Spring naar inhoud

Posts tagged ‘Amrut’

Amrut ‘Double Cask’ 2003

Vandaag de volgens sommigen beste Amrut. Ik had er al veel over gehoord, maar onlangs pas geproefd. De Double Cask dus, een vatting van twee vaten, elk zeven jaar oud. Gezien de klimatologische omstandigheden in Bangalore, is dit zowat het oudste dat ze deze whisky krijgen. Waar hij nog te koop staat, betaal je er een 150 euro voor.

 

Amrut 'Double Cask' 7 YO 2003/2010, 46%, ex-bourbon casks 2874&2273Amrut ‘Double Cask’ 7y 2003/2010, 46%, ex-bourbon casks 2874/2273, 306 bottles
Cleane, zoete neus, gedomineerd door vanille en fruit uit blik (op siroop). Ananas, peren, perziken, you name it, zelfs zo’n blik fruit cocktail van Del Monte (inclusief die twee krieken). Maar hij is complexer dan dat, ik ruik ook granen, lichte kruiden zoals nootmuskaat en kaneel, en een beetje was (kaarsvet). Wat gedroogde bloemen op de achtergrond, niet ongewoon bij Amrut. Zacht en romig mondgevoel, zoet en kruidig. De nootmuskaat keert terug, nu vergezeld van gember en een beetje peper. Vanille en honing. Het fruit is nu ronduit tropisch en niet zozeer ingeblikt. Banaan, ananas, lychee, meloen, papaja. Hoera. Lichte, ronde eik. Geen erg lange afdronk, maar wel rond en rijk. Dit is een expressieve en aromatische Amrut, en inderdaad één van de beste die ik al kon proeven. 90/100

Advertenties

Amrut 62.7% Blackadder

Vandaag een fel bejubelde Amrut van Blackadder. Ik proefde in het verleden reeds een botteling van hen op 46%, vandaag de vatsterkte op 62.7%. Jonge Amrut, het blijft toch een uniek profiel… Niet dat we ooit oude Amrut gaan hebben natuurlijk, daarvoor is de angel’s share ginds iets te groot.

 

Amrut NAS, 62.7%, Blackadder 2008, cask BA 1/2008, 277 bottles
Mooie, aromatische en complexe neus. Ontbijtgranen met yoghurt en honing, zoet fruit (banaan, sappige appels) en vanille. Wat kruiden ook, nootmuskaat en gember. Geboend leder (licht waxy deze neus), en op de achtergrond lichte rook. Zeer mooi. Stevig op de tong, mondvulllend. Met associaties van zoete granen, veel kruiden (gember, peper, nootmuskaat, kaneel), sinaas, honing, vanille en een beetje turf. Ook wat eik ontbreekt niet. En thee, English Breakfast (de alcohol laat zich gelden). Met water komen de kruiden nog meer naar de voorgrond. En krijg ik de smaak van gemarineerd en gerookt vlees. Lange, kruidige afdronk met ook hier een toefje turfrook. Heerlijke whisky. 89/100

Amrut ‘Two Continents’

De Amrut ‘Two Continents’, matured across the continents, rijpte eerst in India en daarna nog enige tijd verder op Europees grondgebied, op een niet nader genoemde plaats. Gezien de erg hoge ‘angel’s share’ is dat geen onlogische strategie, maar waarom dan niet volledig laten rijpen in andere en vooral koelere klimatologische omstandigheden? En aangezien deze later opnieuw in Bangalore werd gebotteld, gaan we het maar niet hebben over de ecologische voetafdruk…

 

Amrut ‘Two Continents’, 46%, OB 2009, 786 bottles
Dit is een neus die je tijd moet geven. Toen ik ‘m voor het eerst en snel proefde, vond ik ‘m nogal duf, op granen en zelfs lichte tonen van nat karton. Maar met wat tijd te geven, komen er waxy tonen door. Schoensmeer, kaarsvet. Honing, zoethout, mos ook en varens. Op de tong is hij romig en mondvullend. Misschien wat droog, met veel kruiden. Nootmuskaat, gember en zoethout. Granen, vanille en een beetje fruit maken het plaatje af. De afdronk is niet al te lang, wel lekker en kruidig. Hij begint niet echt geweldig, maar met wat tijd wordt hij beter. 82/100

Amrut 2003, Milroy’s

Vandaag proef ik een vijf à zes jaar oude Amrut, gedistilleerd in 2003 en gebotteld in 2009 door Milroy’s. Hij behaalde brons op de Malt Maniac Awards 2009. Vermits Amrut omwille van het Indische klimaat een erg hoge angel’s share heeft, zullen we het met deze leeftijden moeten doen en nooit 15 of 20 jarige Amrut te proeven krijgen.

