Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Talisker’

Talisker 27y 1985, Special Release

Ik heb dus ook een sample kunnen bemachtigen van de Talisker 1985 uit de Special Release van Diageo. En hoeft het gezegd, goedkoop is hij niet. 600 euro is gewoon te veel voor een 27-jarige whisky, maar het is wel in lijn met de rest en simpelweg de trend.

 

Talisker 27y 1985, 56.1%, OB 2013, Special Release, 3000 bottles
Heerlijke complexe neus. Smeuïg, zoet, mineralig, rokerig en zilt, dan zijn de eerste zaken die in mij opkomen. Natte stenen en nat gras wat het mineralig karakter betreft, zachte karamel en vanille wat het zoete betreft. Een zalige waxy toets in de vorm van oud leder en geboende meubels. Fruit in de vorm van appelsienen en aardbeienconfituur. Zachte kruiden zoals kamille en zoethout vullen aan. De turfrook houdt zich gedeisd maar is een absolute meerwaarde. De smaak is krachtig, rond en erg rijk. Zilt, rook, olie, vanille, kruiden (zoethout, nootmuskaat en een beetje kruidnagel), de smaken komen en gaan, maar vooral het fruit is groots. Ik noteer aardbeien, perziken, appelsienen en wat ananas. De zee laat zich gelden onder de vorm van zilt en zeewier. Zachte eik. Dito rook. Tabak. Wat drop nu ook. Mooi gelaagd. Erg lange afdronk, rokerig, zilt, kruidig en zoet, al even complex als de smaak. Zilte chocolade. Zo’n whisky waarna je als je hem ’s avonds drinkt, je tanden niet meer poetst. Machtige Talisker, van het niveau van de beste 30-jarigen. 93/100

Advertenties

Talisker 30y 2006

Lang was de 30y het vlaggeschip van Talisker. Tot de 35y eind vorig jaar gelanceerd werd. Van deze famause 30y kende ik reeds de 2007 en de 2008. Vandaag de botteling van 2006.

 

Talisker 30 YO 2006, 51.9%Talisker 30y, 51.9%, OB 2006, 3000 bottles
Volle, rijke en romige neus. Dat romige vertaalt zich in boter en vanille-fudge. Gezouten boter. En gezouten karamel. Zoete citrus. Citroensnoepjes (van die gesuikerde halve schijfjes) en witte pompelmoes met suiker. Na enige tijd ook koffie en noten. Maar een weinig (turf)rook. Het geheel wordt hoe langer hoe zilter. Samen met de geur van oesters, zeewier en jodium zitten we hier echt wel aan het strand. Op een golfbreker, de haren in de wind. De smaak is stevig en gebald. Meer turf, evenveel ‘zee’ (zilt, jodium, zeewier, een schotel zeevruchten – besprenkeld met citroen), zoete elementen zoals honing, gedroogde vijgen en nougat, meer kruiden (nootmuskaat, peper, zoethout), ronde eik, amandelen en hooi. Die laatste elementen groeien en doen de balans wat naar het droge overhellen. Lange afdronk, kruidig en zilt, met een zoete terugslag helemaal op het einde, wat ik ten zeerste kan appreciëren. De smaak is het minste deel van deze whisky (alhoewel dat dat erg relatief is – dit is ook op de tong erg lekker, mind you), maar neus en afdronk maken dat hij toch nog de negentig haalt. 90/100

Talisker ‘Undercover no 2’ 24y 1984, Daily Dram

Terug naar Skye. The Nectar heeft onder z’n Daily Dram label ook enkele ‘anonieme’ whisky’s gebotteld, wat zij Undercover whisky’s noemden. Vaak zijn dat whisky’s waarvan de producent niet wil dat ze onder hun naam door onafhankelijke bottelaars op de markt worden gebracht. Denk aan Glenmorangie of Glenfarclas, maar dus ook Talisker. Deze ‘Undercover no 2’ is een Talisker. Een week of drie geleden gedronken en toevallig maandag op een Fulldram tasting opnieuw.

