Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Rosebank’

Rosebank 21y 1991, Cadenhead

Rosebank werd gesloten in 1993 en figureert dus met recht en reden in de Closed Distilleries reeks van Cadenhead. Ook bedankt voor dit sampletje Kris!

 

Rosebank 21 YO 1991/2012, 52.1%, Cadenhead's Closed Distilleries, bourbon barrelRosebank 21y 1991/2012, 52.1%, Cadenhead’s ‘Closed Distilleries’, bourbon barrel, 186 bottles
Mm, rijke, volle en aromatische neus. Vol van fruit (appelsienen, banaan en een beetje citroen – minder dan verwacht van deze laatste), warme vanillepudding, romige melkerijboter, witte chocolade en amandelen. Best zoet, die amandelen brengen dus marsepein met zich mee. Frangipane. Niet veel kruiden, op wat munt, linde en zoethout na. Drop. Het geheel is erg expressief en zéér aangenaam om ruiken. De smaak doet het minstens zo goed. Pittig maar toch ook romig, wat olieachtig. Opnieuw veel fruit, weliswaar anders dan in de geur. Zwarte bessen, bosbessen, rode bessen. Beetje vreemd om dit in bourbon-gerijpte whisky aan te treffen, maar het is niet anders. Toch ook nog wat citroen, het is en blijft Rosebank natuurlijk. Gezoete citroen (soepjes). Witte pompelmoes ook wel. Kandijsuiker, en nog niet zo’n beetje. Zoethout, anijs, prikkelende gember. Eik, maar discreet. Lange, verwarmende afdronk. Zoet (kandijsiroop) en prikkelend (de kruiden, maar ook een lichte zure toets die ik niet onmiddellijk kan thuisbrengen). Eén van de beste Rosebanks die ik al kon proeven. 90/100

Advertenties

Rosebank 1990, Gordon & MacPhail Reserve

De geschiedenis van Rosebank gaat terug tot laat achtiende eeuw, t.t.z. in die tijd was er een illegale distilleerderij met die naam. In 1840 werden de huidige gebouwen opgericht door James Rankine.

 

Rosebank 1990/2004, 58.8%, Gordon & MacPhail Reserve, cask 494Rosebank 1990/2004, 58.8%, Gordon & MacPhail Reserve, cask 494, 301 bottles
Prikkelende neus, de alcohol laat zich gelden. Nochtans is water geen optie, de aroma’s zijn er zo ook wel, met water blijven enkel de granen en het zoets over. Granen heb ik dus zonder water ook, maar er is heel wat meer te ontdekken. Warme appeltaart met kaneel, vloeibare kandijsuiker, warme toast, harde citroensnoepjes, gemaaid gras en gekonfijte gember. En een licht medicinale toets. Not bad. Stevig op de tong, dat liet zich raden. Redelijk bitter. Kruiden en pompelmoes. Citroen natuurlijk ook, dit is immers Rosebank. Groene thee. Toch ook zoete elementen zoals vanille en suiker. Suikerspin. Water brengt ook op de smaak niet veel bij. Eerder korte, licht bittere afdronk. De neus is het beste stuk van deze whisky. 81/100

Rosebank 20y 1990, Silver Seal

Begin 2009 werd een vreemd bericht over Rosebank de wereld ingestuurd. Er werd gemeld dat de uitrusting van de distilleerderij gestolen was. Het vreemde is dat Rosebank in 2002 definitief verkocht werd aan de British Waterways Board met de bedoeling de gebouwen om te vormen tot appartementen en kantoorruimte. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat de gebouwen zeven jaar later nog vol distilleermateriaal zouden staan. Maar de aandacht was wel weer even op de brand Rosebank getrokken. Slimme communicatie?
Vandaag een 1990 (de helft van de Rosebanks die de laatste jaren uitkomen zijn volgens mij van dat jaar) van Silver Seal.

