Spring naar inhoud

Posts tagged ‘highland’

Tomatin 19y 1994, Chester Whisky

Het moet niet altijd Tomatin 1976 zijn hé… Een 1994 van Chester Whisky Company, ook dat hoeft niet slecht te zijn. Integendeel. 75 euro betaal je er voor.

 

Tomatin 19 YO 1994/2013, 53.4%, Chester WhiskyTomatin 19y 1994/2013, 53.4%, Chester Whisky, bourbon hogshead, 162 bottles
Wel, van Tomatin 1976 gesproken, dat zit hier dus wel degelijk in hé… Niet helemaal te vergelijken natuurlijk, maar toch, het distilleerderijkarakter komt duidelijk naar voor. Fruit met andere woorden. Appels, appelsienen, ananas uit blik… I like. Vrij zoet op tonen van vanille, marsepein en melkchocolade. Gezoete kruidenthee. Linde, zoethout. Gedroogd hooi. Doorheen dat alles een erg mooie mineraliteit. De smaak is zacht en romig. Het fruit speelt ook hier de eerste viool, gevolgd door zoete associaties zoals honing en witte chocolade, en kruiden zoals zachte peper, gember en zoethout. Minder ‘herbal’ hier, meer ‘spicy’. Eik draagt bij tot een mooie bittere toets. Maar het fruit laat zich op geen enkel moment verdringen, constant proef ik appelsien, appel en ook banaan, mango en papaja. Jawel, dat tropisch fruit is al aanwezig. Laat dit nog eens tien jaar langer rijpen, en je komt volgens mij niet ver van het fel bejubelde 1976-profiel uit. De afdronk is behoorlijk lang, met de kruiden en het (deels tropische) fruit in perfecte harmonie. Tomatin kan ook al op jongere leeftijd imponeren. 88/100

Advertenties

Dalwhinnie 25y 1987, Diageo Special Release

Een tijdje geleden kon ik al de bottelingen uit de nieuwe Diageo release (2012) proeven. Er zitten parels tussen (Lagavulin 21 bv.) maar ook lichte teleurstellingen (o.a. de Port Ellen 12th release en de Talisker 35). De Dalwhinnie viel een beetje tussen beide stoelen in. Vandaag een herkansing.

 

Dalwhinnie 25 YO 1987, 52.1%, OB 2012, Special ReleaseDalwhinnie 25y 1987/2012, 52.1%, OB, Special Release, 5358 bottles
Zeer aangename, romige neus op vanille, honing en marsepein, boenwas, hooi en heide. Doet wat Highland Park-erig aan. Van de heide wandelen we het bos in, met z’n varens en mos. Mooi vegetaal. Tuinkruiden liggen wat in het verlengde daarvan, tuinkruiden zoals munt en koriander. Zoethout ook wel. Een beetje citroen en zelfs wat ananas qua fruit. Ronde eik. Rond en al even romig in de mond. Zacht en zoet, en vrij complex. De honing en de heide die wat aan Highland Park doen denken, net zoals de zachte rook (van het hout?) dat doet, gevolgd door kruiden (kaneel, peper, kruidnagel) en onderliggende eik. Een redelijke grote portie eik. Wat drogend. Zwarte en rode bessen, net als een beetje citrus. Citroen en pompelmoes. De afdronk is niet het beste deel van deze whisky, die is behoorlijk droog en kruidig. Het zoete en het fruitige zijn hier zo goed als verdwenen. Lang, dat wel. Lekker zonder geweldig te zijn, zeker naar het einde toe verliest hij wat van z’n pluimen. Voor iets meer dan 200 euro kan je in ieder geval beter naar alternatieven zoeken. 86/100

