Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Glengoyne’

Glengoyne 12

Glengoyne werd gesticht onder de naam Burnfoot Distillery (of Burnfood of Dumgoyne), daarna werd het Glen Guin Distillery, maar de gebroeders maakten er in 1905 uiteindelijk Glengoyne van.
De nieuwe eigenaars van Glengoyne, Ian McLeod Distillers, zijn er in geslaagd deze wat saaie brand een veel hipper en zelfs wat ‘premium’ imago mee te geven. Het in het leven roepen van de ‘choices’ reeks, is daar zeker niet vreemd aan. Zowel de Ronnie’s, Duncan’s en Ewan’s ‘choices’ wonnen prijzen en medailes in diverse concours, o.a. op de Malt Maniac Awards. Vandaag gaan we echter niet de premium-toer op, we houden het bescheiden met de Glengoyne 12.

 

Glengoyne 12y, 43%, OB 2013
Zoete granen en appels maken de dienst uit op de geur. Groene appels, aangenaam zuur. Dat brengt me ook bij yoghurt, yoghurt met honing. Daarachter zit karamel en nougat. Zachte, stroperige karamel. Het hout brengt sappige eik en vanille met zich mee. Clean, fris en aangenaam om ruiken. De smaak is zacht, rond en zoet. Karamel, rode appels (gekarameliseerde appels eigenlijk), gekonfijt fruit, appelsien… de sherryvaten laten zich gelden. Zelfs wat kokos nu. Naar het einde toe meer en meer kruiden. Peper, gember en kaneel. Zachte eik. Mooie bitterheid. De afdronk is niet geweldig lang, zoet en kruidig. Karamel, peper, zoethout en gember. Meer dan genietbaar en een van de betere standaardbottelingen. 84/100

Advertenties

Glengoyne 40y 1972, Malts of Scotland

Schandalig dat ik deze Malts of Scotland vorig jaar niet heb kunnen proeven. Payback time.

 

Glengoyne 40 YO 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead MoS12044, Warehouse DiamondsGlengoyne 40y 1972/2012, 55.5%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12044, Warehouse Diamonds, 254 bottles
De kleur roept (nee, schreeuwt) sherry. Op de neus laat deze sherry zich kennen als de meeste expressieve en complexe variant. Fris en fruitig. Frisse kruiden zoals munt, tijm en eucalyptus, vermengd met zoet fruit. Veel zoet fruit. Druiven, pruimen, bramen, sappige kersen, langzaamaan omslaand in de gekonfijte variant. De goede oude bolus. Daarachter schuilen tabak, esdoornsiroop (maple), geboend leder en chocolade. After Eight. En natuurlijk een stevige portie eik. Maar het wordt nooit drogend, de eik is sappig en belegen. Samen met de kruiden doet dit wat aan de beste bourbons denken. Maar dan beter. Behoorlijk indrukwekkende neus toch wel. De smaak is erg rijk en geconcentreerd, het mondgevoel is dik en stroperig. Kandijsiroop, appel- en perensiroop… echt wel stroperig ja. Pruimencompot, braambessenconfituur, rozijnen, dadels, vijgen (zowel verse als gedroogde) maken het geheel extra fruitig. Kaneel, nootmuskaat, zoethout en (veel) munt zorgen voor een stevige kruidigheid. Tabak, karamel, noten en koffie, vier andere usual suspects bij dit profiel, vullen aan. Ha, balsamico ook. Machtige sherry. De eik blijft erg sappig. Het wordt wel een beetje droog. Nee, dit is meer ‘bitter’ dan ‘droog’. Maar dan bitter zoals in “zalig bitter”. En ik kan er niet aan doen, maar ik blijf aan geweldig lekkere bourbon denken. De afdronk is eh… nogal lang. Geweldig lang. Mooi bitter, vol frisse kruiden, eik en fruit. Een zalige bourbon voor single malt liefhebbers. Samen met de 1972 White Rioja mijn beste Glengoyne tot op heden. 92/100

Glengoyne 16y 1997, Malts of Scotland

In de beginjaren van Malts of Scotland werden we zowat overspoeld door Glengoynes 1998 op sherryvat (de 113X-reeks). Whisky’s waar ik nooit echt fan van ben geweest. In de laatste batch Malts of Scotland zit een 1998, maar dan op bourbon. Vergelijken is dus onmogelijk.

