Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Speyside’

18 jun

1 reactie

Banff 36y 1975, Malts of Scotland

De geschiedenis van Banff laat zich lezen als een opéénvolging van vernielingen en heropbouwingen. Het werd opgericht in 1824 als Mill of Banff, om daarna z’n naam te wijzigen in Inverboyndie. Na een sluiting werd het heropgebouwd in de buurt van de originele site. Nadien werd de distilleerderij vernield in 1877 door een grote brand, in 1941 door een bombardement, in 1953 door een explosie en tenslotte een laatste keer in 1991, toen opnieuw door een brand de overblijvende gebouwen – waar na de sluiting in 1983 geen activiteit meer was – eraan gingen.
Deze pas gebottelde 1975 van Malts of Scotland kost 189 euro, als je ‘m nog ergens vindt tenminste. Hype is nog zacht uitgedrukt.

 

Banff 36y 1975/2012, 43.8%, Malts of Scotland, Bourbon Barrel #MoS12015, 165 bottles
Subtiele neus die wat onderdrukt van start gaat en dan heel geleidelijkaan omslaat in erg aromatisch. Hij begint op olie (motorolie), noten, nat hooi en kruiden. Heel wat kruiden, maar vooral andere soorten dan je gewoonlijk in whisky aantreft. Ik denk aan dille, venkel, munt en mosterd. Onderliggend romige waxy tonen: bijenwas en vooral kaarsvet. Dan wat vanille en pas nadien het fruit. Ananas, sinaas, limoen en een hint van kokos. Op dat fruit moet je dus even wachten, maar je geduld wordt beloond. En het is nog niet gedaan, nu krijg ik ook nog leder en gerookt vlees. Schitterende evolutie. Ha, naast het natte hooi ook wat stalgeur, het geheel krijgt dus een farmy kantje. Prachtig! Eik? Wel ja, dat zit er toch ook (een beetje) in, onderliggend en ondersteunend. Man, wat een boeiende neus… En dan de smaak: ook hier neem je best een beetje tijd voor, maar dan: al even rijk en complex. Waar begin ik? Bij de vanille en honing bijvoorbeeld. Of bij de prominente kruidigheid (de mosterd en de dille van op de neus, plus nootmuskaat en zoethout). Vervolgens bijenwas, sappige eik en lichte tabaksrook. Het fruit groeit ook hier: sinaas, citroen en perzik. En ook hier is het daarmee nog niet gedaan. Melkchocolade, noten en hooi ontbreken niet op het appel. Perfect gebalanceerd allemaal, elegant en vol. Fruitiger en expressiever dan andere Banffs uit deze periode. Lange, zachte, zoete en kruidige afdronk. Indrukwekkende whisky. Cult in the making. En nu weet ik ook waarom deze whisky uitverkocht was alvorens hij in de winkel lag. Na de 1971 van de Dead Whisky Society, opnieuw een Banff die me compleet van m’n sokken blaast. Voor mij met stip de beste botteling uit de reeks. 93/100

16 jun

Benriach 34y 1976 for Taiwan

Benriach 1976, het is zo stilaan een begrip geworden. Ik heb hier al enkele 1976’ers besproken, die scores van 92 of 93 kregen, met als absoluut hoogtepunt vat 3557 voor La Maison du Whisky die voor mij met 95 punten nog steeds één van de beste whisky’s is die ik kon proeven. Vandaag een 1976 die vorig jaar exclusief gebotteld werd voor de Taiwanese markt en die niet veel onder moet doen. Zie het als voorbereiding op de Benriach 1976 tasting ten huize Serge Reijnders volgende zaterdag.

 

Benriach 34y 1976/2011, 48.2%, OB for Taiwan, cask 3033, 216 bottles
Prachtige, smeuïge, samengebalde aroma’s van tropisch fruit zoals mango, passievrucht, ananas, meloen, lychee, perzik… pfiew, heerlijk om ruiken. Rozenbottel, bijenwas, kokos (echt wel tropical galore), romige honing, munt, nootmuskaat, zoethout,… het draagt allemaal bij tot deze sublieme en complexe neus. Dat tropisch karakter wordt met zwier doorgetrokken op de smaak. Een geweldige fruitsla die vergezeld wordt van bijenwas, honing, amandelspijs, melkchocolade, munt en eucalyptus. Eik? Wel ja, niet abnormaal op deze leeftijd, maar het is er puur ter ondersteuning, het hout treedt op geen enkel moment op de voorgrond. Lange, zoete afdronk met een prachtig bitter kantje. De balans tussen het overweldigende fruit, de zoete tonen en de eik is werkelijk perfect. Misschien dat de LMdW nog een ietsje meer diepgang heeft (ik proefde ze enige tijd geleden samen, naast de 1975 voor Asta Morris), maar dit komt behoorlijk in de buurt hoor. 94/100

