Spring naar inhoud

Posts tagged ‘bourbonvat’

Bunnahabhain 31y 1980, Whisky-Doris

En nu we toch bezig zijn, blijven we nog even bij Bunnahabhain. Eén van de recentere Whisky-Doris bottelingen is een Bunna 1980, eind vorig jaar gebotteld. Te koop voor 110 euro.

 

Bunnahabhain 31y 1980/2011, 46.3%, Whisky-Doris, bourbon hogshead #13, 177 bottles
Zoete, waxy neus op tonen van honing, vanille, ananas, gele appels en sappige perziken. Meubelwas. Dat gaat dan over in zachte florale toetsen: gras en bloemen. Een klein beetje zilt op de achtergrond en zo goed als geen hout. Kruiden dan? Misschien wat gember. Ah, boter ook. Zeer elegant allemaal. Rond en romig op de tong, en erg grassig. Dat (gedroogd) gras laat zich vervoegen door granen, pils, noten, munt, zilt en pas daarna fruit (appels, de schil van appelsienen, perzik). Meer eik en ook wat meer kruiden dan op de neus. Opvallende gember opnieuw, maar ook zoethout en nootmuskaat. Het geheel blijft daarenboven ook een zoete ondertoon hebben: vanille en honing. De pils groeit, spijtig. Middellange afdronk, zoet en kruidig. Puur op de neus was het negentig geweest, de bier-associaties op de smaak doen ‘m een punt of twee verliezen. 88/100

Advertenties

Benriach 20y 1991, Malts of Scotland

Een gunstige wind bracht samples van de nieuwe batch Malts of Scotland ten huize Onversneden. Het betreft weer een erg gevarieerde reeks, zowel qua regio, leeftijd als type vat. Beginnen doen we met een Benriach 1991 op bourbonvat.

 

Benriach 20y 1991/2011, 51.6%, Malts of Scotland, bourbon barrel #32283, 251 bottles
Frisse, grassige neus met een licht mineralige toets. Vers gemaaid gras, afgereden toen het nog wat nat was (ja, probeer deze zomer maar eens je gras af te rijden als het volledig droog is). Honing, kruisbessen, frambozen, abrikozen, boter en wat munt. Hooi (het gras raakt stilaan droog), heide en op de achtergrond zelfs heel lichte rook. Heide en lichte rook, een combinatie die je wel vaker tegenkomt. Erg genietbaar. Stevig, romig mondgevoel. Fruitige smaak (mandarijn, limoen), met ook hier de honing en het grassige. Die heide opnieuw. Meer eik, licht drogend. Gember. Middellange afdronk op citrusfruit en kruiden. Ik vind dit verrassend lekkere whisky, zeker op de neus. 87/100

Littlemill 20y 1990, First Cask

Vandaag dus de andere van het koppel Littlemills die ik gisteren proefde. De Platinum Selection vond ik best te pruimen, maar deze, ja, deze is beter. Is trouwens een zustervat van onze Fulldram botteling. Nu ja, bijna-zustervat.
Littlemill is één van de vele ondertussen verdwenen Lowland distilleerijen. Het sloot z’n deuren in 1992 en brandde later helemaal af.

 

Littlemill 20y 1990/2010, 56.2%, Whisky Import Nederland, First Cask, bourbon barrel #726, 225 bottles
Deze is expressiever op de neus, prikkelender en levendiger, exact wat ik van Littlemill 1990 verwacht. Ook fruitig, maar frisser, sappiger. Vooral wit fruit (appel, peer en perzik). Gras, bloemen (de geur van een wandeling door de weide, inclusief de boterbloemen), vanille en een beetje eik. Heerlijk! Ah, ook wat kruiden komen om de hoek kijken. Op de smaak ging ik op zoek naar dat beetje rook dat je wel vaker in Littlemill 1990 terugvindt, en inderdaad, een klein beetje. Maar het is vooral het fruit dat de eerste viool speelt. Daarna komen de eik en de kruiden opzetten. Best wat eik eigenlijk. Witte pompelmoes ook, wordt licht bitter. Lange, bitterzoete afdronk. Zalige neus, maar net geen negentig punten omwille van het iets te bittere op de smaak en in de afdronk. Let wel, iets. 89/100

Bladnoch 1990, Single Cask Collection

Single Cask Collection is anders dan de naam doet vermoeden geen nieuw label van een bestaande bottelaar maar een nieuwe bottelaar an sich, een Oostenrijkse bottelaar meer bepaald. De mensen achter SCC organiseren ook het Scottish Single Malt Spring festival in Linz.