 

Glengoyne 16 YO 1997/2013, 54.6%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13020Glengoyne 16y 1997/2013, 54.6%, Malts of Scotland, bourbon hogshead #MoS13020, 269 bottles
Cleane, frisse neus. Knapperig, granig en fruitig. Fruitige malt. Wat het fruit betreft, vallen arme appels op. Appelmoes, warme appeltaart appeltjes uit de oven. Ik ruik ook rijpe kruisbessen, peren en gele pruimen. Vanille en zachte karamel. Gedroogd gras valt er ook te noteren. Een hint van kaneel, maar voor de rest niet al te veel kruiden. Een beetje eik. Niet extreem boeiend, maar wel genietbaar. Ronde, romige smaak waar de granen in eerste instantie de dienst uitmaken. Gevolgd door vanille en tuinfruit. Wit fruit. Peren nu vooral. En na enige tijd ook ananas. Jong. Ja, deze whisky doet jonger aan dan z’n zestien jaar. Clean, dat wel. En meer kruiden hier, kruiden zoals peper en kaneel. Een beetje zoethout. Eik, wat het samen met de kruiden een droog kantje geeft. Geen erg lange afdronk, op eik, kruiden en het witte fruit dat we ook in de geur en op de smaak hadden. Cleane, natuurlijke en jonge Glengoyne. Helemaal niets mis mee. 83/100

Glengoyne 13y 1997 ‘English Merchants’ Choice’

Een tweede sample van Master of malt is de Glengoyne 13y 1997 ‘English Merchats’ Choice’. Het principe achter de Merchants’ Choice is dat Glengoyne een aantal bekende handelaren vroeg een vat uit hun opslagplaatsen te selecteren. De keuze viel op een 1997, gerijpt op Europese eik, die in september 2010 gebotteld werd. Hij is te koop bij zes handelaren waarvan Master of malt, Milroys en Royal Mile Whiskies bij ons het bekendst zijn. Ik denk niet dat dit concept dit jaar (reeds) herhaald is.

 

Glengoyne 13y 1997 ‘English Merchants’ Choice’, 54.6%, OB 2010, sherry cask, 291 bottles
Stevige maar mooi gebalanceerde sherryneus op tonen van zoet fruit à la rozijnen, pruimen en perensiroop, kandijsuiker, bittere chocolade, sappge eik, balsamico en kruiden. In deze laatste categorie vallen vooral nootmuskaat en gember op. Een beetje tabak noteer ik nog, alsook wat leder. Complex, u leest het, en zoals gezegd met alle elementen in balans. Knap. Stevig, drogend mondgevoel. Voor dat droge gevoel zorgen eik, okkernoten, koude zwarte koffie, kruiden (de gember vooral) en zwarte thee, maar er is toch ook redelijk wat zoets te vinden, wat er voor zorgt dat het geheel niet té bitter wordt. Kandij, donkere chocolade en de gedroogde pruimen opnieuw. Bitterzoete, verwarmende afdronk. Zeker op de neus is het genieten, op de smaak is deze whisky voor mij een ietsje te droog om nog hoger te scoren. 85/100

Glengoyne 1972/1998, cask 583

Glengoyne ligt net boven de scheidingslijn tussen de Lowlands en de Highlands, vlak bij Glasgow en is sedert 2003 in handen van Ian McLeod Distillers (Glengoyne was hun eerste distileerderij). 20% van de productie gaat naar single malt.

 

Glengoyne 1972/1998, 55.9%, OB, cask 583, 468 bottles
Heerlijke zoete sherry met noten prominent vooraan in de neus. Bij het zoete denk ik aan kandij, crème brûlée en veel zachte chocolade. Belegen dennenhout en een lichte kruidigheid (eucalyptus). En dan komt het fruit opzetten: harde peren, gebakken banaan… perfecte balans tussen bittere en zoete tonen. Hele mooie, elegante neus! De smaak is erg krachtig en behoorlijk bitter. Veel okkernoten, hout, rode bessen, kruiden. Munt. Toch wat water proberen. Dit maakt de geur floraler, de smaak wat zoeter (chocolade), alhoewel het bittere en het droge blijven domineren. Lange, droge afdronk. Ik kan erg genieten van de neus, de smaak en de afdronk zijn me een ietsje te droog. Bedankt voor de sample Serge. 86/100

Malts of Scotland, Luc’s choice – part II

Na de plaspauze – veel te veel water gedronken om die dekselse chipssmaken te neutraliseren – gingen we verder met twee Malts of Scotland die ik hier al eens eerder zij aan zij besprak, whisky’s waarvan ik het absoluut niet erg vond ze nog eens te kunnen proeven. Daarna volgde een nieuwe botteling, een Caol Ila, en afsluiten deden we met Luc’s recentste Glenfarclas.