11 jun

Beach House & Glenglassaugh

Tijd voor een streepje muziek. Beach House deze keer. Beach House is een Amerikaanse band die in 2004 in Baltimore werd opgericht door Vicortia Legrand en Alex Scally. Qua genre zou je hun muziek onder de grote Indie noemer kunnen steken. In ieder geval, als je van The National, Avi Buffalo, Bon Iver, Fleet Foxes of Trembling Bells houdt, dan moet je zeker ook Beach House ontdekken.
In 2006 bracht de groep een eerste titelloos album uit, wat meteen op gejuich van de critici onthaald werd. Nadien volgende om de twee jaar een nieuw studio-album, Devotion in 2008, het geweldige Teen Dream in 2010 en het even sterke Bloom dit jaar.

Uniek is dat Beach House maar uit twee leden bestaat, Legrand neemt de zang en orgel voor haar rekening, Scally (slide)gitaar en keyboards (incl. de geprogrameerde drums). Legrands stemgeluid is dromerig en melancholisch, en doet denken aan dat van Nico (vooral bekend van haar samenwerking met Velvet Underground – zijn die al aan bod gekomen trouwens?).

Met Bloom en meer bepaald het prachtige nummer Wishes op de achtergrond, zet ik mij aan de beste Glenglassaugh die ik al kon proeven, namelijk de 1974 ‘Manager’s Legacy’. Deze whisky werd hand-gebotteld op de distilleerderij ter ere van Jim Cryle, gewezen manager van Glenglassaugh. En dit op een zeer beperkte oplage van 200 flessen.

 

Glenglassaugh 1974 ‘Manager’s Legacy’, 52.9%, OB 2010, Jim Cryle, refill hogshead, 200 bottles
Heerlijke, complexe neus, fris en levendig. Veel fruit om mee te beginnen (sinaas, ananas, pruimen), aangenaam zoet (zachte fruitsnoepjes, kandijsuiker), gevolgd door kruiden (zoethout, gember), tabak, noten, koffie, siroop, leder, lichte bijenwas en antieke meubelen. Erg rijk en vol. Ook de smaak is prachtig. Romig, stroperig bijna. Ik heb associaties van kandijsiroop, perenstroop, appelsap, sinaas, mandarijn, pruimen, rozijnen (op rum), rozenbottel, lychee,… ja, vooral veel puntjes. Vreselijk complex en rijk. Dat alles op een bedje van sappige eik, hars en de bijhorende kruiden (zoethout, nootmuskaat, peper). Verwarmende afdronk die wel heel lang blijft hangen, perfect in lijn met de smaak (dat is dus al even complex als de rest met een perfecte hoeveelheid eik ter ondersteuning). Lovely. 92/100

2 jun

Glen Grant 35y 1972, Duncan Taylor for Limburg

Vandaag proef ik een Glen Grant 1972 (altijd iets om naar uit te kijken), gebotteld door Duncan Taylor voor Limburg. Let op, er bestaat ook een 1972 van The Whisky Fair. Dat is een andere botteling, maar misschien betreft het wel dezelfde whisky?

 

Glen Grant 35y 1972/2007, 56.3%, Duncan Taylor for Limburg, sherry cask #3887, 163 bottles
Heerlijke, smeuïge en aromatische neus. Om te beginnen veel fruit, zowel tropische varianten zoals banaan, mango en ananas, als gedroogde vruchten zoals vijgen, pruimen, rozijnen en abrikozen. Abrikozentaart ook. Naast het grootse fruit heb ik romige honing (acacia?), bijenwas, kruiden zoals gember, munt en zoethout, en sappige eik. Expressief, complex en perfect gebalanseerd. Op de smaak spelen gelijkaardige aroma’s ten dans, walsend tussen zoete fruitigheid en een drogere kruidigheid. Bij dat laatste denk ik zowel aan keuken- als aan tuinkruiden. Eucalyptus valt me op, maar ook nootmuskaat, kruidnagel en peper. En een beetje zoethout. En ook hier heb ik bijenwas en honing. Tonen van versgebakken cake ook, en een beetje eik. Deze smaken blijven erg lang hangen. Zalig drankje. 91/100

28 mei

1 reactie

Glen Moray 34y 1977, Malts of Scotland

Een andere botteling in de nieuw batch Malts of Scotland is een Glen Moray 1977. Glen Moray was sinds 1923 in handen van de Glenmorangie groep, maar in 2008 werd het verkocht aan het Franse La Martiniquaise.

