Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Arran’

Arran 1996 voor Jan Vissers

Jan Vissers van The Single Malt Whisky Shop mag zich ambassadeur van de Arran Distillery noemen. Als eerbetoon aan deze distilleerderij (en aan het eiland Arran en z’n bewoners) heeft hij een Arran gebotteld, die door distillery manager James MacTaggart zelve werd geselecteerd voor Jan’s 35e verjaardag.
Ik heb een wat moeilijke relatie met Arran, ik heb vaak de indruk dat het distillaat langer moet rijpen dan de 10/15 jaar die het tot nu toe heeft kunnen krijgen. De 14y is lekker, de Bere Barley is dat ook, en ook The Nectar heeft enkele goeie Arrans gebotteld, maar tot op heden is er maar één Arran geweest die mij volledig inpakte, een 1996 op sherryvat, geselecteerd door James MacTaggart. En wat is dit? Juist ja.

 

Arran 16 YO 1996/2013, 55.7%, OB, Private Cask for Jan VissersArran 16y 1996/2013, 55.7%, OB, Private Cask for Jan Vissers, 174 bottles
All right, even de neus in het glas steken, maakt meteen duidelijk dat dit bangelijk goed spul is. Frisse, zoete, fruitige en complexe sherry. Eerst dat frisse. Er is eucalyptus, er is laurier, er is iets licht mineraligs (kalk?). Er zijn ook rode bessen (met suiker, zoetzuur) en bramen. Dan het zoete. We hadden de suiker al, die nu richting kandij gaat, maar we hebben ook amandelspijs (meer op de noten, minder zoet dan marsepein). Naast de bessen vallen er allerlei gedroogde vruchten te ontwaren. Vooral pruimen, vijgen en rozijnen. En zelfs druivensap na enige tijd. Complex dus. En het is nog niet gedaan. De oloroso brengt ook de geur van sigarendoosjes mee, net als die van praliné. Ik mag de eik natuurlijk niet vergeten, maar op de geur domineert die alvast niet, hij laat meer dan genoeg ruimte voor al het bovenstaande. De kleur kon doen vermoeden dat het op de smaak wel eens een smoelentrekker zou kunnen worden. Goed nieuws: dat is niet het geval. De eik is wel prominenter aanwezig, is zelfs groots, maar er zijn, zeker als je water toevoegt, voldoende zoete en fruitige smaken om het geheel in balans te trekken. Het fruit is vrij divers. Zowel de rode, sappige variant, als de gedroogde (dadels, vijgen), als de gekonfijte. Dat laatste brengt me bij de bolus (een spijtig genoeg wat ter ziele gegane koffiekoek). Donkere chocolade en amandelen zorgen voor een mooie bitterheid. Ook kruiden zijn overvloedig aanwezig. Peper, zout, nootmuskaat. Het mondgevoel is krachtig, droog en verwarmend. Lange, complexe en droge afdronk op eik, chocolade, bessen en kruiden. Op de smaak heeft hij voor mij wat water nodig (maar ik ben dan ook een gevoelig manneke), en dan kan hij vlot het niveau van de schitterende neus aan. Wow. 90/100

Mensen die Jan kennen, weten dat hij een erg zware periode achter de rug heeft. En eigenlijk kunnen we nog niet spreken van ‘achter de rug hebben’. Maar al is het maar een whisky, dit is toch wel iets waaraan hij zich mag optrekken. Jan gaat wat mij betreft met de eer lopen de beste Arran tot op heden op z’n naam geschreven te hebben. Oké, oké, ik heb bij lange na niet alle Arrans geproefd, dat moet ‘mijn beste’ Arran zijn, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat er al veel beters gebotteld is.

Advertenties

Arran 16y 1996, Malts of Scotland

En ook Malts of Scotland brengt nieuwe whisky’s op de markt. Na een release die zich op Islay concentreerde, krijgen we nu een beetje van alles op ons bord. Het pronkstuk is een bijzondere Teaninich 1973, maar beginnen doe ik iets bescheidener met een Arran 1996.