 
Amrut 2003/2009, 46%, Milroy’s, cask 08/08/30-1, 210 bottles
De neus van deze Amrut start granig en licht herbal, maar evolueert daarna richting floraal, grassig, mineralig en zoet (honing). Lindebloesems. Aangenaam om ruiken. Ook op de smaak start hij vrij vlak met wat kruiden en granen, maar hij wordt beter met de tijd. Herbal, grassig en floraal. Romig mondgevoel. Eerder korte en licht zoete afdronk. Heeft wat tijd nodig, maar is dat best lekker. Mist wel een beetje pit op de tong, de neus vond ik het beste deel. 84/100

Amrut Peated

Ik heb al enkele lekkere Amruts geproefd, maar nog geen geturfde versie (tenzij de Fusion ook voor een geturfde Amrut kan doorgaan). Laat ons daar meteen verandering in brengen zie.

 

Amrut ‘Peated’ NAS, 46%, OB 2010
Zachte en romige neus. Wit fruit, vanille, hooi, en zachte kruiden. En maar een een klein beetje turf. Niet erg expressief allemaal, ik moet moeite doen om deze neus te vatten. Maar wat ik uiteindelijk ruik, is wel lekker. Meer turf op de smaak die voor de rest zoet, fruitig (appel, peer) en kruidig (gember, peper) is. Middellange, kruidige afdronk met ook hier niet meer dan een beetje turf. Het fruit is er nog bij maar komt toch wat in de verdrukking. Conclusie: een gedempte maar wel lekkere Amrut. 85/100

Amrut for Crombé vs. Amrut Fusion

Zondag heb ik me op enkele Amruts geworpen. Ik zette de nieuwe botteling voor Crombé tegenover de Fusion. De Blackadder op 46% toonte zich een ideale sparring partner.
Zoals ondertussen gemeenzaam geweten, is Amrut een beetje een hype de laatste tijd. Door het Indische klimaat rijpt de whisky er een pak sneller dan in Schotland, wat resulteert in erg mature vier-, vijfjarige whisky’s. Gezien de gigantische Angel’s Share zullen we waarschijnlijk nooit een Amrut 20Y of 30y kunnen drinken, tegen die tijd zal er immers niet veel vocht meer in het vat overblijven.
Thuishaven van Amrut is Bangalore. Managing director is Neelakanta Rao Jagdale, Ashok Chokalingam is er International sales manager en als dusdanig het sympatieke gezicht van Amrut in onze contreien.

 

Ik begon met de Crombé, voluit Amrut 2004/2009, 52%, OB for Crombé, cask 2930, 221 bottles. Mijn eerste impressie was “mwa, ja, niet slecht”, maar na een tijdje werd die “niet slecht” toch een serieus understatement. Hij heeft een zeer subtiele neus, die zoet en bloemig start. Honing. Daarna krijgen we gras, hooi en hars. Vervolgens komen er kruiden door, speculaas en noten, tabak ook. Opgelegde peren. Ja, die neus evolueert echt héél mooi. Op de tong is deze Amrut fruitig (citrus vooral) en kruidig (peper). Ook hier komt wat hars bovendrijven, wat een aangename bitterheid geeft. Hij blijft lang hangen, gaat naadloos over in een lekkere bitterzoete afdronk.
Wel, ik vind dit geen gemakkelijke whisky, hij heeft echt wat tijd nodig om zich volledig te geven, maar dan toont hij zich een beauty.

