Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Speyside’

7 sep

Inchgower 28y 1982, Berry Bros & Rudd

Inchgower, wat kan ik daar nog over kwijt? Niet veel en vooral geen zin eigenlijk. Wel lekkere whisky, deze 1982 van de Berry Brothers.

 

Inchgower 28y 1982/2010, 56.2%, Berry Bros. & Rudd, cask 6968
Frisse en zoete neus. Zowel floraal (bloemen, heide, hooi), fruitig (appels, bananen, dadels, rozijnen) als zoet (zie het fruit, maar ook karamel). Lichte gember en zachte eik. Melkerijboter (een beetje gezouten). Zeer aangenaam om ruiken. Zachte sherrytonen op de smaak (net zoals op de neus, denk de gedroogde vruchten en de karamel) met opnieuw het florale dat opvalt: heide, tuinkruiden, hooi. Ook de gember keert terug, samen met peper. Zonnebloemolie. Het mondgevoel is trouwens ook erg olieachtig. Ook een beetje leder. Mooi. De afdronk is lang en verwarmend. Water is niet nodig, brengt weinig bij. Meer dan lekker zo. 87/100

4 sep

North British

North British is een distilleerderij in Speyside die enkel Grain whisky distilleert, whisky van verschillende graansoorten dus en niet exclusief gerst. Ik heb hier nog maar één North British whisky besproken, hoog tijd om dat aantal wat op te krikken, en wel met een twintigjarige van Master of Malt en een vijftigjarige (jawel) van Whiskybase.

 

North British 20y 1991/2011, 55.8%, Master of Malt, first fill bourbon cask #3228, 244 bottles
Een neus die barst van de vanille, gevolgd door kruiden. Kruidnagel (big time), zoethout en kaneel. Appelsiroop, zachte karamel, butterscotch, gezoete koffie, kokos… vooral zoete associaties dus. Ook iets van nat hooi. En warm hout. Aangenaam om ruiken. De smaak is voor z’n alcoholpercentage zacht en romig. En zoet. Zoete granen, karamel, geflambeerde banaan, ananas in blik, kandijsuiker (zelfs wat verbrande kandijsuiker, tonen van crème brûlée), zoethout, kaneel… Esdoornsiroop ook. Het geheel is erg dik, stroperig. Ook een beetje zout, en een weinig eik. Warme krieken. Mwa, ik vind dit best lekker. Middellange afdronk op een zoete kruidigheid, eik en vanille. Doet me wat aan rum denken (het zoete, de banaan). De betere rum dan wel. 84/100

 

North British 50y 1962/2012, 45.2%, Archives, Whiskybase, hogshead #29, 168 bottles
Holala, dit is toch van een andere categorie hoor, gewoon even ruiken maakt duidelijk dat deze toch nog meerdere klassen hoger speelt. De eik en de zoete tonen (kandij- en appelsiroop) deelt hij met de Master of Malt, maar hier komt nog heel wat anders bij kijken, zoals natte aarde, mos en natte bladeren (ik hou enorm van die herfstgeur), rozijnen op rum, geboend leder, tabak, oude geboende meubels (allemaal wat ‘oudere’ associaties). Bijenwas. Kruiden zoals kaneel, zoethout en gember, maar de kruiden noch de eik domineren, iets waar ik wel voor vreesde bij vijftig jaar oude grain. Fruit mag ik zeker niet vergeten te vermelden, en niet zo’n beetje ook. De banaan en de kokos die ik ook in de MoM had en die niet ongewoon zijn bij grain, maar ook rijpe sinaas, mango en al even rijpe kruisbessen, zaken die eerder aan oude single malt doen denken. Knap! Zijdezacht op de tong, waar dat fruit z’n mannetje blijft staan. Sinaas, ananas, banaan, kruisbessen. Tabaksbladeren, munt, iets van natte aarde, was en meer eik dan op de neus. Nougat. Ook hier geen al te lange afdronk, maar wel gebalanceerd, ook hier gaan de eik en de kruiden nooit overheersen, het zoete en het fruit blijven meespelen. Complexe en perfect gebalanceerde grain die je soms doet geloven geen grain te zijn. 90/100

Deze Archives botteling kost je 150 euro, wat een sterke prijs is voor vijftigjarige whisky. Oké, het is grain, maar toch, bij The Whisky Exchange kan je een North British 1962 van Douglas Laing kopen aan 332 pond.