 

Rosebank 20y 1990/2011, 56.7%, Silver Seal, Sestante Collection
Erg aangename en aromatische neus die op twee benen hinkt: een zoet en een fris, kruidig been. Tuinkruiden. Associaties die in me opkomen zijn zoethout, drop, munt, linde, dille en groene thee. Hij evolueert richting mineralige toetsen (natte stenen enzo), noten, iets van groene bananen en pas in laatste instantie de veel eerder verwachte citroenen en limoenen. Complex? Ja, maar het is vooral de knappe evolutie die me opvalt. Romig, smeuïg mondgevoel. Het zoete valt op, harde (en ook wel minder harde) citroensnoepjes. Honing. Kandijsuiker. Daarachter de tuinkruiden (zie neus + gember) en hooi. En het fruit natuurlijk, maar ook hier laat dit zich pas na enige tijd zien. Limoen, witte pompelmoes en citroen. Middellange afdronk met opnieuw een knappe balans tussen zuur (citrus) en zoet (suiker), maar ook hier wat hooi als extraatje. Rosebank 1990 zoals Rosebank 1990 is, maar dan beter. Eh, ik wil maar zeggen dat ik dit bangelijk lekker vind. 90/100

Intermezzo: Fulldram supertasting

Zoals vermeld, kon een eventueel intermezzo het rijtje feestwhisky’s onderbreken. En aangezien de slottasting – ook en beter gekend onder de naam supertasting – van onze club Fulldram altijd een feestelijk orgelpunt op het voorbije seizoen is, zal dit verslag niet echt uit de ‘feest’-toon vallen. We houden het niveau immers hoog, erg hoog.
Het opzet van de tasting was lichtjes anders dan vorig jaar, toen werd het budget gespreid over vijf toppers, dit jaar ook vijf heerlijke whisky’s maar met het grootste deel van het budget dat naar de afsluiter ging. Een afsluiter met een nogal stevig cultgehalte. Van enkele whisky’s nam ik een restje mee naar huis – van de ‘cult’ was dat meer dan een restje. Met m’n neus in het glas hieronder een verslagje.

 

Als soortement aperitief kregen we een oude luxeblend ingeschonken, de House of Peers 12y. De House of Lords 12y hebben we hier al eens gehad, tijd om ons onder het gewone volk te begeven. Geen idee wanneer deze gebotteld werd, laat het ons houden op ‘ergens in een ver verleden’. Je zou kunnen zeggen de Chivas Regal van toen.

House of Peers 12y, 43%, OB 1970’s?, 75cl
Een neus die ‘oud’ ruikt, met lichte sherrytonen. Een beetje stof en wat metalige tonen. Redelijk wat graan en na enige tijd ook fruit (de fles heeft het patroon van een ananas en je ruikt op de duur ook die ananas). Ook op de smaak domineert het graan en komt wat fruit om de hoek kijken. Niet echt bijzondere, maar verre van slechte blend. 77/100
 

De eerste whisky in het rijtje van vijf was een whisky die ik al eens eerder besprak. De Rosebank 1981 onder het oorspronkelijke Daily Dram label kon me toen al erg bekoren. Het is misschien niet echt typische Rosebank maar wel zeer lekker. Voor alle duidelijkheid, dit is een whisky op vatsterkte.

Rosebank 1981/2006, 43%, Daily Dram
Erg fruitige neus: peer, witte perzik, appel, citrus… Calvados. Zuurzoete appels. Wat florale toetsen. Een vage kruidigheid. In mijn eedere review merkte ik een klein beetje turf op, dat had ik hier nu niet. Op de smaak wel een hint daarvan. Naast het vele fruit. Niet echt complex deze Rosebank, zonder het fruit blijft er niet zo veel over, maar dus wel erg lekker. 88/100

 

Tweede in de rij was een Glen Grant 1959. Deze whisky, die in 2007 uitgegeven werd, is een overschotje – gezien de 22 flessen is dit verkleinwoord echt wel op z’n plaats – van een Samaroli botteling uit 1999. Het was de Whisky Club of Austria (van o.a. Malt Maniac Konstantin Gregoriadis) die Serge Valentin een label liet ontwerpen voor deze 22 flessen. Toch wel bijzonder dat er vier jaar later nog een fles in Leuven beland is, de leden van die club moeten dus minder dan die 22 flessen ter beschikking hebben gehad. Leuk voor ons, dat spreekt!

Glen Grant 40y 1959/1999, 48.9%, issued 2007 for The Whisky Club of Austria, sherry cask, 22 bottles
Erg compexe sherryneus met enerzijds wat ik zou omschrijven als bos-associaties, een wandeling door het bos. Varens, mos, natte bladeren. Ook de geur van een kampvuur, met vooral nat naaldhout. Hars. Anderzijds veel kruiden waar ik niet verder op gezocht heb. Wat nog? Chocolade, rozijnen en ertussendoor heerlijk fruit. Zowel gedroogde vruchten als roze pompelmoes en appel. Op de tong is deze whisky dik, vettig bijna. Vette oude sherry, lovely! Aarde, noten, kruiden, chocolade en veel fruit opnieuw. Pompelmoes, appelmoes, sinaas. Een stevige portie eik maar in tegenstelling tot anderen had ik geen tannines, niet in de smaak, niet in de afdronk. Het fruit geeft genoeg tegengas, het hout overheerst nooit. Zeer lange afdronk, heerlijk bitterzoet. Geweldige en geweldig complexe oude Glen Grant. Het spreekt voor zich dat je al enorm geluk gaat moeten hebben om hier nog een fles van te vinden. 92/100