Shalom Ballechin

Ik bemerk dat ik in drie jaar Onversneden nog geen enkele Edradour heb besproken. En neen, daar zit geen bewuste tactiek achter. Laat ons hier verandering in brengen door twee… Ballechins te proberen. Ballechin is immers een redelijk recent (2002) label van geturfde Edradour. De Longrow van Edradour eigenlijk. Alhoewel deze vergelijking misschien wat impulsief is.
De naam Ballechin verwijst naar een landgoed in Perthshire waarop tussen 1810 en 1927 een gelijknamige distilleerderij actief was. Ballechin was één van de zeven boerderij-distilleerders die in die tijd in Perthshire opereerde. Van die zeven bestaat vandaag enkel Edradour nog. Ballechin diende z’n deuren te sluiten omdat de waterloop die het gebruikte, omgelegd werd.
De whisky rijpt op verschillende types wijnvaten en de bottelingen die tot op heden op de markt werden gebracht, hebben geen leeftijd – zijn dus jong. De eerste release van Ballechin rijpte uitsluitend op rode Bourgogne-vaten. Elke release wordt op 46% en 6000 flessen gebotteld. Het fenolengehalte schommelt rond de 50 p.p.m..

 

Ballechin ‘3rd Release’, 46%, OB 2008, Port Cask matured, 6000 bts.
Ik heb erg lekkere turf op de neus, niet dominant, het laat voldoende ruimte voor zoete en fruitige tonen. Vanille, ananas, rijpe sinaas. Marsepein. Licht medicinaal. Sappige appels ook. I like this. Meer rook op de smaak, rubber en teer. Maar ook de sinaas van de neus en vanille. Verse pruimen. Gember en kaneel zorgen voor een kruidige toets. Wat zilt ook. Romig en dik in de mond. Best complex. Erg lange afronk, zoet en rokerig. Lekkere en relatief complexe whisky. Doet me zelfs wat aan Laphroaig denken (wat gezien de ligging geen evidente vergelijking is). Ze hebben de Edradour geturfd moeten maken om hem lekker te krijgen! 87/100

 

Ballechin ‘4th Release’, 46%, OB 2009, Oloroso Cask matured, 6000 bts.
De neus van deze vierde release start wat vreemd. Licht stoffig, de geur van ‘het putje’, sterfput, of van een afvoer die je aan het openbreken bent (ja, ik doe ook andere dingen dan whisky drinken). Asfalt ook en zachte rook. Na enige tijd komt er toch wat fruit door. Sinaas, pruimen, verse vijgen. Misschien wat noten. Minder expressief evenwel als de vorige, maar wordt beter met wat te ademen. Een beetje rook op de smaak, aardbeien en lichte assen. Daarna meer kruiden. Gember en zoethout vooral. Vrij lange, zoete en rokerige afdronk met wat kruiden ertussendoor. Lekkere whisky, eens te meer, maar toch minder boeiend dan de derde release. 84/100

Celtique Connexion ‘Affinage Vin de Paille’ 1994

Na de Affinage ‘Sauternes’ 1995 Speyside van Celtic Connection komt vandaag de ‘Affinage Vin de Paille’ 1994, Highland aan bod. Benieuwd of hij mij evenzeer kan bekoren.

 
Celtique Connexion ‘Affinage Vin de Paille’ 1994/2008, 46%, Celtic Whisky Companie, Highland, 328 bottles
Zware en scherpe sherryneus. Stevig verbrande karamel, tabak, espresso, rubber… wat herbal ook. Sulfer? Mmm, daar ben ik niet uit. Op de neus nog min of meer te doen, op de smaak heel wat minder. Het begin kan er nog mee door (vegetaal, toast, wat zoet) maar daara wordt hij erg droog. Te bitter, te veel hout. De afdronk is weliswaar redelijk lang maar droog. Zoet-kruidig. Zonder écht slecht te zijn, is dit – zeker op de smaak – absoluut niet mijn ding. 75/100

Longmorn 15y

De Longmorn 15 is de voorganger van de huidige 16. Ik heb de 15 altijd graag gedronken, iets wat bij de 16 toch wel minder het geval is.