30 aug

Mortlach 13y 1997, Silver Seal

Mortlach is de oudste Dufftown distilleerderij en is reeds geruime tijd in handen van de groep die we nu onder de naam Diageo kennen. In 1964 werd een nieuwe distilleerderij gebouwd, waarbij de oude stills werden herbruikt.
Vandaag een 1997 van Silver Seal, nog te koop aan een 90 euro.

 

Mortlach 13y 1997/2010, 46%, Silver Seal, 353 bottles
Geen erg uitgesproken neus, het is in het begin wat zoeken. Hij is wel fris, de eerste zaken die naar voor komen, zijn munt en gedroogd gras. Daarna rabarber (hoe langer hoe duidelijker), boterbloemen en vanille. Niet slecht die neus, maar gun ‘m wat tijd. Vlot drinkbaar en een beetje prikkelend op de tong, opnieuw vanille en rabarber. En dat grassige karakter. Boerderijboter. Gezouten. De afdronk is vrij lang en combineert ook hier het zoete met dat licht scherpe van de rabarber. Misschien wat simpel, maar absoluut niks mis mee. 84/100

29 aug

Aberlour 1985, Thosop handwritten label

De tweede Thosop is dus een Aberlour 1985. Vrij zeldzaam, Aberlour 1985, ik ken enkel twee officiële en een koppel jonge SMWS’ers. Te koop aan 140 euro in de betere whiskyzaak. En in de mindere whiskyzaak zullen ze er waarschijnlijk ook wel zoiets voor vragen – als ze hem al hebben natuurlijk.

 

Aberlour 1985/2012, 45.1%, Thosop, handwritten label, 219 bottles
Lekkere romige neus, heerlijk old style. Belegen eik (oude kasten, oude planken vloer), zoete granen en heel wat fruit: perziken, ananas, kruisbessen en zelfs wat lychees. Warme cake, praliné en kandijsuiker. Smeuïge boter. Vol en prikkelend, tintelend op de tong. Voor die prikkelende smaak zorgen eik, kruiden en citrusfruit. Pompelmoes en mandarijn. Kandij en nougat geven het een zoete kant. Peper en nootmuskaat wat de kruiden betreft. De balans tussen het romige zoete en het prikkelende kruidige en fruitige is perfect. Lange, verwarmende afdronk met een tweestrijd tussen kruiden, pompelmoes en veel kandijsuiker. Lovely. 90/100

25 aug

1 reactie

Banff 32y 1975, Old Malt Cask

De Banff distilleerderij ligt in het noorden van de Speyside regio, een goeie kilometer buiten het centrum van het stadje Banff. Of beter gezegd lag, na de sluiting in 1983 verwoestte een brand in 1991 immers de overblijvende gebouwen.

 

Banff 32y 1975/2008, 48.7%, DL Old Malt Cask, cask 3971, 164 bottles
Frisse neus op tuinkruiden, mineralen (natte stenen) en heide, snel gevolgd door fruit. Wit fruit (appel, peer), daarna perzik en gele pruimen. Kaarsvet ook wel. Net als wat zilt. En een aangename florale toets. Subtiele rook. Ook de smaak is fris en clean: mineralen, gras, hooi, munt, harde peren vooral en wat vanille. De klassieke mosterd-en-dille combinatie ontbreekt niet. Okkernoten. Eik, en niet zo’n beetje, maar nooit uitdrogend. Bijenwas en kaarsvet. Lange afdronk op tuinkruiden, mosterd, okkernoten en een heel klein beetje rook. Tja, Banff van de jaren zeventig, ik ben fan. 90/100

21 aug

Tomintoul 42y 1969, Archives

De laatste botteling uit de nieuwe Archives release (dat was dus reeds de derde) die ik bespreek, is meteen de oudste, een Tomintoul 1969. Aan 160 euro is dit toch wel zeer scherp geprijsd, dit is immers 42 jaar oude whisky.

