerd me dunkt, je zou nog gaan denken dat ik een boontje heb voor dat spul. Soit, op deze manier is elke botteling dus – even – een puzzel.

 
Glen Keith ‘Keen Light’ 30y 1978/2008, 46%, The Nectar, Daily Dram – Speyside – 88/100
Erg lekkere nieuwe botteling van The Nectar. Zachte, frisse neus met veel (wit) fruit, veel hout en lichte rook. Balsamico! Ook de smaak is erg zacht. Zoet, noten, fruit en weer die lichte rokerigheid. Ook de afdronk is lekker, fruitig.
 
Cooley ‘The Mad(eira) Angel’ 15y 1993/2008, 46%, The Nectar, Daily Dram, Madeira finish, 370 bottles – Ireland – 83/100
Whisky gefinished op een Madeiravat. Aiai… Zowel de neus als de smaak zijn zoet en fruitig (citrus, appel). Ook wat kruiden, vooral in de smaak dan. Andere kernwoorden zijn ‘vettig’ (boter), ‘karamel’ en ‘lichte rook’. Lange fruitige afdronk. Mijn reserves blijken ongegrond, dit is een meer dan lekkere whisky.

25 feb

De nieuwe 30-jarige Talisker

Talisker 30y, 49.5%, OB 2008, 2970 bottles – Skye – 93/100
Een parel, gedronken aan de Diageo-stand op Spirits in the Sky 2008, en dus weinig genoteerd. Enkel: ‘stevig & elegant, fruit, turf, peper, zilt, alles top’, een score van 93 en veel uitroeptekens. Zelfs voor 280 euro z’n geld waard.

23 feb

1 reactie

Jack Wiebers

Jack Wiebers is het geesteskind van Lars-Göran Wiebers en is dus geen Britse maar Duitse whiskyimporteur, gevestigd in Berlijn. In 1998 begon het zelf whisky te bottelen.
Dit bottelen doet het onder verschillende labels. The Cross Hill, Old Train Line en de Auld Distillers collection zijn misschien wel de bekendste reeksen. Daarnaast heb je nog de Prenzlow Portfolio Collection, Premier Malts, Scottish Castles (de goedkoopste reeks) en de recente Gentle Nose range.
Alle reeksen bevatten een beperkt aantal bottelingen, meestal single casks, vaak op vatsterkte en op een gelimiteerd aantal flessen gebotteld. Nooit koud gefilterd of gekleurd.
Als je in Berlijn bent, moet je zeker eens in Jack Wiebers’ bar binnenstappen. Je kan er een groot deel van de Jack Wiebers bottelingen proeven.

By the way, Wiebers was in het verleden met het platenlabel Jack Wiebers Records één van de drijvende krachten achter de Neue Deutsche Welle. Doens’t ring a bell? De namen Nena, Rheingold, Nina Hagen en het onvolprezen Einstürzende Neubauten doen dat ongetwijfeld wel. Zoniet ben je waarschijnlijk nog niet op alcoholdrinkende leeftijd – ksj, ksj, van mijn blog! – of ben ik het misschien die ouder word?

 
Glen Scotia 16y 1992/2008, 51.6%, Jack Wiebers Auld Distillers Collection, 174 bottles – Campbeltown – 79/100
Mijn eerste Glen Scotia. Frisse fruitige neus. Wat zoet ook. Karamel. Zilte ‘coastal’ smaak met weerom de karamel. Vrij droge en zilte afdronk. Best wel ok.
 
Longmorn 1975/2007, 53.2%, Jack Wiebers, The Cross Hill, 130 bottles – Highland – 86/100
Stevige en complexe neus met veel fruit (perzik, abrikoos, appel, banaan), subtiele waxyness (boenwas, schoensmeer, kaarsvet, dat soort zaken), munt? Beetje kruidig, zoethout. Honing en wat hout ook. De smaak is van hetzelfde laken een broek. Zelfde fruit, zelfde waxyness, de honing, de kruiden (peper), maar ook een beetje zilt en wat citrus op het eind. Lichte bitterheid. Lange afdronk op citroen en peper. Wat kunnen oude Longmorns toch lekker zijn!

20 feb

3 Reacties

Whisky Top 20

Vandaag vieren we één jaar Onversneden. Allez, ik toch. Met een Brora in de hand, dat spreekt. Dé gelegenheid om mijn Whisky Top 20 te publiceren me dunkt. Van sommige heb ik nog geen proefnotitie op het net gezet, maar wees gerust, die komen er nog aan.