 

Arran 16 YO 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002Arran 16y 1996/2013, 56.3%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS13002, 249 bottles
De neus heeft tijd nodig voordat hij zich bloot geeft. Initieel heb ik lichte granen, een beetje honing en een florale toets. Na een tijdje wordt dat florale verdiept in planten en natte bladeren. Er komt appelsap bij, kruisbessen en vanille. En een aangename mineraliteit. Kalk. Een fris en clean profiel dat ik best kan appreciëren. Op de smaak laat hij zich sneller kennen. Veel kruiden zoals peper, gember en nootmuskaat. De schil van appels, een beetje citrus en ter compensatie van deze prikkelende elementen heb ik kandijsuiker. De kruiden brengen ook wat eik mee. En groene thee. Sterke groene thee. Krachtig op de tong, wat drogend. Met water komt de kandijsuiker meer naar voor, eerder dan het verwachte fruit. Koffie nu ook. Niet slecht, maar ik vind ‘m beter op de neus. Geen al te lange afdronk. Vooral de kruiden blijven hangen, maar ook nog wat kandij. De neus verdient zeker een hogere score.
84/100

Bere

bere barleyBere moet zowat de oudste Schotse gerstvariëteit zijn. Het zou meer dan duizend jaar geleden door de Vikingen naar Schotland gebracht zijn. Maar omdat het moeilijk te telen is, en omdat de opbrengst ervan een stuk lager ligt dan dat van courantere variëteiten (minder dan de helft zelfs), wordt het sinds het begin van de twintigste eeuw niet meer gebruikt om whisky te stoken. Maar naar het schijnt zou het resultaat wel beter dan gemiddeld zijn. Er is dus tijd, geld en lef nodig om whisky te stoken van Bere gerst. Blijkbaar beschikten zowel Bruichladdich als Arran over dit alles, want in de jaren 2000 hebben beide distilleerderijen geëxperimenteerd met deze verloren gewaande gerstsoort, die gekenmerkt wordt door een korte steel en een kleine korrel. Arran deed dat samen met het Agronomy Institute van Orkney College UHI, onderdeel van University of the Highlands and Islands. Het resultaat, dat misschien een idee geeft van hoe whisky honderd jaar en langer geleden proefde, is dit acht jaar oud distillaat van 2004, gemaakt van Orkney Bere en gerijpt op bourbonvaten. Je betaalt er een goeie 50 euro voor.

 

Arran 8 YO 2004/2012 'Orkney Bere' 46%Arran 8y 2004/2012 ‘Orkney Bere’, 46%, OB, bourbon barrels, 5800 bottles
Frisse neus waarbij vooral granen en kruiden opvallen, op een achtergrond van zoete tonen. Vanille en honing dan vooral. Maar dus veel granen en kruiden. Frisse (tuin)kruiden. Munt, tijm, rozemarijn. Hooi en stro ook. O ja, dat stro is opvallend. En hoe langer hoe duidelijker fruit. Gele appels, gele pruimen, ananas en peren (de leeftijd waarschijnlijk). Bijzonder, en best lekker om ruiken. Rond, zacht en romig mondgevoel. De granen zitten mooi ingekapseld in zoete en fruitige elementen. De honing en de vanille, samen met een beetje kandijsuiker, en het eerder witte fruit. Appels, peren, witte perziken. Opnieuw het stro ook. De kruiden op de smaak zijn eerder de keukenvariant (nootmuskaat, kaneel en peper) en worden vergezeld van ronde eik. Middellange, frisse afdronk, prikkelend (de granen, de kruiden en de eik) op een zoete achtergrond. Bijzonder profiel. En beter dan je zou verwachten van een jong graanexperiment. Veel beter. Ik ben ongelooflijk benieuwd naar langer gerijpte Bere whisky. Een moderne variant van de legendarische Local Barley’s? Stel je voor… 86/100

Arran ‘Chianti Classico Reserve wine cask’ 1998 for the Russian market

Vandaag een Arran voor de zoetekauwen onder ons. Je kan ‘m hier en daar nog vinden voor iets minder dan 60 euro.

 

Arran ‘Chianti Classico Reserve wine cask’ 1998/2007, 55%, OB for the Russian market, 1950 bottles
Zoete neus op aarbeien met veel suiker, aardbeiensnoepjes, perziken, suikerspin en wat zoethout. Zoete drop ook wel. Misschien dus een beetje kruidig, zeker wat fruitig, maar toch vooral zoet. Ook de smaak is zoet, maar hier vergezeld van een extra kruidigheid (meer dan op de neus) in de vorm van peper. Frambozenconfituur ook nog. Nougat, en opnieuw het zoethout. Lange afdronk, eerst nog zoet, daarna wat drogend. Niet slecht maar wel erg zoet, tè eenzijdig zoet om hoger te scoren. 77/100

Fulldram Halloween tasting

Maandag hadden we met Fulldram een Halloween tasting in Tasttoe, Kampenhout, een tasting met als thema finishes. Finishes, altijd tricky natuurlijk. Kan meevallen, kan tegenvallen. En dat laatste valt wel wat vaker voor dan dat eerste, is zo mijn ervaring. Maar bon, het principe van Halloween is mensen eens goed te laten schrikken natuurlijk. Als aperitief dronken we een lekkere zesjaar oude rum, mijn summiere bevindingen van de zes whisky’s en het heerlijk toetje lees je hieronder.