 

Glen Moray 34y 1977/2012, 52.1%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS12021, 172 bottles
Geroosterde noten! En nog niet zo’n klein beetje. Daarna – en in het verlengde ervan – marsepein. Best wat fruit ook, diverse soorten: ananas, mandarijn, witte perzik. Geboende oude meubels. Onderliggend mooie, sappige eik. Een neus om van te genieten. Een gelijkaardig patroon op de smaak. Eik, meer dan op de neus maar ook hier sappig, eerder dan drogend. Lichte (antiek)was, kruiden en fruit: pompelmoes en mandarijn. De kruiden groeien, allerlei tuinkruiden. Groene thee. Naar het einde en in de afdronk toch wat drogend. Die afdronk is vrij lang te noemen. De neus alleen is 90 punten waard. 88/100

27 mei

Glenglassaugh 22y 1974, Hart Brothers

Glenglassaugh werd opgericht in 1875, maar diende tijdens z’n bestaan de deuren meermaals te sluiten. Een laatste maal gebeurde dat in 1986, waarna het er sterk naar uit zag dat dat definitief was. In november 2008 echter werd de productie terug opgestart door de nieuwe eigenaars, de Scaent groep.

 

Glenglassaugh 22y 1974/1997, 43%, Hart Brothers, Finest Collection
Florale en fruitige neus, met onderliggend graan en rook. Bloemen, gras, planten, tuinkruiden en citrus vallen op. Daarna volgen in willekeurige volgorde vanille, bijenwas en amandelen. En dus rook, lichte rook, wat hier echt we leen meerwaarde is. Het mondgevoel is olieachtig, de smaak is delicaat en vrij complex. Enerzijds is hij zoet (ik denk aan marsepein, karamel en honing), anderzijds fruitig (citrus opnieuw), maar ook kruidig (nootmuskaat en peper), waxy en zilt. Best lange afdronk, met hier de zoete en kruidige sensaties die blijven hangen. Erg lekkere Glenglassaugh, waarbij 1974 toch een goed jaar blijkt te zijn. Binnenkort volgt hier een andere 1974, nog lekkerder dan deze. 89/100

22 mei

Glendronach 15y Moscatel finish

Vandaag een Glendronach ge-finished op Moscatel wijnvaten, één van de vele finishes die eind 2010 door Glendronach gelanceerd werd. Vanaf morgen de nieuwe Malts of Scotland.

 

Glendronach 15y Moscatel finish, 46%, OB 2010
Fruitige neus, zowel zoet als zuur fruit. Ik noteer abrikoos, perzik, limoen en citroen. Amandelen ook (gaat wat richting marsepein), net als kruiden (nootmuskaat valt hier op). Niet veel meer echter. De smaak lijkt als twee druppels water op de neus: abrikoos, perzik, citroen, amandelen, marsepein, nootmuskaat. Misschien ook nog wat kruisbessen. En een beetje honing. Een beetje eik naar het einde. En ook de middellange afdronk wijkt weinig af van dit patroon, zoet en fruitig. Niet slecht, dit is zeker geen mislukt huwelijk, maar te weinig complex en eigenlijk ook te weinig boeiend om hoger te scoren. Ik word hier warm noch koud van. 82/100

10 mei

Een heerlijke oude Glenrothes

Glenrothes is een distilleerderij die ik pas na enkele jaren whisky proeven echt heb leren kennen en leren appreciëren. Zeker distillaten van eind jaren zestig, begin jaren zeventig kunnen ongelooflijk lekker zijn. Een bewijs hiervan is deze 1970 van Duncan Taylor.