 

Longmorn 15y, 45%, OB 2005
Lekkere levendige neus op fruit en bloemen. Appels en appelbloesems. Perzik. Daarnaast heb ik karamel, een beetje graan, amandel en vanille. Zeer speels allemaal. De smaak is olieachtig en zoet op tonen van fruit, kandijsuiker, rozijnen, gras, munt en peper. Lichte sherryinvloed. De afdronk is niet echt lang te noemen maar is aangenaam bitterzoet op kaneel, gember en noten. Toch een stuk beter dan de nieuwe 16y. 85/100

Twee nieuwe Highlanders

Vandaag de nieuwe Aberfeldy 21y en de nieuwe Dalmore ‘Gran Reserva’. Beide correcte whisky’s waar mijn hart echter niet harder van gaat slaan.

 
Aberfeldy 21y, 40%, OB 2009
Ik vind de neus weinig aromatisch, bij een eerste ‘neuzing’ komt er buiten wat granen niet veel door. Misschien wat tijd geven? Ja, tijd brengt wit fruit, honing, linde en ook iets vlezigs naar boven. Mmm, zelfs iets waxy. Nice! Een lichte stoffigheid ook. De smaak is kruidig en vrij droog. Granen, kruiden, hout. Al bij al behoorlijk bitter. Gedroogde bloemen? Ook de afdronk is droog, veel hout. De neus was nog oké, op de smaak verliest hij een aantal punten. 77/100
 
Dalmore ‘Gran Reserva’ NAS, 40%, OB 2009
Deze Gran Reserva is de opvolger van de Cigar Malt en bestaat voor 60% uit sherryvaten en 40% bourbonvaten. De neus begint zoet en granig. Frosties. Naarna komt er fruit door. Gekookt fruit. Tabak en nat hout. Zachte, ietwat droge smaak met granen, zoethout, kruiden, limoen en sinaas. Geen al te lange, kruidige afdronk. Het zoethout blijft duidelijk aanwezig. Heeft tijd nodig, maar gaat dan van vooraan tot achteraan de zeventig.78/100

Lapsang souchong thee

Thee? Ja, thee. Ondanks het feit dat dit een whiskyblog is, wil ik even stilstaan bij een bijzondere theesoort. Serge Valentin gebruikt de Lapsang Souchong thee vaak als associatie bij het bespreken van whisky’s. Ikzelf had de thee in het verleden al wel eens gedronken, maar dat was te lang geleden om hem te kunnen gebruiken als referentie bij het beschrijven van een smaak of een geur. Onlangs heb ik ‘m nog eens kunnen drinken in één of ander eethuisje en mijn eerste associatie was… whisky. Een whisky met een typische zacht-zoete rokerigheid. Ik heb me ondertussen een pakje van deze thee aangeschaft en leer ‘m op die manier te ‘vatten’.

Lapsang Souchong is een zwarte theesoort uit China, oorspronkelijk afkomstig uit de provincie Fujian. Souchong staat voor ‘subvariëteit’, Lapsang voor ‘rokerig’. Het is dus een rokerige variëteit van de zwarte thee die geteeld wordt op de flanken van de Wuyi bergen en maakt deel uit van de familie van de Wuyi Bohea theeën. De thee wordt na oxidatie gedroogd in bamboemanden. Dit drogen vindt plaats boven een vuur van naaldhout of cypressenhout. Daardoor raakt de thee doordrongen van de rookaromas.

 

De legende wil dat het droogproces per ongeluk ontdekt werd. Tijdens de Qing dynastie sloeg een leger z’n tenten op in een theebedrijf in Xingcun. Toen de soldaten vertrokken, restte er voor de arbeiders niet genoeg tijd meer om de theebladeren op de normale manier te drogen en ze nog op tijd op de markt te krijgen. Daarop ontstaken ze vuren van naaldhout om het drogen te versnellen. Het resultaat was dat de thee op tijd op de markt was maar ook dat een nieuwe theevariëteit het licht zag.
Ook vandaag de dag komt de beste Lapsang Souchong thee uit het Wuyi gebergte. De plaatselijke natuur met z’n hoge bergen, stevige naaldbomen en dikke mist zorgen blijkbaar voor de ideale kweekomstandigheden.