 

Talisker 'Undercover no 2'  24 YO 1984, 51.9%, Daily Dram, The Nectar‘Undercover no 2’ (Talisker) 24y 1984/2008, 51.9%, Daily Dram, The Nectar, 82 bottles
Zo goed als Talisker kan ruiken… olieachtig, mineralig, zilt en zoet. Olijfolie, lijnzaadolie, natte stenen en vanille. Maar ook wat fruit. Limoen, citroen. Zilt dus ook, we zitten aan de zee. En meer bepaald op de dijk met een plat-de-fruits-de-mer, besprenkeld met citroen. En met peper. Lichte turf. Maar vooral de olie en de mineralen maken het af. Stevig mondgevoel. Olieachtig opnieuw. Kruidig, zilt en zoet zijn hier de eerste sensaties. Peper en zout, nootmuskaat, vanille en melkchocolade. Hoe langer hoe meer fruit. Citrusfruit en wat woudvruchten (bosbessen, frambozen). Zachte turf. Mooi rond en vol. Zéér lange afdronk, zoet, zilt en kruidig. Top! 91/100

Talisker 1991 ‘Distillers Edition’

Vandaag een Talisker uit de Distillers Edition reeks. De 1991, gebotteld in 2004.

 

Talisker 1991 Distillers EditionTalisker 1991/2004 ‘Distillers Edition’, 45.8%, OB, Amoroso finish
Zoete neus op pruimen, rozijnen, cake, kandijsiroop, chocolade en karamel, met onderliggend sappige eik, zilt, gember, hazelnoten en turfrook. Het fruit beperkt zich niet tot de pruimen en de rozijnen, ik noteer ook appelsienen. En wat ook niet onvermeld mag blijven, is geboend leder. Rond en romig mondgevoel, zelfs wat stroperig. De kandijsiroop die ik ook op de neus had. Sinaas, gekonfijt fruit, zilt, zoethout en zachte eik. Een kruidigheid in de vorm van gember, peper en kruidnagel. En op de achtergrond natuurlijk de rokerigheid van brandende turf. Geen al te lange afdronk, zilt en zoet (sinaas). Niet slecht, helemaal niet, maar een beetje ongeïnspireerd. De sherry domineert me iets te veel het distilleerderijkarakter. 84/100

Talisker 35y

Nog een whisky uit de Diageo 2012 release die ik op mijn gemak kan proeven is de Talisker 35. Reken op minstens 600 euro. In tegenstelling tot de Brora en de Port Ellen wel nog vlot verkrijgbaar. Zo vlot als je 600 euro uit je portefeuille tovert tenminste.

 

Talisker 35 YO 1977, 54.6%Talisker 35y 1977, 54.6%, OB, Special Release 2012, 3090 bottles
Mooie zoete, ronde en olieachtige neus. Notenolie, zoete turfrook, nougat, honing en aardbeiensnoejes zijn de eerste associaties die in mij opkomen. Ook wat marsepein. En pruimentaart. Best zoet dus. Daarna komt het ‘coastal’ karakter naar voor: zilt en zeewier. Boenwas en geboend leder na enige tijd. Fruit? Jawel, maar zeker niet exuberant. Ananas en sinaas. De schil van deze laatste. Best wat turf in de aanzet van de smaak. En ook hier dat olieachtige karakter, alhoewel ik misschien eerder aan gezouten boter denk. Citrusfruit à la sinaas en citroen. Honing, heide en kruiden vullen aan. Qua kruiden denk ik aan peper, zoethout en eucalyptus. Een licht farmy kantje, wat een absolute plus is. Ronde eik. De afdronk is minder lang dan verwacht, op turfrook, zilt en citrus. Een hoge score, jawel, maar toch stelt deze Talisker 35 mij een beetje teleur. Hij gaat voor mij zeker niet boven de jongste dertigjarigen, is iets minder complex. Ik mis ook de heerlijke mineraliteit van de 30. 91/100