 

De volgende whisky is op korte tijd een klassieker geworden. De Glen Ord 30y is volgens Serge Valentin trouwens de beste Glen Ord die hij ooit dronk, of althans besprak. Gezien het feit dat hij ook al de Manager’s Dram en de 1962 Samaroli ‘Bouquet’ in z’n track record heeft staan, wil dit wel iets zeggen.

Glen Ord 30y, 58.7%, OB 2005
De neus startte granig. Ontbijtgranen, met yoghurt. Pas na enige tijd florale en fruitige toetsen. Lychee, abrikoos, ananas, peer. Zeer mooi, clean en aromatisch, maar pas na enige tijd. Boter. Op de smaak domineert de alcohol, samen met een zoete granigheid. Dominiek merkte plis op. Earl Grey. Veel peper op het einde (de alcohol dus). Wat fruit, maar dat komt pas echt naar voor met een beetje water. Mandarijn heb ik opgeschreven, net als pompelmoes en kruiden (herbal). Hooi. Wat zoet, wat fruitig, wat bitter… subtiel en elegant, zeker, maar niet makkelijk te doorgronden. Best lange afdronk op fruit en kruiden. Water toevoegen bleek een meerwaarde voor de smaak, de neus was voor mij echter beter zonder. Pas water toevoegen na het ruiken dus… Complexe whisky, in elke betekenis van het woord. Maar beter dan de Manager’s Dram? I don’t think so. 90/100

 

En dan Ben Nevis 1966… iets wat me wel ligt om het eufemistisch uit te drukken. Ik heb al enkele Ben Nevis 1966’ers gedronken en was daar telkens behoorlijk weg van. Deze liet zich daarenboven aankondigen als euh… één van de betere.

Ben Nevis 26y 1966, 59%, OB for Japan
Hola, wat een zalige neus! Schitterende zoete en waxy sherry met een enorme fruitigheid. Banaan (nog niet al te rijp), ananas, sinaas (wel rijp), gedroogde abrikoos, vijgen… Associaties van koffie, cake, honing, antiekshop, geboende eiken meubelen, kruiden (veel kruiden, nootmuskaat en gember o.a.), tabak, sigarendoos, pfff, je kan hier eindeloos op doorgaan. Absolute topneus. Beter dan alle andere 1966’ers die ik al had, deze gaat dieper, is voller, is complexer. Hetzelfde geldt trouwens voor de smaak. Het zoete en het bittere in perfecte harmonie. Karamelsaus, noten (gesuikerd, denk aan coupe brésilienne), fruit, kruiden, prachtige eik, rozijnen, oude rum, een klein beetje rook… Afdronk? Van hetzelfde laken een broek. Ronduit prachtige Ben Nevis! 94/100

 

En dan was het tijd voor een streepje cult. Voor het slot in grootse stijl mocht een flesje Ardbeg zorgen, een flesje die wat men noemt een reputatie heeft. Dat is Reputatie met hoofdletter. Van de Provenance bestaan er enkele versies, wij kregen de eer de 1974/1997 for Europe op 55.6% te proeven. Dat is Eer met hoofdletter. Een sacraal sfeertje en dito stilte maakte zich meester van de zaal.

Ardbeg ‘Provenance’ 1974, 55.6%, OB for Europe, 1997
Schitterende, elegante neus op zachte, zoete turf vermengd met veel fruit (zoete appel en perzik), wat zilt en leder. Het looien van leder. Oud leder ook. Bijenwas, boenwas, de geur van oud geboend leder dus. Echt opmerkelijk dat leder. Maar hij gaat verder op kruiden (nootmuskaat, kruidnagel en gember) en lichte medicinale toetsen. Prachtige evolutie. En zo verschrikkelijk (dat woord is hier eigenlijk wat misplaatst) heerlijk om ruiken. Prikkelend mondgevoel. De zachte turf, dezelfde kruidigheid, een even heerlijke fruitigheid… zoetzure appels, pompelmoes, mandarijn. Het leder dat ook hier z’n opwachting maakt. Donkere chocolade smeltend op je tong. Vreselijk (ook dat woord is hier eigenlijk misplaatst) lange afdronk, op de heerlijke tonen van de smaak. Ik kan begrijpen waar dat cultgehalte vandaan komt. 94/100

 
Eindklassement van de groep (en van mezelf):

  1. Ardbeg Provenance
  2. Ben Nevis 1966
  3. Glen Grant 1959
  4. Glen Ord 30y
  5. Rosebank 1981

Geef toe, een schoon tastinkje.
 