 

Tomintoul 42y 1969/2012, 42.4%, Archives, Whiskybase, bourbon cask #4266, 60 bottles
Lichte maar erg lekkere neus, fruitig en zoet met daartussen wat florale tonen. Qua fruit denk ik aan ananas, zoete appels en meloen. Voor het zoets zorgen honing en vanille. Het florale wordt bepaald door weide en z’n bloemen (boterbloemen, klaver…). Een klein beetje aarde. Delicaat en fragiel. Ook de smaak is dat: licht, zacht, op fruit (zie neus, dus wat neigend naar het tropische), vanille en dat florale. Hier is dat gedroogd gras. Misschien nog een extra kruidigheid (kaneel?), maar ook dat is van het schuchtere type. Eik? Ja, maar matig, het is vooral het hooi dat naar het eind gaat domineren. De afdronk is eerder kort en droog. Helemaal geen complexe whisky, erg licht, te weinig body en diepte om hoger te scoren. Maar wel zeer aangenaam om drinken. Typisch profiel van wat men een kaarterswhisky placht te noemen, lekker en vlot binnen-kappend. 87/100

19 aug

Cragganmore 29y 1973

Cragganmore was lange tijd vooral gekend via onafhankelijke bottelaars, maar het werd pas echt populair dankzij Diageo’s Classic Malts waar het van bij de start in 1988 deel van uitmaakte. Vandaag wordt dan ook een 30% van de productie als single malt gebotteld.
Ik proef wat volgens velen één van de beste Cragganmore’s ooit is.

 

Cragganmore 29y 1973, 52.5%, OB 2003, 6000 bottles
Delicate en frisse neus die floraal en zoet van start gaat. Gedroogde bloemen, tuinkruiden en heide, vermengd met honing en harde aardbeisnoepjes. Daarna fruit, gaande van wit fruit zoals peren en perziken, tot de meer tropische varianten zoals banaan, meloen en ananas. Daarna leder en toast, wat voor de nodige body zorgt, het geheel wordt dus wat minder delicaat. De smaak is helemaal niet delicaat, integendeel, stevig mondgevoel en best expressief. Opnieuw veel fruit (zie de neus) en honing, maar ook vanille en hier meer kruiden en eik dan ik in de geur had. Wordt naar het einde toe vrij bitter. Lange, licht drogende, peperige afdronk, waar het fruit stilaan uit verdwijnt. Ja, ook voor mij is dit de beste Cragganmore die ik al dronk, alhoewel ik er gezien z’n reputatie toch nog een ietsje meer van verwachtte. De niet helemaal aangename bitterheid op het einde kost ‘m de 90 punten. 89/100

10 aug

Longmorn 19y 1992, Archives

Een andere whisky uit de nieuwe Archives release is een Longmorn 1992, gerijpt op bourbonvat. Hij kost 70 euro.

 

Longmorn 19y 1992/2012, 48.5%, Archives, Whiskybase, bourbon cask #86607, 60 bottles
Zoete neus, veel vanille, vermengd met fruit, wit fruit. Witte perziken. Rode appels, krokant en sappig. Pink Ladies (ik heb het nog steeds over appels). Best mineralig ook: natte stenen en kalk. Geboend leder en mos valt ook nog te vermelden. Net als ronde eik. Rond en romig in de mond, gelijkaardige sensaties als in de geur. Appels, perziken, vanille, mineralen. Abrikoos ook wel. Tuinkruiden en zoethout vullen aan. Middellange afdronk op vanille, appels, eik en kaneel. De eik groeit. Mooie ‘moderne’ combinatie mineralen, vanille, eik en fruit. Fris. 85/100

6 aug

Macduff 21y 1990, A. Dewar Rattray

A. Dewar Rattray heeft een wel een zeer groot aantal bottelingen uitgebracht. De meeste daarvan waren gewoon lekker tot zeer lekker, maar er is er toch één die uit de band wil springen.