Talisker 30y, 2007

De Talisker 30y batch 2008 vond ik super, mijn verwachtingen voor deze 2007 batch zijn dan ook hoog gespannen…

 

Talisker 30y, 50.7%, OB 2007, 2958 bottles
Rijke, complexe geur. Fruitig, mineralig, waxy, zilt en rokerig. In concreto denk ik aan groene appels, pompelmoes en citroen qua fruit, turfrook en tabaksrook, bijenwas, kaarsvet en olijfolie. Wat de mineralen betreft doemen de natte stenen en gepoetst zilverwerk op. Zilt en zeewier brengen de zee in het glas. Vanille en marsepein geven het een zoete toets. De smaak gaat verder op dit patroon. Veel citrusfruit, vanille, gedroogde abrikozen, bijenwas, hooi en daarna kruiden. Kruidnagel, nootmuskaat en peper. Het zilt opnieuw. Mooie, ronde eik ter ondersteuning. En de zachte turfrook niet te vergeten. Lange, erg lange afdronk op drop, zilt, peper en citroen. Oesters besprenkeld met citroen en peper. Misschien niet helemaal op het niveau van de 2008 batch, maar weerom een dijk van een whisky. Rijk, vol en groots. 92/100

Back to reality – Fulldram ledentasting

Het leven gaat verder, zo zegt men. Maar het zal niet helemaal meer het leven zoals voordien zijn. Ik kan me voorstellen dat er heel wat lezers zijn die niet weten waarom deze blog bijna twee weken heeft stilgelegen. Wel, dat had te maken met het fatale busongeval van dinsdagavond vorige week om 9u15 nabij Sierre, Zwitserland, een bus waarop ook mijn oudste zoon zat. Met veel schroom naar diegenen die veel minder geluk gehad hebben, kan ik zeggen dat Simon het fysiek goed stelt. Het verlies van twee van z’n beste vrienden echter, van z’n meester Frank waar hij enorm naar opkeek, van de andere klasgenootjes (ruimtevaardertjes die niet meer naar school zullen komen), de traumatische ervaringen in de bus… het zijn zaken die maken dat het leven voor hem, maar ook voor ons, niet helemaal hetzelfde zal zijn.
Laat me het leven echter opnieuw opnemen met één van de meest futiele dingen in mijn leven, whisky. Sinds onze terugkomst uit Zwitserland heb ik nog geen druppel gedronken, zelfs nooit de behoefte gehad me een dram in te schenken. Ik merk dat daar stilaan verandering in komt, en dat is goed. Ik begin echter met een verslagje van de Fulldram ledentasting van maandag 12 maart, een verslag dat ik de avond erop al grotendeels rond had, maar een telefoontje enkele uren later heeft dit twee weken in koelkast doen belanden.

 

Danny en Alex Eekelaers namen de honneurs waar in Tasttoe, Kampenhout. Ze kregen van het bestuur een mooi bedrag en carte blanche om een leuke tasting in elkaar te boksen. En dat is het ook geworden. Ze legden de lat voor zichzelf wel behoorlijk hoog door zes whisky’s te schenken die volgens hen door minstens 1/3 van de leden telkens 90 punten of meer zouden krijgen. Deze zes whisky’s werden gepresenteerd in koppels, twee uit Speyside, twee uit de Highlands en twee van de eilanden, en dat alles blind geschonken. Daarenboven werd geopteerd voor whisky’s van één en dezelfde bottelaar, die nog niet vaak aan bod was gekomen in onze club. Dat bleek The Whisky Fair te zijn, een label uit de stal van The Whisky Agency. Hieronder een verslagje van deze toch wel bijzonder geslaagde tasting.