 
Glen Scotia 37y 1972/2010, 45.1%, MoS, cask 1926, 114 bottles
Zie hiervoor mijn notes in bovenstaand link. De score blijft dezelfde, in dit rijtje scoort enkel de Glenfarclas heel nipt meer. Ik heb er lang over gedaan om uit te maken welke van deze twee ik de beste vond, twee compleet verschillende profielen maar beide absolute top, eigenlijk zou ik ‘m 92,5 moeten geven, het verschil is misschien geen heel punt. Prachtig oud Campbeltownprofiel. 92/100
 
Glengoyne 37y 1973/2010, 50.4%, MoS, cask 678, 97 bottles
Ook van deze was ik volledig weg, hij moest indertijd maar nipt voor de Glen Scotia onderdoen. Ook nu, hij nestelt zich mooi tussen de Glen Scotia en de Bunnahabhain in. Frisser (fruitig, floraal) en makkelijker dan z’n voorganger, minder complex, meer ‘direct’, maar o zo heerlijk direct. 91/100
 
Caol Ila 29y 1981/2010, 59.8%, MoS, cask 4807, 216 bottles
Dit is één van de nieuwe bottelingen. Petrolium, rook, plastic, niet meteen de beste neus ever. Maar dat is dan zonder water. Water toevoegen doet wonderen, een heel pallet een geuren komt naar voor. Zoet fruit, oesters, zilt, winegums, vanille, zoethout… complex. Zoete turf ook, zowel op de neus als op de smaak. Ik noteerde qua smaken nog drop (zoute drop) en het zoete fruit van de neus. Lange, fruitige en kruidige finish. A perfect swimmer, gaat van gesloten en niet aangenaam zonder water naar open en heerlijk mét. 89/100
 
Glenfarclas 41y 1968/2010, 49.7%, OB for Thosop, casks 702 & 5240, 318 bts.
Eindigen deden we dus met deze Glenfarclas, een whisky die al behoorlijk wat airplay heeft gehad maar waarbij ik voor de volledigheid nog vermeld dat het een vatting is van twee vaten die elk op zich hun kwaliteiten hadden maar ook hun mindere kanten. Samengevoegd bleken ze echter elkaars mindere kanten op te heffen, resulterend is een perfect huwelijk. Vat 702 is een first fill oloroso, vat 5240 een first fill fino. De complexe neus geeft donkere chocolade (waarvoor dank oloroso, maar zonder echt bitter te zijn, waarvoor dank fino), noten, hout (niet te veel, niet te weinig), fruit (zowel gedroogd als geconfijt fruit), kruiden, leder, een lekkere waxyness en nog heel wat meer. Na enige tijd krijg ik ook wat vegetale tonen (denk aan peterselie, en zeker ook munt). Een neus om van te genieten. Op de tong toont hij zich stevig, mondvullend en licht drogend. Veel kruiden, bessen, hout, koffie, de donkere chocolade, enzovoort enzoverder. Lange, droge, kruidige finish met ook het fruit dat nog de kop opsteekt. Vooral de neus van deze whisky is geweldig. 93/100
 
Voila, ik vond dit een mooie line-up. Buiten onze opwarmer was de jongste whisky 29 jaar oud, en toch had ik nooit het gevoel op een stuk hout te sjieken, het zijn stuk voor stuk zeer mooi gerijpte whisky’s die alle hun smaken perfect geïntegreerd hebben. Mijn top-3 bleek dezelfde te zijn als deze van de groep (alhoewel ze voor mij alle drie erg dicht in elkaars buurt liggen), nl.:

  1. Glenfarclas 1968
  2. Glen Scotia 1972
  3. Glengoyne 1973

Twee sherryvaten (de inhoud welteverstaan)

Vandaag publiceer ik mijn notes van twee jonge gesherriede whisky’s die ik vorig weekend vanuit het noorden van het land op m’n bord kreeg. De eerste is de Glengoyne 1998 cask 1131 van Malts of Scotland. Vaten 1132 en 1133 had ik al geproefd, deze ontbrak nog. De tweede is een Glenfarclas 1994, OB for Cöpernicker Whiskyherbst, een whiskyfestival in Berlijn.