 

Tyrconnell 10y Madeira cask finish, 46%, OB 2010
Vanille en zachte karamel op de neus, wat rozijnen en noten. Warme appelcompot, appelstrudel. Weinig complex, wel aangenaam om ruiken. Nogal licht op de tong, zonder al te veel diepgang. Maar ook hier niets mis mee. Zoet en licht drogend. 79/100
 
Glenmorangie ‘Lasanta’, 46%, OB 2007, Lasanta oloroso sherry extra matured
Deze whisky bespreek ik later. Ik heb immers de rest van de fles mee naar huis genomen. Niet omdat hij zo geweldig lekker is, maar omdat ik dit voor vijf euro (en toch nog 20cl in de fles) didactisch best wel interessant vond.
 
Ballechin 3rd release, port cask matured, 46%, OB 2008, 6000 bottles
Geturfde Edradour dus. Tja, hier waren de meningen stevig over verdeeld. Ik vind dit best lekkere whisky (reeds enige tijd geleden besproken), anderen vonden dit absoluut niet. Turf vermengd met zoete (marsepein) en fruitige (ananas o.a.) tonen. Meer rook en naast het zoete ook kruiden en wat rubber op de smaak. Goede rubber voor mij. Vrij lange afdronk op zoete turf. Bronze medaille op de Malt Maniac Awards 2009 trouwens.
 
Arran ‘Amarone finish’ NAS, 50%, OB 2011
Amarone is een Italiaanse rode wijn, afkomstig uit Veneto, de streek rond Venetië. Dit was een whisky die de meesten nogal koud liet. Niet bijzonder, maar ook niet slecht. Lichte, zoete neus met tonen van vanille, granen, rabarber en hooi. Met water meer fruit (peer ook). Ook de smaak is licht en zoet met honing en fruit en wat peper naar het einde. 77/100
 
Bruichladdich 16y 1992 The Sixteens – Cuvee E’, 46%, OB 2010 First Growth, Sauternes finish, 12000 bottles
De neus start granig en grassig, daarna komt er fruit door. Aardbeien en appels. Op de smaak meteen redelijk wat fruit, voor de rest eerder droog. Met water licht stoffig. De winnaar voor de groep, maar desalniettemin geen grootse whisky. 81/100
 
Auchentoshan 18y 1992/2011, 54%, Murray McDavid, Mission Gold, Chateau Climens finish, 254 bottles
Gerijpt op bourbonvat en gefinished op een vat Château Climens. Château Climens is een Sauternes Premier Grand Cru Classé. Ik kan me voorstellen dat dit geweldig lekkere wijn moet zijn, de whisky is dit absoluut niet. Een compleet mislukt huwelijk. Ofwel was het distillaat na rijping op bourbonvat al niet te drinken. Bitter, wat sulfer (meer sulfer met water), natte kranten… echt niet lekker. En met nul punten de afgetekende verliezer van de avond. 64/100
 
Laphroaig 20y 1991/2011, 53.3%, Liquid Sun, sherry hogshead, 279 bottles
Halvelings ter compensatie van het voorgaande (we wisten dat we hiermee een risico liepen) werd er als toetje geopteerd voor een zeer lekkere Laphroaig van Luiqid Sun, één van de labels van The Whisky Agency. Perfecte balans tussen turf, eilandassociaties (zilt, zeewier, jodium) en sherry. Dat laatste vertaalt zich in rood fruit, kruiden en barbecue (gerookt en geroosterd vlees). Lange, zoete, zilte en rokerige afdronk. Zeer mooi! 90/100
 
De ranking voor de groep (de Laphroaig buiten beschouwing gelaten) was:

  1. Bruichladdich Sauternes
  2. Tyrconnell Madeira
  3. Arran Amarone
  4. Ballechin Porto
  5. Glenmorangie Sherry
  6. Auchentoshan Château Climens