 

Macduff 21y 1990/2011, 59.4%, A. Dewar Rattray, Bourbon Hogshead #1424, 262 bottles
Mmm, de neus neemt geen al te geweldige start. Veel granen vermengd met karton, natte kranten en nat hout. Daaronder ontwaar ik enkel wat honing en gele appels, maar daar moet ik al moeite voor doen. Spijtig genoeg is de smaak niet veel beter. Integendeel. Bierbeslag, gist, granen… vrolijk wordt ik daar niet van. Alcoholisch. Opnieuw gele appels. Cider misschien ja. Peper naar het einde, maar dat is gewoon de alcohol die spreekt. De afdronk is lang. Te lang. Ik kan niet zeggen dat er fouten in deze whisky zitten, maar dat brengt ‘m nog niet in de buurt van wat ik lekker zou kunnen noemen. Duffe Macduff. 72/100

3 aug

1 reactie

Glenrothes 23y 1988, Archives

Nummer drie in het rijtje nieuwe Archives bottelingen is een Glenrothes 1988. Deze kost net als de Jura (zelfde vintage) 85 euro. Waar de distilleerderij ligt, kan je afleiden uit de naam, in het dal (glen) van de rivier Burn of Rothes, ten zuiden van de plaats Rothes.

 

Glenrothes 23y 1988/2012, 53.4%, Archives, refill sherry hogshead #7318, 80 bottles
Lichte kleur voor 23 jaar op sherryvat gerijpt te hebben. Weinig actief vat waarschijnlijjk. In ieder geval is er niet erg veel van de sherry te merken in de neus van deze whisky. Wel vanille (jawel) en veel citrusfruit: pompelmoes en gezoete citroen (halvemaanvormige snoepjes van bij de bakker). Wat granen ook, dille en gedroogd gras. Niet veel meer. Weinig boeiend en ‘jong’. De smaak is iets voller en vertoont toch lichte sherryinvloeden: gedroogde abrikozen en dadels. Naast de citrus en iets van cider. Suikerspin. En dan een hele resem kruiden: onder andere gember, peper en opnieuw de dille. Best wat eik naar het einde ook. De afdronk is niet erg lang, op peper en witte pompelmoes. De smaak biedt meer en is ook gewoon beter dan de neus, maar ook daar is het nog geen hoogvlieger. 83/100

25 jul

Imperial 16y 1995, Archives

De derde release van Archives (je weet wel, het label van de jongens van Whiskybase), brengt ons zes nieuwe bottelingen. De eerste die ik ervan proef, is een Imperial 1995. Hij kost je 65 euro. Imperial is zo’n typische onbekend-is-onbemind distilleerderij. Onterecht zo blijkt.

 

Imperial 16y 1995/2012, 51.7%, Archives, bourbon cask #50035, 60 bottles
Erg pure, cleane neus op vanille, gras en veel fruit: gele appels, banaan, kiwi, ananas en perzik. Daarna nog wat eucalyptus, linde, aarde en humus. Niet veel meer, maar daar malen we niet om, dit is een erg lekkere neus. De smaak is rond en romig, waxy en fruitig. Hier vooral veel sinaas. Misschien nog wat perzik ook. Zeker ook de schil van citroen. Daarna komen de kruiden opzetten: peper en zoethout vallen op. Lange, cleane, frisse en waxy afdronk. Dit is een simpele, cleane Imperial waar ik erg van heb kunnen genieten. 87/100

23 jul

Glenlossie 12y Manager’s Dram

Glenlossie werd volledig vernield door een brand in 1929, tien jaar nadat het werd overgenomen door D.C.L.. Het werd evenwel spoedig heropgebouwd. En in 1962 uitgebreid, het aantal distillatieketels ging van vier naar zes.
Ik proef de Manager’s Dram, wat toch een beetje een visitekaartje zou moeten zijn. Weliswaar een visitekaartje dat enkel aan de Diageo managers werd gegeven.