 
Glengoyne 11y 1998/2010, 54.8%, Malts of Scotland, cask 1131, 295 bts
Neus: frisse, kruidige sherry. Herbal kruidigheid, type eucalyptus, munt, vickstoestanden. Woodsmoke, tabak, wat karamel en zoethout ook. Kruisbessen, gedroogde abrikozen, onrijpe banaan. Dezelfde dominante ‘herbal’ tonen in de smaak, net als de kruisbessen. Hij is wel erg droog, op hout, okkernoten, tamme kastanjes, wat kruidnagel en vijgen. De afdronk is droog (veel hout) en kruidig. Niet slecht, maar ook niet geweldig. In ieder geval beter dan een gemiddeld kruidendrankje. 78/100
 
Glenfarclas 1994/2004,57.6%, OB for the Cöpernicker Whiskyherbst, cask 932, 318 bts
Bij deze is het kernwoord bitterzoet. En ‘lekker’. Kandijsuiker, geconfijt fruit, sinaas, gedroogde abrikozen, geroosterde amandelen, schoensmeer, een waxy toets, koffie, licht stoffig en lichte rook ook. Erg complex. I like. Het zoete en het bittere houden ook op de smaak het geheel mooi in evenwicht. Olieachtig op rozijnen, bosbessen, hout, kastanjes, noten, kruiden. Middellange, kruidige afdronk met zoethout en misschien een tikkeltje honing. Heel mooi. Een whisky die zich laat lezen als een statement. 88/100
 

En dan ga ik me nu nog een dram inschenken zie. Wat te denken van een Littlemill?

Malts of Scotland H2H: Glen Scotia 1972 vs Glengoyne 1973

Vanaf vandaag bespreek ik de nieuwe Malts of Scotland bottelingen. Twee ervan zijn exclusief voor België gebotteld, een Glengoyne 1973 en een Glen Scotia 1972. Maar met welke begin ik? Mmm, vermits ik niet kan kiezen (ben van het besluiteloze type), ga ik ook niet kiezen. Het zijn trouwens twee whisky’s die niet alleen ongeveer even oud zijn en beide op bourbonvaten rijpte, maar na een eerste keer proeven ook aan elkaar gewaagd bleken te zijn, ideaal dus om head to head elkaar te laten uitdagen en zo de finesses van beide te ontdekken. De Glen Scotia proefde ik trouwens vorige week maandag al, maar laat ons zeggen dat ik het niet erg vind deze nog eens te ‘moeten’ proeven. Oude Glen Scotia is zeldzaam, 1975 (o.a. een lekkere voor The Whisky Fair) en 1977 ben ik al tegengekomen, oudere nog niet.

 
Glen Scotia 37y 1972/2010, 45.1%, MoS, cask 1926, 114 bottles
De neus zou die van een oude Clynelish kunnen zijn. Van een zeer lekkere oude Clynelish. Bijenwas, gedroogde bloemen en veel fruit is het eerste wat er uitspringt en wat mij aan Clynelish doet denken. Wat nog? Pollen, honing, marsepein, antiekwas. Qua fruit denk ik aan perziken, druiven, ananas, rijpe appelsienen, dadels en de schil van Granny Smith appels. Vers gemaaid gras ook en een subtiele rokerigheid. Licht ‘old bottle effect’ – zou wel kunnen, zit toch al zeker een maand in de fles. Het zal de antiekwas zijn die me aan een antiekshop doet denken. Soit, die neus is in ieder geval absolute top. Weinig tot geen hout trouwens. Ah, op de smaak wel wat hout, net als nootmuskaat, gember, zoethout en noten. Dit maakt het geheel aangenaam bitter met zoete (honing) en fruitige tonen die het geheel in balans trekken. Hier vooral gedroogd fruit. Naar het eind druivenpitten (tannines). Middellange, droge finish op peper en noten met ook hier lichte tannines. De neus verdient 93 punten, de tannines in de mond kosten ‘m spijtig genoeg een puntje. 92/100
 
Glengoyne 37y 1973/2010, 50.4%, MoS, cask 678, 97 bottles
De neus start zoet en fruitig. Banaan, kokos (véél kokos), ananas en rijpe kruisbessen. Ik zei ‘start’, maar eigenlijk blijft hij verder gaan op zoete en fruitige tonen. Vanille en ook wat bloemen, maar vooral het fruit domineert. Geroosterde noten, dat is ook nog het vermelden waard. Ook op de smaak is hij zeer fruitig. Groene kruisbessen (dus minder rijpe dan in de geur), groene appels, witte druiven, witte pompelmoes. Boterig en mondvullend met naast het fruit redelijk wat hout (zonder echt bitter te worden), honing, vanille en kruiden. Lange fruitige afdronk met hier wel een licht bittere ondertoon. Gho, deze Glengoyne moet niet echt onderdoen voor de Glen Scotia. Op de smaak vind ik ‘m misschien zelfs iets beter. De indrukwekkende neus van de Glen Scotia is echter moeilijk te kloppen, dat rechtvaardigt het puntje extra. 91/100

Sherried Glengoyne, nu we toch bezig zijn

Ik zag dat ik nog een sample had staan van een andere Glengoyne, de officiële 21y, sherry matured. Vermits ik nog een 2cl over heb van de 1998 die ik gisteren proefde, zet ik vandaag beide eens naast elkaar.
 