West Coast Whisky Battle

Maandagavond was het verzamelen blazen in zaal De Blauwe Schuit voor een tasting van onze club Fulldram onder de noemer West Coast Whisky Battle. De dames Jenny Karlsson en Paulina Kwiatkowska, brand ambassadors van respectievelijk Springbank en Arran, kruisten de degens in een vriendschappelijk doch gedreven tweestrijd om de gunst van het publiek. De namen van beiden klinken niet echt Schots, Jenny is van Zweede afkomst, Paulina van Poolse. Schotse roots hebben is niet echt een vereiste voor de job, er gelden in het wereldje duidelijk andere criteria. Als lelijke Schotse vent maak je volgens mij zo goed als geen kans om het tot brand ambassador (of sales representative of regional sales manager of hoe ze het ook noemen) te schoppen. Soit, hieronder een kort verslag. De begeleidende info over beide distilleerderijen laat ik gemakshalve achterwege.

 

De eerste ‘battle’ was deze tussen de Arran 14y, 46%, OB 2010 en de Springbank 15y, 46%, OB 2011. Die Arran kende ik al, de Springbank nog niet. Voor mij, en ook voor de groep was de Arran de winnaar. Ik vind dit een erg lekkere, volle en voldragen whisky. De Springbank, die voor 100% op sherryvaten rijpte, is ook best genietbaar, maar minder complex en een beetje saai. Licht fruitig (citrus vooral) en mineralig op de neus met zachte turf en wat teer. Op de smaak wat meer kruiden.
 
Arran 14y, OB 2010 85/100
Springbank 15y, 46%, OB 2011 82/100
 
 
De tweede battle ging tussen de Arran ‘Sleeping Warrior’ 10y 2000/2011, 54.9%, OB, 6000 bottles en de Longrow 14y, 56.2%, OB 2011 for The Nectar Belgium. De naam Sleeping Warrior verwijst naar de hoogste berg van het eiland Arran, met wat goede wil – of een halve fles Arran achter de kiezen – herken je in het silhouet van deze berg een slapende krijger. De whisky in deze botteling werd gedistilleerd in 2000 en rijpte zowel op bourbon-, sherry als rode wijnvaten. De wijn heeft hier in ieder geval z’n werk gedaan, je ruikt de wijn, net als Turks fruit en zoethout. Wordt hoe langer hoe zoeter (gekonfijte kersen). Stevig op de tong, ook hier vooral zoet met een licht bittere ondertoon. Kruiden. Ben hier absoluut niet wild van, maar water maakt het geheel wel wat beter (meer fruit). De Longrow vertoont de verwachte zachte en olieachtige turf, granen, vanille, citrus, aarde en een licht florale toets, hooi en heide. Vlot drinkbaar en ondanks het alcoholpercentage zacht op de tong. Lichte rook, sinaas, kruiden, een beetje zilt en vanille. Lange afdronk, rokerig en kruidig. Zéér lekkere whisky, die deze battle dan ook won. Afgetekend.
 
Arran ‘Sleeping Warrior’ 78/100
Longrow 14y for The Nectar 89/100
 
 
Vervolgens werden de Arran Single Cask 14y 1996/2011, 52%, OB, sherry cask #2034, 272 bottles en de Hazelburn 12y, 46%, OB 2011 tegenover elkaar gezet. Die Arran vond ik erg lekker (smeuïg zoet met associaties van marsepein, amandelen, appelmoes en opgelegde peren, licht mineralig en wat waxy, rijk en romig mondgevoel met meer kruiden dan op de neus), de Hazelburn viel me tegen (clean en grassig – gaande van versgemaaid tot stro – plus wat aarde, noten en lichte rubber, maar vooral saai, zeker minder dan de 2009 batch). Ook hier dus een duidelijke winnaar.
 