 

Glenlossie 12y Manager’s Dram, 55.5%, OB 2004
Cleane neus op granen en wit fruit. Appels vooral. Cider. Maar ook citrusfruit (pompelmoes, mandarijn). Vers gebakken brood, nog warm, weidebloemen en iets van aardappelpuree. Natte wol. Kokosmelk. En lichte eik. Tot op heden een lichte tegenvaller. Prikkelend op de tong, ook clean en licht alcoholisch. Citrus (witte pompelmoes, limoen), granen en kruiden (peper en gember vallen op). Kamillethee. Een beetje vanille. Amandelen. Het geheel is vrij scherp. Meer eik, wat drogend. Redelijk lange afdronk, wat grassig met opnieuw de citrus. Clean, jong en fris, maar ik had hier heel wat meer van verwacht. 84/100

18 jul

1 reactie

Mortlach 21y 1980, Gordon & MacPhail Cask

En dan nu een op het eerste zicht misschien niet zo bijzondere Mortlach 1980 van Gordon & MacPhail. Op het eerste zicht.

 

Mortlach 21y 1980/2002, 63.8%, Gordon & MacPhail Cask, refill sherry butt #3646
Halleluja! Dikke, stroperige sherry. Oud leder (enorm), kandijsiroop, rozijnen, dadels, pruimen, bramen, walnoten, en veel kruiden. Peper, kruidnagel, zoethout, peterselie en eucalyptus. Een lichte zilte toets (alhoewel, hier is niets ‘licht’ aan). Doorheen dit alles grootse, sappige eik. En dan heb ik die geweldige rokerigheid nog niet vermeld. En marsepein. Njummie. Wat hars ook. En balsamico niet te vergeten. High end. Erg krachtig en gigantisch complex. Met wat water groeit het fruit, naast het reeds aanwezige gedroogde fruit nu ook harde peren en rode bessen. Man, 1cl in mijn glas en ik ben een ganse avond zoet. Alhoewel je behoorlijk masochistisch moet zijn om hier niet van te drinken. De smaak is immers even rijk en complex als de neus. Zowel gedroogde vruchten als de rijpe bosvruchten (rode bessen, bramen, frambozen), noten, tabak, koffie, karamel, donkere chocolade (maar zeker niet te bitter), rook, allerlei noten, allerlei kruiden, en heel veel puntjes. Machtige eik. Wat een body. Water is zelfs niet noodzakelijk, het maakt het geheel misschien wat vlotter toegankelijk, maar alle smaken tekenen zonder ook present. Het goede nieuws is dat hij van geen wijken weet, die afdronk blijft maar duren, perfect gebalanceerd tussen de drogere sherytonen en het zalige fruit. Proeft als Macallan van de jaren vijftig, no kidding. De score lijkt niet te matchen met wat het is, zijnde relatief recente en relatief jonge Mortlach. Maar wacht tot je ‘m proeft. Als je ooit de kans krijgt tenminste. 94/100

13 jul

Longmorn 22y 1988, Silver Seal

Vandaag een Longmorn 1988 eind vorig jaar gebotteld door Silver Seal. En zoals je kan verwachten bij Silver Seal, hangt hier een stevig prijskaartje aan, reken op een 160 euro.

 

Longmorn 22y 1988/2011, 54.4%, Silver Seal
Volle, zoete en romige neus. Ik denk aan de geur van appeltjes uit de oven, inclusief de kaneel. Ananas uit blik en roze pompelmoes maken het nog wat fruitiger. Vanille, honing en melkchocolade nog wat smeuïger. Eik, maar niet veel. Stevig mondgevoel, op de smaak vallen vanille, kandij en noten op. Naast de appels van op de neus heb ik hier ook banaan en kokos. De zoet/bitter balans wordt een beetje verstoord door taninnes. Best lange en droge afdronk. Spijtig van de tainnnes, die zelden een meerwaarde zijn, anders had ie nog hoger gescoord. 86/100

11 jul

Benriach 29y 1983 for Asta Morris

Bert Bruyneel heeft zich weer eens door een stapel Benriach samples geworsteld. Na de jaren zeventig (zie 1975, 1977, 1978 en 1979) heeft hij zich deze keer aan de jaren tachtig gewaagd. Het resultaat van al dat werk resulteert in een 1983 die gebotteld werd voor z’n Asta Morris vehikel.