 
Vandaag ziet mijn Top 20 er zo uit:
 
1. Bowmore 18y 1966/1984, 53%, Samaroli ‘Bouquet’, 720 bottles (99)
2. Brora 22y 1972/1995, 58,7%, Rare Malts (97)
3. Ardbeg 32y 1974/2006, 52,5%, OB for LMDW, cask 3309, 109 bottles (97)
4. Caol Ila 15y Manager’s Dram, 63%, OB bottled 1990, dark sherry (96)
5. Laphroaig 31y 1974/2005, 49,7%, OB for LMDW, 910 bottles (96)
6. Benriach 30y 1976/2006, 53%, OB for LMDW, cask 3557, 222 bottles (96)
7. Glen Garioch 8y 1971, 59.6%, OB for Samaroli, 2280 bottles (96)
8. Brora 30y 2004, 56,6%, OB, 3th release, 3000 bottles (95)
9. Clynelish 33y 1973/2006, 54.3%, Prest. for LMDW, cask 8912, 405 bttls (94)
10. Ardbeg 25y 1975/2001, 58%, John Milroy’s selection, sherry but (94)
11. Caol Ila 12y, 43%, OB for Italy, Bullock Lade & Co, bottled +/- 1957 (94)
12. Brora 30y 1972/2002, 46,6%, DL OMC for Germany, 204 bottles (94)
13. Ardbeg 9y 1974, 59%, Samaroli, 2400 bottles – Islay – (94)
14. Brora 1972/1993, 40%, G&M Connoisseurs Choice, old map label (94)
15. Springbank 35y 1971/2007 TWF, sherry wood, 239 bottles, 59% (93)
16. Talisker 30y, 49.5%, OB, 2008, 2970 bottles (93)
17. Ord 16y Manager’s Dram, 66,2%, OB bottled 1991 (93)
18. Springbank 22y 80° proof, 46%, Cadenhead Dumpy, sherry, late 1970’s (93)
19. Port Ellen 20y 1978/1998, 60,9%, Rare Malts (93)
20. Brora 29y 1971/2000, 50%, DL OMC, 210 bottles (93)
 
Close, but no cigar:

21. Brora 1972/1996, 40%, G&M Connoisseurs Choice (93)
22. Brora 30y 2007, 55,7%, OB, 6th release, 2958 bottles (93)
23. Laphroaig 30y, 43%, 2003 (93)
24. Brora 21y 1977/1998, 56,9%, Rare Malts (93)
25. Clynelish 32y 1974/2006, 58,6%, TWF, 266 bottles (92)
26. Macallan 37y 1969, 44,6%, Duncan Taylor, cask 8373 (92)
27. Aberfeldy 19y Manager’s Dram, 61,3%, OB bottled 20/10/1991 (92)
28. Saint Magdalene 19y 1979/1998, 63,8%, Rare Malts (92)
29. Bowmore 32y 1968, 45,5%, OB, 1860 bottles (92)
30. Benriach 30y 1976/2007, 52%, OB for The Nectar, cask 8080, 151 bttls (92)
31. Laphroaig 10y Cask Strength, 55,7%, OB 2007 (92)
32. Brora 18y 1981/1999, 50%, DM OMC, 335 bottles (92)
33. Aberfeldy 25y 1975/2001, 57%, Cadenhead, 228 bottles, 750 ml (91)
34. Benriach 37y 1968/2006, 48.6%, DT Rare Auld, cask 2597, 262 bottles (91)
35. Yamazaki 1993/2008, 62%, OB, cask 3Q70048, 503 bottles (91)
36. Glengoyne 32y 1972/2005, 48,7%, White Rioja cask, 328 bottles (91)
37. Glen Garioch 1971/1997, 43%, Samaroli, cask 1239, 300 bottles (91)
38. Glenburgie 1966/2005, 45%, G&M for LMDW, cask 11693, 150 bottles (91)
39. Pittyvaich 26y 1974/2000, 55,8%, Kingsbury, cask 3498, 514 bottles (91)
40. St. Magdalene 1965/1993, 40%, Connoisseurs Choice (91)
41. Port Ellen 19y 1970/1989, 40%, Sestante for Gallo, 75cl (91)
42. Linkwood 16y 1990/2006, 45%, Samaroli Coilltean, cask 4205, 780 bttls (91)
43. Aberlour – Glenlivet 8y (cube bottle small cork 75 cl), 50%, +/- 1965 (91)
44. Ardbeg 25y ‘Lord of the Isles’, 46%, OB, 2003 (91)
45. Springbank 12y 100 proof (for Europe) (91)
46. Glenfarclas 50y 1956/2006, 50%, OB For Friends II, cask 1779, 96 bttls (91)
47. Port Ellen 24y 1982/2007, 58,2%, DR, sherry cask 2463, 467 bottles (91)
48. Laphroaig ‘Aloha Grip’ 16y 1992/2008, 58%, Daily Dram, 180 bottles (91)
49. Brora 20y 1975/1995, 59,1%, Rare Malts, 75cl (91)
50. Lagavulin 16y, 43%, OB 2002 (91)
51. Brora 25y 2008, 56.3%, OB, 7th release, 3000 bottles (91)
52. Port Ellen 24y 1982/2007, 57.8%, DR, sherry Cask no 2464, 168 bottles (91)

