Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Ireland’

Yellow Spot 12y

Yellow Spot is, net zoals zijn kleine broer Green Spot, een product van Midleton distillery. Single pot still Irish whiskey’s, de Green Spot zonder leeftijdaanduiding, de Yellow Spot een 12-jarige. De namen verwijzen naar de ‘Spot’ bottelingen voor Mitchel & Sons uit een ver verleden. De laatste batchen dateren uit de jaren 1950, en naast de Green en Yellow bestonden er ook een Blue (8y) en Red (15y) Spot.
Deze whisky bevat spirit die rijpte op bourbonvaten, sherryvaten en Malagavaten. En met rijpen bedoel ik de volle twaalf jaar, er is dus geen sprake van enige finish. Voor een dikke zestig euro is hij de jouwe.

 

Yellow Spot Whiskey 12yo MidletonYellow Spot 12y, 46%, OB 2012
Zoete, ronde neus die aan de betere bourbon doet denken. Gezoete granen (Frosties), veel vanille, wat honing, geroosterde eik, frisse kruiden… dat zijn zowat de belangrijkste associaties op de neus. Er zit ook een ‘groene’ kant aan: groene thee, nog wat groene bananen, gras en takken. Perziken en abrikozen. En nu ook iets van gin (de kruiden spelen op en ik ruik jeneverbessen). Rijke smaak die opnieuw sterk bij bourbon aanleunt. Prominente eik, vanille en kruiden (kaneel, nootmuskaat) dus. Maar ook chocolade en geroosterde noten. Niet veel meer echter, geweldig complex kan je dit niet noemen. Alhoewel, ik mag het fruit niet vergeten. Meer bepaald appelsienen, druiven en (onrijpe) bananen. Middellange afdronk op abrikozen, kruiden, vanille en eik. Kruidige en zoete whiskey die zeker de bourbonliefhebbers zal bekoren. 83/100

Cooley 1999, Thosop

Iets waar ik altijd reikhalzend naar uitkijk, is een nieuwe Thosop botteling. En deze maand zijn dat er twee, een Aberlour 1985 en deze Cooley 1999. Een beetje een vreemde eend in de bijt, want de eerste niet-Schotse whisky onder het Handwritten Label. En dan is het nog een erg jonge Ier. Tot ik ‘m proefde, toen leek het ineens niet meer dan logisch dat hij onder dit label z’n plaats heeft. Cooley kan immers zowel erg matige dingen produceren als af en toe prachtige. Denk maar aan sommige jonge Cooley’s gebotteld door Cadenhead.

 

Cooley 1999/2012, 53.3%, Thosop, Handwritten label, 179 bottles
Erg zachte en elegante neus met de perfecte hoeveelheid turf. Dat wil zeggen: je ruikt de turf, je hoeft er niet naar te zoeken, maar hij gaat helemaal niet domineren. Integendeel, de turf ondersteunt het geheel en maakt het extra complex, geeft het diepte. Wat het meest op de voorgrond treedt, is fruit. En dat kan ik altijd bijzonder appreciëren. Roze pompelmoes, mandarijn, ananas en meloen. Vanille. Bijenwas, nog zoiets dat alleen maar een meerwaarde is. En dan krijgt hij op de duur nog een farmy-kantje ook. Nog een punt erbij. Hooi, stallen, dat soort zaken dus. In de verre verte misschien zelfs wat mest (aandachtige lezers weten dat ook dat in tegenstelling tot wat het lijkt een pluspunt is). Geweldige neus. Complex, gelaagd, subtiel en elegant. Het goede nieuws is dat de smaak niet onderdoet. Zacht en romig, fruitig en kruidig, licht rokerig,en waxy. Roze pompelmoes, meloen en ananas wat het fruit betreft, gember, zoethout en peper wat de kruiden betreft. Een beetje zout en vanille vervolledigen. De turfrook is aanwezig, op dezelfde manier als in de geur, in perfecte hoeveelheden dus. Eik proef ik ook wel, maar net als de turf bescheiden, puur als meerwaarde. Lange, kruidige afdronk, met een beetje zilt en zachte turf. Belachelijke score voor twaalf jaar oude Cooley, ik weet het. Het is op mijn schaal echter niet anders. M’n fles is gereserveerd. 91/100