 

Bladnoch 21y 1990/2011, 51.9%, Single Cask Collection, bourbon cask #134, 288 bottles
Delicate en cleane neus op zoete ontbijtgranen (honey pops), kruisbessen, limoen en vers gemaaid gras. Rietsuiker. De neus doet me wat aan Caipirinha denken (brengt me terug naar m’n verlof in Catalonië). Nat hooi ook na enige tijd. Lekkere neus, absoluut. Stevig en romig mondgevoel. Minstens even grassig als de neus, met ook hier citrus (eerder witte pompelmoes) en een zoete toets. Wat eik en kruiden (peper). Groene thee. Noten. Een onderliggende en aangename bitterheid. De best lange afdronk ligt perfect in het verlengde van de smaak, bitterzoet. Mooie vatselectie met voor nog geen zestig euro een erg sterke prijs/kwaliteitsverhouding. 86/100

Macallan 1995, A.D. Rattray

A.D. Rattray, de Schotse bottelaar die in 1868 opgericht werd door de heren Andrew Dewar en William Rattray, brengt heden weer enkele nieuwe bottelingen op de markt. Vandaag proef ik een Macallan 1995, gedurende de komende weken volgt de rest, waaronder een distilleerderij die hier nog nooit aan bod gekomen is.

 

Macallan 15y 1995/2011, 46%, A.D. Rattray, bourbon cask #11251, 334 bottles
Frisse, prikkelende neus. Veel Europees fruit à la appels, peren en witte perziken. Bloesems, een beetje gedroogd gras, honing en Ginger Ale. Een hint van witbier. Erg fris dus allemaal. Ook aangenaam om drinken. Clean, zoet en fruitig. De appel, de peer, de perzik, de honing. Hier zorgen kruiden voor wat extra complexiteit. Vanille heb ik nog, net als wat eik. Fijne eik. Easy drinking. De afdronk is eerder kort maar lekker. Kruiden en fruit voeren hier de toon aan. Dit is een veel beter alternatief voor zowat gans de officiële Fine Oak reeks. En als het in augustus nu ook nog wat zou willen zomeren, een ideale zomer/terrasdram. 84/100

Intermezzo: Glen Keith 1970, Malts of Scotland #6042

Vandaag en morgen maak ik graag tijd voor een zijsprongetje in het rijtje, nl. voor twee van de nieuwe Malts of Scotland bottelingen. Omdat ik toch in de sfeer van toppers wil blijven, is mijn keuze uit de nieuwe bottelingen nogal gericht, ik licht er immers een Glen Keith 1970 en een Caperdonich 1972 uit.

 

Glen Keith 40y 1970/2011, 47.9%, Malts of Scotland, Bourbon Hogshead #6042, 163 bottles
Ruiken: yeeha! Proeven: yeeha! Jawadde, dit is goed! En zo absoluut mijn ding… Enorm fruitige neus. Sappig, rijp fruit, onmogelijk om alle associaties te vangen. Zowel wit Europees fruit (ik denk aan perzik, peer en gele appels) als de meer tropische variant (lychee, ananas, mango), en telkens de meest sappige varianten. Het-sap-druipend-van-je-kin variant. Met je neus boven een kom superieure fruitsla. Vervolgens met je neus boven een aantal kruidenthees. Ijzerkruid, zoethout, linde… Wat honing in die thees. Nog iets anders zoets. Nougat? Vanillepudding. Gewoon fantastisch die neus. Ook op de tong roept het fruit het hardst om de aandacht, met de tropische variant die pas naar het einde de kop opsteekt. Veel ananas. Wat eik en pompelmoes geven het geheel een perfecte bitterheid. Net als een lichte kruidigheid. Kaneel. Op een warme appeltaart. Een klein beetje gember ook. De gekonfijte versie. Fruit, zoet en bitter perfect gebalanceerd. Lange, fruitige finish met diezelfde zalige bitterheid. Nu echt wel op pompelmoes, en het tropisch fruit dat zich niet weg laat drukken. Sublieme whisky. 93/100

190 euro kost deze veertigjarige whisky, maar als je een fles wil aanschaffen, zou ik daar niet al te lang mee wachten.