 

Als aperitief schonk het bestuur de Glen Grain Class 2000/2011, 50%, Malts of Scotland, first batch uit, een vatting van vier sherryvaten North British grain whisky. Een whisky die maar matig ontvangen werd. Veel granen (nu ja), alcohol en ook lijm (Velpon) zijn me bijgebleven. Na enige tijd kwam hij iets meer open (tuinkruiden en zoete tonen), maar lekker werd het nooit. 70/100

 

Wat volgde was dus wel lekker, en eigenlijk ook meer dan dat. De familie Eekelaers ging van start met Speyside whisky’s. Het bleken, net zoals bij de andere koppels, twee verschillende profielen te zijn. De eerste whisky werd op het einde onthuld als de Tomatin 30y 1977/2007, 48.6%, The Whisky Fair, bourbon hogshead, 223 bottles. Deze heeft een erg fruitige neus (roze pompelmoes, mango, ananas), vermengd met kandij, yoghurt en rozenbottel. Ook op de smaak speelt het fruit de eerste viool. Zoet en tropisch fruit. Niet erg complex, maar wel zeer lekker en zeer drinkbaar ook. Ja, achteraf gezien toch wel typisch Tomatin uit deze periode, alhoewel het niet de veel gekendere 1976 vintage betrof. Maar is Tomatin geen Highland whisky? En haalt ie de negentig? Wel ja, voor mij net, lang getwijfeld, 89 of 90, maar uiteindelijk dus met de hakken over de sloot. 90/100

De tweede helft van dit Speyside koppel werd gevormd door de Inchgower 36y 1974/2010, 50.4%, The Whisky Fair, sherry wood, 180 bottles, wat trouwens ook de tweede helft is van de botteling van The Whisky Agency (hetzelfde vat, hetzelfde moment gebotteld, hetzelfde alcoholpercentage, gewoon een ander label), een whisky die onmiddellijk uitverkocht was. Deze is dus, net zoals de andere in de line-up, nog steeds te koop. Het is maar dat je het weet. Nu ja, de Whisky Agency botteling is door Serge besproken (en met 91/100 meer dan goed bevonden), de Whisky Fair versie niet. Dat scheelt. Voor mij was het de winnaar in deze battle, vooral omwille van de veel grotere complexiteit, de mooie evolutie in het glas en natuurlijk ook omdat het gewoon geweldig lekkere whisky is. De belangrijkste associaties die ik opgeschreven ben, zijn kruiden (ook tuinkruiden), citrus, honing, natte bladeren, eik en lichte rook. Een erg fris, levendig profiel. 91/100
 

Vervolgens namen de heren ons mee naar de Highlands (alhoewel we daar al even beland waren), met de Royal Lochnagar 37y 1972/2009, 50.7%, The Whisky Fair and Three Rivers bar, 126 bottles, die uiteindelijk bij de stemming de winnaar van de avond werd. Een typisch oud Highland profiel, dat me spontaan aan Clynelish uit deze periode deed denken. Zoet (marsepein), fruitig, waxy, floraal, op een ondergrond van mooie sappige eik. Op de smaak aangevuld met kruiden. Ronde, romige, erg elegante en complexe whisky, een absolute topper. 92/100

Deze parel werd vergezeld door de duurste whisky van de avond, de Ben Nevis 43y 1966/2009, 43.8%, Douglas Laing Platinum Selection for The Whisky Fair, 141 bottles, een whisky gekenmerkt door kruiden (veel kruiden), banaan en zoete tonen. Toen bekend werd welke whisky het was, was ik toch opgelucht dat ik deze exact dezelfde score gaf dan een dikke twee maanden geleden. Geluk? Nee, expertise! Oké, hier zou een smiley moeten volgen. 91/100

 

Tot slot bezochten we de eilanden. Islay lijkt dan een evidente keuze, maar we kwamen terecht op Skye en Mull. Beide eilanden (waar Skye sinds de bouw van de brug eigenlijk een schiereiland is geworden – bedankt om dit te vermelden Alex, dat maakte het raden naar distilleerderij toch wel wat makkelijker) hebben maar één distilleerderij, respectievelijk Talisker en Tobermory. De eerste whisky luisterde naar de wat mysterieuze naam Talimburg 20y 1986/2006, 43.8%, The Whisky Fair (Artist Edition), 240 bottles. Een samentrekking van Talisker en Limburg, het stadje waar The Whisky Fair resideert. De goedkoopste botteling in de line-up trouwens. Dit is een profiel waar ik volledig weg van ben. Niet geweldig complex, maar o zo mooi. Ronde, zoete turf en mineralen (heeft echt wel wat weg van Riesling), vergezeld van zoet fruit zoals ananas en rode appels, en planten. Op de smaak komt daar dan nog wat zilt en peper bij. Niet iedereen was hier echter even wild van, hij eindigde voorlaatste in de eindrangschikking. Ik vind het super. 92/100