Cooley 10y 2000, A. Dewar Rattray

Let’s go Irish again. De Ierse distilleerderij Cooley brengt met Kilbeggan, Greenore, Connemara en Tyrconnell enkele bekende labels op de markt, maar onafhankelijke bottelingen verschijnen meestal onder de naam Cooley (of onder een andere naam zoals Drunken Angel of varianten). Waar Connemara bv. typisch een geturfde whisky is en Tyrconnell niet, kunnen onafhankelijke Cooley bottelingen dus het één of het ander zijn.

 

Cooley 10y 2000/2011, 46%, A. Dewar Rattray, barrel #3240, 262 bottles
In de geur van deze Cooley is alvast amper turfrook te bespeuren, maar des te meer florale en fruitige aroma’s. Gras, boterbloemen, andere weide- en veldbloemen, pompelmoes, citroen en gele appels. Ha, ook wat banaan. Naast al deze frisse sensaties best wat honing en vanille. Groene thee duikt ook nog op. Fris. Romig en zacht op de tong, grassig en zoet. Citroensnoepjes. Ananas (in blik). Lichte, ondersteunende eik. Lijnzaadolie in de verte. En toch iets heel licht rokerigs. Eerder van het hout. Naar het einde toe pompelmoes en kruiden, het laat je mond licht bitter achter. Middellange, droge afdronk op citrus en kruiden. Een aangename en vlotdrinkbare lentewhisky. De mensen van Cooley kunnen whisky maken, maar dat wisten we al langer. 84/100

Connemara Sherry Finish

Let’s go Irish! Dat is weer even geleden. Ik dronk daarnet de Connemara ‘Sherry finish’ uit Cooley’s Small Batch Collection, maar was niet echt onder de indruk.

 

Connemara ‘Sherry Finish’ NAS, 46%, OB 2009, Small Batch Collection, Peated, Lot L9088
Een neus op cleane turf en houtskool. Zeelucht ook, jodium. Mineralig. Een beetje fruit misschien, maar helemaal niet veel. Hoestsiroop, dat wel. Nogal eentonig. Ook de smaak is dat, ik heb hier precies meer fenolen dan in de Octomore. Cleane turf, rook, assen. Wat citroen. Misschien iets zoets maar het geheel blijft toch te eendimensionaal. Vrij lange, eerder droge, rokerige afdronk. Niet slecht, wel saai. En waar zit de sherry verdorie? 77/100

Tyrconnell 10y, port finish

Na de tienjarige Tyrconnell sherry finish die ik vorige maand besprak, proef ik vandaag de port finish.

 

Tyrconnell 10y ‘Port finish’, 46%, OB 2009
Frisse neus, een ‘herbal’ kruidigheid vermengd met een zoete fruitigheid. Vanille, honing, druivensap, abrikozen, pruimen. Een klein beetje hout. Niet slecht. Vlot drinkbaar, met dezelfde herbal tonen (eucalyptus, munt), honing, granen, gras en zoet fruit. De pruimen, net als de druiven. Eerder korte, zoet-kruidige finish. Al bij al een aangename whisky zonder echt bijzonder te zijn. Misschien een beetje té zoet voor mijn smaak. Beter dan vorige batchen, dat wel. 80/100

Tyrconnell 10y, sherry finish

De niet-geturfde tegenhanger van Connamara is Tyrconnell, samen de bekendste producten van de Cooley distilleerderij. De whisky die ik vandaag proef, is een tienjarige gefinished op sherryvaten.

