Spring naar inhoud

Posts tagged ‘75 proof’

Glen Turret 75 proof

Jawel, Glen Turret en niet Glenturret. Dit is een officiële botteling van een veertig jaar geleden, toen het nog zo geschreven werd. 75 proof, dat is dus 43%. 26 2/3 fl. oz., dat is dus 75,7 cl.

 

Glen Turret 75 proofGlen Turret 75 proof, OB 1970’s, Paisley Whisky Co, 26 2/3 Fl. Oz.
Bizarre neus die nog behoorlijk start op zoete en florale tonen: zoete granen, appels, sinaas, marsepein, tuinkruiden en gedroogde bloemen. Potpourri. Maar het florale karakter slaat snel om in zeeptoestanden. Op de duur ruik je niet veel meer dan zeep. Of toch wel, kaarsvet, maar dan nogal stevig geparfumeerde kaarsen. En spijtig genoeg komt er ook nog nat karton om de hoek kijken, nog zo’n afknapper. Op de smaak is er geen ontkomen aan de zeep. Parfum op 43%. Ook niet aan het karton. Het natte karton. Dit is op het randje van vies. Het geheel wordt daarenboven erg bitter. Okkernoten en hout. De afdronk is niet erg lang, maar sowieso te lang. Lang geleden dat ik nog zo’n slechte whisky gedronken heb. 55/100

Advertenties

Glen Mhor 10y 75° proof, Charles Mackinlay

Vandaag proef ik een unieke en ook vrij legendarische Glen Mhor. Op deze fles staat Glen Mhor nog geschreven als Glenmhor en het is absoluut niet zeker wanneer hij werd gebotteld. Sommigen beweren in de jaren zestig, anderen in de jaren vijftig. De whisky zou in ieder geval gedistilleerd zijn vóór 1954 (het jaar dat Glenn Mhor oveschakelde op zogenaamde Saladin Boxes – geen idee hoe je dat vertaalt – voor het mouten van de gerst). Uniek, ik zei het al. Dit is een sample van het Lindores Whiskyfest vorig jaar als ik me niet vergis.

 

Glenmhor 10y 75° proof, Charles Mackinlay, bottled +/- 1960
O ja, een typisch oud profiel. En ik bedoel dan echt oud, jaren dertig of veertig stijl. Vermengd met even typische old bottle toestanden, maar deze op de achtergrond, het is de oude whisky die op de voorgrond blijft. Nooit evdident om te omschrijven, dat profiel. Zachte zoete toetsen à la acaciahoning, siroop, marsepein en gebakken banaan. Een beetje rum. Veel waxy tonen zoals bijenwas, schoensmeer en oud leder. Oud zilverwerk ook, pas gepoets. Lijnzaadolie. Houtskool. Natte bladeren, een boswandeling in de (natte) herfst. Iets geweldig farmy (nat hooi en dito hond), maar zonder enige hint van turf. Wow. De smaak ligt vrij goed in de lijn van de neus. Eerst die zachte zoete tonen (siroop, marsepein, gebakken – en geflambeerde – banaan), dan de oude waxy toetsen en de olie. Kaneel en munt heb ik nog, net als belegen eik. Subtiel en elegant, mist misschien een klein beetje kracht. De afdronk is niet geweldig lang, maar het is hier wel even erg genieten als op de smaak. Olieachtig, zoet en kruidig. Weer zo’n absolute beauty uit een ver verleden, die op de smaak nóg hoger zou scoren op enkele graden meer. 93/100