 

Benriach 29y 1983/2012, Asta Morris, bourbon hogshead #299, 258 bottles
Aromatische neus die start op sprankelend fruit. Ik denk aan sappige peer, meloen, wat sinaas en ananas in blik. Een behoorlijke portie vanille ook, praliné en eik. Getoast hout. Knappe balans tussen het fruit, de zoete tonen en de eik. Prikkelende smaak, dansend op de tong. Romige honing, boter, meringue en opnieuw veel fruit: ik noteer opnieuw peer en meloen, en voeg daar aardbeien, lychee en rijpe kruisbessen aan toe. De eik komt weer om de hoek kijken en wordt vergezeld van zoethout. Maar het fruit krijgt alle ruimte om zijn ding te doen. En dat ding is zeer luid om de aandacht roepen. Een beetje bijenwas ook. Niet supercomplex, wel erg expressief en vooral zeer lekker. Lange, zoete afdronk, een beetje ‘zesty’. Eens te meer – ik weet het, ik val in herhaling – een zeer knappe selectie. En evenzeer eens te meer een referentie voor Benriach van het betreffende jaar. 91/100

2 jul

Macduff 12y 2000, The Whiskyman for Pin’Art

Vandaag een Macduff 2000. Niet de eerste Macduff 2000 die verschijnt natuurlijk, wel één van de eerste drie bottelingen onder het Classic Label van The Whiskyman, naast de Clynelish 1997 en de Bowmore 2000 voor Whiskysite.nl.

 

Macduff 12y 2000/2012, 51.6%, The Whiskyman for Pin’Art, refill sherry hogshead, 109 bottles
Zachte en wat droge sherryneus die langzaamaan omslaat in zoet-fruitig. Warme appelmoes, appelsienenconfituur en abrikozencompot krijg je dan. Allez, ik toch. Rozijnen. Gekonfijte gember (prikkelend kruidig en toch ook zoet). Onderliggend leder en zachte eik. Niet complex, wel aangenaam. Op de smaak bittere en zoete tonen, mooi in evenwicht. Rozijnen, gedroogde abrikozen, kruiden, eik, okkernoten… drogend naar het einde. Lange, eerder droge afdronk. Het fruit dooft vrij snel uit. Mocht op de smaak iets voller en ronder zijn, maar lekkere whisky is dit zeker wel. 85/100

30 jun

Glen Moray 1981 Manager’s Choice

Glen Moray was oorspronkelijk een brouwerij, opgericht in 1815 en in 1897 omgevormd tot een distilleerderij. Het ligt in de Elgin regio. Vandaag een officiële botteling, de 1981 Manager’s Choice. Naar het schijnt is er ook een 1974 Manager’s Choice.

 

Glen Moray 1981 ‘Manager’s Choice’, 57.7%, OB 2001, sherry cask #3661, 463 bottles
Zeer mooie sherryneus op tonen van karamel, munt, chocoladepudding, praliné, vijgen, thee, bramen, kersen… afgewerkt met de geur van een houtvuur. Ook die thee krijgt een rokerig kantje, we gaan dus richting Lapsang Souchong thee. En Zwarte Woudham, nog zo’n gerookt aroma. Zalig! Balsamico crème mag ik niet vergeten. Dik mondgevoel, stroperig. De smaak van rozijnen op rum, chocolade, perensiroop, pruimencompot, mokka, karamel en kruiden (gember, nootmuskaat). Rijke, romige en elegante whisky met weinig hout. Dat laatste heb ik meer in de (lange) afdronk, die is licht bitter. Maar daar malen we niet om, dit is heerlijk spul. Glen Moray, toch wel een schromelijk onderschatte distilleerderij als je ’t mij vraagt. 90/100

22 jun

Caperdonich 1972/2010, Connoisseurs Choice

Ik blijf vandaag bij het Connoisseurs Choice label, en wel met een Caperdonich 1972. O yes! Het zou echter een wat ander profiel kunnen worden dan dat ik gewoon ben bij Caperdonich ’72… first fill sherry, erg donkere kleur, een sherrybom?