Glenlivet 32y 1977, Asta-Morris

Glenlivet verhuisde in 1858 naar z’n huidige locatie Minmore. Daarna rees de ster van deze distilleerder naar ongekende hoogtes, mede dankzij de exclusieve verdeling via Andrew Usher & Co. Usher is trouwens de vader van de consistentie in blends (altijd hetzelfde profiel trachten te behouden).
Vandaag proef ik een 1977 van het nieuwe Asta Morris label.

 

Genlivet 32y 1977/2010, 56.8%, Asta Morris, bourbon cask
Een neus die zeer mooi van start gaat op zoete en fruitige toetsen. Tuinfruit à la appels, peren en perziken. Daarna komt er een lichte grassigheid bij, net als vanille, cacao, boter en nootmuskaat. Bijenwas, wat nog meer naar voor komt met enkele druppels water. Leder dan ook. Perfect verweven. Een hint van cider is nog het vermelden waard. Net als bloemen en bloesems, alles erg elegant en subtiel. Stevig, romig, bijna boterig mondgevoel. Op de tong meer kruiden en eik, maar het fruit blijft prominent aanwezig, zeker met een beetje water. Qua kruiden denk ik aan kaneel, gember en wat peper. De eik is zacht maar zorgt toch voor de nodige pit. Vanille, cider (hoe langer hoe duidelijker), appelcompot en ook nog wat mandarijn. Middellange afdronk op vanille, appels, gember en zachte eik. Het label vermeldt dat the whisky will give the best of itself with some drops of water, en dat klopt als een bus. Mooi zonder water, prachtig mét. En niet te vergeten, dit is drinkbaar, bangelijk drinkbaar. Eigenlijk een ideale dagelijkse whisky. Met standing. 90/100

Longmorn 34y 1976, Malts of Scotland

Longmorn werd opgericht in 1894 tijdens de zogenaamde whisky-boom door John Duff, die in de jaren 1870 reeds Glenlossie uit de grond had gestampt, en in 1898 ook nog eens Benriach bouwde, toen onder de naam ‘Longmorn #2’. Even later echter werd Duff failliet verklaard, waarop de distilleerderij overgekocht werd door James Grant. Deze overname luidde een periode van grote bloei in, het aantal stills werd verdubbeld, de productie schoot de hoogte in. Vandaag is Longmorn in handen van Pernod-Ricard (Chivas).

 

Longmorn 34y 1976/2011, 51.5%, Malts of Scotland, cask 5892, bourbon hogshead, 132 bottles
Heerlijke zoete en kruidige neus. Honing en honingkoek. Gekonfijt fruit, cake, wat me onvermijdelijk bij de bolus brengt (je weet wel, de koffiekoek die je niet vaak meer tegenkomt, toch niet in onze regio). Naast het gekonfijte fruit denk ik ook aan lychee en sinaas, en qua kruiden zijn het gember en nootmuskaat die bij me opkomen. Zachte eik. Butterscotch. En dan iets waar ik heel lang op heb zitten zoeken en dat ik heel duidelijk aanwezig vind, nl. Maitrank. Maitrank is een aperitief uit Luxemburg op basis van witte wijn en Lievevrouwbedstro. Het wordt meestal met een schijfje sinaasappel geserveerd. De smaak is minstens even goed als de neus, misschien zelfs nog iets beter. Zoet, fruitig en kruidig. Appel-kaneel, apfelstrudel, rozijnen op rum… I love it! Munt ook, gember, vanille, marsepein, sinaas (de marsepein met sinaas omhuld door donkere chocolade van Dominique Persoone, ha!), ja, dit is smullen! Met water wordt het geheel wat droger, zowel op de neus als op de smaak. Ook hier geen water nodig dus. Lange, erg lange, verwarmende en licht drogende afdronk in het verlengde van de smaak (kruiden en fruit), bitterzoet. Zalige whisky! 91/100

Ardmore 18y 1992, Malts of Scotland

Met een productie van ongeveer 3 miljoen liter per jaar is Ardmore één van de grootste distilleerderijen van Schotland. Voor deze productie zorgen o.a. acht distilleerketels van 15000 liter. Het is ook één van de weinige die over een eigen ‘cooperage’ of kuiperij beschikt.