Na deze Talisker, viel de Ledaig 33y 1973/2006, 48%, The Whisky Fair, bourbon hogshead, 281 bottles mij een beetje tegen, maar dat lag vooral aan z’n gangmaker. Zeer lekkere whisky, daar niet van, maar toch een trapje lager. Weer zo’n twijfelgeval tussen 89 en 90. Had ‘m eerst op 90 staan, maar hij moet het uiteindelijk met een puntje minder stellen. Zachte ronde turf op de neus, net als gerookt vlees, kruiden, eik en een beetje boenwas. Meer fruit op de smaak: sinaas, aardbei. Ook de eik en de turf zijn dominanter. Complexer dan de Talisker, zeker, maar minder mijn ding. 89/100

 

Aangezien de heren gans het budget aan deze zes flessen gespendeerd hadden, mochten we Stijn dankbaar zijn dat hij nog een extraatje bij had, dat dienst kon doen als toetje. Rarara, wat had hij bij? Z’n eigenste Macduff 14y 1997/2012 ‘Freyr’, 50%, Lord of the Drams, sherry, 104 bottles natuurlijk. Een whisky die niet helemaal tot z’n recht kwam na de voorgaande kanonnen. Hij is daarenboven amper half zo oud dan het voorgaande geweld. Het is ook een ander profiel, met de nadruk op zoete granigheid.

 

Uit de einduitslag bleek dat de whisky’s erg dicht bij elkaar lagen, het waren dan ook alle zes toppers. Opzet geslaagd dus. En wat meer is, allemaal nog verkrijgbaar via de shop van TWF. De finale rangschikking voor de groep was:

  1. Royal Lochnagar 1972
  2. Tomatin 1977
  3. Ben Nevis 1966
  4. Ledaig 1973
  5. Talimburg 1986
  6. Inchgower 1974

 

Talisker 30y 1953, G&M Black Label

Glenlivet 1954, Glenburgie 1966, Lochside 1966, Ardbeg 1977… ik heb me de laatste tijd blijkbaar wat laten gaan. Maar laat ons de decadentie nog even rekken, ik heb hier nog veel te veel lekkers staan: o.a. Longmorn 1969, Brora 30y en deze Talisker 1953.

 

Talisker 30y 1953, 40%, Gordon & MacPhail Black Label, 75cl
Neus: waxy! Zalige bijenwas vermengd met citrus, sappige peren, honing, oud leder en een beetje turf. Mineralig ook wel, zalig mineralig that is. Natte stenen. Wat zilt ook nog. Smaak: waxy! Again. Hier heb ik de citrus terug, net als het zilt, peper en de turf. Een beetje bitter, maar o zo aangenaam bitter. Maar ook iets zurigs, maar o zo…. juist ja. Citroenen, zelfs iets van yoghurt. Balsamico. Lange afdronk op allerlei specerijen, honing en turf. Superieure oude Talisker, en na bijna 30 jaar achter glas geen vleugje old bottle effect te bespeuren. 93/100

Talisker 10y, een klassieker

Laat me eens één van mijn favoriete standaardwhisky’s bespreken, de Talisker 10. Er zijn hier in het verleden al oudere batchen de revue gepasseerd, vandaag een recente botteling. Ik vind immers dat deze whisky nog niets van z’n pluimen heeft verloren, integendeel, hij wordt er gewoon nog beter op.