Twee Gordon & MacPhail’s

Twee 1991’ers ook, meer bepaald een Rosebank gebotteld onder het Connoisseurs Choice label en een Imperial gebotteld onder het G&M Reserve label. De eerste dus op drinksterkte en de tweede op vatsterke.

 
Rosebank 1991/2008, 43%, Gordon & MacPhail, Connoisseurs Choice
Granige neus met associaties van muesli, havermout en malt. Gras ook, net als wat citroenen en bessen. Lichtjes zoet. Nogal eentonig eigenlijk. Ook de smaak is granig en zoet. Vanille, een beetje hout, vrij veel citroenen en kruiden. Korte, cleane en zoete afdronk. Niet slecht, geen fouten, maar al bij al een eerder saaie whisky. 78/100
 
Imperial 1991/2003, 60.4%, G&M Reserve, cask 8681, 243 bottles
Stevige, krachtige Imperial. Veel graan, hout en noten op de neus. Amandelen. En ja, erg alcoholisch. Water toevoegen geeft meer zoets: marsepein, citroensnoepjes. En wat vers gemaaid gras. Ook de smaak kan water gebruiken, blijft anders te ruw en alcoholisch. Een 50% lijkt me ideaal, dan krijg je door het graan en de alcohol citrus, kruiden en noten. Middellange, kruidige finish. Niet slecht, maar enkel met wat water. 81/100

Rosebank 18y 1990, Chieftain’s

Rosebank sloot in 1993 de deuren en werd in 2002 door Diageo verkocht aan de British Waterways Board. Jaarlijks verschijnen er nog meedere onafhankelijke bottelingen van deze distilleerderij. Het wordt door sommigen als de beste Lowland malt beschouwd.

 

 

Rosebank 18y 1990/2008, 46%, Chieftain’s, sherry, cask 614, 312 bts.
Zachte en zoete neus. Ik heb geroosterde noten, honing en zoet fruit. Ananas, peer. Koffie met melk en suiker. Ook de smaak is zoet en fruitig maar vooral – en dat had ik niet op de neus – kruidig. Peper, gember, nootmuskaat. Een beetje hout, gedroogde abrikozen en dadels. Niet al te lange, bitterzoete afdronk. Lekkere Rosebank. 85/100

Rosebank 15y

Rosebank 15y, 50%, OB bottled 1980’s – Lowland
Scherpe, maltige en etherische neus, met gedroogd gras, granen, hars en kruiden. Na enige tijd komt er een klein beetje honing, ananas en bloemen door, wat de scherpe kantjes wat verzacht. Ook op de smaak toont ie zich scherp en zonder al te veel franjes. Droog en licht bitter met associaties van kruideninfusie, kruisbessen, pompelmoes, en zoethout. Erg recht-voor-de-raap. Eerder korte en lekker-bittere afdronk. Verre van slecht hoor, maar ik kan me voorstellen dat sommigen op dit smaakprofiel afknappen. 83/100

Rosebank 20y 1981 Rare Malts

Rosebank 20y 1981/2002, 62.3%, Rare Malts – Lowland

Een aanslag op m’n smaakpapillen! Deze whisky smeekt om water, is als cask strength niet te drinken. Met water teruggebracht naar een 50% en dan maakt de alcohol in de neus plaats voor granen, noten, mineralen, tabak, perzik en citroen. Wat bloemig ook. Vers gemaaid gras. Licht waxy ook. Sinnas na enige tijd. Best complex. De smaak is ook met water nog altijd erg pittig en prikkelend. Veel peper en citroenen. Lichtjes bitter. Aangenaam bitter. Anijs? ja, maar subtiel. Hout en noten ook, en hooi. Opnieuw de sinaas, maar ook hier pas na enige tijd. Behoorlijk lange, intense, kruidige afdronk. Al bij al een erg lekkere en complexe whisky, maar dat water is echt wel noodzakelijk. 89/100