 

Glenrothes 35y 1970/2006, 43.5%, Duncan Taylor, cask 10574, 162 bottles
Zeer fruitige neus met honing, allerlei geroosterde tonen, vernis en kruiden. Dat fruit is echt groots: perzik, ananas, banaan, mango, meloen… best tropisch dus. Ook de kruiden zijn divers: nootmuskaat, kaneel, zoethout, eucalyptus… Dat geroosterde karakter slaat zowel op noten als op toast. Eik ook, maar lichte tonen. Boter noteer ik nog. Best krachtig op de tong en qua smaak mooi in het verlengde van de neus. Veel fruit, eik (zoals wel vaker bij oudere whisky’s meer dan op de neus), noten, honing, kruiden. Het fruit is hier minder tropisch en meer citrussig. Sinaas, pompelmoes. Licht bitter. Vanille ook nog. Mokka? Minder expressief dan de neus, ook zoals wel vaker bij oudere whisky’s, maar nog steeds wreed lekker. Behoorlijk lange afdronk, fruitig en kruidig, met groene thee als extra. En wat droger dan de smaak. Heerlijke whisky, die uiteindelijk nog een puntje verloor in het tweede deel van de smaak en afdronk. Het is echter maar één puntje. Mierenziften. Of was het muggenneuken? 91/100

4 mei

Macallan 25y Anniversary Malt

Vandaag één van de vele ‘anniversary’ bottelingen van Macallan. In tegensteling tot andere vermeldt deze geen distillatiejaar, maar is hij ergens rond de eeuwwisseling gebotteld. Whisky van de jaren zeventig dus.

 

Macallan 25y ‘Anniversary Malt’, 43%, OB +/- 2000
Njummie, heerlijk zoete en kruidige neus. Honing, kandijsiroop, zoethout en kruidnagel vallen op. Maar er is ook fruit: kersen, zwarte bessen, bramen… Wat balsamico ook. En daaronder mooie eik en lichte rook van het hout. Zeer mooi. Niet zo complex als bv. de 1964, maar wel erg lekker. Het mondgevoel is romig maar ook stevig (toch voor z’n 43%) en de smaak is net als de neus zoet en kruidig. Het zoete (ik denk aan siroop, kersen, rijpe sinaas, balsamicocrème, chocolade…) houdt gelijke tred met het bittere (de kruiden, de eik). En ook hier is er die rook van het hout. Lange droge afdronk waar ook nog wat sinaas en stroop doorpriemt. Niet geweldig complex, maar wat maakt het uit? Ik kan hier erg van genieten. 91/100

2 mei

Tormore 16y 1995, Whisky-Doris

Tormore is een distilleerderij die hier nog niet vaak aan bod is gekomen en al helemaal niet met recente bottelingen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen en wel met een 1995, eind vorig jaar gebotteld door Whisky-Doris ter ere van Horst Manthée, de man die de tekeningen (van distilleerderijen) maakte voor de Whisky-Doris labels en eind vorig jaar het leven liet.

 

Tormore 16y 1995/2011, 53.4%, Whisky-Doris, bourbon hogshead #20213, 132 bottles
Maltige, granige neus, met wit fruit doorheen het graan. Opvallend zijn havermoutpap en appelsap. Ginger ale. Sappige peren ook, en rabarberconfituur. Hooi noteer ik nog, net als wat vanille. Niet erg complex, wel meer dan aangenaam. Mondvullend, licht romig en prikkelend op de tong. Veel kruiden (peper, nootmuskaat, gember) heb ik op de smaak, vermengd met appels en sinaas, vanille en wat honing. De afdronk is middellang, met kruiden op honing. Meer dan aangenaam, ik zei het al. 84/100

1 mei

Craigellachie 20y 1991, A. Dewar Rattray

Schotlandreizigers die in Craigellachie belanden, moeten zeker ook de Speyside Cooperage en z’n visitor centre bezoeken, eigenlijk interessanter en zeker unieker dan de distilleerderij. Jaarlijks worden er een 100.000 vaten vervaardigd, opnieuw geassambleerd. Ook het Craigellachie Hotel is een aanrader, net als de Macallan distillery die ook in Craigellachie ligt. Eigenlijk moet je ooit eens in Craigellachie geweest zijn, maar de gelijknamige distilleerderij is misschien nog het minst interessant.