Arran Single Sherry Cask 1996 89/100
Hazelburn 12y 2011 76/100
 
 
Tot slot kregen we de Arran Single Cask 5y 2005/2011, 55%, OB bottled for the 5th anniversary of The Nectar, Belgium, bourbon cask 124, 254 bottles te drinken naast de Kilkerran Work in Progress III, 46%, OB 2011, Glengyle Distillery. Bijzonder aan de Arran is dat deze whisky licht geturfd is, de gebruikte malt had 14 p.p.m. (deeltjes per miljoen) turf. De neus ervan is clean op zoete tonen (vanille), fruit (appels en peren), gedroogd gras, heide en lichte turf in de verte. De smaak is zoet, fruitig (wit fruit opnieuw) en kruidig met de turf die ver op de achtergrond blijft. De Kilkerran (klassiek, dus tweemaal gedistilleerd) zou ongeveer 7 jaar oud zijn, 60% rijpte op bourbonvaten, 40% op sherryvaten. Ook hier veel wit fruit, maar meer olieachtige tonen en noten. Kaneel. Op de smaak vrij mineralig ook, licht ziltig en wat waxy. Niet slecht en zeker beter dan de eerste WIP. Hier was het een stuk spannender, met een nipte winst voor de Arran, ook voor mij.
 
Arran Single Cask 2005 for The Nectar 86/100
Kilkerran WIP III 85/100
 
Dat resulteerde dus in een 3-1 stand ten voordele van Arran.
 

Arran 10y 2010

Van de Arran 10 proefde ik al een eerdere versie (2007), die me niet helemaal kon bekoren. Vandaag proef ik de meest recente batch. Eens zien of er progressie is.

 

Arran 10y, 46%, OB 2010
De neus van deze Arran start wat gedempt, licht muf en vegetaal. Dan ananas in blik, granen, fudge en nootmuskaat. Op de duur gaat de alcohol domineren. Misschien wat mineralige tonen. Romig mondgevoel, eerder droog op tonen van granen, wit fruit, zoethout, kruiden, een klein beetje zilt en niet veel meer hout. Middellange afdronk, zoet, granig en kruidig. Matige whisky. Betaal iets meer voor de 14y en je krijgt een whisky die een stuk beter is. 78/100

Arran 1997 ‘Rowan Tree’

De tweede Arran in de reeks ‘Icon’s of Arran’ – na de 1996 Peacock – is de Rowan Tree, verwijzend naar de boom die je erg vaak in Schotland aan oude huizen aantreft. Ook op Arran is het een typisch element in het landschap. Wij kennen de Rowan Tree als lijsterbes. De rode bessen van deze boom zouden de geesten van de huizen weghouden en er voor zorgen dat feeën de baby’s niet meenemen en verwisselen voor hun eigen baby’s, die dan een slecht karakter of handicap zouden hebben. Denk aan de uitdrukking ‘He’s away with the fairies’ voor iemand die ze niet allemaal op een rijtje heeft. Bedankt voor de sample Marc! En sorry voor het – onbedoelde – bruggetje.
A ja, ook nog vermeldenswaard is dat dit een vatting is van 10 ex-sherryvaten, waar het bij de Peacock zowel sherry- als bourbonvaten betrof.

 

Arran 1997 ‘Rowan Tree’, 46%, OB 2010, Icon’s of Arran, 6000 bottles
Ik heb de indruk dat ik hier meer granen op de neus heb dan bij de Peacock. Het zoete distilleerderijkarakter is echter evenzeer aanwezig. Vanille, honing en daarna zoet fruit. Bij dat laatste denk ik aan pruimen, rozijnen en krieken, maar dan gesuikerde krieken. Krieken op siroop. Kriekenjenever. En roze pompelmoes (had ik ook in de Peacock). Iets floraals komt ook nog om de hoek kijken. Ja, hooi, gedroogde bloemen en potpourri, samen met de honing gaat dat domineren. Wat ik ook zowel hier als in de Peacock heb, is gekonfijte gember. Wordt dat een herkenningspunt? Erg aangename neus in ieder geval. De smaak is zacht, licht en prikkelend. Nu heb ik meer kruiden (gember vooral, net als wat peper en kruidnagel) en ook noten, naast de zoete granigheid. En de roze pompelmoes, ook dat is een terugkerende associatie. Middellange, verwarmende en kruidige afdronk. Lekkere whisky, duidelijk meer sherry-invloed dan de Peacock, maar niet beter. Ook niet slechter, dezelfde score dus. 83/100

Arran 1996 ‘Peacock’

Arran is nog maar een goeie 15 jaar actief, maar heeft al heel wat bottelingen op de markt gebracht, waaronder een pak finishes. In 2009 werd de reeks ‘Icons of Arran’ boven de doopvont gehouden. De eerste whisky in deze reeks was een 1996 die de naam ‘Peacock’ meekreeg, verwijzend naar de pauw die je massaal op het eiland aantreft.

