Spring naar inhoud

Posts tagged ‘58.6%’

Captain Beefheart & St. Magdalene

Captain BeefheartEen streepje muziek, dat is weer veel te lang geleden. En laat me weer wat van de platgetreden paden afwijken. Zo kom ik terecht bij Captain Beefheart, in het echte leven gekend als Don Van Vliet. Nu ja, leven, de man is sedert twee jaar niet meer onder de levenden, hij stierf op 17 december 2010 – een maand voor hij zeventig zou worden – aan de gevolgen van multiple-sclerose.
Captain Beefheart was zo’n beetje de soulmate van Frank Zappa. Ze groeiden als kind samen op in het Amerika van de jaren vijftig en zestig, bleven hun ganse leven vrienden en werkten ook muzikaal veel samen. De naam Captain Beefheart komt trouwens van een mislukt filmproject van Zappa, genaamd ‘Captain Beefheart vs. the Grunt People’. Van Vliet is vooral bekend als muzikant, maar was ook een niet-onverdienstelijk schilder en beeldhouwer.

In zijn carrière, die startte in 1964, maakte Beefheart twaalf studioplaten, waarvan de meeste samen met zijn Magic Band (waarin o.a. Ry Cooder z’n eerste muzikale stappen zette). Hun creatieve hoogtepunt was ongetwijfeld het experimentele en door Zappa geproducete Trout Mask Replica uit 1969, wat nog altijd wordt beschouwd als één van de hoogtepunten uit de geschiedenis van de rock. Hij componeerde alle muziek en speelde zelf ook saxofoon en mondharmonica. Z’n teksten kan je gerust bizar noemen, maar surrealistisch doet ‘m misschien meer aan. In 1982 stopte hij met muziekmaken en wijdde hij zich volledig aan het schilderen en in mindere mate aan het beeldhouwen.
Ice Cream for CrowDe muziekstijl laat zich moeilijk omschrijven. Het is rock, het is blues, maar het is vooral experimenteel en avant-gardistisch. Regelmatig ook met psychedelische invloeden. Misschien niet altijd even toegankelijk maar vaak geniaal. Niet altijd echter, zo staat de commerciële(re) periode van midden jaren zeventig onder de fans bekend als Captain Beefheart and his Tragic Band. Vooral de periode rond 1970 (met naast Trout Mask Replica o.a. ook het geweldige Lick my decals off, baby) en deze rond 1980 (met de meesterwerkjes Shiny Beast en Ice Cream for Crow) worden beschouwd als z’n hoogtepunten. Tijdens de eerste helft van de jaren zeventig werd z’n muziek uit noodzaak toegankelijker (het was gewoon tè modern voor die tijd), met de nadruk op blues en rock eerder dan op het exprerimentele.

Maar geweldig bekend is Captain Beefheart dus nooit geworden. En hetzelfde kan gezegd worden van het Whisky Tales label. Wie kent dat? Whisky Tales is een Duits initiatief, zij hebben tot op heden een vijftiental bottelingen op hun conto. Ik weet niet of deze St. Magdalene 1982 representatief is, dit is nog maar de eerste die ik proef. Maar ik hoop voor hen van wel. Wat een parel! Met Ice Cream for Crow op de achtergrond. Twee parels.

 

St. Magdalene 27 YO 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales 'Poseidon'St. Magdalene 27y 1982/2009, 58.6%, Whisky Tales ‘Poseidon’, bourbon cask, 184 bottles, 500ml
Ronduit prachtige, cleane, complexe neus. Er zit een zoet kantje aan (honing, nougat), een vegetaal (gras, en groene en witte groenten – schorseneren, no kidding), een floraal (gedroogde bloemen), een fruitig (rijpe kruisbessen, banaan, ananas), een zilt en een mineralig (natte stenen, klei enzo). Natte wol. Lampolie. Ronde, sappige eik en lichte begeleidende rook op de achtergrond en in perfecte verhouding. Rond en romig op de tong. Intens en complex. Honing en vanille, peperkoek, zoete witte wijn (uit het topsegment welteverstaan), ronde eik, hoe langer hoe meer fruit ook. Perzik, abrikoos en de (rijpe) kruisbessen die ik ook op de neus had. En ook de zachte rokerigheid is opnieuw van de partij. En hetzelfde kan gezegd worden van het zilt. Lichte aarde tonen. Een beetje hars, noten (lichte en fantastische bitterheid) en leder. Complex, ik zei het al. Vrij lange en complexe afdronk. Zowat alle elementen van de smaak worden doorgetrokken. Elegante complexe klasse. Prachtige whisky. 92/100