Cask Six Blind

Ik heb ook aan de recentste Blind Session van Cask Six deelgenomen. We kregen weerom twee erg lekkere whisky’s voorgeschoteld die we blind dienden te reviewen, scoren en plaatsen. De eerlijk gebiedt mij te zeggen dat ik bij geen van beide een idee had in welke regio ik het moest gaan zoeken. De eerste bleek trouwens een vatted (nee pure, nee blended) malt te zijn, wat zich absoluut niet liet blijken – niemand had dat geraden trouwens. De tweede was een Lowlander, die achteraf gezien wel dat profiel had (ja, da’s makkelijk, I know), maar toch gokte ik op Speyside. Ik vond het niet gemakkelijk uit te maken welke ik best vond, alhoewel het heel andere profielen zijn.
Nu dat Bert Dexters de resultaten heeft gepubliceerd, doe ik hetzelfde met mijn bevindingen en scores, in concreto van onderstaande whisky’s:

 
Highland Fusilier 21y, 70° proof, 40%, Gordon & MacPhail bottled 1978
Neus: zoet, sappig fruit (peer, perzik), lichte waxyness. Karamel ook, lichte rook, noten en tabak. Zachte sherry. Refill? Smaak: bitterzoet. Hout (wat drogend), kruiden. Aangename bitterheid. Afdronk: Middellang, zoet en ook hier wat drogend. Erg lekkere zachte whisky zonder één fout. 88/100
 
Rosebank 13y 1989/2002, 59.1%, MacKillop’s Choice, cask 908 – Lowland
Neus: bloemig en zoet. Dat geeft bloemen, bloesems, citrus en honing. Kruidig is ie ook. Nootmuskaat, kruidenthee. Linde? A ja, die citrus, die laat zich meer en meer kennen als pompelmoes. Smaak: mondvullend, prikkelend. Kruiden en ook hier wat honing. Afdronk: droog en licht bitter. Wel vrij lang. 87/100

Rosebank

Eén van mijn favoriete distilleerderijen is Rosebank. Ondertussen al 15 jaar in de mottenballen, maar ze hebben daar verdorie lekkere whisky geproduceerd.

De distilleerderij werd in 1842 door James Rankine opgericht en is gelegen aan de oevers van het Forth-Clyde kanaal in Falkirk, tussen Glasgow en Edingburgh. Op deze plaats werd al eerder whisky gedistilleerd, maar het was Rankine die de oude maltings van de Camelon Distillery converteerde in een nieuwe distilleerderij. De naam Camelon werd behouden. R. Rankine, James’ zoon, renoveerde de distilleerderij in 1864 en in 1894 werd de naam veranderd in Rosebank Distillery.
In 1914 stond Rosebank mee aan de wieg van de groep Scottish Malt Distillers, waarvan het sindsdien deel uitmaakte. Scottish Malt Distillers werd later overgenomen door Distiller Company Ltd (DCL), wat dan op zijn beurt overging in United Distillers, het huidige Diageo. In 1993 sloot Rosebank voorgoed z’n deuren. In 2006 werden delen van de gebouwen afgebroken om woningen te zetten, wat de hoop op een heropening meteen de grond inboorde. Een gedeelte van de opslagruimte doet heden ten dage dienst als Beefeater restaurant.

De whisky van Rosebank werd drie keer gedistilleerd, zoals wel meer het geval was (en is) bij Lowland whisky. Rosebank heeft over het algemeen een complex, bloemig en fruitig karakter.

De whisky wordt nog regelmatig gebotteld, veelal door onafhankelijke bottelaars.


Rosebank 15y 1990/2006, 59.5%, Blackadder Raw Cask, cask 1522, 294 bottles – Lowland – 80/100
Hogshead vat. Neus is eerst clean en scherp, maar komt zachtjes aan open. Zeker met wat water wordt ie echt wel lekker en redelijk complex. Zoet en bloemig met wat citrustonen. Groene appels. Ook de smaak is toegankelijker met water. Zacht en kruidig. Middellange afdronk op fruit en kruiden. Aangename whisky.
 
Rosebank 25y 1981/2006, 43%, The Nectar, Daily Dram – Lowland – 88/100
Botteling van Mario Groteklaes, The Nectar, in Daily Dram reeks. Het alcoholpercentage laat het niet uitschijnen, maar dit is wel degelijk een cask strength whisky. Veel fruit in de neus. Passievrucht en citrus. Beetje hars en zelfs een beetje turf. Beetje ‘coastal’ zelfs. Ook de smaak is lekker. Een echte fruit-bom: pompelmoes, citroen, appel… en weer die lichte turf. Heerlijk! Lange fruitige afdronk. Dacht me een fles aan te schaffen, maar voorraad was uitgeput voor ik er erg in had.