 

Craigellachie 20y 1991/2011, 59.5%, A. Dewar Rattray, first fill bourbon #6921, 240 bottles
Wat bizarre maar ver van ongename neus. Geroosterde granen, smoutebollen en goed doorbakken frieten (no kidding). Gedroogde bloemen ook, wat al minder ongewoon is, net als groene appels, zoethout en gras. Wel, ik kan hier best van genieten, alhoewel ik deze combinatie niet elke dag ruik. Geen frieten op de smaak, alhoewel deze wel olieachtig is. En erg krachtig (60%, wat wil je). Zonder water is de smaak floraal (de gedroogde bloemen, gedroogd gras), zoet (honing), kruidig (peper, gember) en granig. Met water komt er wat fruit om de hoek kijken (appels, pompelmoes en kokos) en komt er ook eik bij. Naar het einde en in de afdronk wordt het wel droog en licht bitter. De afdronk is niet erg lang en kruidig. Bijzondere whisky, maar op de smaak (ook met water) net iets te bitter om hoger te scoren. 82/100

30 apr

Glen Grant 10y 70 proof

Glen Grant was lange tijd eigendom van de Chivas groep, deel van Pernod Ricard, maar deze laatste diende bij de acquisitie van Allied Domecq enkele distilleerderijen van de hand te doen, waaronder dus Glen Grant, maar ook Laphroaig en Bushmills. Glen Grant werd verkocht aan Campari, niet toevallig een Italiaans bedrijf. Glen Grant is altijd zeer populair geweest in Italië. Vandaag een oude jongeling.

 

Glen Grant 10y 70 proof, 40%, Gordon & MacPhail, +/- 1970, Square bottle, 26 2/3 Fl. Oz.
Stevig old bottle effect: grootmoeders kleerkast, zilverpoets, metalige tonen… daartussen de schil van groene appels, granen, honing, thee, een klein beetje rook en iets van gerookte hesp. Best aangenaam om ruiken. Levendig en stevig op de tong, veel granen en appels (eerder gele appels hier), opnieuw de thee (English Breakfast), de zachte rokerigheid en hoe langer hoe meer kruiden. Wordt vrij droog. Verbrande toast meen ik nog te detecteren. Niet echt complex, wel zeer genietbaar. Korte afdronk op toast en kruiden. Een leuk antiek hebbedingetje. 86/100

25 apr

Glenfarclas 105 8y, mid 1980’s

Glenfarclas werd in 1844 opgericht door Robert Hay, op de gronden van het Ballindalloch Estate. Hay gebruikte een deel van de uitrusting van de Dandalieth distilleerderij, die in 1825 werd gebouwd maar amper 12 jaar in gebruik was. Vandaag de klassieker ‘105’, maar dan een oude botteling, ergens van midden jaren tachtig, wat dus één van de eerste batchen moet zijn geweest.

 

Glenfarclas ‘105’ 8y, 60%, mid 1980’s, 75cl
Njummie, dit is zo’n lekker oud sherry-profiel: antieke meubelen, boenwas, chocolade, praliné, rijpe sinaas, mooie zachte eik, braambessen, rook van het hout… absoluut geen stevige sherry, wel zachte, belegen sherrytonen. Op de smaak laat het alcoholpercentage zich natuurlijk gelden. Stevig, mondvullend, maar perfect drinkbaar. Het kan zijn dat dat altijd zo geweest is, het kan ook zijn dat de tijd het geheel wat zachter heeft gemaakt. Vettig, olieachtig mondgevoel. Mooie fruitigheid (gedroogde abrikozen, mandarijnen en braambessen opnieuw), nougat, leder (oud leder natuurlijk) en daarachter kruiden. Gember, zoethout, tijm en peper. Erg lange afdronk (nu ja, sherrygerijpe whisky op dit alcoholpercentage, wat wil je), kruidig maar ook nog voldoende fruitig. Geen al te complexe, maar wel zeer genietbare oldie. 89/100

18 apr

Strathmill 37y 1974, Archives

De Strathmill 1974 uit de Archives Inaugural Release die ik vandaag bespreek, zou wel eens een zustervat kunnen zijn van de geweldige 1974 van The Nectar, maar die vermeldde geen vatnummer, dat zullen we dus nooit zeker weten. Deze Archives botteling kost 170 euro.