 

Talisker 10y, 45.8%, OB 2010
Zoete en licht kruidige turf op de neus. Meer turf dan verwacht en dan in vorige batchen. Iets licht farmy (nat hooi), wat fruit (sinaas, zoete appels) en bijenwas. Perfecte balans en heerlijk om ruiken toch wel. Ook bij het proeven stoot ik op zachte, zoete turf, (rijpe) sinaas, was en kruiden. Lichte zilt. Leder. Een beetje teer. De smaak sluit heel mooi aan bij de geur. Romig mondgevoel. Lange afdronk, complex en rond. Waar voor je geld, en nog niet zo’n klein beetje. 90/100

Oud naar nieuw – een klassieker

Maandag stond de tasting van onze club in het teken van een ondertussen klassiek thema, van oud naar nieuw. We proefden van drie whisky’s telkens de recentste versie en een oudere. De whisky’s die aan bod kwamen, waren de Springbank CV, de Talisker 10y en de Macallan 12y. Deze zes proefden we blind. Ik heb niet geweldig veel genoteerd en ook de setting – veel discussiëren en raden – was niet van aard om te scoren.

 

Als welkomdram kregen we 2 van de 300 cl Robert Watson of Aberdeen ‘Imperial’, rotation 1967 ingeschonken. Een blend van meer dan veertig jaar oud dus. Hierbij ging het misschien meer om het gebaar – je opent niet elke dag een 3-liter fles – dan om de inhoud, maar het dient gezegd dat het absoluut geen slechte whisky is.
De neus start zoet en herbal en evolueert richting floraal. Bij mij balanceerde hij wat op het randje van zeep, maar zonder te storen, laat het ons op ‘floraal’ houden. Lekker op de tong, zonder echt diep te gaan, op granen, het florale van de neus en iemand merkte ook nog witte chocolade op. Maar ik weet niet meer of dit op de neus of op de smaak was. Whatever, dit is een lekkere blend.

 
Eerste koppel
Springbank CV, 46%, OB 2010
Op de neus startte deze wat vreemd. Mineralig én stoffig. Natte steen, iemand aan onze tafel merkte natte muren op. Ik had een beetje rook, neigend naar farmy notes. De combinatie van dat laatste en de natte muren deed me aan oude vochtige stallen denken. Niet geheel onaangenaam. De smaak is zoet en mineralig.

Springbank CV, 46%, Green Thistle, OB rotation 1996
Erg frisse neus, maar alle whisky’s die na de vorige gezet zouden worden, zouden fris overkomen. Veel wit fruit en lychees, wat eigenlijk ook wit fruit genoemd kan worden. De smaak is fris, clean en fruitig, in het verlengde van de neus dus.

Ik gokte correct op Springbank. Je zal zien dat ik bij de volgende twee paren niet vermeld waar ik op gokte, zoek daar vooral niets achter. Geen van beide Sprinkbanks vond ik echter écht lekker, de oude wel wat beter dan de nieuwe. Of CV nu staat voor Curriculum Vitae of Chairman’s Vat (Springbank houdt beide theses in stand, kwestie van het debat levendig te houden), geen van beide vlaggen dekken echter hun lading.

 
Tweede koppel
Talisker 10y, 45.8%, OB end 1980’s, pre-classic malts
Een klein beetje turf, herbal notes, fruit (banaan). De smaak is zoet en fruitig. Een lichte kruidigheid en dito rokerigheid.

Talisker 10y, 45.8%, OB 2008
Een neus op fruit en lichte rook. “Cuberdons!” riep er iemand. Neuzekes in de volksmond. Voor de Nederlandse lezers: van die paarse kegelvormige snoepjes, hard aan de buitenkant, zacht en stroperig van binnen. Ik weet zelfs niet of ze in Nederland te krijgen zijn, in ieder geval een aanrader als je eens de grens oversteekt. Soit, de neus is ook licht waxy. De smaak romig, fruitig en zoet met zeer lichte rook. Wat kruiden naar het einde en in de afdronk.