16 feb

Twee puberende Laphroaigs van Douglas Laing

Puberende Laphroaigs??? Stop met drinken Johan!
 
Laphroaig 15y 1982/2003, 50%, DL Old Malt Cask, cask 914 – Islay – 86/100
Een 15-jarige Laphroaig, gedistilleerd in 1982 en gebotteld in 2003, straf! Nochtans staat het zo op het etiket. Is ie nu een goeie 20 jaar oud of gedistilleerd rond 1988? Soit, proeven nu. Vrij typische – en dus best wel lekkere – Laphroaig neus met veel zoete turf en citrus. Ook de smaak is zoet en rokerig. Exotisch fruit en een beetje kruiden. Lange, zoet-rokerige afdronk. Njammie.
 
Laphroaig 17y 1990/2008, 56.1%, Signatory, cask 08/45, 224 bottles – Islay – 90/100
Ook deze is lekker, vooral in de smaak en afdronk. Zoete neus. Iets van amandel. En houtskool. In de mond zalige zoete turf, met voor de rest citrus, peper en een beetje zilt naar het einde toe. Lange, zilte en rokerige afdronk… Lovely!
 
Weerom twee toppers van Laphroaig dus.

13 feb

Een verschrikkelijke Longrow

Spijtig genoeg geen Whisky Festival voor mij dit weekend, er zijn nu eenmaal zaken waarvoor zelfs een whiskyfestival moet wijken. Naar het schijnt kan je troost vinden in whisky, maar ik moet ze dan toch beter uitkiezen…

 
Longrow 10y 1995/2005 Tokay Wood Finish, 55.6%, OB, 7440 bottles – 45/100
8 jaar op refillvat en 2 jaar op Tokayvat gefinished. Beetje vreemd effect. Typevoorbeeld van een whisky die je verdund moet drinken. Onverdund is ie ontoegankelijk en scherp. Niet de verwachte turf maar scherpe zwavel! Bitterzoet. En een wel erg bittere afdronk. Gaat de 50 niet halen… Verdund komt er fruit naar boven (sinaasappel, mandarijn). Rozijnen? Smaak blijft weinig complex met zoet fruit en vanille. Je moet al veel water toevoegen opdat de scherpe bitterheid verdwijnt. Dan komt de turf en zilt vaag bovendrijven. Maar dan verwatert hij, letterlijk… Ik heb zo’n vermoeden dat sommigen dit lekker vinden, ik vind dit maar niks.

10 feb

Drie geweldig lekkere Japanners

Hakushu 12y, 43%, OB 2007 – Japan – 84/100
Hakushu – spreek uit ‘haksjoe’ – is één van de distilleerderijen onder de Suntory vlag. Deze 12 jarige whisky heeft een lekkere, zoete en fruitige neus. Vanille, honing, kruisbessen… Ook de smaak is behoorlijk zoet (vanille), maar ook kruidig en eindigt in mooie turf. Middellange, droge afdronk. Ja, die Jappen kunnen whisky stoken.
 
Yamazaki 1990/2008, 61%, OB 2008, cask ON70646, 506 bottles – Japan – 88/100
Laat het duidelijk zijn, vat ON70646 was een sherryvat. Als de kleur nog niet doorslaggevend was, neemt de geur en de smaak alle twijfel weg. Neus met veel hout, koffie, tabak en donkere chocolade. Met water zoeter. Karamel, rozijnen en noten krijgen we dan. Ook smaak is een pak toegankelijker met water. Fruit, rood fruit vooral, maar ook tabak, koffie en andere typische sherry associaties die we ook in de neus aantroffen. Glühwein! Lange, droge en peperige finish. Top sherry!
 