 

Arran 1996 ‘Peacock’, 46%, OB 2009, Icon’s of Arran, 6000 bottles
Zoete neus met fruitige accenten. De associaties die ik hier eerst heb zijn zoete: vanille, honing, harde aardbeisnoepjes, rozijnen. Daarna volgt het fruit: roze pompelmoes, mandarijn, banaan. Gekonfijte gember (eens je dat hebt gegeten, vergeet je dat niet), appel-kaneel. Dat laatste heb ik ook in de smaak, naast de honing, de vanille en het fruit. Ananas, limoen. Wat granen. En ook hier dat licht kruidige. Peper, en de kaneel dus. Levendig, prikkelend. Geen al te lange afdronk op zoet fruit met een toefje peper. Frisse, vlot drinkende whisky, een ideale zomerdram me dunkt. 83/100

Arran 14y

Een whisky waar serieus naar uitgekeken werd, is de nieuwe Arran 14y. Deze vervangt de 12-jarige als oudste product van het huis. Zoals geweten is Arran een erg jonge distilleerderij. Het werd in 1993 opgericht als eerste officiële distilleerderij op het eiland Arran sedert 1840, de productie startte in 1995. Daarenboven is Arran met z’n 750.000 liter per jaar één van de kleinste Schotse distilleerderijen en opereert het volledig onafhankelijk. Distillery Manager is James MacTaggart.
Omdat hun core range redelijk beperkt is (de 10y, de 12y, een 100 proof en een unchillfiltered) brengt Arran regelmatig wijn-gefinishte limited editions uit. Daarnaast is er ook nog de recente botteling ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de distilleerderij. Maar nu gaat onze aandacht dus naar hun nieuwe 14-jarige. Deze whisky kreeg twee jaar geleden een extra rijping, twee derde op first-fill bourbon en één derde op nieuwe sherryvaten.

 

Arran 14y, 46%, OB aug. 2010
Het resultaat is een cleane, levendige en fruitige whisky. De neus start fris en floraal (gedroogde bloemen) met veel fruit ertussendoor, zowel gedroogde vruchten zoals abrikozen en rozijnen als rijpe perzik, dito peer en citrus. Hij is ook zoet, hiervoor zorgt de honing die langzaamaan plaats ruimt voor vanille. Het hout komt er door: naast de vanille heb ik eik en een heel lichte kruidigheid. Proeven nu. Zacht, subtiel en fris. Eerst granig en fruitig, daarna kruidig. Dit vertaalt zich in ontbijtgranen, citrus, honing, vanille, noten ook en qua kruiden denk ik aan nootmuskaat en kruidnagel. De finish begint zoet met de honing en de vanille van de smaak, maar snel worden deze vergezeld van kruiden, wordt wat droger. Ja, die twee jaar extra zijn een meerwaarde, de Arran malt wordt rijker, complexer en voller, minder scherp. En zowel de bourbon als de sherry hebben hun toegevoegde waarde in deze whisky. 85/100

Arran 1996, Dewar Rattray

De volgende Rattray is een Arran 1996, gerijpt op puncheon sherryvat. Een ‘puncheon’ is een vat met een inhoud van ongeveer 500 liter.

 
Arran 12y 1996/2008, 55.7%, Dewar Rattray, cask 96/723, 656 bottles
Prikkelende, alcoholische neus met tonen van versgemaaid gras, broccoli (mmm, nog niet veel gebruikt), zwarte bessen, een beetje tabak, nootmuskaat, amandel, nougat, vanille… wordt hoe langer hoe zoeter. Kaarsvet, nieuw leder, mineralen. Met water crème brûlée en boter. Niet slecht maar ook niet wauw. Stevig en olieachtig mondgevoel met bittere en zoete smaken. Kruiden, noten en hars aan de éne kant, fruit en zachte karamel aan de andere. Het fruit is de gestoofde, zoete variant. Appelcompot (-spijs, -moes), kweepeergelei, en wat perensap. Wat de kruiden betreft denk ik aan kaneel, paprika, zoethout. Het bittere neigt toch wat te overheersen op de duur. Middellange, maltige en ‘notige’ afdronk met een beetje (riet)suiker. 81/100

Twee Arrans

Vandaag zet ik twee Arrans naast elkaar, de vorige batch van de officiële 12y en de Farina’s Lore van Daily Dram.