 

Tyrconnell 10y ‘sherry finish’, 46%, OB 2009
Aromatische neus, erg kruidig. Een gans kruidenboeket. Waar hij mij vooral aan doet denken, is peperkoek met gember. De sherry is subtiel. Karamel, een beetje hout, rozijnen, vijgen. Ook op de tong is hij kruidig, zacht en droog. Pruimen, rozijnen, noten. Vooral naar het einde droogt hij wat uit. Witte pompelmoes, hars, hout. Zoethout. Bitterzoete afdronk met ook hier redelijk wat hout. Een beetje te droog op de tong om écht lekker te zijn, maar hier is voor de rest niets mis mee. 83/100

Cooley 10y, Cadenhead

Cadenhead heeft een aantal Cooley’s uitgebracht, op leeftijden tussen 10 en 16 jaar. Het betreft hier eigenlijk geturfde Connemara – het bekenste product van de Ierse distilleerderij – gerijpt op bourbonvat.

 
Cooley 10y, 59.3%, Cadenhead, 2003, 234 bottles
En een verdomd lekkere Connemara. Geen heftige turf op de neus, maar wel zachte en zoete, vermengd met veel fruit. Peer, meloen, pruimen, rijpe sinaas… door honing overgoten. Lichte farmy notes ook (stallen), zalig seg. Diezelfde lekkere turf (farmy en zoet) op de tong, naast notes van limoen, hooi en hout. Die laatste twee verdwijnen met enkele druppeltjes water. Redelijk lange finish op pompelmoes en turf. Op het eerste zicht misschien een nogal hoge score voor een 10-jarige Connemara, maar proef hem, neem er je tijd voor en je geeft me gelijk (of ook niet natuurlijk). 90/100

Bushmills 21y, Madeira finish

Finishes, het blijft een haat-liefde verhouding. Soms zorgt het voor een toegevoegde waarde, vaak niet en is het vooral goed om de range uit te breiden en soms ook gewoon om de gebrekkige kwaliteit van het oorspronkelijke product wat te maskeren. Bij deze Bushmills lijkt de finish echter wel degelijk een meerwaarde te bieden.

 

Bushmills 21y, Madeira finish, 40%, OB 2009
Yep, die Maderia heeft z’n werk gedaan. Veel zoet fruit. Frambozen, rode bessen, braambessen, nectarinnes. Nog allerlei zoets: zachte karamel, vanille, evoluerend naar zilte tonen, maar het zoete domineert toch. Ook de smaak is zoet, met hier abrikozen, kersen, bananen, noten en marsepein. Kruiden naar het einde en in de voor de rest zoete afdronk. Gember. Bushmills, het zal nooit mijn favoriete whisky worden, maar dit is verre van slecht. 82/100

Connemara ‘Peated Single Malt’ NAS

Van deze whisky proefde ik eerder al een oudere batch, welke me niet echt kon bekoren. Eens zien of we drie jaar later enthousiaster zijn.

 
Connemara ‘peated single malt’ NAS, 40%, OB 2009
De neus geeft bij een eerste maal ruiken niet veel bloot. Maar geef ‘m wat tijd en hij bloeit open. Sinaas, peer en kruiden zijn de eerste zaken die naar boven komen, gevolgd door turf en Riesling. De turf komt meer en meer opzetten. Karton ook, toch een minpuntje. Mmm, wacht ‘s, dat karton wordt prominenter. Uitlaatgassen komen erbij, stof… oei, deze neus neemt een vreemde en behoorlijk onaangename wending. Op de tong is hij romig, boterig met veel sinaas (rijpe sinaas), turf en wat kruiden. Maar ook hier die vieze twist met het stof en het karton. Spijtig, erg spijtig. De finish is niet al te lang en vooral kruidig. De score viel terug van vooraan in de tachtig tot ver eronder. Wil je hier van genieten, dan mag je ‘m niet te veel tijd geven want voor je het weet heeft hij je bij de b… 71/100