Hanyu 22y 1986/2008, 58.4%, Closed Distilleries, cask 2812, 305 bottles – Japan – 90/100
De Hanyu distilleerderij, gelegen in de buurt van Tokyo, werd opgericht in 1946 en sloot z’n deuren in 2004. Erg lekkere, fruitige neus. Karamel ook, en hout. Kruiden. Hint van rook. Elegant en complex! Ook de smaak is meer dan ok. Weer veel fruit, hout, peper. Geen water nodig. Mooie, lange afdronk. Wreed lekkere Hanyu.

8 feb

2 Reacties

Een schep turf

Port Charlotte PC7 2001/2008, 61%, OB 2008 – Islay – 83/100
Derde batch na de PC5 en de PC6. Alcoholpercentage zorg voor een stevig mondgevoel. Wham bam, en dan turf, turf turf. Ook een beetje zilt. Op het eind wordt ie wat peperig. Lange afdronk op turf en kruiden. Best aangenaam hoor, maar als je op zoek bent naar complexiteit ga je die hier niet vinden. Misschien moet ik eens water gebruiken bij een volgende tasting van deze Port Charlotte.
 
Benriach 21y ‘Authenticus’, peated malt, 46%, OB 2007 – Speyside – 85/10
Stevige turf-neus, met ook iets zoets (honing), iets kruidigs en na een tijdje ook wat citrus. Smaak wordt behoorlijk gedomineerd door de turf. Daarnaast ontwaar ik een beetje kruiden (peper) en zoethout. Het fruit is zo goed als weg. Hij start vrij zoet, maar wordt bitterder naar het eind. Bittere chocolade. Ja, nu duidelijk erg bittere chocolade. Lange, bitterzoete afdronk op turf en pure chocolade. Erg lekkere whisky, spijtig dat de balans met het originele Speyside-karakter zoek is, ik geef de voorkeur aan de klassieke 20-jarige.

6 feb

Staaltjes – The Sequel

Gisteren concertje van Giant Sand in het Depot meegepikt. Was weerom een erg sterk optreden en den How, tja, die was weer volledig zichzelf. Toch heeft hij een aantal nummers redelijk coherent uitgespeeld, durft soms wel eens anders te zijn. De set bevatte logischerwijze een aantal nummers uit het nieuwe album proVISIONS, sommige zeer intimistisch, andere dan weer gedreven beukend. Rap aanschaffen die proVISIONS is de boodschap.

Bon, hieronder het vervolg van mijn sample-flesjes-recuparatie-actie.
 
Auchroisk 18y 1989, 59.4%, Blackadder Raw Cask, sherry but, bottled 2007 – Speyside – 65/100
Wrang, bitter, alcoholisch. Met water granen, ziltig en zoet. Saai, valt weinig te beleven. Tegenvaller die eerste Auchroisk.
 
North British 19y Single Grain, 60.8%, 190 bottles – Speyside – 80/100
Veel graan (euh ja, niet onlogisch), maar nooit overheersend. Voldoende fruit en zoet ter compensatie, mooie balans.
 
St. Magdalene 1965/1993, 40%, G&M Connoisseurs Choice – Lowland – 91/100
Geweldig lekkere, zachte en complexe neus. Veel fruit. Tropisch fruit. Meloen en zo. Perzik. Zoet (honing), lichte rook ook. Ronduit schitterend! Zou hoog in de negentig scoren, ware het niet dat hij enkele punten verliest op de smaak. Ook die is superzacht (waar is de alcohol?) en superfruitig (fruitsla), maar is vrij snel weg, mist wat body. Nu ja, ik dronk hem na twee cask strengths. Eigenlijk verdient hij een herkansing, spijtig genoeg is het flesje leeg. Maar welke score dan? 90? Mmm… 91? Yep 91!

3 feb

2 Reacties

Opkuis in mijn staaltjes

Ik zat door m’n sampleflesjes. Twee opties: flesjes bijkopen of leegdrinken. Gezien de economische crisis, leek me optie 2 verantwoorder.
 
Cardhu 12y, 43%, OB for Italy (Wax & Vitale Genova), bottled 1980’s, screw cap, 75cl – Speyside – 85/100
Frisse neus met karamel, citrusfruit, amandel en lichte rook. Zoete en licht rokerige smaak. Tabak. Tja, dit is dus wel een pak beter dan de huidige standaardbotteling.
 
