Spring naar inhoud

Posts tagged ‘57.4%’

Old Pulteney 20y 1990, distillery only

Pulteney distillery werd opgericht in 1826 door James Henderson. Het bleef ongeveer een eeuw in het bezit van zijn familie, tot het jaar 1920, toen de distilleerderij werd overgenomen door James Watson & Co., op dat ogenblik onder andere eigenaar van Glen Ord en Parkmore. Vanaf dan ging het snel, met opeenvolgende eigenaars: John Dewar & Sons in 1923, D.C.L., Distillers Company Ltd. twee jaar later, na een sluiting van 1930 tot 1951 werd dat Robert Cumming (advocaat en toenmalig eigenaar van Balblair), in 1955 Hiram Walker, die later overging in Allied Breweries, en vanaf 1995 tot op de dag van vandaag Inver House, dat via Pacific Spirits onder de paraplu van International Beverage Holdings valt.
Onderstaande Distillery Only rijpte op vat 5253, een vat dat eerder eigendom van Laphroaig was. We gaan dus een beetje turf proeven, neem ik aan. Let op, soms kom je deze whisky tegen als 19 jaar oud, soms als 20 jaar oud. Reden is dat dit een vat is dat je zelf afvult op de distilleerderij, de eerste flessen bevatte dus whisky van 19 jaar oud, de latere van 20 jaar.

 

Old Pulteney 20 YO 1990/2011, distillery onlyOld Pulteney 20y 1990/2011, 57.4%, OB distillery only, cask 5253
Je ruikt de turf, maar die bevindt zich wel erg op de achtergrond. Het is misschien zelfs omdat ik er speciaal op lette. Citroen, wit fruit zoals appels en perziken, vanille, zeewier en zilt, de wat typischere Old Pulteney elementen gaan allemaal vlot boven de turfrook. Mooie, ronde eik, amandelen en een beetje hars zorgen voor een droge toets. Zowel op de neus als op de smaak. Die smaak is dan wel vrij droog, maar storen doet dat nooit. Wat er te noteren valt, is eik, amandelen, gember, kaneel en kamille. Het witte fruit doet nog mee, de citrus heeft echter afgehaakt. Het zilt en de turf houden zich gedeisd op de achtergrond. Vrij lange afdronk, droog en zilt. Geslaagd huwelijk tussen Pulteney en Laphroaig, maar het is duidelijk wie de broek draagt. 85/100

Advertenties

Highland Park 14y 1998, Malts of Scotland

Een whisky van Malts of Scotland die weinig aandacht heeft gekregen (ook hier niet) maar die wel erg snel uitverkocht was, is de Highland Park 1998 op sherryvat. Ik begrijp ondertussen waarom.

 

Highland Park 14 YO 1998/2012, 57.4%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12058Highland Park 14y 1998/2012, 57.4%, Malts of Scotland, sherry hogshead #MoS12058, 189 bottles
Mooie, fruitige sherryneus die een pak ouder overkomt dan 14 jaar. Gele sultanarozijnen, gedroogde abrikozen en dadels. Pruimencompot en bramenconfituur. Dat fruit wordt gevolgd door amandelen en een stevige portie zoethout. En een iets kleinere hoeveelheid peterselie. Geboend leder, koffie en tabak. Chocolade. Balsamico, wat al helemaal ongewoon is op deze leeftijd. Lekker om ruiken, doet zelfs wat aan Karuizawa denken. De eerste smaak is licht bitter, maar dat gaat snel weg, om in de afdronk terug te keren. Voor dat bittere zorgen eik, chocolade, noten en kruiden (zoethout opnieuw, munt, peper en kruidnagel). Drop. Pas op, dat bittere is hier echt mooi. Ook de obligate rokerigheid ontbreekt niet. Tabaksrook en turfrook. In het fruitcompartiment treffen we zwarte bessen en pruimen aan. Lange, mooi drogende afdronk waar vooral het zoethout en de donkere chocolade de plak zwaaien. Geweldige whisky. Volledig terechte hype. 91/100

Littlemill 17y 1991, Gordon & MacPhail Reserve

Vorige Littlemill deed me verlangen naar een betere. En dan speel ik op veilig met Littlemill van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, altijd goed. Eéntje van Gordon & MacPhail, weliswaar ook al enkele jaren geleden gebotteld.

 

Littlemill 17 YO 1991/2008, 57.4%, Gordon & MacPhail Reserve, refill bourbon barrell #92Littlemill 17y 1991/2008, 57.4%, Gordon & MacPhail Reserve, refill bourbon barrel #92, 201 bottles
Herkenbaar Littlemill van deze periode, en daar kan ik alleen maar blij om zijn. Expressief fruitig. Sappige rode appels, meloen, ananas, lychee, rijpe kruisbessen, kiwi en limoen. Dus zowel citrus, wit en tropisch fruit. En al dat fruit wordt ondersteund door vanille en eik. En – nog iets waar ik blij om ben – door een stevige portie bijenwas. Oude, geboende meubels, oud leder. Super is dit. Ook wat kruiden steken de kop op: munt, eucalyptus, peterselie en dille, wat het nog wat frisser en aromatischer maakt. De smaak is even complex, maar minder rond, hij is hier een stuk prikkelender. Eik, kruiden (peper, nootmuskaat, zoethout), noten en hars verdringen een beetje het fruit en de vanille. En wat dat fruit betreft, heb ik vooral limoen en pompelmoes, wat bitter en beetje zuur. Niet slecht, verre van, maar het is nogal springerig allemaal, en een beetje scherp. Wasabi? Jawel… De neus verdient een score tegen de negentig, op de smaak gaan er toch een paar punten af. De afdronk is redelijk lang en droog op kruiden, citrusfruit en gedroogd gras. Complexe whisky die me op de smaak niet helemaal kan overtuigen. 86/100

Caol Ila 1979, Taste Still

Taste Still was een label van M&H (Mario & Hubert) dat midden jaren 2000 een reeks – meestal schitterende – whisky’s op de markt bracht. Zo ook deze Caol Ila 1979.

 

Caol Ila 1979/2006, 57.4%, Taste Still, cask #2796, 227 bottles
Ja ja, weer die old-style Caol Ila geur, I just love it. Ik heb het dus over die zoete, olieachtige turf. Olijfolie, lijnzaadolie aan de éne kant, zoete medicinale turf aan de andere. Dat zoete wordt gevormd door bananen, honing en marsepein. Een mooie waxyness ook. Kaarsvet. En een groeiende mineraliteit. Natte gazon. Een beetje kruiden. Ik vind het weer super. Krachtig en mondvullend, prikkelend op de tong. Meer kruiden (peper, nootmuskaat, zoethout), turf, daarna gevolgd door het fruit. Banaan (nog wat groen hier, minder zoet) en rode appels. Zilt. Best wat eik en okkernoten, wat het samen met de kruiden en de groene banaan wat droog maakt. Lange afdronk, rokerig, zilt en zoet. Op basis van de neus had ik ‘m nog een puntje meer gescoord, op de smaak neigt de balans net iets te veel naar het droge. Maar dit is en blijft heerlijke whisky. 90/100