Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Crombé’

Dalmore, Asta Morris for The Bonding Dram & Huis Crombé

Werd het geen tijd dat Bert Bruyneel nog eens iets bottelde? Ik dacht van wel, en dat is dus ook wat Bert moet gedacht hebben. De nieuwste Asta Morris is een Dalmore, zonder leeftijdsaanduiding noch vintage. Onafhankelijke Dalmore zie je niet veel, en al zeker niet aan deze prijs. 45 euro kost hij. Leuk nieuw label trouwens.

 

Dalmore Asta Morris for The Bonding Dram & Huis CrombéDalmore NAS, 49.1%, Asta Morris for The Bonding Dram & Huis Crombé, cask AM005
Een typisch en dus ook erg herkenbaar Asta Morris profiel is dit. Geroosterde granen, heide, toast (zonder het licht verbrande echter), warme cake, honing en een mooie florale toets. Gedroogde bloemen. Een beetje kaarsvet. Amandelen en hazelnoten. Vooral hazelnoten. Pas in tweede instantie doemt fruit op, in de vorm van appelsienen, rijpe kruisbessen en mandarijnen. Kruiden zoals zachte peper en kaneel. Onderliggend valt er een subtiele mineraliteit waar te nemen. Aangenaam, en meer dan dat. Zacht en romig mondgevoel. Honing, heide en boter, kruiden en fruit, met op de achtergrond altijd een aardse ondertoon. Wortels (denk mierikswortel), ook iets wat ik niet voor het eerst proef in een Asta Morris whisky. Wat het fruit betreft, merk ik appelsien, aardbei en ananas op. De kruidigheid wordt gedomineerd door gember. Een hint van tabak speelt op een gegeven moment ook op. Chocolade (dit is immers Dalmore)? Nee, niet echt. Zachte eik, dat wel, vooral naar het einde toe. Middellange afdronk, zoet en kruidig (die gember!) met de heide die van geen wijken wil weten. Aangename en meer dan correcte Dalmore. En vooral prijs/kwaliteit een topper. 86/100

A propos, Bert heeft niet alleen deze Dalmore geselecteerd, hij heeft z’n oog op nog wat ander lekkers laten vallen. Watch this space zoals men in mooi Nederlands zegt.

Amrut for Crombé vs. Amrut Fusion

Zondag heb ik me op enkele Amruts geworpen. Ik zette de nieuwe botteling voor Crombé tegenover de Fusion. De Blackadder op 46% toonte zich een ideale sparring partner.
Zoals ondertussen gemeenzaam geweten, is Amrut een beetje een hype de laatste tijd. Door het Indische klimaat rijpt de whisky er een pak sneller dan in Schotland, wat resulteert in erg mature vier-, vijfjarige whisky’s. Gezien de gigantische Angel’s Share zullen we waarschijnlijk nooit een Amrut 20Y of 30y kunnen drinken, tegen die tijd zal er immers niet veel vocht meer in het vat overblijven.
Thuishaven van Amrut is Bangalore. Managing director is Neelakanta Rao Jagdale, Ashok Chokalingam is er International sales manager en als dusdanig het sympatieke gezicht van Amrut in onze contreien.

 

Ik begon met de Crombé, voluit Amrut 2004/2009, 52%, OB for Crombé, cask 2930, 221 bottles. Mijn eerste impressie was “mwa, ja, niet slecht”, maar na een tijdje werd die “niet slecht” toch een serieus understatement. Hij heeft een zeer subtiele neus, die zoet en bloemig start. Honing. Daarna krijgen we gras, hooi en hars. Vervolgens komen er kruiden door, speculaas en noten, tabak ook. Opgelegde peren. Ja, die neus evolueert echt héél mooi. Op de tong is deze Amrut fruitig (citrus vooral) en kruidig (peper). Ook hier komt wat hars bovendrijven, wat een aangename bitterheid geeft. Hij blijft lang hangen, gaat naadloos over in een lekkere bitterzoete afdronk.
Wel, ik vind dit geen gemakkelijke whisky, hij heeft echt wat tijd nodig om zich volledig te geven, maar dan toont hij zich een beauty.

De Amrut Blackadder die ik tussendoor dronk, moet het meer hebben van zijn pure fruitigheid, zoete fruitigheid, zalige zoete fruitigheid. Ja, ik blijf deze een absolute stunner vinden.

Dan de Fusion, Amrut Fusion, 50%, OB 2009, batch #01, die al door heel wat mensen de hemel in is geprezen. De naam Fusion verwijst naar het gebruik van twee verschillende soorten malt, nl. geturfde Schotse malt en niet-geturfde Indische malt. Deze laatste komt van gerst geoogst in de provincies Punjab en Rajasthan, aan de voet van de Himalaya. Beide maltsoorten werden apart verwerkt, gedistilleerd én gerijpt. Het geheel werd na een viertal jaar rijping vermengd in bourbonvaten en dit in een verhouding van 25% geturfd en 75% niet-geturfd distillaat. Het resultaat is een zeer zachte whisky die inderdaad een mooie mix biedt van subtiele turf en rijke fruitigheid. In de neus geeft dit naast de fruitige turf nog heel wat zoete associaties, ik denk aan kandijsuiker, cake, rozijnen (op rum!) en crème brûlée. Vooral dat laatste wordt na enige tijd zeer duidelijk. De eveneens zachte en frisse smaak bouwt hier wat op voort: turf, fruit, vanille, hout, bloemen ook. Gho, ik weet niet of het mij ligt maar dat laatste nijgt een beetje naar iets geparfumeerd dat ik niet onmiddelijk kan thuisbrengen, zonder echt te storen evenwel (het is geen jaren tachtig Bowmore). Behoorlijk lange finish met terugkerend hout, fruit en turf.

Scores? 86/100 voor de Fusion, 89/100 voor de Crombé. Aan nog geen 40 euro de fles… kopen die handel!