De Amrut Blackadder die ik tussendoor dronk, moet het meer hebben van zijn pure fruitigheid, zoete fruitigheid, zalige zoete fruitigheid. Ja, ik blijf deze een absolute stunner vinden.

Dan de Fusion, Amrut Fusion, 50%, OB 2009, batch #01, die al door heel wat mensen de hemel in is geprezen. De naam Fusion verwijst naar het gebruik van twee verschillende soorten malt, nl. geturfde Schotse malt en niet-geturfde Indische malt. Deze laatste komt van gerst geoogst in de provincies Punjab en Rajasthan, aan de voet van de Himalaya. Beide maltsoorten werden apart verwerkt, gedistilleerd én gerijpt. Het geheel werd na een viertal jaar rijping vermengd in bourbonvaten en dit in een verhouding van 25% geturfd en 75% niet-geturfd distillaat. Het resultaat is een zeer zachte whisky die inderdaad een mooie mix biedt van subtiele turf en rijke fruitigheid. In de neus geeft dit naast de fruitige turf nog heel wat zoete associaties, ik denk aan kandijsuiker, cake, rozijnen (op rum!) en crème brûlée. Vooral dat laatste wordt na enige tijd zeer duidelijk. De eveneens zachte en frisse smaak bouwt hier wat op voort: turf, fruit, vanille, hout, bloemen ook. Gho, ik weet niet of het mij ligt maar dat laatste nijgt een beetje naar iets geparfumeerd dat ik niet onmiddelijk kan thuisbrengen, zonder echt te storen evenwel (het is geen jaren tachtig Bowmore). Behoorlijk lange finish met terugkerend hout, fruit en turf.

Scores? 86/100 voor de Fusion, 89/100 voor de Crombé. Aan nog geen 40 euro de fles… kopen die handel!

Back to basics

De zomer loopt op z’n laatste benen, het vakantiegevoel is al lang uit de kleren, Johnny Cash is nog altijd dood… maar, een nieuw whiskyseizoen dient zich aan! Gewoontegetrouw steken we met onze club Fulldram van wal met een tasting die ons weer met beide voeten op de grond brengt. Zeker na de supertasting op het einde van vorig seizoen, is zo’n ‘back to basics’ tasting niet geheel zinloos. Een mens z’n standaarden moeten af en toe opnieuw eens geijkt worden nietwaar? Vandaag en morgen lees je wat we zoal (blind) proefden aan standaardbottelingen. Beginnen deden we met de White Horse 12y blend, waarna het officiële programma werd aangevat met de Benriach Curiositas, gevolgd door de Amrut NAS.

 
White Horse 12y, 40%, OB 2008 – 68/100
White Horse is een legendarische blend die vooral in het verleden hoge ogen gooide. Als ik het etiket goed gelezen heb, bevat hij vandaag de dag whisky van Craigellachie, Lagavulin en Glen Elgin. De neus vond ik best aangenaam. Hij had iets geroosterd, met verbrande karamel, hout, kruiden en rook. Ook de smaak gaf hout, maar was me wat te wrang waardoor ie uit de categorie van de zeventigers tuimelt. Al bij al geen slechte blend.
 
Benriach 10y ‘Curiositas’, 46%, OB, peated – Speyside – 80/100
Aangename zoete neus met vanille, turf (geen rook), iets floraals en fruitigs. Peren op wijnazijn. Op wijnazijn? Ja, toch wel, deed me aan m’n grootmoeder denken. Ik had ook lichte zilt in de neus, wat dan op een coastal whisky kon wijzen. Maar de aarde moet nog stevig opwarmen wil Benriach ooit coastal worden. Daar zat ik dus… euh, niet helemaal juist. In de smaak toont deze Curiositas zich erg drinkbaar. Licht zoet, beetje hout, kruiden en zachte turf. Mooie balans. Geen al te lange finish op lichte, zoete turf.
 