 

Ardmore 18y 1992/2010, 49.4%, Malts of Scotland, cask 5014, bourbon barrel, 185 bts.
Aangename neus met niet echt turfrook, maar eerder de geur van houtskool, roet, teer en rubber. Verbrand rubber, maar achterliggend, zeker niet storend. Gerookte hesp. Zilverpoets ook, mineralen… en dan zet het fruit zich door. Peren, appels (de schil) en kruisbessen. Toch ook een beetje cleane turf. Die turf komt trouwens meer naar de voorgrond met enkele druppels water. De (turf)rook is prominenter op de smaak en gaat vergezeld van vanille en vooral veel groene appel, zoet-zuur is de toon. Ook wel wat zilt, een beetje rubber en bosbessen. Zoethout op het einde en in de afdronk. Die afdronk is vrij lang, zoet en licht rokerig. Aangename whisky, best te genieten zonder water. 85/100

Miltonduff 30y 1980, Malts of Scotland

Vandaag proef ik een zustervat van de Miltonduff 1980 van A.D. Rattray die ik vorige zondag besprak, vat 12427, deze draagt het vatnummer 12429. Van de Rattray heb ik nog wat over, ideaal om te vergelijken dus.

 

Miltonduff 30y 1980/2011, 44.7%, Malts of Scotland, cask 12429, bourbon hogshead, 259 bottles
De neus start misschien wat gedempt, maar wel duidelijk fruitig, snel gevolgd door zoete tonen. Een zoete fruitigheid dus, met lichte frisse, kruidige toetsen. Munt, eucalyptus. Ik denk aan Vicks citroen, maar ook andere citroensnoepjes. Nog zoet fruit à la banaan, ananas en perzik, net zoals in de Rattray. Perzik op siroop. Honing… het geheel is iets zoeter dan bij vat 12427. Boterig ook, echte boter. Gezouten. Het grassige zit ook in deze neus, alhoewel hier misschien eerder gedroogd dan vers gemaaid gras. De smaak is meteen grassig, en fruitig. De schil van allerlei citrusvruchten, groene appels. Honing. Meer eik en kruiden dan op de neus, licht drogend. Geen water nodig, brengt niets bij. Droge, kruidige afdronk met wat hars, maar ook voldoende fruit. Op de neus is deze wat zoeter en zachter dan de Rattray, op de smaak is er zo goed als geen verschil. Ik heb een zeer lichte voorkeur voor deze, maar hij is wel wat duurder. 87/100

Inchgower 28y 1982, Malts of Scotland

De geschiedenis van Inchgower loopt samen met deze van Tonicheal distillery. Deze laatste werd omwille van een verdubbeling van de huurprijs herbouwd op een andere plaats in 1871 en hernoemd in Inchgower. In die jaren was Inchgower een modeldistilleerderij, met een eigen kuiperij, een eigen smidse en een eigen schrijnwerkerij.

 

Inchgower 28y 1982/2011, 57.2%, Malts of Scotland, cask 6969, bourbon hogshead, 212 bottles
De neus is stevig, alcoholisch, grassig en floraal. Eau de vie van pruimen, gedroogde bloemen, cider, appelschillen, dat zijn zo de zaken die me in eerste instantie te binnen schieten. Gezouten boter ook wel, net als citroenmelisse. Zelfs een vage rokerigheid op de achtergrond. Nogal scherp op de tong, kruiden en leder, wat sinaas. Toch maar water toevoegen. Met water blijven de kruiden domineren, ik heb peper, kruidnagel en curry. Hout ook, pompelmoesschil… het geheel is aangenaam bitter. Wat kandij zorgt voor een zoete toets. Vrij lange afdronk op eik en een beetje zilt. Een Inchgower die pas echt te genieten valt met een klein beetje water erbij. 86/100

Old Pulteney 12y 1998, Malts of Scotland

Old Pulteney, gelegen in Wick in de noordelijke Highlands, kom je niet zo heel vaak tegen in onafhankelijke bottelingen. Ik heb er althans nog niet veel gedronken. De naam van de distilleerderij verwijst naar een oud landgoed in het zuidelijk deel van de stad Wick, Pulteney Town.