Lapsang Souchong thee is sterk van smaak en combineert heel mooi de aroma’s van zwarte thee met de aroma’s van het houtvuur (kampvuur, sommige pijptabak…). Het is de enige thee met dit soort profiel. Toen hij geïntroduceerd werd op de Europese markt was het een instant succes. Ook ik ben verkocht. Misschien dat ik me binnenkort ook maar eens op de Pu-Er thee moet werpen.

 
Brora 29y 1971/2000, 50%, DL Old Malt Cask, 210 bottles
De OMC 29y 1971 op 274 flessen hebben we al gehad, deze krijgt van mij dezelfde score. De klassieke heerlijke begin-jaren-zeventig Brora-neus met alles wat je ervan kan verwachten. Turf, fruit (appels, sinaas), kruiden. Zachte rook van een kampvuur… ja ja, de Lapsang Souchong thee! Smaak is wat zoet, fruitig (citrus) en peperig. En die ongeëvenaarde turf! Met een beetje geduld komt er ook het ziltige door. En dan hebben we het nog niet over de afdronk gehad… Man man, dit is goddelijk! 93/100

Lochside 28y 1981, Blackadder

De Lochside distilleerderij, gelegen aan de Schotse Oostkust tussen Aberdeen en Dundee, werd gesticht in 1957 en sloot z’n deuren in 1992. In 2005 werden de gebouwen met de grond gelijk gemaakt om plaats te ruimen voor een tuincentrum. Tot begin jaren zeventig produceerde het zowel malt als grain whisky – een schitterend huwelijk tussen beide was de 42 jarige Single Blend. Lochsides zijn over het algemeen erg fruitige whisky’s. Blackadder bottelde vorig jaar een 1981’er onder z’n Raw Cask label.

 
Lochside 28y 1981/2009, 56%, Blackadder Raw Cask, cask 617, 202 bttls
Mmm, niet de verwachte fruitexplosie… pas op, de neus biedt best wat fruit, maar niet zo overweldigend als bij andere Lochsides vaak wel het geval is. Muesli, sinaas, vanille, smeuïg… doet me wat denken aan die Danio ontbijttoestanden. Een lichte kruidigheid ook. Hooi. Ook de smaak geeft sinaas, maar ook lychee, munt, kokos en zachte karamel (fudge that is). Middellange finish, beetje drogend. Citrusschil. Erg aangename Lochside zonder het ‘wauw’ effect van een aantal soortgenoten. 86/100

Longmorn 33y 1976, The Whisky Agency

Longmorn 33y 1976/2009, 52.5%, The Perfect Dram (TWA), 168 bottles – Highland
Zeer aangename neus op zoete tonen (honing, marsepein), fruitige tonen (kruisbessen, appels), hout en zachte rook. Ook zoethout doemt op. Zalig die neus. Het fruit dat zo typisch is voor Longmorn uit deze periode zit natuurlijk ook de prikkelende smaak. Appel, peer, perzik, abrikozen. Citrus ook wel. Eigenlijk ligt die smaak heel mooi in het verlengde van de neus, want ook het hout heb ik hier en het zoethout. Beetje peper naar het einde. Middellange, fruitige afdronk. Weer een schitterende Perfect Dram botteling. 90/100

Cask Six Blind

Ik heb ook aan de recentste Blind Session van Cask Six deelgenomen. We kregen weerom twee erg lekkere whisky’s voorgeschoteld die we blind dienden te reviewen, scoren en plaatsen. De eerlijk gebiedt mij te zeggen dat ik bij geen van beide een idee had in welke regio ik het moest gaan zoeken. De eerste bleek trouwens een vatted (nee pure, nee blended) malt te zijn, wat zich absoluut niet liet blijken – niemand had dat geraden trouwens. De tweede was een Lowlander, die achteraf gezien wel dat profiel had (ja, da’s makkelijk, I know), maar toch gokte ik op Speyside. Ik vond het niet gemakkelijk uit te maken welke ik best vond, alhoewel het heel andere profielen zijn.
Nu dat Bert Dexters de resultaten heeft gepubliceerd, doe ik hetzelfde met mijn bevindingen en scores, in concreto van onderstaande whisky’s:

 
Highland Fusilier 21y, 70° proof, 40%, Gordon & MacPhail bottled 1978
Neus: zoet, sappig fruit (peer, perzik), lichte waxyness. Karamel ook, lichte rook, noten en tabak. Zachte sherry. Refill? Smaak: bitterzoet. Hout (wat drogend), kruiden. Aangename bitterheid. Afdronk: Middellang, zoet en ook hier wat drogend. Erg lekkere zachte whisky zonder één fout. 88/100
 
Rosebank 13y 1989/2002, 59.1%, MacKillop’s Choice, cask 908 – Lowland
Neus: bloemig en zoet. Dat geeft bloemen, bloesems, citrus en honing. Kruidig is ie ook. Nootmuskaat, kruidenthee. Linde? A ja, die citrus, die laat zich meer en meer kennen als pompelmoes. Smaak: mondvullend, prikkelend. Kruiden en ook hier wat honing. Afdronk: droog en licht bitter. Wel vrij lang. 87/100

Brora & Clynelish tasting II

Nadat iedereen opnieuw gezeten was (noodzakelijk, want anders zouden meerdere broeken afgezakt zijn) werd ons de Brora 29y 1971/2000, 50%, Douglas Laing OMC, 274 bottles voorgeschoteld. Hèhè, dit is wat ik lekker vind zie! Een herkenbare Brora-neus met alles wat Brora je kan geven. Genot, plezier, levensvreugde, een reden om te leven tout court, maar ook farmy notes, rook, fruit (citrus & appels had ik), wat zoets, zilt en de zee. Gerookte vis! Bij Dominiek doemde een plat de fruits de mer, inderdaad. De smaak gaat hier mooi op door, geeft een zalige combinatie van de associaties uit de neus, en brengt ook een heerlijke kruidigheid naar voren. Pffiew, dit is goeie whisky! En dan die afdronk… man, man. 93/100. De rest van deze fles moest en zou ik mee naar huis nemen. Biedt diene onnozele Luc toch wel mee zeker… Bon, geen Brora 29y 1971 op whiskysamples!

Ik dacht dat ik deze Brora al eens had gedronken, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het is z’n broertje op 210 flessen (ook 29y 1971 OMC) die ik al gehad had (niet gepost). In mijn herinneringen – nee, dit soort whisky vergeet men niet – zijn ze aan elkaar gewaagd.

 

Dan terug wat meer ‘gewonere’ whisky dachten er enkelen, de Clynelish 27y ‘Synch Elli’ 1982/2009, 46%, Daily Dram, The Nectar. Ik wist beter, ik had de batch van The Perfect Dram al geproefd (op vatsterkte die) – dit is immers een split cask met The Whisky Agency. Ruiken: whoehoe! Bijenwas (en véél!), zalig fruit (pompelmoes, meloen), dito zoets (zachte honing) en bloesems (een fruitgaard in volle bloei). Proeven: whoehoe bis! De was, het fruit, de honing, en ook kruiden. Kaneel. Nootmuskaat? Lange, zoet-fruitige afdronk met ook hier een geweldige waxy touch. Van een heel andere orde dan de Brora, maar evenzeer top. 92/100.

Weer eens een bewijs van de constant hoge kwaliteit van Clynelish. In tegenstelling tot een aantal distilleerderijen waarbij het “vroeger toch allemaal beter was”, kunnen heel wat Clynelish’s van de jaren tachtig of negentig (zie ook de SMWS of de 12y 1996 Malts of Scotland) makkelijk naast toppers uit de jaren zestig en zeventig gaan staan. Ook deze dus, met sprekend gemak.