Kilkerran 4y 2004, The Tasting Room

Kilkerran is een whisky die geproduceerd wordt in de Glengyle distillery, gelegen in Longrow op Campbeltown. Het is in handen van Springbank

 

Kilkerran 4 YO 2004, The Tasting RoomKilkerran 4y 2004 ‘The Tasting Room’, 58.6%, OB 2009
Op de geur vallen granen, vanille en turf op. Zoete granen, zoete turf. Ook best wat kruiden: zoethout, kaneel en gekonfijte gember noteer ik. Daarna okkernoten. En gedroogd gras. Het balanceert tussen scherp en bitterzoet. Scherpzoet mocht die term al bestaan (en betekenis hebben). Zo goed als geen fruit evenwel, enkel wat citroen op de duur (dat scherpe). Op de tong is dit nogal een uitdaging. Zo goed als niets zoets meer en bijna volledig op de scherpere tonen van de neus: gedroogd gras, okkernoten, peper, gember (niet meer gekonfijt), granen en turf. Nogal heet vind ik dit. Met water meer assen, wat niet echt een verbetering inhoudt (buiten het feit dat het drinkbaarder wordt natuurlijk). De schil van citroenen ook wel. Lange, bittere en rokerige afdronk. Een beest. Eéntje die zich spijtig genoeg niet laat temmen echter. 72/100

Glen Moray 15y 1991 ‘Mountain Oak’ final release

In 2003 bracht Glen Moray een eerste deel van de Mountain Oak op de markt, in 2007 en met dus vier jaar extra rijping verscheen het tweede en meteen ook laatste deel van deze 1991, gerijpt op getoaste eikenhouten vaten.

 

Glen Moray 15y 1991 ‘Mountain Oak’ final release, 58.6%, OB 2007, 1158 bottles
De neus start op vanille (niet te verwonderen) en wat vluchtige tonen zoals lijm en vernis. Daarna een lading kruiden zoals nootmuskaat, kruidnagel en zoethout. Niet erg veel fruit, misschien wat ananas en woudvruchten zoals zwarte bessen en braambessen. Wat wel opvalt is dat de vanille meer en meer plaats maakt voor stroperige karamel. En voor praliné. Best genietbare aroma’s, maar het is allemaal nogal springerig, weinig consistent. Romige smaak op zachte karamel, ananas, braambessen, kruiden (peper, gember en kaneel), noten en meer en meer eik. Eik die de rest serieus begint te overvleugelen. En opnieuw vernis, wat hier niet direct een meerwaarde is. Geen al te lange, zeg maar korte afdronk op donkere bosvruchten, de kruiden van op de smaak en eik. Wel, ik vond de 2003 botteling merkelijk beter in mijn herinnering, die vier jaar extra rijping hebben de kwaliteiten van deze whisky wat verstomd. 81/100

Port Ellen 30y 1982, Malts of Scotland

Port Ellen time! Ja, weeral, ik weet het. Malts of Schotland moest ook maar geen Port Ellen in z’n laatste batch steken… Deze 1982 is met z’ dertig jaar één van de oudste Port Ellens die ik al proefde.

 

Port Ellen 30y 1982/2012, 58.6%, Malts of Scotland, sherry hogshead, MoS12017, 298 bottles
Ronde, complexe en elegante neus. Gezien de leeftijd logischerwijze maar matige turf en dito zilt. Wel veel zoets zoals nougat, praliné en mokka-ijs. Kampvuur en lichte turf. Daarna evolueert het richting fruit, gedroogd en vooral gestoofd fruit. Gele rozijnen, pruimencompot en warme rabarbermoes. In de verte toch ook wat zilt, naast zoethout en (gekonfijte) gember. Zeer mooi. Ook de smaak is complex en elegant. Erg romig. Boterig. Opnieuw vallen gezoete mokka, praliné en en nougat op, samen met het gedroogd en gestoofd fruit. Hier gaat dat vergezeld van vlees, zowel geroosterd (barbecuetoestanden) als gerookt (Zware Woudham). Licht zilt dus opnieuw. En die gekonfijte gember van in de geur laat ook hier van zich horen. Lange afdronk, wat zoet maar nu vooral veel zilter dan op neus of smaak. Mooi om te zien hoe goed PE rijpt, deze heeft niets scherps of hoekigs meer. Misschien maakt dit deze whisky ook een beetje tè af en net niet boeiend genoeg om zoals de meeste andere Port Ellens nog wat hoger te scoren. 90/100