Hier vond ik de oude wel duidelijk beter. Na beide whisky’s raadde trouwens niemand Talisker. Highland Park was de gok van Kristof, een gok die ik onderschreef, maar het bleek dus een ander eiland te zijn. Vreemd dat iedereen hier fout zat.

 
Derde koppel
Macallan 12y ‘Sherry Oak’, 40%, OB 2010
Wat gedempt op de neus. Sherry, maar belegen. Ik bedoel met belegen… euh ja, wat bedoel ik daarmee? Gedempt ja, niet echt levendig of prikkelend. Wat vegetaal (peterselie, heb dat tegenwoordig vaak in whisky op sherryvat). Op de smaak ook zachte karamel. Fudge.

Macallan 12y, 43%, OB end 1990’s
Hola, dit is helemaal anders, een veel uitgesprokenere neus, aromatischer. Goeie, expressieve sherry that is. Meer kruiden, meer fruit. Rood fruit vooral. Bosvruchten.

Hier was het verschil ook duidelijk, de oude was beter, expressiever vooral. ‘Levendiger’, ‘prikkelender’ ‘virieler’, ik zou bijna ‘jonger’ zeggen.

 

Conclusie: net zoals bij vorige oud-naar-nieuw sessies, wint ook hier ‘oud’ het pleit. Maar ik kan het toch niet nalaten te vermelden dat dit niet altijd zo is of hoeft te zijn, ik heb al best wat oude whisky’s geproefd die mij tegen vielen en nieuwe batchen die ik beter vond dan oude(re). Het is zeker niet zo dat omdat een whisky oud is dat hij ook beter is, alhoewel het bij instap-malts (officiële 10/12 jarige) wel vaak het geval blijkt te zijn.

 

Voor de volledigheid, de eindrangschikking:

  1. Macallan oud
  2. Talisker oud
  3. Springbank oud
  4. Macallan jong
  5. Talisker jong
  6. Springbank jong

Daarna volgden nog twee toetjes, een nog-niet-gebottelde Port Ellen van Luc en een al-wel-gebottelde Bunnahabhain die Reinhard voor z’n verjaardag mee had, beide ronduit schitterende whisky’s. Applaus.

 
Port Ellen 27y 1982/2010, 57.5%, ‘not available in the market’ as they say. Eén van de beste jaren tachtig Port Ellens die ik al kon proeven, met een afdronk van hier tot op Islay. Indien dit ooit gebotteld wordt, I wante die bottle.
 
Bunnahabhain 33y 1976/2010, 49%, Celtic Heartlands (Jim MacEwan), 465 bottles. Fruit, zilt, kruiden, honing, licht rokerig (fascinerend dat ik dat nog genoteerd heb). Erg complex en vooral overheerlijk.
 

Voila, dat was weer een gezellige avondbezigheid zie. Natuurlijk volgde een nabespreking die zoals altijd veel te lang uitliep, met een stukgeslagen radiowekker als collateral damage. Soms is zeven uur gewoon te vroeg.

 

Mineralen

Een whisky kan ook een ‘mineralig’ karakter hebben. Ooit al natte stenen geroken? Wel, dat is typisch mineralig. Of nog: de geur na een zomerse regenbui. De aarde die eerst droog was, geeft na de regen mineralen af.

 
Talisker 10y 1989/1999, 59.3%, OB for the Friends of the Classic Malts, 7000 bottles – Skye – 83/100
Deze botteling is nooit verkrijgbaar geweest in de reguliere handel. Neus is rokerig en wat zoet, maar blijft zonder water vrij gesloten. Met water wordt ie fruitiger. Groene appels. Mineralig ook. Natte steen. De geur na een frisse regenbui. Bloemen ook. Erg lekker vind ik dit. Smaak is ziltig en vettig (boter), met aangename turf. Na een tijdje ook kruiden. Peper vooral. De smaak is wel beter zonder water, met water verliest ie complexiteit. Lange afdronk op zilt en thee. Geen makkelijke whisky, je moet er je tijd voor nemen.