 
Arran 12y, 46%, OB 2008
Zachte sherrytonen in de neus. Karamel, koffie, tabak. Chocolade. Noten. Praliné. Wit fruit ook, peer vooral. Best lekker. Smaak: vanille, appels en hout zijn zowat de dominantste associaties. Droge afdronk met karamel en noten. Geslaagde (en betere) opvolger van de 10 jarige. 80/100
 
Arran ‘Farina’s Lore’ 10y 1998/2009, 59.1%, Daily Dram, The Nectar
Jonge en zachte sherry op de neus met kirsch-associaties. Kersen, maar ook ander rood fruit zoals aardbeien. Een beetje rubber en kruiden vervolledigen het plaatje. Stevige smaak, fruitig (rood fruit, ook hier), kruidig en licht bitter, zonder echt onaangenaam te zijn. Sterke thee. Een beetje water toevoegen geeft meer fruit en gedroogd gras. Middellange, droge en kruidige afdronk. Gember. Vlot drinkbare Arran. 81/100

Back to reality…

… en het is wennen verdorie. Wat een fijn reisje seg. Een weekje naar het mythische Islay, Campbeltown en het wondermooie Arran, een mens kan harder gekloot zijn. De Eyjafdinges dreigde nog roet in ons eten en whisky te gooien, maar dankzij de nodige creativiteit zijn we toch nog in het Beloofde Land geraakt. Veel onderweg geweest, veel bonen, worst en black pudding binnengeduwd, weinig geslapen, veel whisky gedronken, veel gelachen… en teruggekeerd met een zeer voldaan gevoel (en een duffe kop).
Enkele impressies: de ‘rent’ van m’n square foot of Islay als FOL geclaimd, verbroederd aan Kildalton cross, gegeten in Ardbeg distillery met als toetje hun nieuwe single cask in primeur, mondwaterende dagverse sint-jacobsvruchten en kreeft in Port Charlotte hotel, bezoekje aan Finlaggan – zetel van de Lords of the Isles, duiken in de malt op de turf-gestookte kiln van Bowmore, een alternatieve sauna-ervaring in hun oven, wat vaten sampelen in hun warehouse, een succulent diner in Bowmore warehouse no 4, Bunnahabhain Auld Acquaintance (de beste Bunna ever) bij Duffies, tasting in de Cadenhead shop in Campbeltown, bezoek aan de wel erg artisanale Springbank distillery, lamsvlees dat smelt als boter op je tong op Arran, een fikse wandeltocht langs de schilderachtige oostkust van Arran, een toffe rondleiding door Arran distillery en warehouses (o.a. een erg lekker sherryvat geopend)… ja, het was goed.
En ook een beetje whisky achter de kiezen natuurlijk. En ja, dat is een understatement – “alwéér Port Ellen?”. Ik denk dat ik een weekje calorie-compensatie moet inlassen.

 

Desalniettemin blijven we onversaagd whisky proeven, aan een normaal en voor mijn lever minder destructief tempo weliswaar. Vandaag is dat een jonge Hanyu uit de Ichiro’s Malt card series. Dit is een reeks Japanse whisky’s die elk onder een specifieke kaart uit het kaartspel worden gebotteld. De hieronder besproken Hanyu bv. gaat door het leven als de klaveren zeven. Het is er één uit het jaar 2000, het laatste jaar dat Hanyu nog productief was.

 
Hanyu 8y 2000/2008 ‘Seven of Clubs’, 59%, Ichiro’s Malt, #7004, 345 bt
Zoete neus op perensiroop, boter, kokos en koffie verkeerd. Een heel klein beetje rook ook, hout en redelijk wat houskool. De smaak is krachtig en prikkelend op vanille, kruisbessen en hout. Wat kruiden naar het eind en in de afdronk. Lekker, maar 120 euro is gewoon te veel. 82/100
 

Arran 10y 1996, Duncan Taylor

Arran 10y 1996/2006, 46%, Duncan Taylor, Whisky Gallore – Isle of Arran
Arran is één van de jongste Schotse distilleerderijen. Deze botteling van Duncan Taylor heeft een zachte, maltige en wat zoete neus. Beetje zilt? Misschien, maar al bij al vrij ééntonig. Smaak is dat ook. Vrij vlak, weinig uitgesproken. Beetje zoet, beetje bitter. Vanille. Niet echt geweldig te noemen. Ook afdronk stelt teleur, droog en bitter. Mist karakter. 69/100