 

Old Pulteney 12y 1998/2011, 52.5%, Malts of Scotland, cask 1217, bourbon hogshead, 301 bottles
De neus van deze Pulteney start lichtjes duf en stoffig. Karton. Droog karton. Wat kaarsvet, net als mos en varens. Vervolgens priemen er frissere tonen door: zowel coastal (zeewier, zilt, jodium) als fruitige (aardbeien, de schil van groene appels) aroma’s. Ginger Ale. Heeft wat lucht nodig om open te breken. Best stevig op de tong met vooreerst zout en zoethout, gevolgd door noten en vegetale tonen. Ik denk in eerste instantie aan peterselie en kervel. Yep, kervelsoep. Ook wat fruit, maar niet al te veel. Pompelmoes en appel. Het geheel is redelijk droog. Middellange afdronk, aangenaam bitter. Hout, thee, zilt en peper. Simpele, jonge maar verre van slechte Pulteney. 82/100

Laphroaig 20y 1990, Malts of Scotland

Tweede in de reeks nieuwe Malts of Scotland is een Laphroaig 1990. Laphroaig uit deze periode (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) is over het algemeen erg complex en vooral bangelijk goed. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen.

 

Laphroaig 20y 1990/2011, 52.6%, Malts of Scotland, cask 2229, bourbon hogshead, 178 bottles
Mmm, dit is heerlijk! Gerookte banaan! Banaan op de barbeque. En nu we daar beland zijn, ook geroosterd vlees. Een hammetje aan het spit. Wat treffen we daarnaast nog aan? Mineralen. Zilverpoets. Kaarsvet. Motorolie. Amandelen. Zeewier en zilt. Limoen. Lapsang Souchong thee. Dat blijft maar doorgaan… complex, delicaat en verschrikkelijk lekker! Water toevoegen maakt het geheel meer coastal. Oesters. Proeven nu. Big! Krachtig, droog, rond en complex. Vrij veel rook, zilt en peper, zoethout ook, citroenschil, ananas en gerookte heilbot. Wat munt, net als hazelnoten. Met water krijg ik meer rook en nat hooi, maar ook hier is dat water niet echt noodzakelijk. Lange, droge en zilte afdronk vergezeld van een zoete rokerigheid. Van het beste wat Laphroaig uit die periode te bieden heeft. En nu nog wat verder genieten van de geur van het lege glas! 91/100

Highland Park 24y 1986, Malts of Scotland

Ook Malts of Scotland brengt dezer dagen een reeks nieuwe bottelingen uit. En dat is gezien de opgebouwde reputatie van deze bottelaar altijd iets om naar uit te kijken. Binnen enkele dagen zullen de flessen beschikbaar zijn in de handel, vanaf vandaag laat ik de negen whisky’s hier hun verhaal doen, met af en toe een hemels zijsprongetje. Beginnen doen we met een Highland Park 1986.

 

Highland Park 24y 1986/2011, 50.7%, Malts of Scotland, cask 2296, bourbon hogshead, 234 bottles
Mooie neus met heel wat ‘tuin’ associaties. Gedroogd gras, natte bladeren, dennennaalden, eik. Honing (uiteraard zou ik bijna zeggen). Daarna zetten zich mineralige tonen door (natte stenen), gevolgd door fruit (banaan, kruisbessen, appels), om te eindigen met kruiden. Zoethout, eucalyptus. Een lichte waxyness ook. Allemaal erg clean en ‘natuurlijk’. En zéér genietbaar. Olieachtig en stevig mondgevoel. Fris en prikkelend, op grassige, fruitige (ananas, roze pompelmoes, kruisbes, kiwi) en kruidige (peper, zoethout, curry?) tonen. Eik en vanille vervolledigen. En het mineralige zit ook hier. Ah, hier op het einde krijgen we ook een beetje turf. Een klein beetje. Dat blijft wel wat hangen in de middellange afdronk, samen met de kruiden, zilt en citrus. Geen water nodig. Heerlijk op de neus, lekker op de tong. 87/100

Tomintoul 43y 1967, Dewar Rattray

Tomintoul, dat je uitspreekt als Tomintauwel, is met z’n oprichting in 1965 een eerder jonge distilleerderij. Het ligt in de vallei van de Avon, de Strath Avon of de Glen Avon. Sedert het jaar 2000 is het in handen van Angus Dundee Distillers, en de productie gaat voor het overgrote deel naar de blending industrie. Vroeger nog meer dan vandaag trouwens.