Glengoyne 21y, 43%, OB 2008, sherry matured – Speyside
Mooie, zachte sherry met in de neus karamel, gestoofde appels, kersen, rozijnen, perensiroop, leder, beetje eik en wat peper. Een heel lichte rokerigheid ook. Minder scherp en vooral minder vuil dan vat 1132 (wat op zich nog geen minpunt is, soms integendeel). De smaak volgt grotendeels dit patroon. De zachte karamel, het hout, de appel, de kruiden (kaneel, gember), ik tref het ook hier aan. Pruimen. Het geheel is behoorlijk droog, maar bijlange niet zo scherp en bitter als de Malts of Scotland. Zeker op de smaak draagt deze veruit mijn voorkeur weg. Lange, verwarmende en droge finish, licht zoet en kruidig. Erg aangename whisky. Deze. 84/100

Glengoyne 1998, Malts of Scotland, cask 1132

Malts of Scotland blijft maar Glengoynes bottelen. Vat 1133 proefde ik al eerder, maar ook de andere zustervaten, 1130 & 1131 werden recent door hen gebotteld.

 
Glengoyne 11y 1998/2010, 55.2%, Malts of Scotland, cask 1132, 295 bottles – Highland
Vette, vuile sherry op de neus met perensiroop, sojasaus, balsamico, noten, gedroogd fruit… studentenhaver dus. Geen sulfer, gelukkig. Wel iets zurigs. Rode bessen? Ja, en de balsamico natuurlijk. Op de tong is hij me te wrang, zoals ik al vreesde. Erg sterke English Breakfast thee en veel propolis. Dat laatste is goed om al gorgelend keelpijn tegen te gaan, hier is het ronduit storend. Ok, ik dien volledigheidshalve ook de bittere chocolade, de vijgen, dadels en het hout te vermelden, maar die maken het er toch niet aangenamer op. Laat er ons water bijhalen, kwestie van ‘m een faire tweede kans te geven. Mmm, ja, dat help toch wat. De neus geeft wat meer fruit (bosvruchten) en eucalyptus. De smaak krijgt meer hout en kruiden. Kruidnagel, nootmuskaat en ook hier de eucalyptus die opduikt. Blijft toch erg droog, net zoals de afdronk. De neus kan me nog boeien, de smaak niet. Vat 1133 vond ik er net over, bij deze is het duidelijker. OK, water maakt het geheel toegankelijker, maar mijn ding werd het nooit. 77/100

Nog twee Malts of Scotland

Glenglassaugh 25y 1984/2009, 54.7%, Malts of Scotland, cask 186, 213 bottles – Speyside
Zachte neus waarbij het fruit en het hout om beurten strijden om de aandacht. Het hout wint evenwel, de balans is zeker niet perfect. Qua fruit denk ik aan abrikozen, perzikken en pruimen. Gedroogde pruimen. Dadels ook. Karamel en cake geven het een zoete touch. Met enkele druppels water komt het zoete meer op de voorgrond. Kaarsvet? Ja, en ook heel wat kruiden na enige tijd. Zachte rook. Zoet en bitter domineren op de tong. Karamel, hout, kruiden en gedroogd fruit. Bittere chocolade. Middellange, kruidige afdronk die toch vrij snel uitdroogt, ondanks het beetje water dat ik toevoegde. 84/100
 
Glengoyne 11y 1998/2009, 55.9%, Malts of Scotland, cask 1133, 321 bottles – Highland
Zustervat van vat 1130, dat de hemel ingeprezen is. Op de neus stevige sherry met associaties van espresso, gedroogd fruit (rozijnen in de eerste plaats maar ook abrikozen en vijgen), noten, hout, verbrande cake, verbrande karamel en tabak. Sulfer? Misschien, vaag in ieder geval. Heavy! Hetzelfde geldt voor de smaak. Zware sherry. Bitterzoet en drogend, op okkernoten, geconfijt fruit, zoethout en bittere chocolade. Rauwe kastanjes ook. Eerder lange, droge en bittere finish met terugkerende kruiden. Sherryheads gaan dit geweldig lekkere whisky vinden, voor mij was ie er net over, net. 85/100