 

Caperdonich 1972/2010, 43%, G&M Connoisseurs Choice, first fill sherry butt
Stevige en volle sherryneus op sappige eik, noten (amandelen, cashew- en hazelnoten), rozijnen, pruimen, wat tabak, koffie, sinaas en kruidnagel. Ook licht florale aroma’s, bloemen en bloesems. Naast het gedroogd fruit en de sinaas toch minder fruit dan verwacht. Maar so far so good. Op de smaak is hij wel erg droog. Zware eik, tabak, gedroogde vijgen, veel kruiden (peper, zoethout, kruidnagel), ook veel noten, karamel, bittere chocolade… enkel voor de fanatieke sherry heads. Best lange, kruidige afdronk, maar ook hier voor mij wat te droog. Weer zo’n whisky die het pleit op de smaak verliest omwille van de té zware sherry. Van de neus kan ik echter erg genieten. 85/100

20 jun

Macduff 11y 2000, Whisky-Doris

Vandaag een Macduff 2000, eind vorig jaar gebotteld door Whisky-Doris. Nu ja, dat kon je ook wel afleiden uit hetgeen hieronder staat.

 

Macduff 11y 2000/2011, 54.8%, Whisky-Doris, sherry butt, 246 bottles
Granige sherryneus. Een combinatie dus van granen (muesli bv.) met typische sherry-associaties zoals tabak, leder, koffie en noten. Het is pas in tweede instantie dat er zoetere elementen naar voor komen, zoals daar zijn: honing, sinaas en rozijnen. Nat hooi en munt komen er ook nog bij. Notenlikeur. De smaak is erg droog en bitter, met behoorlijk wat taninnes (druivenpitten, kastanjes). Van de neus kon ik nog genieten, van de smaak niet meer. Veel kruiden ook, pijptabak en sterke koude koffie. Onrijpe bessen. Wat buskruit zelfs (was me op de neus niet zo is opgevallen). Spijtig genoeg een lange afdronk, bitter en zelfs wat zuur. Best oké op de neus, maar op de smaak en in de afdronk verliest hij grandioos het pleit. 76/100

19 jun

Strathisla 25y G&M

In 1950 kon Chivas Brothers Strathisla – dat toen nog Milton Distillery heette – opkopen voor 71.000 Pond, wat ook in die tijd een koopje was. Omwille van betrokkenheid bij frauduleuse transacties werd de toenmalige eigenaar George Pomery immers veroordeeld voor belastingontduiking en werd de distilleerderij failliet verklaard en openbaar verkocht. Chivas hapte toe en veranderde de naam in Strathisla, de naam waaronder de distilleerderij eind negentiende eeuw opereerde.
Vandaag de 25y van Gordon & MacPhail, die in tegenstelling tot vorige batchen niet op 40 maar op 43% werd gebotteld.

 

Strathisla 25y, 43%, Gordon & MacPhail +/- 2010
Mooie en zachte sherryneus: sinaas, bramen en rijpe kersen qua fruit, melkchocolade en kandijsuiker qua zoets en zoethout en nootmuskaat qua kruiden. Sappige eik en leder als ondersteuning. Ah, ik mag de rozijnen op rum niet vergeten. De balans zit goed. Ook op de smaak, daar komt de eik misschien iets meer naar voor, maar het houdt zich al bij al gedeisd. Krijgen vrij spel: leder, sinaas, rozijnen, gedroogde pruimen, tabak, koffie, peper en gerookte vlees. Vol en stevig mondgevoel. Best lange, warme afdronk. Lekkere, ronde en volle Strathisla, waar ik weinig op kan aanmerken maar waar ik ook geen ‘wow’-gevoel bij heb. 85/100

« Oudere berichten
Nieuwere berichten »