 

Tomintoul 43y 1967/2010, 40.7%, Dewar Rattray, bourbon cask #2559, 132 bottles
Lichte, delicate neus die zich langzaam ontplooit tot een absolute beauty. Enerzijds heb je een schitterende fruitigheid op perzik, peer, abrikoos, mandarijn en roze pompelmoes. Een lichte tropische toets zelfs. Lychee, meloen. Fris! Daarnaast een smeuïge zoetigheid op de heerlijkste honing en marsepein. Gevolgd door een zachte kruidigheid. Nootmuskaat en munt. Prachtige eik doorheen dit alles, die nooit of te nimmer de bovenhand neemt. Een beauty, ik zei het al. De smaak is zacht als zijde, de whisky vlijt zich elegant op de tong. Echt krachtig is dit natuurlijk niet, maar kracht is het laatste wat je in dit soort whisky nodig hebt. Het fruit leidt ten dans, ik heb peer, gele appels, banaan en abrikozenconfituur. Zoete granen ook, ontbijtgranen met honing. Een lichte herbal kruidigheid en zachte eik. Dat laatste doet z’n best voor een droge toets te zorgen, maar het fruit wint ook hier, met verve. Hier ga ik geen water bij doen, het risico om dit plaatje om zeep te helpen wil ik niet lopen. De afdronk is misschien niet erg lang maar al even lekker als de smaak. Citrusvruchten (mandarijn, sinaas) en kruidenthees. Heerlijk. En met 170 euro verdomd scherp geprijsd voor een 43 jaar oude whisky. 91/100

Tamnavulin 21y 1989, Dewar Rattray

De naam Tamnavulin betekent molen op de heuvel. Het is een jonge distilleerderij, gesticht in 1966 en na enige tijd gesloten te zijn sedert 2007 eigendom van Whyte & Mackay Ltd.

 

Tamnavulin 21y 1989/2011, 57.4%, Dewar Rattray, bourbon cask #1750, 204 bottles
De neus is in eerste instantie licht stoffig, zelfs wat vuil. De geur van een natte dweil. Pas op, ik vind dat niet ongenaam. Natte aarde ook wel. Dan komen er groenten door (raap?), granen, boter, eik en pas dan het fruit. Eerder gedroogd fruit: abrikozen, vijgen en rozijnen. Kruiden. Anijs. Stevig en wat scherp mondgevoel. Hout en kruiden domineren. Eik, kruidnagel, peper en gember. Toch ook wat zoete toetsen. Vanille. Volgens mij kan hij wel wat water gebruiken. De neus wijzigt er niet echt door, de smaak wel, je krijgt meer fruit. Ananas, citroen. Lavendel? Misschien. Wat florale toetsen in ieder geval. Suikerwater. Droge, licht bittere afdronk. Een whisky die groeit, die je tijd moet geven. En water. Maar als je dat doet, stelt hij je zeker niet teleur. 82/100

Glen Grant 17y 1993, Dewar Rattray

Dewar Rattray of A.D. Rattray zoals het nu op hun flessen wordt vermeld, brengt deze maand enkele nieuwe bottelingen op de markt. Ik heb er hier een paar op een rijtje staan die ik de komende dagen zal bespreken. Beginnen doe ik met een Glen Grant 1993.

 

Glen Grant 17y 1993/2011, 55.6%, Dewar Rattray, bourbon cask #121916, 292 bottles
Frisse, levendige en fruitige neus. Veel peer, net als wat banaan en ananas. Na een tijdje ook citroen, maar dan zoet, denk aan die gesuikerde halve-maan-vormige citroensnoepjes van bij de bakker. Vanille. Bloemen van de weide: boterbloemen, madeliefjes, kamille… lente! Subtiele bijenwas, hooi, mosterd en een erg aangename mineraliteit, een zomeravond na een hevige regenbui. Ja, de seizoenen passeren hier snel. En er priemt ook wat rook van het hout door. Very nice! Met een beetje water komt het florale meer naar voor. De smaak gaat hier op door. De peren domineren (zonder dat dit ‘jong’ proeft echter), citroen en boter. Ginger Ale, maar dan zonder de prik. Cider, dito. Pils? Licht. Zoethout, zoute drop. Eik en wat mosterd. Stevig mondgevoel, licht drogend in het midden. Hier brengt water de citrus en de kruiden meer naar voor. Best lange afdronk op cider, hop en zoute drop. Ik vind dit lekkere whisky! 86/100