Amrut NAS, 46%, OB 2008 – India – 77/100
Deze had een wat ambigue neus (nu ja, dat kon van Cleopatra ook gezegd worden). Enerzijds had ik fruit, veel fruit. Zacht, zoet, gekookt fruit (het bereiden van confituur). Maar ik kreeg ook lijm, en ik was niet de enige. Beetje hout en vanille. De smaak is stevig, mondvullend en wat droog. Hout, drop, zoethout (kalisse), kruiden. Beetje fruit ook. Bitter-zoete afdronk met (te) veel hout. OK, maar de Amrut van Blackadder op 46% vind ik een pak beter.

Cask Six Blind Session

Ik heb voor het eerst eens deelgenomen aan één van de beruchte Cask Six Online Blind Sessions, hun zevende ondertussen. We kregen twee 3cl samples toegestuurd en mochten raden naar streek, leeftijd, alcoholpercentage en distilleerderij. Erg leuk om te doen, volgende keer ben ik weer van de partij.
Deze ochtend werd bekend gemaakt wat we geproefd hadden en wisten we dus meteen hoe goed we het gedaan hadden. Of hoe slecht, ahum. Hieronder mijn proefnotities van een whisky die een Amrut bleek te zijn en een Caol Ila die voor een Port Charlotte moet doorgaan. Eronder wat ik dacht te proeven (ja, dit publiceren vergt enig masochisme).

 
Amrut NAS, 46%, Blackadder, 2009, cask BA 5/2009, 295 bottles – India – 91/100
Neus: veel zoet fruit. Geplette banaan, sappige peer. Een heerlijke waxy touch. Honing ook. Bloemen. Een lichte kruidigheid. Nootmuskaat. Tabak? Zalig, en heel complex. Smaak: filmend met karamel, fruit, confituurtoestanden, hout en kruiden op het einde. Peper vooral. Lekkere, middellange, fruitige en kruidige afdronk. Acaciahoning pops up. Heel mooie balans, geen scherpe kantjes. Vooral de neus is fruitige top. Daarenboven laat ie zich wreed makkelijk drinken.

Wat dacht ik?
Een highlander? Misschien, maar ik denk ook aan Tomatin, wat niet echt rijmt met Highland… Linkwood? Bon, het kan dus evengoed een Speysider zijn. Wordt moeilijk. Toch een lichte voorkeur om de Tomatin piste te bewandelen.

Pas op: het alcoholpercentage had ik juist (een mens moet zich toch aan iets kunnen optrekken niet waar). De bottom line evenwel is dat dit eens te meer een bewijs van de kwaliteit van Amrut is. Heb me meteen een fles besteld, voor 40 euro is dit immers prijs/kwaliteit top.

 
Port Charlotte 5y 2002/2008, 46%, OB for Nadi Fiori, first fill sherry – Islay – 91/100
Woow, wat een neus! Zoete turf, noten, geroosterde amandel, koffie, subtiele balsamico. Sherryvat? Verbrande cake. Duidelijk zilt en zeewier ook en een lichte medicinale touch. We’re coastal here. Citrus. Peperkoek! Geweldig complex. In de smaak stevige turf, fruit (sinaas, banaan), peper & zout. Heerlijk lange en zoete afdronk op rook en kruiden. Vind de neus beter dan de smaak, maar dat zegt niets over de heerlijke smaak. Wat moet dit kosten?

Wat dacht ik?
Dit is geen geturfde Speysider, we moeten richting Schotse westkust. En dan belanden we onvermijdelijk op Islay, tenzij het een Longrow is natuurlijk. Ik herken in ieder geval geen Ardbeg, noch Laphroaig. Caol Ila daarentegen… mmm, dit zou wel eens een Caol Ila kunnen zijn. Volgens mij is ie gerijpt op sherryvat (of op z’n minst een deel ervan), wat ongetwijfeld wat het distilleerderijkarakter maskeert. Lagavulin kan ook… nee, toch eerder Caol Ila. Yep, laat ik het daar bij houden, op een relatief jonge cask strength Caol Ila.

Vind het toch onverantwoord dat ze Caol Ila bottelen onder het label van Port Charlotte. Tegen dit soort praktijken moet dringend opgetreden worden! Soit, de regio en het vattype – waarom worden hier geen punten voor gegeven??? – had ik dus wel juist.

 
Weer met beide voeten op de grond dus en twee nieuwe parels ontdekt.