 

Het slot van het ‘officiële’ gedeelte werd verzorgd door de Brora 30y, 53.2%, OB 2009, 2652 bottles. De neus is vrij krachtig en geeft turf, wit fruit, een beetje zilt, redelijk wat boenwas en verbrande cake (wat scherp, zonder te storen). Ook op de tong is hij stevig. De boenwas doemt ook hier op, net zoals de turf, het zout en het fruit. Na een tijdje kruiden, ‘wood-spices’. Dit laatste komt ook terug in de lekkere, lange afdronk.
Deze Brora is niet ‘farmy’ te noemen, je zou ‘m anderzijds wel kunnen beschouwen als een geturfde Clynelish. Het is duidelijk meer op eind jaren zeventig dan begin jaren zeventig Brora. Begin jaren zeventig Brora is volgens mij dan ook zo goed als op, anders zouden ze vorig jaar ook geen 25 jarige hebben uitgebracht. Het zou me echter niet verbazen mochten ze binnen enkele jaren nog een veertigjarige op de markt brengen. Aan een viercijferig bedrag natuurlijk.
Score: 92/100. Voor mij speelt deze nog net in de categorie van de 30y 2007 (92) en de 25y 2008 (91). Lekker, zéér lekker zelfs, maar toch een categorie lager dan de drie voorgaande releases. De eerste twee batchen (2002 & 2003) heb ik nog niet gedronken. Hier moet dringend verandering in komen, vind ik zo.

 

Naar goede gewoonte werd er op het einde en voor de veiling van de flessen een top 3 samengesteld, deze zag er als volgt uit:

  1. Brora 29y 1971 OMC
  2. Clynelish ‘Synch Elli’ 27y 1982 Daily Dram
  3. Brora 1972/1995 G&M

Exact mijn top 3 trouwens.

 

Tot slot had Dominiek nog een extraatje bij, de Clynelish 12y, 56.9%, OB, Ainslie & Heilbron for Edward & Edward, Italy (Giaccone), rotation 1973, bicolor label. Ik rook, ik nipte, ik mompelde een ‘halleluja’ en goot m’n 2cl gezwind over in een sampleflesje. Dit is echt wel zonde om als achtste whisky nog rap rap achterover te kappen. Ik proef ‘m nu, in alle rust en lichtjes boven m’n stoel zwevend.
Rotation 1973, dat is dus pre-Brora Clynelish, gedistilleerd in de distilleerderij die later Brora zou heten, ergens rond het jaar 1960. En dit ís ook Brora, Brora voordat Brora bestond. En hoeft het gezegd, I love it. Zachte, zoete turf en sappig fruit, prachtig verweven met zalige waxy én lichte farmy notes. Piew, wat een neus! Honing, vanille, amandel, peer, sinaas, antiekwas, ‘boerderij’, enzovoort enzoverder. De smaak houdt moeiteloos dit niveau aan. Krachtig en toch subtiel, complex en toch perfect gebalanceerd. Goddelijk! De turf, het fruit, de honing, het hooi, de waxy touch, een mens wordt daar stil van. Ook een lichte kruidigheid, kwestie van het plaatje helemaal af te maken. En die afdronk, die blijft maar duren! Ik denk dat ik straks m’n tanden niet poets… wakker worden op dit, stel je voor. Ok, ok, de lyriek (anderen noemen het malt-o-porn) neemt de bovenhand. Ik stop. Enkel de score nog. Pfff, who cares? Of toch, ik heb de 1971 93/100 gegeven en vermits ik mij de rest van deze fles bij opbod heb aangeschaft, zie ik mezelf verplicht nog wat van deze laatste in te schenken. Een score moet immers gefundeerd zijn, dat spreekt. Wel, deze 12 jarige Clynelish is nóg beter. Niet veel, maar toch. 94/100 zal het zijn.

 

En of het dus goed was. Ook de nabeschouwing was dat, alleen ben ik nog altijd niet bijgeslapen.