Lochside 22y 1979/2001, 50%, DL OMC, 276 bottles – Highland – 81/100
Heerlijke, complexe neus! Fris en fruitig. Citrus. Ananas? Vanille. Beetje kruiden. Licht rokerig ook. Smaak vind ik iets minder. Niet slecht, maar ietsje bitter en vrij scherp. Aangename, fruitige afdronk met veel hout. De geweldige neus maakt dat hij de 80 haalt.
 
Karuizawa 12y, 40%, OB 2006 – Japan – 74/100
Sherry vatting. Erg lekkere, complexe neus, tegenvallende smaak. Echt een voorbeeld van een whisky die beter op enkele graden meer gebotteld zou zijn. Neus is zoet met honing, vanille en ook zoet fruit (banaan en zo), heeft veel granen, hout en kruiden. Smaak is wat plat (vlak) en waterig. Toch iets van fruit en hout. Korte afdronk op hout en een subtiele hint van turf.
 
Port Ellen 29y 1978/2008 8th release, 55.3%, OB, 6618 bottles – Islay – 90/100
Lekkere neus op zilt en rook. Asfalt. Citroenen ook. In de smaak zoete turf. Veel zoete turf. Appelcake. Perzik. Drop. Lange, zilte afdronk met zalige rook. Heb ‘m naast de 6e release gezet en kan moeilijk uitmaken welke ik beter vind. Dat wordt dus dezelfde score: 90.

1 feb

Twee Cadenheads

Glenallachie – Glenlivet 17y 1989/2007, 58.5%, Cadenhead, 240 bottles – Speyside – 84/100
Ha ha, een Glenallachie (met de klemtoon op de eerste a en niet op de tweede zoals een terechtwijzende mannelijk-gerokte blik mij duidelijk maakte), die hebben we nog niet gehad. Glenallachie maakt zo goed als uitsluitend whisky voor de blenders, heel af en toe wordt er eens een vat vrijgegeven om als single malt gebotteld te worden, meestal zonder al te veel indruk te maken. Laat mijn eerste Glenallachie dan meteen een uitzondering zijn, want deze is dus wel lekker. Wat blijft bij? De stevige neus met z’n houtskool, vanille, kaarsvet en fruit (abrikoos, perzik, dat soort); de karamel, noten, zilt en drop in de smaak en de kruidige afdronk. Dit alles resulterend in een mooie 84 punten.
 
Inchgower 18y 1989/2008, 57.6%, Cadenhead, 290 bottles – Speyside – 65/100
Neus is zonder water vrij gesloten. Enkel wat vanille. Met water thee en bloesems. Ook de smaak is zonder water een tegenvaller, alhoewel hij met water niet veel beter is. Zoet, wat vettig (boter?), beetje zoethout. Vrij korte afdronk.

29 jan

Klepper – Ardbeg 25y 1975/2001 John Milroy

Zou de whisky nog vergeten…
 
Ardbeg 25y 1975/2001, 58%, John Milroy’s selection, sherry but – Islay – 94/100
Eén van de vele schitterende whiskies die ik op het Lindores Whiskyfest heb kunnen proeven. Alleen weet ik niet meer of dat op de 2007 of 2008 editie was. Heerlijke en complexe neus met sherry en turf, perfect in balans. Beetje ‘farmy’. Honing ook en fruit (appels). Tabak. Aangenaam zoete, fruitige smaak op schitterende turf. Lange finish met turf en fruit. Top-botteling!

28 jan

John Milroy

Heb hier nog een tasting note liggen van een geweldig lekkere Ardbeg van John Milroy. Maar laat me van de gelegenheid gebruik maken eerst een woordje te placeren over deze man en bottelaar.

 
john-milroy1

John Milroy was een whiskypionier die in 1964 samen met zijn broer Wallace Milroy’s of Soho oprichtte, de beroemde Londense whiskyzaak. Al gauw begon hij ook met het onder zijn naam bottelen van single malt whisky. In 1996 verkocht Milroy zijn winkel, maar hij blijft tot vandaag actief als onafhankelijk bottelaar en als vertegenwoordiger van Milroy’s of Soho in Japan.

Milroy’s bottelingen hebben naam en faam verworven, in die mate dat hij ondertussen ook opgenomen is in het illustere genootschap van de Keepers of the Quaich.

« Oudere berichten
Nieuwere berichten »