 

Strathmill 37y 1974/2011, 44.5%, Archives, bourbon hogshead #1231, 180 bottles
Heerlijke, smeuïge neus, in lijn met deze van The Nectar, en dus ook wat in lijn met Clynelish. Fruit, bijenwas en honing zijn de voortrekkers. Het fruit vertaalt zich in ananas, perzik en rijpe kruisbessen. Een beetje cassis zelfs, en na enige tijd ook wat planten. Zaken die ik niet in de botteling van The Nectar had. De neus van deze laatste was nog wel iets expressiever. Zacht en romig mondgevoel met ook hier het fruit dat opvalt: mandarijn en pompelmoes (mooi bitter), gevolgd door honing en gesuikerde infusiethees. Licht floraal, richting tuinkruiden. Eik. Minder rond en wat bitterder dan de TNOTDD, maar nooit storend. Mooie, bitterzoete afdronk van gemiddelde lengte. Als je een Strathmill in je collectie wil, laat het dan een 1974 zijn. Ook deze is een schot in de roos. 90/100

17 apr

Glen Grant 35y 1974, Duncan Taylor

In de negentiende eeuw bestonden er even twee Glen Grant distilleerderijen tegenover elkaar, Glen Grant en Glen Grant 2, het huidige Caperdonich. Tussen beide gebouwen liep er een pijplijn waardoor de spirit werd gepompt. Volgens de overlevering hadden enkele inwoners van Rothes, waar Glen Grant zich bevindt, een manier gevonden om spirit van deze pijp af te tappen.
Onderstaande Glen Grant werd gekozen door de bezoekers van het Spirtits in the Sky festival als single cask botteling voor België.

 

Glen Grant 35y 1974/2009, 55.2%, Duncan Taylor for The Nectar, cask 16582, 168 bottles
Fruitige en zoete neus, in eerste instantie op appel-kersensap (maar dan iets sterker), gevolgd door meloen, perzik, honing, vanille, een beetje kruiden en mooie eik. De smaak is zijdezacht en zoet. Vanille, honing, marsepein en opnieuw veel fruit (perzik, appel, sinaasconfituur). Naar het einde meer en meer kruiden: kaneel (appel-kaneel that is) en gember. Eik, maar niet dominant. Middellange en eerder droge afdronk. Wordt na verloop van tijd redelijk droog, was anders een punt of twee meer geweest. 86/100

12 apr

Tomintoul 43y 1969, The Whiskyman

Bottelingen van The Whiskyman, daar kijk ik telkens weer naar uit zie… Vanaf vandaag ligt er een nieuwe in de winkel, een Tomintoul 1969, die Rolling-Stones-gewijze de naam Honky Tonk Whisky meekreeg.

 

Tomintoul 43y 1969/2012 ‘Honky Tonk Whisky’, 44.1%, The Whiskyman, 138 bottles
Mmm, wat een elegante neus! Subtiel, delicaat, fragiel, gelaagd, complex, het zijn maar enkele kernwoorden die in me opkomen na een paar keer m’n neus in het glas gestoken te hebben. Ik heb niet veel zin om daar veel aan toe te voegen en gewoon te genieten. Maar ik forceer me tot: gestoofd fruit (confituren), mandarijn, honing, rijpe ananas, oude witte wijn (Condrieu, ah!), gesuikerde kruidenthees, natte aarde, bijenwas… gedragen door sappige eik. Wha, zelfs wat passievrucht. Ronduit prachtig. Fluweelzachte smaak, boterig gevoel. Enorm fruitig en waxy. Sinaasconfituur, banaan (net nog groen genoeg), pruimen, ananas, honing, vanille, cake, kaneel, zoethout, enzoverder. En ook hier de juiste hoeveelheid eik ter ondersteuning (voor het creëren van ‘body’). De balans is perfect. Behoorlijk lange afdronk, kruidig en zoet. Erg complex en geweldig elegant. Klassewhisky! 91/100

10 apr

Dailuaine 27y 1974, Silver Seal

Dailuaine 1983 kan erg lekker zijn, dat weten we ondertussen. Laat ons vandaag een klein decennium verder in de tijd gaan, uitkomende in het jaar 1974 met een botteling van Silver Seal uit 2001.

 

Dailuaine 27y 1974/2001, 53%, Silver Seal ‘First Bottling’, 210 bottles
Zachte, zoete en fruitige neus. Ik noteer onder andere vanille, ananas en banaan. Die ananas, dat is eerder ananas in blik, en op siroop. Dat wordt gevolgd door boter, nat hooi en natte aarde (wat damp uit de aarde ook wel). En daar dan onder lichte eik (geboend) en nog lichtere rook. Aroma’s die in lagen komen. Delicaat profiel, ook op de smaak. Ik noteer vanille, honing, kruiden (hier valt zoethout op), eik, granen, noten, citrus…. bittere en zoete tonen dus die elkaar mooi in evenwicht houden. Middellange, bitterzoete afdronk (zie de associaties van de smaak) met ook hier een klein beetje rook. Foutloos en aangenaam zonder dit echt geweldig te kunnen noemen. 84/100

9 apr

Longmorn 19y 1992, Malts of Scotland

Een andere nieuwe Malts of Scotland is een Longmorn 1992. Ik proefde hem naast de zeer lekkere Glen Scotia 1991 MoS. Deze kost ongeveer 90 euro.

 

Longmorn 19y 1992/2012, 52.6%, Malts of Scotland, Bourbon hogshead #MoS12011, 205 bottles
Frisse, prikkelende en mineralige neus. Erg mineralig is dit. Daarnaast vallen vanille, amandelen, abrikoos en cider op. Een beetje gekonfijt fruit ook en cake. Gras. Tabak in de verte. Maar vooral die mineralen dus. Op de smaak is het de cider die nadrukkelijk op de voorgrond treed. Gele appels. Granen, vanille, sinaas en kruiden vullen aan. Gember, nootmuskaat. De abrikoos doemt ook weer op. Best lange, kruidige afdronk. Kaneel en nootmuskaat. Ook wat granen blijven hangen. Lekkere whisky, met mineralen op de neus en cider op de smaak. Oké, heel wat meer dan dat, maar het geeft een idee. 86/100

29 mrt

Glenlivet 16y 1964, Cadenhead dumpy

Vandaag een fles die volgens mij zo goed als niemand kent. Je vindt er ook niets van terug op internet. Ook geen foto dus (had ik aan moeten denken bij het afvullen van m’n sample – Lindores Whiskyfest 2010 was dat). Maar dat zijn de whisky’s die deze queeste zo mooi maken natuurlijk. Nu nog de tweede Bowmore Bouquet…

 
Glenlivet 16y 1964, 46%, Cadenhead dumpy +/- 1980
Whoeha, wat een geweldige waxy neus! De geur van een antiekwinkel, geboende oude meubels, oud leder, oude boeken… zalig! Vervolgens rozijnen op rum, en dat is hier niet de eerste de beste rum. Oude rum. Okkernoten ook, romige karamel en geflambeerde banaan. Duidelijk een sherryvat. Olie ook, lijnzaad. Zachte rook op de achtergrond. Smeulend haardvuur. Sappige, belegen eik. Man man, dit is goed! En de smaak trekt de lijn door. Schitterende eik, balsamico, peper, zoethout, metalige tonen (wat old bottle effect), hoestsiroop, hars en pas in de retro krijg ik fruit. Maar dan wel in volle glorie. Banaan, ananas en lychee. Marsepein en nougat zorgen voor het zoets. Ronduit heerlijk. Lange afdronk, het genot blijft maar duren. Grootse klasse! 93/100

13 mrt

Glenallachie 38y 1973, Malts of Scotland

Voor ik enkele nieuwe Malts of Scotland bespreek, laat ik eerst nog even een botteling uit de batch van eind vorig jaar aan bod, de Glenallachie 1973. Eentje die links en rechts al bejubeld werd. En nu ook hier.

 

Glenallachie 38y 1973/2011, 44%, Malts of Scotland, bourbon hogshead, MoS 11018, 125 bottles
Aromatische neus met veel fruitige tonen: sappige appels, peren, lychee, ananas, perziken… succulent. Suikerspin en honing zorgen voor een zoete toets, weidebloemen en gras voor een florale. Na enige tijd gaat dat richting vegetaal. Planten, groenten. Zeer mooie neus. Zo goed als geen eik, iets wat ik op de smaak wel heb, samen met kruiden en okkernoten, wat het geheel licht drogend maakt, maar er is nog meer dan genoeg fruit (wit fruit en pompelmoes) en zoete tonen (vanille, honing) om de balans te vrijwaren. Middellange, mooi drogende afdronk met eik en fruit in balans en ook iets aangenaam zurigs. De smaak haalt niet helemaal het niveau van de neus, maar dan nog is dit een absolute winnaar. 91/100

« Oudere berichten
Nieuwere berichten »